What do you think?
Rate this book
Warszawianka #3
Od zmierzchu do świtu
Karnawał 1894 roku. Warszawa bawi się w najlepsze. Każdego dnia w wielkich salach i domach prywatnych odbywają się przyjęcia, rauty i maskarady. Matki robią wszystko, aby znaleźć odpowiednich mężów dla córek, a ojcowie liczą ruble przeznaczone na posagi. Radosny nastrój przerywa morderstwo. W trakcie balu w Resursie Obywatelskiej, ginie Józefina Majerowa, wyrocznia w sprawach mody oraz autorka rubryki towarzyskiej w jednej z warszawskich gazet. Zabójca zniknął w tłumie gości, nie zostawiając śladów. Młody sędzia śledczy, Jerzy Szuster, robi wszystko, aby rozwikłać sprawę dziwnej zbrodni. Pomaga mu w tym komisarz policji, Aleksander Woronin. Niestety, wysiłki śledczych nie przynoszą efektu. Nikt nie zna tajemnic zmarłej dziennikarki, motywy zbrodni są niejasne, zeznania świadków wykluczają się wzajemnie, podejrzani mają żelazne alibi, a jedynym dowodem rzeczowym jest stłuczona butelka. Wygląda na to, że w krwawej układance brakuje najważniejszych elementów. Tymczasem ktoś zabija kolejną osobę...
Co łączy dwie z pozoru różne ofiary? Czy rozwiązania zagadki należy szukać w teraźniejszości, czy może w zamierzchłej przeszłości? Jaką rolę w sprawie odgrywa Leontyna Rapacka? Czy pierwsze śledztwo Jerzego Szustra ma szanse zakończyć się sukcesem? I czy Aleksander Woronin zdoła uporządkować swoje życie osobiste?
Co łączy dwie z pozoru różne ofiary? Czy rozwiązania zagadki należy szukać w teraźniejszości, czy może w zamierzchłej przeszłości? Jaką rolę w sprawie odgrywa Leontyna Rapacka? Czy pierwsze śledztwo Jerzego Szustra ma szanse zakończyć się sukcesem? I czy Aleksander Woronin zdoła uporządkować swoje życie osobiste?
430 pages, Paperback
First published September 1, 2021
1 person is currently reading
31 people want to read
About the author
Ida Żmiejewska
13 books15 followersPasjonatka historii XIX wieku. Zawodowo doradza ludziom, jak zaplanować karierę, ale w każdej wolnej chwili zajmuje się pisaniem. Finalistka konkursu Horyzonty Wyobraźni 2012. Publikowała m.in. w czasopismach takich jak: "Skarpa Warszawska", "Science Fiction", "Fantasy i Horror", "Esencja" i " Qfant", oraz w antologiach (Strzeż się potwora, Ostatni dzień pary I). Za powieść Warszawianka zdobyła nagrodę im. Janiny Paradowskiej podczas Międzynarodowego Festiwalu Kryminału we Wrocławiu.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
September 21, 2021
Ida Żmijewska powraca snując historię zakazanego uczucia i zemsty prowadzącej do zbrodni w trzecim ostatnim tomie Warszawianki. Od zmierzchu do świtu.
Uwaga, jeżeli nie znacie wcześniejszych dwóch części, to zapraszam do recenzji Warszawianki oraz Warszawianki. Gdy zgasną światła. Tę serię powinno się czytać pokolei.
Karnawał 1894 r. Leontyna po siedmiu latach pobytu w Odessie wraz z córką wraca do Warszawy. Teraz już jako wdowa po Januszu Burzyńskim, czuje się pewniej niż w czasach panieńskich i jest w stanie stawić czoła matce i teściowej. Swój powrót do stolicy zaznacza udaniem się na bal w Resursie Obywatelskiej organizowany przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności. Nie brakuje złych spojrzeń kierowanych pod jej adresem. Radosny i beztroski nastrój przerywa dokonane na nim zabójstwo dziennikarki i znawczyni mody, Jozefiny Majerowej. Ciało zmarłej znalazła Leontyna, co daje powód niektórym matronom, oskarżać ją o morderstwo. Śledztwo przejmuje Aleksander Woronin i nowy sędzia Jerzy Szuster, dawny adorator Heleny Rapackiej. Niedługo potem ginie kolejna osoba z ręki tego samego sprawcy. Policji ponownie potrzebna jest pomoc pani Burzyńskiej, co może doprowadzić do kolejnego skandalu.
