Door een opeenstapeling van misverstanden is de prille romance tussen boswachter Sylvie en graaf Freek spectaculair stukgelopen. Beiden proberen ze, gebroken hart of niet, als vrienden met elkaar verder te gaan – al was het maar omdat ze elkaar nodig hebben bij alle plannen rond Freeks landgoed, en omdat Sylvies dochter Ties zo dol op hem is.
Het is Freek gelukt om de criminele onderhuurders van zijn grote huis te ontmaskeren, maar nu is het huis in slechtere staat dan ooit, terwijl zijn huurinkomsten zijn weggevallen. Als Sylvie door haar baas uit het boswachtershuisje wordt gezet, schiet Freek haar te hulp en mag ze van hem in zijn koetshuis wonen. Naarmate de herfst vordert, blijkt dat ze al hun vindingrijkheid, goede contacten en doorzettingsvermogen nodig hebben om hun levens weer op de rit te krijgen. En dat de aantrekkingskracht tussen de voormalige geliefden beslist niet is verdwenen.
WAT een pageturner was dit! Ik wilde totaal niet stoppen met lezen, en het misschien zelfs wat gegromd naar mensen die mij stoorden. De romantiek voelde ik in m'n hele lijf, en ook de asperger van Freek werd prachtig neergezet. Ik vind het mooi dat Jackie duidelijk maakt dat Freek in de eerste plaats Freek is, met zijn eigen karakter, zijn eigen demonen, zijn eigen ALLES en dat zijn asperger iets is wat hij heeft, niet iets is wat hij is. Ties is zo'n heerlijke tiener, ik ken een meisje van dezelfde leeftijd dat precies zo is als zij, en ik vond haar dus hartstikke realistisch. De rest van de personages vind ik ook sympathiek, ze voegen allen iets onmisbaars toe aan het verhaal. De schrijfstijl is ook al zo fijn, met mooie woorden en leuke grapjes, ik heb regelmatig zitten proesten van het lachen. Ik vind het waanzinnig knap dat Jackie dit verhaal zo boeiend weet te houden. Ik heb het gevoel dat ik Sylvie en co persoonlijk ken, ik vraag me regelmatig af hoe het met haar en haar club mensen gaat - net alsof het kennissen zijn van me. Het is maar goed van niet, want ik zou een behoorlijke crush op Freek hebben als dat wel zo was. Ach, wie houd ik voor de gek. Ik HEB een crush op Freek!
Nu de bladeren van de bomen vallen en de temperatuur steeds verder daalt, kon ik natuurlijk niet anders dan starten met 'Herfstrood' van Jackie van Laren, het derde deel in haar 'Onder de Bomen'-reeks.
Deze roman gaat eigenlijk verder waar 'Zomerloof' is geëindigd. Freek is herstellende van zijn mentale instorting die hem zijn relatie met Sylvie heeft gekost. Ze proberen als vrienden verder te gaan, maar dat blijkt een stuk makkelijker gezegd dan gedaan. De aantrekkingskracht tussen hen is namelijk nog altijd voelbaar en de gevoelens zijn niet zomaar verdwenen. In een grote stad kun je elkaar vervolgens een tijdje negeren, maar in het kleine dorpje waar zij wonen is dat niet aan de orde.
Gelukkig hebben ze genoeg afleiding. Door een onnadenkende keuze van Freek dreigt Sylvie haar schattige boswachterhuisje kwijt te raken en Freek kampt zelf met de nasleep van zijn nogal dubieuze onderhuurders. Kunnen ze elkaar desondanks weer vinden?
Mening Na het lezen van 'Lentegroen' en 'Zomerloof' besloot ik bewust een paar weken afstand te nemen van deze serie. Ik wilde namelijk kijken of ik de karakters oprecht zou gaan missen en echt zin kreeg om weer te beginnen. Na een aantal andere boeken was het zover, en eigenlijk hoef ik er niet langer omheen te draaien: 'Herfstrood' gaf mij het gevoel van thuiskomen. Ik stapte opnieuw die o zo vertrouwde wereld in, waar boswachter Sylvie, haar dochter Ties, diens vriendje Hans-Willem en natuurlijk Freek hun levens proberen op te pakken na een vrij turbulente periode.
