Ліля живе в маяку, вона — берегиня полярного сяйва. Її татка часто немає вдома, бо він досліджує океан. Зі своїх подорожей він завжди привозить Лілі мушлю — у її колекції їх чимало. Одного разу татко розповідає Лілі про самотнього кита. Інші кити не чують його пісні, тож він приречений плавати наодинці.
Залишившись знову сама в маяку, Ліля раптом чує спів, який долинає з одної із мушель. Невже це кит? Може, він співає для Лілі?
Een mooi, maar soms ook vreemd (wat is er af en toe waar en wat is er gewoon fantasie/wanhoop van een kind dat steeds alleen wordt achtergelaten in een vuurtoren in de middle of nowhere). Ik vond de illustraties echt prachtig, hele mooie stijl. Echt daar genoot ik immens van, die walvis, die kleuren, al die schelpen, de vuurtoren. Ook het walvis stuk vond ik mooi, al verloor het verhaal me daar wel op punten (nogmaals wat is droom en wat is realiteit). Arme walvis, zo hoog zingen en dat niemand hem dan hoort, en onze hoofdpersoon snapt die eenzaamheid precies want haar vader verlaat haar steeds, ze is heel alleen, mist hem zoveel. Ik geef het boek, ondanks dus dat ik soms even geen idee had wat er nou gebeurde, toch 4.5 sterren. Want de illustraties, want het gemis, want de walvis.
"Ik heb je gemist", fluister ik. "Het leven stond hier stil." "Onzin!" lacht papa. Zijn schrift is het bewijs. "Zo lang was ik weg. En kijk." Zijn vinger volgt een lijn. "In die tijd werd jij groter, zwaarder en sneller, Lilja." Papa knipoogt. "De cijfers liegen nooit." Maar ze zeggen lang niet alles, denk ik.
Lilja woont in een vuurtoren, ze is de bewaker van het noorderlicht. Haar papa is vaak weg, soms wel weken achtereen. Dan doet hij onderzoek op zee. Lilja mist hem dan vreselijk en telt de dagen tot hij weer terug is.
Na elke zeereis krijgt Lilja een schelp en vertelt papa de mooiste verhalen over zijn reis. Op een dag vertelt papa over een walvis die altijd alleen zwemt. Andere walvissen kunnen zijn gezang niet horen en daarom vinden ze hem niet.
Lilja herkent zichzelf in de eenzame walvis. Hij wordt haar denkbeeldige hartsvriend. Samen beleven ze de meest prachtige onderwateravonturen. Net zolang tot papa weer thuis is.
Een boek vol symboliek, rijk taalgebruik en prachtige illustraties over liefde, vriendschap en geduld.
Een soms wat vreemd boek waarin de belangrijkste boodschap lijkt te zijn dat de wereld vol wonderen zit, maar dat het grootste wonder dichterbij is dan je denkt.
‘De meest eenzame walvis’ verhaalt Kim Crabeels op een nostalgische en dromerige wijze over gemis, eenzaamheid en thuiskomen. Door de wonderlijke verwevenheid van woord en de wederom subliem verhalende illustraties van Sebastiaan Van Doninck golft het verhaal voelbaar binnen. Ondanks het geen gemakkelijke tekst is voor jonge kinderen.
Voor kinderen vanaf 9 jaar die houden van heerlijk wegdromen bij een poëtisch prentenboek.
Als verwerking kan je een walvisknuffel uit vilt of jeans maken. Voor als je je eenzaam voelt.
Een boek wat veel symboliek bevat en daardoor soms wat ‘vaag’ overkomt. Desondanks leert het boek dat wonderen soms dichterbij zijn dan je denkt. De illustraties zijn mooi gemaakt en het was een plezier om voor te lezen.
Fantasievol en zelfs poëtisch verhaal, beetje filosofisch. Sommige passages vind ik heel mooi. Het gaat om de onverbrekelijke band tussen papa en dochter en om gemis. Fijn geschreven en mooie tekeningen.