Ach, jak Ida Żmijewska potrafi oczarować czytelnika. Warszawa pokryta śniegiem, terkot dorożek, uliczny gwar i miasto tętniące życiem. Socjeta wykorzystując, karnawał wydaje wystawne bale. Na nich wirowanie w tanecznych krokach, plotki, złośliwości kierowane do rywalek i to co najważniejsze, próby złapania dobrej partii. Autorka po raz kolejny w genialny sposób oddaje klimat XIX - wiecznej stolicy. A ten mimo pląsania, jest poważny. Na skutek rządów Hurki i wzmożonej rusyfikacji, zaostrzają się antagonizmy narodowe. Odżywa pamięć o powstaniu styczniowym, jego bohaterach i tych, co nie wywiązali się z patriotycznego obowiązku. Konflikt na linii sióstr Rapackich a Leontyną i Aleksandrem jest nieunikniony. Tu nie ważna jest w sumie zbrodnia, istotniejsze staje się, jakie wywołała skutki. Wzajemne oskarżenia, jakie matrony kierują w stronę adwersarzy i brak dowodów. Powiększa się grono osób podejrzanych, ale w żaden sposób nie można udowodnić im winy. A polska elita jest nie chętna do współpracy. Ośmiesza śledczych, odmawia zeznań i na każdym kroku pokazują swą wyższość. Damy zastanawiają się, kto mógłby mieć motyw zabić guru warszawskiej mody, która zawsze pisała szczerze i dawała cenne wskazówki.
O ile zagadka kryminalna a wątek miłosny albo były w równym stopniu, albo przeważał ten pierwszy, to w finałowej części zdecydowanie wysuwa się romans i pytanie, czy Leontyna i Woronin mają jeszcze szansę być razem. Historia powtarza się. Potajemne spotkania, ukradkowe rozmowy, spojrzenia i gesty kierowane w stronę ukochanej osoby. Oboje dorośli, wiele doświadczyli i wiele poświęcili, teraz już nie zamierzają poddać się dyktaturze innych. Wdowa Burzyńska staje się kobietą samodzielną, nie boi się konfrontacji z rodziną, żąda szacunku i nie zamierza oddać innym steru nad majątkiem pozostawionym przez męża. Woronin również jest pewniejszy siebie i wie czego pragnie. Boi się tylko ponownego odrzucenia.
Ida Żmijewska ma niezwykły talent nie tylko opowiadania o historii przeplatając prawdę z fikcją, ale tworzenia silnych i wyrazistych postaci, takich jakie spotykaliśmy na kartach dzieł dziewiętnastowiecznych powieści. Trudno nie polubić charakternej Agaty Pietrownej, nie śmiać się z salonowych rozmów toczonych między Amelią, Oktawiąi i Leontyną. Warszawianka czaruje humorem, dowcipnymi dialogami i językiem ówczesnych mieszkańców. Każdy mówi we właściwy dla siebie sposób, dzięki czemu całość nabiera większej wiarygodności.
Trzeci tom, podobnie jak wcześniejsze czyta się jednym tchem. Odrywa od trosk i przenosi do świata i ludzi, z którymi pragnie się przebywać jak najdłużej. Otula i koi, rozgrzewa niczym ciepły koc i gorąca kawa. Udowadnia, że kryminał tak samo jak romans ma wiele twarzy, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. Razem tworzą wybuchową mieszankę. I cóż, zostaje czekać na nową serię spod pióra Idy Żmijewskiej.
Uwaga, jeżeli nie znacie wcześniejszych dwóch części, to zapraszam do recenzji Warszawianki oraz Warszawianki. Gdy zgasną światła. Tę serię powinno się czytać pokolei.
Karnawał 1894 r. Leontyna po siedmiu latach pobytu w Odessie wraz z córką wraca do Warszawy. Teraz już jako wdowa po Januszu Burzyńskim, czuje się pewniej niż w czasach panieńskich i jest w stanie stawić czoła matce i teściowej. Swój powrót do stolicy zaznacza udaniem się na bal w Resursie Obywatelskiej organizowany przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności. Nie brakuje złych spojrzeń kierowanych pod jej adresem. Radosny i beztroski nastrój przerywa dokonane na nim zabójstwo dziennikarki i znawczyni mody, Jozefiny Majerowej. Ciało zmarłej znalazła Leontyna, co daje powód niektórym matronom, oskarżać ją o morderstwo. Śledztwo przejmuje Aleksander Woronin i nowy sędzia Jerzy Szuster, dawny adorator Heleny Rapackiej. Niedługo potem ginie kolejna osoba z ręki tego samego sprawcy. Policji ponownie potrzebna jest pomoc pani Burzyńskiej, co może doprowadzić do kolejnego skandalu.
Ach, jak Ida Żmijewska potrafi oczarować czytelnika. Warszawa pokryta śniegiem, terkot dorożek, uliczny gwar i miasto tętniące życiem. Socjeta wykorzystując, karnawał wydaje wystawne bale. Na nich wirowanie w tanecznych krokach, plotki, złośliwości kierowane do rywalek i to co najważniejsze, próby złapania dobrej partii. Autorka po raz kolejny w genialny sposób oddaje klimat XIX - wiecznej stolicy. A ten mimo pląsania, jest poważny. Na skutek rządów Hurki i wzmożonej rusyfikacji, zaostrzają się antagonizmy narodowe. Odżywa pamięć o powstaniu styczniowym, jego bohaterach i tych, co nie wywiązali się z patriotycznego obowiązku. Konflikt na linii sióstr Rapackich a Leontyną i Aleksandrem jest nieunikniony. Tu nie ważna jest w sumie zbrodnia, istotniejsze staje się, jakie wywołała skutki. Wzajemne oskarżenia, jakie matrony kierują w stronę adwersarzy i brak dowodów. Powiększa się grono osób podejrzanych, ale w żaden sposób nie można udowodnić im winy. A polska elita jest nie chętna do współpracy. Ośmiesza śledczych, odmawia zeznań i na każdym kroku pokazują swą wyższość. Damy zastanawiają się, kto mógłby mieć motyw zabić guru warszawskiej mody, która zawsze pisała szczerze i dawała cenne wskazówki.