En dat is natuurlijk allemaal te danken aan Jackie van Laren, die de sfeer ook in dit boek in stand heeft weten te houden. Ik vergelijk het zelfs een beetje met het kijken van je favoriete serie: je weet na een aantal afleveringen wel wat je van de karakters kunt verwachten en waarom ze bepaalde dingen doen. En dat maakt het makkelijk om lekker achterover te leunen en het gewoon een beetje op je af te laten komen. Iets wat overigens eenvoudig gaat door de (wederom aanwezige) beeldende schrijfstijl van Jackie.
Derde deel
Dat gevoel van thuiskomen brengt echter ook een risico met zich mee. Je sluit al vrij snel je ogen voor de dingen die misschien ietsje minder zijn, helemaal als een boek ook nog eens zo lekker wegleest als dit. Toch moet ik eerlijk zijn, want gedurende dit verhaal bedacht ik me: was dit vervolg eigenlijk wel nodig? Begrijp me niet verkeerd: 'Herfstrood' leest heerlijk weg, maar ik miste toch echt een soort spanningsboog. Er is in dit boek geen moment om naar uit te kijken of iets waar naartoe wordt geleefd.
In de vorige boeken had je dat wel. Het grootste 'gevaar' (en dus de spanning) zat 'm namelijk in de onderhuurders van Freek, die met nogal grimmige zaakjes bezig waren. In dit derde deel is dat allemaal grotendeels opgelost en heb je enkel nog de nasleep - oftewel: de verbouwing van het grote landhuis. Maar dat is toch van een ander niveau.
Conclusie
Toch wil ik daarmee niet zeggen dat je 'Herfstrood' dan maar helemaal niet moet lezen. Het is en blijft een lekker vermakelijk boek dat uitstekend past in de 'Onder de Bomen'-serie. Warm, herkenbaar en liefdevol geschreven, maar voor mijn gevoel gewoon niet het meest gelaagde deel van de reeks. En dat kan!
Voor nu heb ik in ieder geval enorm veel zin om te starten met 'Winterzon' en daarmee het jaar in deze omgeving af te sluiten. Hopelijk zit daar dan nog een verrassing van jewelste in die mij toch weer met andere ogen naar alle delen laat kijken! ;)
Toen ik startte in ‘Herfstrood’ voelde het voor mij persoonlijk als thuiskomen. Alle fijne personages uit de eerdere twee delen kwamen natuurlijk weer aan bod. Zo ook boswachter Sylvie, graaf Freek, Ties en Hans-Willem.
Wat meteen opvalt is dat dit verhaal weer naadloos aansluit op het vorige deel in de Onder de bomen-serie. Maar ook komen bepaalde zaken uit de vorige delen weer uitgebreid genoeg aan bod waardoor je ook rustig kunt instappen bij dit derde deel. Natuurlijk vind ik het persoonlijk altijd fijner om te starten bij het eerste deel, maar ‘Herfstrood’ is ook uitstekend te lezen als stand alone.
Jackie van Laren heeft met Sylvie, Ties, en vooral Freek karakteristieke personages neer weten te zetten. Vooral Freek heeft een rugzakje, en dit rugzakje bestaat uit het syndroom van Asperger. Je merkt dat Van Laren weet waar ze over schrijft en ze heeft ook goed research gedaan naar wat dit syndroom inhoud. Ik vind dit erg fijn en knap hoe ze dit weet over te brengen op papier.
Persoonlijk vind ik deze serie. Geweldig. Ik geniet elke keer weer van de personages en de omgeving waar het verhaal zich afspeelt. Het is niet alleen een romantisch verhaal, maar ook heeft Van Laren er een vleugje spanning in weten te verwerken. Dit kan ik erg waarderen en geeft het verhaal toch op de een of andere manier meer diepgang.
