Verslaafd aan drukinkt

by Marianne Zwagerman

‘Het is pas nieuws als het in De Telegraaf heeft gestaan.’ De krant kon zich die arrogantie veroorloven. Decennialang was De Telegraaf een onaantastbaar bolwerk en veruit de grootste krant van Nederland, op papier én op internet. De krant leek geld te drukken, financieel kon het allemaal niet op. Toch raakt het bedrijf de grip op zijn toekomst kwijt. Er komen scheuren in het zelfvertrouwen als blijkt dat de geur van geweest niet meer gelijk is aan de geur van succes. Er ontstaat paniek. Alles mislukt, van de zondagskrant tot maniakale overnames zoals Hyves. Alle energie gaat naar binnen in plaats van naar buiten, waar de wereld sneller verandert dan ooit. De krant bepaalt niet langer het gesprek van de dag en verliest het contact met de lezer. Het bedrijf komt in commerciële en financiële problemen en moet in 2017 gered worden door de Belgische uitgever Mediahuis. Daar gaat een hevige en grimmige machtsstrijd met John de Mol aan vooraf die het bedrijf intern verscheurt. De CEO blijkt niet loyaal aan de Telegraaf Media Groep en wordt ontslagen.Waar ging het mis? Welke afslagen werden gemist? Welke krachten speelden een rol in de tragische neergang van het trotse arrogante geel-blauwe nieuwsbolwerk uit Amsterdam? Is het bedrijf nog te redden?

416 pages, Paperback

Published January 1, 2021

Reviews

[Jeroennagtegaal · Rating 4 out of 5]

Leest als een spionageroman! Het verhaal over de langzame ondergang van de ooit onaantastbare Telegraaf Media Groep - verteld in ronkende chocoladezinnen die het vlaggenschip zelf zo goed beheerst. Het ongenoegen dat in het begin van het verhaal langzaam opkomt bouwt zich gaandeweg het boek op tot een ongekende apotheose met een smerige machtsstrijd van betrokkenen die zelf allerlei eigen agenda’s hanteerden.

Qua schrijfstijl en aantrekkingskracht vijf sterren, maar wie schrijft over de journalistiek verwacht dat er meer tegengeluid in zo’n boek zou terugkomen. Dat ontbreekt, het is daardoor een nogal eenzijdig beeld van de gebeurtenissen. Wie de inhoud dus met een paar korreltjes zout neemt, heeft met dit boek een heerlijke zakelijke spionageroman op de plank.

[Jolanda · Rating 5 out of 5]

Een verrassend snel boek dat leest als een trein en waarin duidelijk wordt hoe er op bestuurlijk niveau nogal eens verkeerd gehandeld wordt.

[Hans Schoolenberg · Rating 1 out of 5]