O ile zagadka kryminalna a wątek miłosny albo były w równym stopniu, albo przeważał ten pierwszy, to w finałowej części zdecydowanie wysuwa się romans i pytanie, czy Leontyna i Woronin mają jeszcze szansę być razem. Historia powtarza się. Potajemne spotkania, ukradkowe rozmowy, spojrzenia i gesty kierowane w stronę ukochanej osoby. Oboje dorośli, wiele doświadczyli i wiele poświęcili, teraz już nie zamierzają poddać się dyktaturze innych. Wdowa Burzyńska staje się kobietą samodzielną, nie boi się konfrontacji z rodziną, żąda szacunku i nie zamierza oddać innym steru nad majątkiem pozostawionym przez męża. Woronin również jest pewniejszy siebie i wie czego pragnie. Boi się tylko ponownego odrzucenia.
Ida Żmijewska ma niezwykły talent nie tylko opowiadania o historii przeplatając prawdę z fikcją, ale tworzenia silnych i wyrazistych postaci, takich jakie spotykaliśmy na kartach dzieł dziewiętnastowiecznych powieści. Trudno nie polubić charakternej Agaty Pietrownej, nie śmiać się z salonowych rozmów toczonych między Amelią, Oktawiąi i Leontyną. Warszawianka czaruje humorem, dowcipnymi dialogami i językiem ówczesnych mieszkańców. Każdy mówi we właściwy dla siebie sposób, dzięki czemu całość nabiera większej wiarygodności.
Trzeci tom, podobnie jak wcześniejsze czyta się jednym tchem. Odrywa od trosk i przenosi do świata i ludzi, z którymi pragnie się przebywać jak najdłużej. Otula i koi, rozgrzewa niczym ciepły koc i gorąca kawa. Udowadnia, że kryminał tak samo jak romans ma wiele twarzy, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. Razem tworzą wybuchową mieszankę. I cóż, zostaje czekać na nową serię spod pióra Idy Żmijewskiej.
November 2, 2025
W zasadzie 4,5, ale wrzucam 5 gwiazdek, bo tom najlepszy z trylogii (i w nim nie zauważyłam też już żadnych niezręczności stylistyczno-redakcyjnych). Spójna intryga, proporcje romansu do wątku kryminalnego w sam raz, sceny erotyczne (mało i subtelne) naprawdę nie drażniące, co bardzo rzadkie w polskiej współczesnej literaturze masowej, charakterystyka postaci na poziomie - widać, że się zmieniły na przestrzeni lat, które upłynęły od pierwszego tomu, rozwinęły, dojrzały (nawet Woronin!). A smaczki obyczajowe i historyczne - coś wspaniałego! I sposób zwracania się postaci do siebie (języki - rosyjski, polski, francuski, rejestry...), relacje Rosjanie-Polacy (z interesującymi dla mnie bardzo informacjami o mieszanych małżeństwach i zasadach urzędowych, które nimi sterowały), imperialne sposoby na zarządzanie urzędnikami z podbitych narodów, trudne sprawy związane z powstaniem styczniowym, i varsaviana, i zwłaszcza detale życia codziennego - rozpalanie ognia pod samowarem, rąbany na kawałki cukier (głowa cukru! Kto młodszy ode mnie w ogóle wie, co to?)... Bomba, gratuluję autorce researchu i umiejętności subtelnego, naturalnego, w żadnej mierze niełopatologicznego wplatania tych wszystkich szczególików w akcję. Na pewno będę sięgać po inne jej książki.
September 26, 2024
„Od zmierzchu do świtu”, finałowy tom serii „Warszawianka” Idy Żmijewskiej, to historia pełna intryg, tajemnic i intensywnych emocji, rozgrywająca się w Warszawie pod koniec XIX wieku. Akcja powieści skupia się tym razem na brutalnym morderstwie, które ma miejsce podczas jednego z karnawałowych balów w Resursie Obywatelskiej. Zostaje tam zamordowana Józefina Majerowa, znana w warszawskich kręgach jako wyrocznia w sprawach mody oraz autorka popularnej rubryki towarzyskiej. Jej morderstwo i śmierć staje się punktem wyjścia dla śledztwa prowadzonego przez młodego sędziego śledczego Jerzego Szustra, któremu pomaga doświadczony komisarz Aleksander Woronin.