‘Winterzon‘ het vierde, en helaas laatste, deel in deze serie ligt al te wachten op onze recensie-stapel. Ik ben erg benieuwd naar hoe het verhaal verder gaat, maar ik weet nu ook al dat ik deze fijne personages ga missen. Ik heb ze echt in mijn hart gesloten!
Voor de fans van Jackie van Laren is er nog meer goed nieuws want aankomende maand verschijnt ook haar nieuwste stand alone ‘Twee prinsen‘.
Ik had zin om als afwisseling een boek te lezen waarin het verhaal voortkabbelt en je ontspannen leest zonder al te veel na te denken. En zo kwam ik voor de Herfstopdracht van de NFLC 2022 bij Herfstrood uit.
Het boek leest door het taalgebruik vlot. Ook al is het een derde deel uit een reeks, als lezer stap je zo in. Gaandeweg het boek werd het verhaal me wat saai. Als er een interessante verhaallijn ontstond die het verhaal wat pit had kunnen geven, dan werd een andere afslag genomen en bleef het wat hangen. Kortom ik hoopte vooraf wat meer op de belevenissen van de boswachter en las vooral veel over alledaagse twijfels en voorvallen in een prille relatie. Het voldeed daarmee prima aan mijn wens om een kabbelend verhaal te lezen, het had wel wat bondiger gekund.
Dit is denk ik het deel wat ik het snelst heb uitgelezen, en waar ik het meest van heb genoten. Het einde vond ik eigenlijk echt een einde dus ik ben benieuwd wat er in het laatste deel gaat gebeuren. Net als Evelyn vond ik de personages als vrienden aanvoelen, ik merkte dat ik soms aan ze dacht als ik niet aan het lezen was. Ik vind dit echt de beste en orgineelste serie van Jackie van Laren, eigenlijk een stuk beter dan haar vorige boeken.
Herfstrood, deel drie van de Onder de bomen- serie was weer een plezier om te lezen. In dit derde deel leren we Simon beter kennen, de boezemvriend van Freek. Simon was al kind verhuisd naar Canada, en nu na pakweg 25 jaar teruggekeerd naar zijn geboortedorp. Voor Freek was het een onverwacht maar blij weerzien, Simon was zowat zijn enige vriend die hij in zijn kindertijd ooit heeft gehad. Simon hecht veel belang aan vriendschap en daarom is het ook zo een goede match met Freek, al heeft Simon ook wel nood aan nog een andere man in zijn leven. Hij mist een relatie en voelt zich vaak eenzaam, misschien zijn er toch nog leuke mannen in het dorp? Doorheen het verhaal kan je weer goed meevoelen met de personages, ik beschouw ze ondertussen ook als mijn vrienden, en het voelt alsof ik ze al jaren ken. Ik ga soms zo mee in het verhaal dat ik in mijn hoofd mee aan het juichen ben: 'Kus dan toch!' of 'Maak die ruzie nu toch snel goed.' Ik kan er niets aan doen, voor ik er erg in heb, gebeurd het. Heerlijk toch? Herfstrood is weer een echte pageturner, je voelt wel stilletjes aan dat het einde van de serie nadert, alles lijkt wat meer op zijn plaats te vallen in het verhaal. Soms zijn er lange stukken waar er eigenlijk niet zoveel spannends gebeurd, maar Jackie van Laren slaagt er toch in om mij ook dan nog geboeid te laten verder lezen. Jammer genoeg heb ik het helemaal verkeerd ingecalculeerd toen ik aan de serie begon te lezen en moet ik nu nog 3 weken (!) wachten op het laatste deel van de serie. Ik ben zo benieuwd naar Winterzon!
Vindt mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.