Het boek leest makkelijk - gaande weg begint echter de irritatie toe te nemen. Vrouwen komen er bekaaid af bij Zwagerman - ze zijn of mooi of echtgenote of minnares van een of andere journalist of bestuurder. Zo is ex-vriendin van Van der Snoek - let wel een vriendin uit zijn studie tijd - permanent de ex-vriendin van vdSnoek - zelf een eventuele scharrel van Paul J - hoofdredacteur. Over de verdienste van de mevrouw wordt kort iets gezegd. De twee vrouwelijke commissarissen worden ook in de hoek gezet - elke keer als ze opgevoerd worden. Dat de mannelijke commissarissen er al decennia een puinhoop van maken wordt nooit aan hun man-zijn geweten. Het ware wenselijke geweest in het kader van de compleetheid - als Zwagerman die zichzelf als Zwagerman opvoert in het boek en (terecht niet als vrouw) deze behandeling ook voor haarzelf doortrekt en in een appendix of noot melding had gemaakt van haar vrienden en vriendinnen. Dit allemaal terzijde. Wat verder in toenemende mate irriteert is al die anekdotische en vileine toevoegingen bij de diverse functionarissen. De een is te lang , de ander te dik. De een rijdt in een te dure auto de ander heeft een pochet van Ogier. Kortom een hoog roddelrubriek gehalte. Naarmate het boek verstrijkt neemt dit toe. Vander Snoek en Epskamp komen er vanaf als een stel klungel en halve oplichters. Los van het feit of dat zo zou zijn wordt daar niet veel voor aangevoerd wat de toets der kritiek zou kunnen doorstaan. Ze lijkt in ieder geval van een tegenpartij en zo kennen we haar. Ze geeft aan dat ze drie jaar aan dit boek gewerkt heeft maar dat ze natuurlijk geen journalist is. Dat laatste is gemakzuchtig indekken denk ik. Het is ook geen journalistiek - geen bron te ontdekken , op geen enkele manier verifieerbaar. Het verbaast me dan ook dat ze hier 3 jaar aan gewerkt heeft- die geclaimde energie vinden we inhoudelijk niet terug. Een 'echte journalist' zou over deze turbulente periode veel meer kunnen vertellen en duiden. Er zitten legio slordigheden en fouten in. Ik denk dat ik het wel mag zeggen. Ik was nl een van de, weliswaar niet genoemde , externen. In Leeuwarden - was ik er al voor Van der Snoek en bij TMG een paar maanden later.

[Martijn van Es · Rating 3 out of 5]

In het jaar 2000 liep ik stage op de internetredactie van De Telegraaf. Dat was ook het jaar dat Marianne Zwagerman er kwam werken. Wellicht zijn we elkaar daar wel eens tegengekomen. Haar beschrijving van de krant in die tijd herken ik. Een ons-kent-ons bolwerk met interne families en ontzettend veel dor hout. In de bruin-oranje sferen van de breedbouw op de Basisweg hing de geur van sigaretten, een roemrucht verleden, ongenaakbaar zelfvertrouwen en verontrustend weinig digitale visie. Hoewel ik geen fan ben van Zwagerman's mediaoptredens wilde ik dit boek toch lezen. Ik was ook verbaasd dat De Telegraaf in vijftien jaar zijn marktleiderschap en zijn zelfstandigheid verloor, en hoewel ik als piepjonge stagiair verdomd weinig heb meegemaakt op de internetredactie was het boek alleen al voor die herkenbaarheid de moeite waard. Zwagerman schrijft vlot en heeft duidelijk veel kennis over de gang van zaken binnen het voormalige TMG.

Toch kan ik 'Verslaafd aan drukinkt' geen goed boek noemen. Het is slordig geredigeerd (financieel vlaggenschip DFT wordt bijvoorbeeld consequent DTF genoemd) en door de grote hoeveelheid namen zie je soms door de bomen het bos niet meer. Mijn voornaamste bezwaar is echter dat Zwagerman probeert een objectieve geschiedenis te schrijven, maar dat dat niet echt lukt. Het verhaal zit vol met duidelijke schurken (CEO Van der Snoek) en dappere helden (grootaandeelhouder Van Puijenbroek). Ook van andere hoofdrolspelers, zoals hoofdredacteuren Paradijs en Jansen, kom je heel duidelijk te weten wat de schrijfster van hen denkt. Iets meer distantie had het boek een extra ster opgeleverd.

[Bart · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder interessant boek. Als Vlaming ken ik de Telegraaf vooral vanop vakantie. Maar ik heb een zwak voor kranten en weet natuurlijk dat de Telegraaf een zusterkrant is van 'De Standaard', waarvan ik al jaren abonnee ben.
Het boek leest heel vlot en is echt boeiend. Hoe onbekwaam mensen aan de top kunnen zijn. Het is hallucinant.
Gelukkig vinden 2 mensen met een passie voor de krant elkaar waardoor De Telegraaf nu in rustiger vaarwater is in handen van Mediahuis Nederland.
Ik was wel even in de war als ik de vreemde tweets en opinies van de auteur las rond corona. Maar laat je dat niet afschrikken. Dit is een knap boek.