Sprawa okazuje się jednak o wiele bardziej skomplikowana, niż początkowo sądzono. Motywy zbrodni są niejasne, a zeznania świadków pełne sprzeczności, co sprawia, że śledczy przez długi czas błądzą w ciemnościach. Dodatkowym utrudnieniem okazuje się również brak wyraźnych śladów oraz niewielka ilość dowodów, z których jednym jest stłuczona butelka. Na domiar złego, w miarę rozwoju śledztwa pojawia się kolejna ofiara, co jeszcze bardziej komplikuje całą sytuację. Do tego w centrum wydarzeń znajduje się nie kto inny, a Leontyna Burzyńska, która już w poprzednich tomach odegrała ważną rolę, a teraz jej życie osobiste również staje się istotnym elementem opowieści.
Fabuła zgrabnie łączy elementy kryminalne z rozbudowanymi wątkami obyczajowymi. Historia śledztwa przeplata się z wątkiem zakazanego uczucia, które autorka przedstawia z dużą dozą subtelności i napięcia emocjonalnego. Żmijewska skupia się na perypetiach bohaterów, którzy muszą stawić czoła nie tylko morderstwom, ale również własnym lękom, problemom rodzinnym i trudnościom związanym z presją społeczną. Szczególnie dużo uwagi, co mnie ucieszyło, poświęcono relacji między Leontyną i Aleksandrem, oraz ich uczuciu, które rozwija się w cieniu niebezpieczeństwa i społecznych ograniczeń.
Akcja powieści toczy się dynamicznie, a autorka nie szczędzi nam dramatycznych zwrotów i zaskoczeń. Śledztwo prowadzone przez Szustra i Woronina zmusza ich do stawiania czoła licznym przeszkodom, a kolejne odkrycia powoli prowadzą do ujawnienia tożsamości mordercy. Jednocześnie fabuła osadzona jest na tle niezwykle klimatycznej i barwnie odmalowanej Warszawy końca XIX wieku, gdzie przepych salonowych bali kontrastuje z ciemną stroną ludzkiej natury i niebezpieczeństwami, które czają się wśród beztrosko bawiącej się elity.
„Od zmierzchu do świtu” to powieść, w której Żmijewska doskonale balansuje pomiędzy intrygą kryminalną a warstwą obyczajową, ukazując zarówno zagadki morderstw, jak i skomplikowane relacje międzyludzkie. Całość osadzona jest w fascynującym świecie XIX-wiecznej Warszawy, pełnym konwenansów, hipokryzji i tajemnic przeszłości, które nieustannie wpływają na teraźniejszość bohaterów.
„Od zmierzchu do świtu” to świetne i satysfakcjonujące zakończenie serii „Warszawianka”, której to serii, jeśli zapragniecie podróży do XIX-wiecznej Warszawy, nie możecie przegapić 🔥🙌🏻.
Ocena całości serii: ⭐️⭐️⭐️⭐️ 4/5
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @skarpawarszawska (współpraca reklamowa)🩷.
Sprawa okazuje się jednak o wiele bardziej skomplikowana, niż początkowo sądzono. Motywy zbrodni są niejasne, a zeznania świadków pełne sprzeczności, co sprawia, że śledczy przez długi czas błądzą w ciemnościach. Dodatkowym utrudnieniem okazuje się również brak wyraźnych śladów oraz niewielka ilość dowodów, z których jednym jest stłuczona butelka. Na domiar złego, w miarę rozwoju śledztwa pojawia się kolejna ofiara, co jeszcze bardziej komplikuje całą sytuację. Do tego w centrum wydarzeń znajduje się nie kto inny, a Leontyna Burzyńska, która już w poprzednich tomach odegrała ważną rolę, a teraz jej życie osobiste również staje się istotnym elementem opowieści.
Fabuła zgrabnie łączy elementy kryminalne z rozbudowanymi wątkami obyczajowymi. Historia śledztwa przeplata się z wątkiem zakazanego uczucia, które autorka przedstawia z dużą dozą subtelności i napięcia emocjonalnego. Żmijewska skupia się na perypetiach bohaterów, którzy muszą stawić czoła nie tylko morderstwom, ale również własnym lękom, problemom rodzinnym i trudnościom związanym z presją społeczną. Szczególnie dużo uwagi, co mnie ucieszyło, poświęcono relacji między Leontyną i Aleksandrem, oraz ich uczuciu, które rozwija się w cieniu niebezpieczeństwa i społecznych ograniczeń.
Akcja powieści toczy się dynamicznie, a autorka nie szczędzi nam dramatycznych zwrotów i zaskoczeń. Śledztwo prowadzone przez Szustra i Woronina zmusza ich do stawiania czoła licznym przeszkodom, a kolejne odkrycia powoli prowadzą do ujawnienia tożsamości mordercy. Jednocześnie fabuła osadzona jest na tle niezwykle klimatycznej i barwnie odmalowanej Warszawy końca XIX wieku, gdzie przepych salonowych bali kontrastuje z ciemną stroną ludzkiej natury i niebezpieczeństwami, które czają się wśród beztrosko bawiącej się elity.