🍁🍁🍁🍁🍁Stars Freek is a sweet man, who cannot always control his emotions due to his disability. Sylvie knows about his disability and this is partly due to his past. Freek has come to believe what others said, while Sylvie Freek learns to keep believe in him self. When Freek stays with himself, many and beautiful positive changes happen in Freek's life, but will this last? This also applies to Ties, Sylvie's daughter. Ties gets adolescent issues in her relationship with Hawe. Everything seems to be going rosy for now, but will it stay that way? Not only their relationship is discussed. Freek's mysterious job has quite an influence on their existence. Hopefully all will be well in part 4. Unfortunately this book is only available in Dutch
🍁🍁🍁🍁🍁Sterren Freek is een lieve man, die zijn emotie door zijn beperking niet altijd onder controle heeft. Sylvie weet van zijn beperking en dit komt ,gedeeltelijk door zijn verleden. Freek is gaan geloven wat andere zeiden, terwijl Sylvie Freek leert bij zichzelf te blijven. Doordat Freek bijzichzelf blijft, gebeuren er vele en mooie positieve veranderingen in Freek zijn leven, maar houdt dit stand? Dit geld ook voor Ties, de dochter van Sylvie. Ties krijgt puber issues, in haar relatie met Hawe. Voor nu lijkt alles rooskleurig te verlopen, maar blijft dit ook zo? Niet alleen hen relatie komt ten sprake. Freek zijn mysterieuze baan heeft behoorlijk invloed op hen bestaan. Hopelijk gaat alles goed komen in deel 4..
Sylvie en Freek zoeken terug een manier om met elkaar om te gaan. Ze kunnen niet zonder elkaar, er is meer dan vriendschap ontstaan. Maar hoe gaan ze dit aanpakken met zijn autisme en de perikelen rond het landhuis. Het netwerk dat actief was, is geen kleine vis, er is nog steeds bedrijvigheid, wat wil zeggen dat niet alles is gevonden door de speurders en ze alert moeten blijven En dan heb je nog een ex-vriend, de vader van Hans-Willem en de liefdes perikelen van dochterlief “Ties” of andere oude & nieuwe stelletjes. Ook woonnood zal voor de nodige wanhoop en frustraties zorgen. Herfstrood gaat mooi verder en geeft weer veel antwoorden en nieuwe inzichten en issues. Je zit ondertussen al zo diep in het leven van Sylvie en Freek, dat je zo hoopt dat het hun gaat lukken een relatie uit te bouwen. Het dorpsleven, hun werkzaamheden, relaties, puberliefdes, verhuizen, geldzorgen, toekomst en geluk ze maken het verhaal weer zo mooi tot herkenbaar. Jackie van Laren is op dreef, ze laat heerlijk je mee deinen in verhaal en personages. Nooit kreeg ik het gevoel genoeg of te veel. Het licht voorspelbare geeft zelf een rust en laat verrassende fragmenten nog beter uitkomen hierdoor. De opbouw rond de jaargetijden is sterk, zo komt het verhaal geloofwaardiger over, door de nodige tijd te nemen met alles. Tevens krijg je de opbouw naar ontknopingen in het laatste deel nu al wat mee. Waardoor je nog meer uitkijkt naar het slotdeel.
Herfstrood, het derde deel in de Onder de bomen-serie leest heerlijk weg. Het aantrekken en afstoten maakt het verhaal vermakelijk en geeft tijdens het lezen een heerlijk gevoel. Vooral de beperking van Freek wordt als een kracht gezien en zal zeker voor mensen die de beperking hebben of mensen in hun omgeving hebben die met autisme dealen hoop geven.
Het gaat om accepteren en liefhebben, dan overwin je alle problemen, voor zover je dan van problemen kunt spreken. Maak gebruik van je krachten staat in dit boek hoog in het vaandel.
De schrijfstijl van van Laren waar ik zo van houd komt in Herfstrood weer als vanouds naar boven, hopelijk houd ik dit gevoel vast tijdens het lezen van Winterzon, het afsluitende deel.
Herfstrood draait vooral om het uiten van gevoelens, maak ze bespreekbaar en ben open naar elkaar. Daarin zouden velen een voorbeeld aan Freek en Sylvie kunnen nemen, geef niet te snel op maar investeer in elkaar en kijk wat de toekomst brengt.
