У гэтым невялікім апавяданні Міхась Стральцоў раскрыў галоўны сакрэт беларусаў. Нехта скажа, што гэты сакрэт — наша таемная моц. Нехта скажа — наша нявылечная хвароба. У любым выпадку гэта тое, што ёсць у кожным з нас, і ў вас - таксама, хаця вы, магчыма, і не заўважаеце. Дык які ж гэта сакрэт? А паслухайце.
Галасы: Алег Г., Валянціна Г. Гук: Аляксандр З. Анімацыя: Насця К. Рознае: Алег Г., Міхась З. Тэкст: Ганна С.
Друкаваўся з 1952 году, першае апавяданьне надрукаваў у 1957 годзе (часопіс «Маладосць»). У першым зборніку апавяданьняў «Блакітны вецер» (1962) праявіў сябе тонкім псыхолягам, знаўцам побыту вёскі і гораду. У зборніку «Сена на асфальце» (1966) раскрыў псыхалягічнае і эстэтычнае ўжываньне нядаўняга вяскоўца ў гарадзкую стыхію, магчымасьці гарманічнага спалучэньня ў чалавеку эмацыянальнага і інтэлектуальнага пачаткаў. У аповесьці «Адзін лапаць, адзін чунь» (1970) — фармаваньне характару падлетка ў цяжкія пасьляваенныя гады. Аўтар кнігі прозы «Падарожжа за горад» (апавяданьні, аповесьць, 1986), кніг выбраных твораў «На ўспамін аб радасці» (1974), «Выбранае» (проза, паэзія, эсэ, 1987). Акварэльнасьць, тонкі псыхалягізм і лірычны роздум у зборніках вершаў «Ядлоўцавы куст» (1973), «Цень ад вясла» (1979), «Яшчэ і заўтра» (1983), «Мой свеце ясны» (1986). У вершах-споведзях, філязофскіх мініятурах, замалёўках і іранічных вершах-экспромтах выяўляецца душэўная чысьціня і вернасьць чалавечаму прызваньню.