„Od zmierzchu do świtu” to powieść, w której Żmijewska doskonale balansuje pomiędzy intrygą kryminalną a warstwą obyczajową, ukazując zarówno zagadki morderstw, jak i skomplikowane relacje międzyludzkie. Całość osadzona jest w fascynującym świecie XIX-wiecznej Warszawy, pełnym konwenansów, hipokryzji i tajemnic przeszłości, które nieustannie wpływają na teraźniejszość bohaterów.
„Od zmierzchu do świtu” to świetne i satysfakcjonujące zakończenie serii „Warszawianka”, której to serii, jeśli zapragniecie podróży do XIX-wiecznej Warszawy, nie możecie przegapić 🔥🙌🏻.
Ocena całości serii: ⭐️⭐️⭐️⭐️ 4/5
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @skarpawarszawska (współpraca reklamowa)🩷.
December 1, 2024
🔥🔥🔥RECENZJA 🔥🔥🔥
❤️❤️
Dzień dobry Kochani 😊 Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami recenzją książki @ida_zmiejewska pt. ,,Warszawianka. Od zmierzchu do świtu". Książkę tą miałam przyjemność przeczytać dzięki #wspolpracabarterowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.
Leontyna Rapacka po śmierci męża wróciła wraz z córką z Odessy. Nie czuła się tam dobrze. To Warszawa jest miejscem gdzie chce zamieszkać. W Warszawie trwa Karnawał i każda matka dwoi się i troi aby jak najlepiej zaprezentować swoje córki. Chcą znaleźć najlepszego i najbardziej pożądanego kawalera. Niestety większość planów uległa zmianie podczas balu w Resursie Obywatelskiej. To bowiem tam dochodzi do morderstwa Józefiny Majerowej. Osobą, która znalazła zwłoki była Leontyna. Przed wymiarem sprawiedliwości jest nie lada wyzwanie aby znaleźć sprawcę. Śledztwo ma poprowadzić sędzia śledczy Jerzy Szuster oraz komisarz policji Aleksander Woronin. Jednak największy test będzie miała Leontyna, która jako świadek musi współpracować z Aleksandrem. Mężczyzną, którego kochała i jej uczucia mimo upływu czasu nie uległy zmianie.
Czy Leontyna będzie w stanie ukrywać przed Aleksandrem swoje uczucia? Czy Aleksander może zapomniał już o kobiecie? Jak potoczą się ich losy?
Seria o Warszawiance to jedna z moich ulubionych serii. Bardzo podoba mi się styl pisania Pani Idy. Te książki wciągają od pierwszych stron. Bardzo cieszę się iż Leontyna znalazła w sobie w końcu siłę aby zawalczyć o siebie samą. Odważyła się przeciwstawić rodzinie, która na pierwszym miejscu stawiała opinię towarzystwa nie patrząc na to iż w ten sposób unieszczęśliwiają Leontynę. Aleksander mógłby być trochę bardziej zdecydowany ale patrząc na jego przyszłą teściową, wcale się mu nie dziwię że nie śpieszno mu było 😄😁 A jak już wspomniałam o teściowej to powiem Wam że matka Leontyny denerwowała mnie jak mało kto mnie tak denerwuje. To jest zło w czystej postaci. Diabeł w ludzkiej skórze. Pani @ida_zmiejewska stwierdziła Pani ostatnio iż będę miała nadto relacji tej dwójki. Niestety nie miała Pani racji 😉 Jak dla mnie w końcu było jej w sam raz 😊 Z czystym sumieniem szczerze polecam Wam tą serię 😊
#recenzja #współpracabarterowa
❤️❤️
Dzień dobry Kochani 😊 Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami recenzją książki @ida_zmiejewska pt. ,,Warszawianka. Od zmierzchu do świtu". Książkę tą miałam przyjemność przeczytać dzięki #wspolpracabarterowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.
Leontyna Rapacka po śmierci męża wróciła wraz z córką z Odessy. Nie czuła się tam dobrze. To Warszawa jest miejscem gdzie chce zamieszkać. W Warszawie trwa Karnawał i każda matka dwoi się i troi aby jak najlepiej zaprezentować swoje córki. Chcą znaleźć najlepszego i najbardziej pożądanego kawalera. Niestety większość planów uległa zmianie podczas balu w Resursie Obywatelskiej. To bowiem tam dochodzi do morderstwa Józefiny Majerowej. Osobą, która znalazła zwłoki była Leontyna. Przed wymiarem sprawiedliwości jest nie lada wyzwanie aby znaleźć sprawcę. Śledztwo ma poprowadzić sędzia śledczy Jerzy Szuster oraz komisarz policji Aleksander Woronin. Jednak największy test będzie miała Leontyna, która jako świadek musi współpracować z Aleksandrem. Mężczyzną, którego kochała i jej uczucia mimo upływu czasu nie uległy zmianie.
Czy Leontyna będzie w stanie ukrywać przed Aleksandrem swoje uczucia? Czy Aleksander może zapomniał już o kobiecie? Jak potoczą się ich losy?
Seria o Warszawiance to jedna z moich ulubionych serii. Bardzo podoba mi się styl pisania Pani Idy. Te książki wciągają od pierwszych stron. Bardzo cieszę się iż Leontyna znalazła w sobie w końcu siłę aby zawalczyć o siebie samą. Odważyła się przeciwstawić rodzinie, która na pierwszym miejscu stawiała opinię towarzystwa nie patrząc na to iż w ten sposób unieszczęśliwiają Leontynę. Aleksander mógłby być trochę bardziej zdecydowany ale patrząc na jego przyszłą teściową, wcale się mu nie dziwię że nie śpieszno mu było 😄😁 A jak już wspomniałam o teściowej to powiem Wam że matka Leontyny denerwowała mnie jak mało kto mnie tak denerwuje. To jest zło w czystej postaci. Diabeł w ludzkiej skórze. Pani @ida_zmiejewska stwierdziła Pani ostatnio iż będę miała nadto relacji tej dwójki. Niestety nie miała Pani racji 😉 Jak dla mnie w końcu było jej w sam raz 😊 Z czystym sumieniem szczerze polecam Wam tą serię 😊
#recenzja #współpracabarterowa
October 7, 2024
est rok 1894,karnawał. Warszawianie bawią się codziennie na wielkich balach, przyjęciach i rautach. Idealny czas, by znaleźć mężów dla córek (marzenie matek) i to najlepiej z pokaźnym posagiem (wymóg ojców).
Na jednej z takich imprez ginie Józefina Majerowa, autorka rubryki towarzyskiej w jednej z warszawskich gazet.
Kim jest morderca? Czy był na balu?
Do akcji wkracza Młody sędzia śledczy, Jerzy Szuster. Pomaga mu w śledztwie, dobrze znany z poprzednich dwóch tomów, komisarz policji, Aleksander Woronin.
Jakież jest jego zdziwienie, kiedy odkrywa, że zamordowaną znalazła jego dawna ukochana Leontyna Rapacka. Co ma wspólnego z tą sprawą? Śledztwo trwa, brak jakichkolwiek śladów, nieznane motywy zbrodni, trudno ustalić, co zaszło. Sprawa się komplikuje, kiedy dochodzi do kolejnej zbrodni. Jeszcze więcej tajemnic, podejrzani mają alibi.
Kto jest mordercą? Co łączy obie ofiary?
I najważniejsze pytanie (choć nie dla śledztwa) czy Leontyna czuje to samo co Woronin? Czy panujące wówczas zasady i normy moralne powstrzymają uczucie?
Ten wątek jest równie ciekawy i wciągający jak tropienie złoczyńcy 😉
Ta seria wciąga od pierwszych stron. Świetny kryminał z mocnym wątkiem obyczajowym i romansem, a to wszystko w pięknie przedstawionej Warszawie z końca XIX wieku.
„Czas płynie, a skandale mają to do siebie, że cichną prędzej czy później. Złamanego życia nie da się naprawić”.
Na jednej z takich imprez ginie Józefina Majerowa, autorka rubryki towarzyskiej w jednej z warszawskich gazet.
Kim jest morderca? Czy był na balu?
Do akcji wkracza Młody sędzia śledczy, Jerzy Szuster. Pomaga mu w śledztwie, dobrze znany z poprzednich dwóch tomów, komisarz policji, Aleksander Woronin.
Jakież jest jego zdziwienie, kiedy odkrywa, że zamordowaną znalazła jego dawna ukochana Leontyna Rapacka. Co ma wspólnego z tą sprawą? Śledztwo trwa, brak jakichkolwiek śladów, nieznane motywy zbrodni, trudno ustalić, co zaszło. Sprawa się komplikuje, kiedy dochodzi do kolejnej zbrodni. Jeszcze więcej tajemnic, podejrzani mają alibi.
Kto jest mordercą? Co łączy obie ofiary?
I najważniejsze pytanie (choć nie dla śledztwa) czy Leontyna czuje to samo co Woronin? Czy panujące wówczas zasady i normy moralne powstrzymają uczucie?
Ten wątek jest równie ciekawy i wciągający jak tropienie złoczyńcy 😉
Ta seria wciąga od pierwszych stron. Świetny kryminał z mocnym wątkiem obyczajowym i romansem, a to wszystko w pięknie przedstawionej Warszawie z końca XIX wieku.
„Czas płynie, a skandale mają to do siebie, że cichną prędzej czy później. Złamanego życia nie da się naprawić”.
September 30, 2021
Trzeci tom romantycznego kryminału retro jest, podobnie jak poprzednie, dobrze napisany. Ponadto, tak jak w pierwszej części serii intryga kryminalna jest zręcznie wpleciona w społeczno-polityczne realia Nadwiślańskiego Kraju pod koniec XIX wieku.