Herfstrood is een feelgood zoals een feelgood hoort te zijn, het draait om emoties waarbij de liefde centraal staat.
Het was even moeilijk om terug in het verhaal te kome,, na een lange tijd van afwezigheid. Dat heb je natuurlijk bij de series tegenwoordig. Maar ik vind het zo moeilijk om je direct door drie of vier delen te worstelen, ofwel verschijnen ze met heel lange tussenpauzes en moet je je weer even inleven. Ook hier was dat het geval. Gelukkig word je heel uitgebreid terug gekatapulteerd en in het veerhaal gezet.
Uit de schrijfwijze gaat een zeker ruwheid en puurheid uit, die kan geassocieerd worden met hoofdpersonage Freek in het verhaal. Doch hoe langer je leest, hoe meer je denkt dat er alles een beetje te langdradig wordt. Je kan een aandoening zeer goed beschrijven, maar je moet ze niet tot in de eeuwigheid in elke gedachte gaan uitspinnen. Het aantrekkings- en afstotingsspel speelt een beetje te lang, waardoor je de indruk krijgt dat je gedurende 100 bladzijden hetzelfde aan het lezen bent, keer op keer opnieuw.
Dat maakt dat dit boek inhoudelijk eigenlijk maar weinig te bieden heeft en een beetje langdradig doorrommelen is in een naïeve stijl. Bekijken wat deel 4 nog te bieden heeft.
In dit derde deel van de "Onder de bomen"-serie beginnen Freek en Sylvie als vrienden. Aarzelend en nog vol van wat er in het vorige deel gebeurt is. De relatie tussen Freek en Sylvie heeft een heel langzaam verloop, wat logisch is. Het maakt het verhaal erg geloofwaardig. Waar ik tegenaan liep was de openhartigheid van Sylvie naar haar dochter. Het meisje is 12 maar wordt behandeld als volwassene. Ik merkte, dat dit mij erg irriteerde. Al met al een prima vervolg, al evenaard het deel 1 (Lentegroen) helaas niet.
Ik was weer helemaal mee met dit boek van Jackie van laren. Waar ik me in deel 2 soms wat ergerde aan de herhalingen van boek 1 deed ik dat in dit boek niet. Netjes begonnen met een samenvatting van de 2eerdere delen, zodat dat niet meer moest in het boek zelf.
ik ben nog steeds helemaal mee met het verhaal van Sylvie en Freek en ben best benieuwd naar deel 4. en wat mijn dag weer helemaal goed maakt,... oke, deel 4 is dan wel het laatste deel van deze serie,...
maar de eilandenserie krijgt een vervolg, dus opnieuw een boek van 1 van mijn favo auteurs op komst
Fijn verhaal weer, ook om te buddyreaden! Weinig bijzonders te vermelden dan over de eerste tweee boeken: fijne schrijfstijl, leest vlot, humor en een goed verhaal om mee te ontspannen. Gelukkig minder herhaling dan in het vorige boek (als was er nog steeds best veel herhaling naar mijn idee) en Sylvie is het nog steeds niet verleerd om veel Gekke/Malle Freek te zeggen. Soms voelen Sylvie en Freek als pubers aan, maar ach wat geeft het. Ik heb zin in Winterzon!
Toch knap om zo'n dik boek te schrijven terwijl er zo weinig gebeurd. Deed me een beetje denken aan The Bold&the Beautiful. Je kon een maand niet kijken en als je dan weer een aflevering had gezien waren ze nog precies waar je vorige keer gebleven was. Maargoed ik ben zelf zo'n autist die dan evengoed deel 4 gaat lezen om de serie af te hebben...
Terwijl de eerste 2 boeken van de reeks enorm snel uitgelezen waren, had ik veel meer moeite met het lezen van dit derde boek. Ik vind persoonlijk dat er niet heel veel gebeurt, waardoor de zin om verder te lezen redelijk laag is. Hopelijk is het vierde boek opnieuw zoals de eerste 2 boeken.