امروز نشستم و کتاب «موهایم را دوباره خواهم بافت» را خواندم. کتابی که نازنین متیننیا از قدیمیترین روزنامهنگاران و باسوادترین و موفقترینآنها نوشته است. او که از بیست سال پیش و در چلچراغ تا حالا که چند سالی است مسئول صفحه آخر اعتماد است، در مطبوعات قلم زده، روزهای اول کرونا به سرطان مبتلا میشود. اما تصمیم میگیرد سرپا بماند و به خوبی و با نشاط سر پا میماند. خاطرات بودن قشنگ در این دنیا را باقلمی شیوا در این کتاب نوشته است. هر فصلش امید تازهای میدمد. در این ایام سخت خواندنش را به همه جوانترها توصیه میکنم. اردشیر رستمی تصویرسازی این کتاب را انجام داده و نشر زیرفون آن را عرضه کرده است.
به نظرم کتاب رو در دو بخش باید نقد کرد. بخش اول مربوط به حس انسانی و همدلانس. خب در تک تک کلمات کتاب متوجه رنج نویسنده میشی و هدف رو هم از نوشتن کتاب میفممی که خیلی خوبه. بخش دوم از نظر ادبیاتی که به نظرم در مقایسه با کتاب های مشابه ( مثلا کتاب حمیدرضا صدر با همین محتوا) امتیاز ضعیف تری رو میگیره.
قسمتی از یادداشتهای خانم متین نیا درباره بیماری که براوعارض شد را در یادداشتهای روزنامه اعتماد می خواندم و احتمالا " تکمیل شده همان است . من روحیه خواندن ش راندارم ولی شما بخوانید .