Zagadką śmierci dwojga osób z warszawskiej elity zajmuje się młody sędzia śledczy polsko-żydowskiego pochodzenia, Jerzy Szuster, i rosyjski policjant Aleksander Woronin, który po latach znowu służy w Warszawie i już podczas pierwszego spotkania z dawną miłością, obecnie owdowiałą Leontyną Burzyńską, uświadamia sobie, że uczucie nie minęło.
Tło zar��wno dochodzenia, podczas którego śledczy nie bardzo mogą liczyć na życzliwą współpracę znajomych i krewnych ofiar, jak i przede wszystkim romansu Polki z Moskalem, jest tyleż fascynujące, co … irytujące. Dzieje się tak za sprawą bogatej galerii wyrazistych postaci, których motywy działania w umiejętny sposób pod płaszczykiem patriotyczno-rodzinnych wartości kamuflują wścibstwo, kołtuństwo i skrajnie paternalistyczne nawyki nie tylko wobec młodych panien na wydaniu, również wobec trzydziestoletnich wdów. Rezultat był taki, że podczas lektury moje wrażenia oscylowały między ciekawością, podziwem dla kunsztu literackiego autorki i zmęczeniem światem, który opisuje.
Zagadką śmierci dwojga osób z warszawskiej elity zajmuje się młody sędzia śledczy polsko-żydowskiego pochodzenia, Jerzy Szuster, i rosyjski policjant Aleksander Woronin, który po latach znowu służy w Warszawie i już podczas pierwszego spotkania z dawną miłością, obecnie owdowiałą Leontyną Burzyńską, uświadamia sobie, że uczucie nie minęło.
Tło zar��wno dochodzenia, podczas którego śledczy nie bardzo mogą liczyć na życzliwą współpracę znajomych i krewnych ofiar, jak i przede wszystkim romansu Polki z Moskalem, jest tyleż fascynujące, co … irytujące. Dzieje się tak za sprawą bogatej galerii wyrazistych postaci, których motywy działania w umiejętny sposób pod płaszczykiem patriotyczno-rodzinnych wartości kamuflują wścibstwo, kołtuństwo i skrajnie paternalistyczne nawyki nie tylko wobec młodych panien na wydaniu, również wobec trzydziestoletnich wdów. Rezultat był taki, że podczas lektury moje wrażenia oscylowały między ciekawością, podziwem dla kunsztu literackiego autorki i zmęczeniem światem, który opisuje.
March 25, 2025
Ostatnia część trylogii i muszę przyznać, że jakkolwiek dalej czytało się miło i przyjemnie, to jednak co raz bardziej docierało do mnie poczucie, że klimat klimatem, ale niektóre rozdziały można by było spokojnie wyciąć albo skrócić. Czytanie po raz kolejny opisów przesłuchań, albo spotkań, które nic nie wnosiły i zostawiały troszkę wrażenie "spotkania, które mogło by być mailem"... troszkę mnie już męczyło, chociaż dalej lektura była przyjemna ;)
No i Woronin, który już doprawdy wchodził na wyżyny swojego kmicicizmu...
Obiektywnie i szczerze, to chyba jednak najsłabsza (przynajmniej pod niektórymi względami) część, natomiast niewiele i wciąż bardzo miła lektura.
A jedną z największych zalet i moich plusów tej serii jest wciąż i niezmiennie ukazanie realiów polsko-rosyjskich w codziennym życiu i całej sprawy polskiej z perspektywy przeciętnego rosyjskiego zjadacza chleba ;)
No i Woronin, który już doprawdy wchodził na wyżyny swojego kmicicizmu...
Obiektywnie i szczerze, to chyba jednak najsłabsza (przynajmniej pod niektórymi względami) część, natomiast niewiele i wciąż bardzo miła lektura.
A jedną z największych zalet i moich plusów tej serii jest wciąż i niezmiennie ukazanie realiów polsko-rosyjskich w codziennym życiu i całej sprawy polskiej z perspektywy przeciętnego rosyjskiego zjadacza chleba ;)
March 8, 2025
4,5/5 ⭐
Taka przygoda, tyle miłości i jeszcze ta skomplikowana sprawa ciągnąca się do ostatnich stron utworu.
Cieszę się, że ten wątek zakończył się szczęśliwie, ale potrzebowałam więcej o tym, a nie aby "I do" i koniec i nagle wątek o morderstwie kończący całą historię.
Woronin to jest ideał chłopak 🙏🏻 Postawi cały świat na nogi, aby żyło ci się dobrze
Taka przygoda, tyle miłości i jeszcze ta skomplikowana sprawa ciągnąca się do ostatnich stron utworu.
Cieszę się, że ten wątek zakończył się szczęśliwie, ale potrzebowałam więcej o tym, a nie aby "I do" i koniec i nagle wątek o morderstwie kończący całą historię.
