De junival

by Jan Wolkers

Genres: Literature, Dutch Literature

115 pages, Paperback

First published January 1, 1982

About the author

Jan Hendrik Wolkers was a Dutch author, sculptor and painter.

Wolkers is considered one of the "Great Four" writers of post-World War II Dutch literature, along with Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch and Gerard Reve (the latter authors are also known as the "Great Three"). He became noted in the 1960s mainly for his strikingly direct descriptions of sex.

His 1969 novel Turks Fruit was translated into ten different languages and published in English as Turkish Delight. It was also made into a highly successful movie, the Paul Verhoeven-directed Turks Fruit (1972) which was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and in 1999 won the award for Best Dutch Film of the Century.

From 1980 until his death, Wolkers resided on the Dutch island of Texel. He died on October 19, 2007, age 81, at his Texel home and was cremated in Amsterdam at De Nieuwe Ooster cemetery.

A number of his outdoor sculptures in the Netherlands have been subject to vandalism, presumably due to his use of glass as a construction material. Some examples are the Auschwitz-monument in Amsterdam and the monument on the dike at Ceres on Texel. In reaction to the destruction of the monument in 2003, Wolkers announced that he would use less glass and more steel for such monuments in future. The Jac. P. Thijsse monument in the water at Elemert on Texel does contain more steel, but glass is still a substantial part of the artwork.

Wolkers refused to accept several literary awards. In 1982 he refused the Constantijn Huygensprijs, and in 1989 he refused the P.C. Hooftprijs.

Reviews

[Jan · Rating 3 out of 5]

‘De junival’ van Jan Wolkers is een boek vol herinneringen aan zijn moeder en zijn kat Voske. Zij overleden kort na elkaar. Met veel genegenheid memoreert Wolkers scenes met zijn kat, die, voor een rijksdaalder gekocht als pub, haar 21 jaren lange leven Wolkers zeer nabij is geweest. Vertederend werkte op mij in de scene over de verdeling van moeders bezittingen. Jan koos voor het wasbord. De reden: dat voorwerp stond voor moederliefde – toonbeeld van het vele zwoegen voor het gezin. Rond het overlijden van zijn moeder maakt Wolkers een rake vergelijking; als in de RK transsubstantiatieleer verandert de manier waarop het tijdens het overlijden van moeder toeging, in een reeks bijbelse beelden. Als je zó een herinnering aan een dierbaar familielid kunt verwoorden, behoor je tot ‘de grote vier’, ja vier. JM

[Reinout · Rating 4 out of 5]

Ging echt over niets, maar was wel mooi, beetje deprimerend misschien.

[Fransien Vandeweghe · Rating 5 out of 5]

40 jaar later: nog steeds 5 sterren.

[Chiara · Rating 5 out of 5]

• “En ik schoot wakker met de schokkende gedachte dat als je moeder dood is er niemand meer is om je te troosten.”
• “Ik kan er niet aan wennen dat, nu mijn moeder er niet meer is, ik die tocht alleen moet maken. Ik tast naast me en ik voel niets. Ik moet alleen verder. Tot de tijd ook dat verslindt.”
• “Het was allemaal verdwenen, voor eeuwig en altijd uitgewist.”

[Marijn van den Berg · Rating 5 out of 5]

Kort maar heel krachtig

[Sjors · Rating 4 out of 5]

Gentle memoire regarding the author’s mother and cat, both of whom died in quick succession. Nice observations about cats.

[Rene Ijzermans · Rating 3 out of 5]

Een boekje met korte anekdotische verhalen over zijn poes en zijn moeder die kort na elkaar sterven. Zo nu en dan erg vertederend om te lezen.

[Cheuderieu · Rating 3 out of 5]

Mooi boek over rouw.

[Guus van der Peet · Rating 4 out of 5]

De Junival is een dubbel-memoires. Afwisselend schrijft Wolkers over zijn herinneringen aan zijn moeder en aan zijn kat Voske, die binnen een paar weken van elkaar overleden. Je zou het als disrespectvol kunnen beschouwen, dat de dood van een dierbaar familielid op gelijke voet wordt gezet met die van een huisdier – en dat je soms bijna gaat vergeten naar wie de ‘zij’ deze keer verwijst. Ik denk echter dat Wolkers volkomen oprecht is in zijn verdriet: hij geeft daadwerkelijk net zo veel om de kat die 21 jaar lang naast zijn typmachine lag als de moeder die zich over hem ontfermde tijdens zijn gereformeerde jeugd. Al het leven is voor hem net zo waardevol. Overdreven misschien, en een tikje sentimenteel, maar ik moet toegeven dat het me meer dan eens emotioneel maakte.

