Lew i komedianci to książka niejako jubileuszowa, bo już dziesiąta z obszaru literatury pięknej, którą prezentuje czytelnikom Bronisław Wildstein, a przy tym niespotykana, bowiem obok trzech opowiadań zawiera także dwa dramaty. A jednak choć autor sięga po nowe formy, niezmienny pozostaje cel jego twórczości literackiej, w której od lat podejmuje filozoficzną refleksję nad współczesnym światem.
W Lwie mierzy się z problemem zdrady - który stanowi ważny temat jego literackiej drogi, począwszy od debiutanckiej powieści Jak woda - pochyla się także nad zagadnieniem kształtowania rzeczywistości poprzez totalitarne systemy polityczne i filozoficzne.
Kryształowy Gmach to antyutopia stanowiąca pojemną alegorię neoliberalnej rzeczywistości społeczno-politycznej. Sięgnięcie po tę konwencję to novum u autora, choć przecież cała jego proza, od dawna, zawiera w sobie metafory niosące aksjologiczny ładunek.
O poszukiwaniu wartości i potrzebie jednoznacznego nazwania pojęć mówi Wildstein w intymnym opowiadaniu Babel, traktującym o przeżywającym kryzys naukowcu.
Z kolei w dramatach Głos z innego świata i Komedianci łączy groteskę i satyrę z utkaną przezeń siatką odniesień do społecznych problemów dzisiejszej Polski i świata, z galopującą dyktaturą politycznej poprawności na czele.
Zbiór ten to więc z jednej strony kontynuacja drogi twórczej, kolejne wykorzystanie języka literackiego w służbie refleksji aksjologicznej, z drugiej zaś - podróż do krainy nowych konwencji i rozwiązań.
Ukończył polonistykę na UJ w Krakowie. W latach 70-tych działacz opozycji antykomunistycznej. Współzałożyciel Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie (1977). Współtwórca i autor prasy podziemnej m.in. "Indeksu" i "Sygnału". W 1980 uczestniczył w zakładaniu "Solidarności" i NZS w Krakowie. Redagował Biuletyn NZS. Stan wojenny zastał go na zachodzie. Współzałożyciel i w latach 1982 -87 redaktor naczelny wydawanego w Paryżu miesięcznika "Kontakt". Publikował w prasie emigracyjnej i podziemnej. W latach 1987-90 paryski korespondent Radia Wolna Europa. W 1989 debiutuje powieścią Jak woda, za którą otrzymuje najbardziej wówczas prestiżową literacką nagrodę Kościelskich.
Na początku lat 90-tych wraca do Polski i zostaje dyrektorem Radia Kraków. W 1993 przenosi się do Warszawy i podejmuje pracę jako sekretarz redakcji "Życia Warszawy". W 1996 roku, po zmianach właścicielskich w tej gazecie, wraz z grupą dziennikarzy tworzy dziennik "Życie", w którym przez rok pełni funkcję wicenaczelnego. Po usunięciu go z tej gazety w 1997 pisuje do wielu pism i magazynów. W 2000 roku zostaje publicystą "Rzeczpospolitej", skąd z początkiem 2005 roku zostaje zwolniony z powodu tzw. "listy Wildsteina". Zostaje zatrudniony jako publicysta w tygodniku "Wprost", a w 2006 roku prezesem TVP, skąd zostaje zwolniony po 9 miesiącach. Wraca jako publicysta do "Rzeczpospolitej". Publikuje w wielu periodykach. Prowadzi audycje w radiu i telewizji. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał m.in. nagrodę dziennikarską im. Dariusza Fikusa.
Źródło: Okładka książki "Niepokorny" - Wydawnictwo Fronda 2012