«Սպանել Փրկչին» և «Հիստերիաներ» վիպակներում մի կողմից՝ պատմական անդրադարձով, մյուս կողմից՝ արդի մարդու հոգեբանության պեղմամբ քննվում են Քրիստոսի և քրիստոնեության էությանը վերաբերող գոյաբանական հարցեր։
Սպանել Փրկչին վիպակը բավականին հավանեցի: Հետաքրքիր էր Խանջյանի ոճը: Պատմվածքներն ամբողջությամբ չկարդացի, սակայն դրանցից մեկը (կարծեմ`թվով երկրորդ պատմվածքը) շատ հավանեցի: