De Geliefden vertelt het verhaal van Jacqueline en Rosa. Als twintigers hebben ze een intense relatie, maar als er keuzes over de toekomst gemaakt moeten worden, gaan ze uit elkaar. Na de breuk slaan ze ieder een tegenovergestelde richting in. Jacqueline maakt carrière, hijst zich dagelijks in kostbare mantelpakken en koopt een Range Rover omdat alle mannen bij haar op kantoor ook zo’n auto hebben. Rosa gaat daarentegen op zoek naar een holistischer manier van leven, heeft geen vaste verblijfplaats, werkt op boerderijen en boomgaarden in Italië, Noorwegen en Ierland en is altijd platzak. Na veertig jaar, als Rosa het zwerven moe is en Jacqueline net met pensioen is gegaan, kijken ze terug. Ze vragen zich af of de keuzes die ze gemaakt hebben – weggaan of blijven, werken of losbreken – de juiste waren. Hebben ze geleefd zoals ze wilden? Zijn ze veranderd na al die jaren? En waarom blijven ze aan elkaar denken? In haar weergaloos geestige en trefzekere debuut maakt Willemijn Kranendonk de rekening op van twee uiteenlopende vrouwenlevens.
Wat een fijn verhaal was dit. Heel erg van genoten. Prachtige zinnen: ik wilde de hele tijd van alles onderstrepen. Echt een verrassend debuut: héél anders dan de boeken van andere “millennial auteurs” die ik onlangs las.
een supermooie, grappige en ontroerende roman die vertelt over onderbelichte stemmen in de samenleving: queer vrouwen op leeftijd. waar geloof je in en waar haal je je geluk vandaan als je geen gezin sticht? welke levenskeuzes maken mensen voor wie geen blauwdruk klaarligt? in De geliefden worden deze belangrijke vragen op een prachtige manier uitgewerkt!
Het eerste deel (over Jacqueline) vond ik heel goed en had ik 4 sterrren gegeven. Het tweede deel van het boek (over Rosa) vond ik helaas veel minder overtuigend. Dat Willemijn Kranendonk mooi kan schrijven is wel duidelijk, dus ik zou een nieuw boek van haar zeker lezen.
In één dag uitgelezen. Heel fijn om eens over mensen te lezen die niet 20 zijn. En zo goed! Ik weet nu al dat dit boek nog vaak bij me terug zal komen ❤️
Ik weet het niet zo goed. Het leest op zich lekker weg, maar soms moest ik me er ook actief van weerhouden om niet te gaan skimmen. Het cirkelde vaak zo'n beetje heen en weer en aan het einde bleef ik zitten met het gevoel dat veel van de vragen op de achterflap eigenlijk niet echt beantwoord zijn. Het stuk over Jacqueline vond ik met regelmaat wel ontroerend en mooi, maar Rosa vond ik een beetje te veel een satirisch typetje à la Saamhorigheidsgroep (of de naar mijn mening geslaagdere Wij Zijn Licht). Wéér zo'n weinig communicatieve weldoener-die-eigenlijk-best-egoïstisch is. Ik had ook liever meer gezien van de verhouding tussen Jacqueline en Rosa of in elk geval meer reflectie daarop, in plaats van Rosa die de hele tijd met haar stenen loopt te rommelen. Voor mijn gevoel een roman met teveel losse eindjes, hoewel ik de slotscène wel mooi vond.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik had mezelf beloofd dat ik van deze roman ook echt een review ging schrijven. Maar nu ik het uit heb weet ik eigenlijk niet wat ik zou willen zeggen.
Ik heb verschillende recensies gelezen en die van Femke zegt het eigenlijk alles wat gezegd moet worden. Daarom herhaal ik het heel cliché nog maar een keer
'De bomen zwiepen nu hard heen en weer, ik weet dat deze storm bedoeld is om al mijn overpeinzingen te stoppen. "Stil maar, jullie," zeg ik. "Ik weet dat de dingen lopen zoals ze moeten lopen."'
Ontroerend, menselijk, lief zonder sentimenteel te worden, en ook nog eens heel erg grappig - prachtig.
Op meerdere vlakken tegenvallend boek. Had er o.b.v. flaptekst en reviews meer van verwacht. De relatie an sich wordt niet echt beschreven; veel blijft onduidelijk en met open eindjes. Weinig aimabele hoofdpersonen.
(3,5) Ik heb heel erg genoten van het eerste deel van het boek. Jacqueline als personage is onwijs goed uitgewerkt. Haar contradictie in denken, doen en spreken maakt haar interessant en echt mens. Een mooi voorbeeld: ‘Misschien had ik wel gewild dat hij me zou aanranden, zodat ik iets had om te vertellen. Mensen zouden dan langskomen met bloemen en pindarotsjes in cellofaan.’ Ik voelde de spanning tussen Neeltje, Julia en Jacqueline echt toen ze samen op vakantie in Frankrijk waren, en ik vond de Rummikub scène echt belachelijk goed! <3
Het tweede deel viel me daarentegen iets tegen. Ik vond Rosa niet zo interessant, saai zelfs een beetje. Ze voelde als een personage wat ik al kende, over wie ik al veel gelezen had. Desondanks mocht dat de pret niet drukken.
''Het is een heldere, donkere nacht. Koud en aangenaam. Er ligt tien centimeter sneeuw, van het soort dat onder je voeten knispert alsof je op snoeppapiertjes loopt. Als er heksen bestaan, vrouwen die rituelen uitvoeren om de gevestigde orde omver te werpen, zijn dit de nachten waarin ze dat doen. De kilte heeft iets magisch, alle geluiden zijn gedempt, lichten worden door het wit weerspiegeld. Er is weinig verkeer op straat.''
Mooi boek, in fijne en mooie zinnen geschreven. Het boek verteld het verhaal van twee queer vrouwen van leeftijd, een doelgroep die in mijn optiek aandacht verdient. Het boek leest erg fijn weg, na twee avonden lezen was het uit.
Een prachtig geschreven boek wat je meeneemt in een andere wereld. Niet voor niks in twee dagen uitgelezen.
Waarom dan toch maar 3 sterren? Jacqueline voelde als een gelaagd personage. Veel dimensies, een echt mens met een oorsprong. Sommige dingen van haar zijn fijn, andere irriteren mateloos. Net als in het echte leven. Rosa voelde echt als een karikatuur waar de echtheid ontbrak en de gelaagdheid miste.
Tot slot hoop je op een climax, een conflict, een conclusie en een einde. Maar het bleef zwevend en strange op niks. Prachtige woordkeuzes, scènes die vervoeren maar ook tweedimensionale platheid. Was een eigenaardige samenstelling.
Een eigenaardig boek. Twee vriendinnen krijgen ruzie als een van hen niet meegaat op een wereldverzakende reis. Decennia later zien ze elkaar weer. De tekst op het omslag spreekt van een weergaloos geestig verhaal. Dat loopt zo'n vaart niet, maar onderhoudend is het wel. Het eerste deel van het boek handelt over de verandering die Jacqueline ondergaat als ze met pensioen gaat. Het tweede deel vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de wereldvreemde en spirituele Rosa.
Dit boek opgepakt in de bibliotheek zonder dat ik er verder iets over wist. De tekst op de achterkant sprak me aan en het boek leest ook makkelijk weg. Ik vond alleen het totaal van het verhaal niet heel pakkend - naar mijn idee liepen beide verhalen nou niet écht ergens op uit, en hoe de hoofdstukken soms werden afgerond een beetje afgezaagd. Verder op zich wel een leuk boek en ik heb me ermee vermaakt