Sztejer. Kroniki Torunium

Sztejer #4

by Robert Foryś

Sztejer powraca. Starszy, bardziej wyrachowany i ciągle zabójczo groźny. Robert Foryś opowiada nową historię swojego niepokornego bohatera.
W tym świecie rządzą zasady stworzone na gruzach tego, co pozostawiła po sobie apokalipsa. Mutacje, zarazy, wyklęte miasta. Nikt już nie pamięta, jak było przed Zagładą, ale teraz granice między Dobrem a Złem wyznaczają prawa Torunium, ukryte w ich cieniu występki, żądza władzy, chciwość i pycha.
Nazywam się Vincent Sztejer. Wracam do domu, by zrobić porządek.

400 pages, Paperback

First published September 1, 2021

Reviews

[Czyta_bo_lubi · Rating 3 out of 5]

Przed chwilą skończyłem najnowszą część przygód Sztejera i zarazem pierwszą, którą czytałem. I przyznaję, że podobała mi się. Taka idealna na gorsze, jesienne dni. Odpowiednia dawka czarnego humoru, zagadki kryminalnej, przygodówki i fantastyki w świecie postapo. Dwa wątki - jeden Sztejera z perspektywy pierwszoosobowej oraz Żmijki w narracji trzecioosobowej. Pierwszy to wątek bardziej przygodowy oraz drogi. Drugi bardziej kryminalistyczny. Oba równoważą się i dostarczają dobrej rozrywki. W finale powieści splatają się i prowadzą do otwartego zakończenia. Z chęcią przeczytam kontynuację, bo polubiłem bohaterów i z chęcią dowiem się, co autor planuje dla nich dalej.

[Sylwka (unserious.pl) · Rating 3 out of 5]

Choć polubiłam tego ironicznego gościa, który „zabija dla srebra i po to, by przeżyć”, to jednak w Sztejer. Gdzie miecze poniosą mnie nie zachwycił. Niemniej jednak sama książka pod kątem rozrywkowym wypadła dobrze, dlatego postanowiłam kontynuować przygodę z Vincentem z czwartej odsłonie cyklu Roberta Forysia pod tytułem Sztejer. Kroniki Torunium.

Quelen i Sztejer.
W tym świecie rządzą zasady stworzone na gruzach tego, co pozostawiła po sobie apokalipsa. Mutacje, zarazy, wyklęte miasta. Nikt już nie pamięta, jak było przed Zagładą, ale teraz granice między Dobrem a Złem wyznaczają prawa Torunium, ukryte w ich cieniu występki, żądza władzy, chciwość i pycha.
Nazywam się Vincent Sztejer. Wracam do domu, by zrobić porządek.

Vincent wraca do formy.
Robert Foryś w Sztejer. Kroniki Torunium wraca z Vincentem „na właściwe tory” – czyli tam, gdzie trup ściele się gęsto, humor jest czarniejszy niż smoła, a moralność to raczej opcjonalny dodatek.

Mój ulubiony, zmęczony życiem twardziel jest starszy, bardziej wredny i jeszcze lepiej uzbrojony. Do tego, jak zawsze pakuje się w kabałę, z której nikt normalny nie chciałby wyjść żywy – ale on, z uśmiechem na twarzy, nawet nie zamierza przepraszać za to, że wciąż chodzi po tym parszywym świecie.

Fabuła się odrobinę „rozkrzaczyła”. Dzięki czemu mogłam obserwować Vincenta, który „z utęsknieniem” wraca w rodzinne strony. A także miałam okazję poznać Żmijkę – tropicielkę wiedźm, która prowadzi zagmatwane śledztwo i również jest ekspertką od pakowania się we wszelkiej maści kłopoty.

Świat po zagładzie, jak zawsze u Forysia opisany jest fenomenalnie – brudny, brutalny i pełen mutantów, czyli taki, w którym nie chciałabym spędzić ani minuty. Zaś czarny humor i cięty język bohaterów to jest dokładnie to, „co tygryski lubią najbardziej”.

I wszystko byłoby pięknie, gdyby autor nie zapomniał o trzymaniu jakiegoś sensownego tempa. Bo choć klimat wylewa się z każdej strony, to momentami akcja rozjeżdża się jak budżetowy horror klasy B.

Mimo tego, Sztejer znów jest tym Sztejerem – wkurza mnie na maksa, ale gdzieś tam w głębi serducha i tak go lubię.

Polecam i czekam na więcej!

https://unserious.pl/2025/02/sztejer-...