Woronin to jest ideał chłopak 🙏🏻 Postawi cały świat na nogi, aby żyło ci się dobrze
October 5, 2025
Znów (jak w poprzednich tomach) widzę plusy, ale intryga jest prowadzona jakoś tak dziwnie. Nie daje satysfakcji z rozwikłania zagadki. Całość przypominała zabawę w gonienie króliczka. Chętniej bym zobaczyła jak potoczyłyby się losy bohaterki po sprzeciwie wobec matki i ciotek. Może wówczas jej imię, wszak pochodzące od lwa, dałoby się wykazać.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 7, 2022
Więcej romansu niż zbrodni, ale i tak dużo dobrego.
May 2, 2022
Cała trylogia mi się bardzo podobała
August 30, 2022
Ostatnia część tej trylogii, która bardzo mi się podobała; każda cześć ma swoją własną sprawę kryminalną, a wątek romantyczny ciągnie się przez wszystkie trzy części i kończy z ostatnim tomem.
December 2, 2023
Rozczarowana początkiem i skupieniem fabuły na wątku romantycznym. Rozedrgana, słabych nerwów główna bohaterka aż męczy.
Najlepszy był tom 2.
Najlepszy był tom 2.
August 3, 2024
Bardzo rzadko daję pięć gwiazdek, ale tu po prostu nie da się inaczej. Cały trzytomowy cykl o Leontynie i Aleksandrze jest napisany doskonale i stanowi idealne połączenie kryminału, wątku miłosnego i powieści obyczajowej w realiach końca XIX wieku. Mam nadzieję, że Ida Żmiejewska będzie pisać więcej książek tego rodzaju, bo wychodzi jej to rewelacyjnie.
December 17, 2024
W tym tytule Leontyna wraca po śmierci męża do Warszawy z Odessy, wraz z córką Joanną. Jest rok 1894 i karnawał trwa w najlepsze. Leontyna choć nie przepada za salonami, postanawia pojawić się na balu w Resursie Obywatelskiej. Na jej nieszczęście ginie Józefina Majerowa, autorka rubryki towarzyskiej w jednej z warszawskich gazet. To właśnie Leontyna zastaje ją już zmasakrowaną. To wydarzenie wstrząsa całą Warszawą. Sprawą zajmuje się sędzia śledczy Jerzy Szuster, a pomaga mu komisarz policji, Aleksander Woronin. Komisarz dowiaduje się, że jego dawna ukochana wróciła do Warszawy. Śledztwo posuwa się w ślimaczym tempie, brakuje jakichkolwiek wskazówek czy poszlak. Spotkanie bohaterów po latach wstrząsnęło bohaterami, oboje myśleli, że dawne zauroczenie minęło, jednak łączące ich uczucie nigdy nie wygasło. Oboje są już dojrzałymi ludźmi i mają dosyć ciągłych zakazów i presji ze strony socjety. Czy Leontyna i Woronin wreszcie na przekór wszystkim będą wiedli wspólnie szczęśliwe życie?
Ten tom pięknie dopełnia obie wcześniejsze części, pokazuje również dojrzałość bohaterów. Nie ukrywam, że czytało mi się ten tytuł bardzo przyjemnie, a emocje towarzyszyły mi na każdym kroku. Dużo się dzieje, z jednej strony napięcie pomiędzy Leontyną, a jej rodziną, z drugiej strony uczucia do Woronina. W międzyczasie trwa śledztwo, a morderca wciąż jest na wolności i może zaatakować w każdym momencie kolejną ofiarę. W tej książce nie brakuje akcji, a całość jest napisana pięknym językiem. Autorka zadbała również o odpowiednią atmosferę i pięknie oddała realia tamtych czasów.
Serdecznie polecam!
Ten tom pięknie dopełnia obie wcześniejsze części, pokazuje również dojrzałość bohaterów. Nie ukrywam, że czytało mi się ten tytuł bardzo przyjemnie, a emocje towarzyszyły mi na każdym kroku. Dużo się dzieje, z jednej strony napięcie pomiędzy Leontyną, a jej rodziną, z drugiej strony uczucia do Woronina. W międzyczasie trwa śledztwo, a morderca wciąż jest na wolności i może zaatakować w każdym momencie kolejną ofiarę. W tej książce nie brakuje akcji, a całość jest napisana pięknym językiem. Autorka zadbała również o odpowiednią atmosferę i pięknie oddała realia tamtych czasów.
Serdecznie polecam!
December 29, 2021
Ostatnia część kończąca trylogię. Każda książka miała swój własny wątek kryminalny. Wątek miłosny był jeden. Autorka stworzyła wiele postaci pobocznych, których losy też mogliśmy obserwować. Mało tego, ja chętnie poczytałbym kolejne książki z tego świata. Może autorka da się namówić...
(dodane w grudniu 2021)
Rozmowa z autorką trylogii "Warszawianka"
https://www.spreaker.com/user/bilberr...
(dodane w grudniu 2021)
Rozmowa z autorką trylogii "Warszawianka"
https://www.spreaker.com/user/bilberr...
Displaying 1 - 19 of 19 reviews