[Menno Beek · Rating 3 out of 5]

Nadat ik de duizend bladzijden van Onno Bloms biografie van Jan Wolkers had gelezen dacht ik dat ik een paar van de gaatjes die ik in de lezing van het oeuvre van Wolkers had nog wel even kon dichten. Dit dunne boekje, bijvoorbeeld, over de min of meer gelijktijdige dood van Wolkers' moeder en kat, kende ik niet. Vond het wel een overtuigend onderdeel van zijn werk, zij het toch uiteindelijk wel iets te mager, puur qua volume. Bij wolkers werkt het wel beter als men er even helemaal ingetild wordt, met de nodige hoofdstukken, en hier werd ik in een ruim uurtje in- en gelijk ook weer uitgetild. Wel ontroerend, de liefde tussen mens en kat, en de verovering van Voske van de schoot van Wolkers'moeder, op de valreep.

[Douwe · Rating 4 out of 5]

A nice and relatively short story by Jan Wolkers. The book is a memoir for two loved ones who recently passed away, his mother and his cat.

The book is written in Jan Wolkers style with many metaphors and a lot of emotion. It is beautiful to read how Jan Wolkers is dealing with the death of two important women in his life and reflects on different memories with them.

[Laurens · Rating 3 out of 5]

Wolkers blijft een beetje een enigma voor mij. De man kon beestachtig goed schrijven, maar weet, ondanks de rake thematiek en geheel eigen vondsten en bijbehorende idioom, niet te beklijven met deze rommelige novelle. Maar ik ga hem nog wel eens vinden, die Wolkers die speciaal voor mij geschreven lijkt te zijn.

[Teun De Graaf · Rating 4 out of 5]

Ik vind Wolkers altijd op z’n mooist wanneer hij over dieren schrijft. Tedere passages over de vanzelfsprekende connectie tussen mens en dier - en de rouw die volgt. De passages over de moeder zijn minstens zo mooi.

[Samuel · Rating 3 out of 5]

Over Voske, de kat

[Ruben · Rating 4 out of 5]

Erg grappig, kort, boekje. Toch heeft het ook de nodige melancholie. Zeker een aanrader.

[Rayn · Rating 3 out of 5]

nothing outstandingly interesting
some nice sentences here and there

[Martijn Van · Rating 5 out of 5]

Tot tranen geroerd door deze novelle die bestaat uit korte herinneringen van Jan Wolkers aan het afscheid van zijn moeder maar vooral poes Voske.

[Keije Van Dijk · Rating 4 out of 5]

Poes, mooi

[Bram De longhi · Rating 4 out of 5]

i liked it very much. Wolkers loves nature. de moeder en de poes wisselen elkaar af

[Herman · Rating 4 out of 5]

De junival lijkt bij oppervlakkige beschouwing een tussendoortje in het oeuvre van Jan Wolkers. Niets is echter minder waar.

Het is een dun boekje, waarin in dertig (soms heel korte) hoofdstukjes een monument wordt opgericht voor zijn overleden moeder en zijn overleden poes Voske.
Soms heb je in de eerste zinnen nog niet door om wie het hoofdstukje zal gaan. Maar Wolkers schrijft dan ook: 'Mijn moeder was een poes'. Zo kon zij zich - ondanks haar corpulentie - geluidloos door het huis begeven. En leek ze soms in de stoel te dutten, maar had precies in de gaten wat er om haar heen gebeurde.

De junival (de titel verwijst naar jonge peertjes die in de zomer uit de boom vallen, omdat het er teveel zijn) bevat prachtige Wolkeriaanse beschrijvingen van zowel moeder als kat. Liefdevol en openhartig, sommigen zullen het wellicht sentimenteel vinden. Wacht maar tot je een écht verlies moet doormaken, dan praten we verder.

De junival is weer op de werkelijkheid gebaseerde fictie, zoal altijd bij Wolkers. De verteller in het boek heet René. En de dood van de moeder in het boek is totaal anders dan hoe het in werkelijkheid is gegaan, weten we uit de dagboeken. Maar fictie of niet, de bedoeling van Wolkers is van meet af aan duidelijk. Het monument staat als een huis.

[Piet · Rating 5 out of 5]

Op 18-1-2024 herlezen. De in het verleden vijf gegeven sterren bleken die nog altijd meer dan waard. Ik vind het met 'Terug naar Oegstgeest' zijn beste.

[Soeria van den Wijngaard · Rating 4 out of 5]

kat