Ontroerende verhalen uit de eerste vmbo-kansklas van Nederland
Kansenongelijkheid, discriminatie, armoede: het zijn reële thema’s in het leven van veel middelbare scholieren in Amsterdam Nieuw-West. Jongeren die ook gewoon naar school gaan, maar veel meer aan hun hoofd hebben dan alleen huiswerk.
Maxe de Rijk werkt op een vmbo- en praktijkschool in Nieuw-West, en was de laatste drie jaar mentor van een bijzondere groep: de eerste vmbo-kansklas van Nederland. Haar leerlingen hadden een praktijkschooladvies, maar de middelbare school vermoedde dat er meer in zat. Die kans grepen de leerlingen met beide handen aan. Tijdens die drie jaar zag Maxe hoe slopend lage verwachtingen voor kinderen zijn, op alle vlakken, maar ook hoe aanstekelijk vertrouwen, enthousiasme en saamhorigheid kunnen werken.
In korte, openhartige verhalen neemt Maxe de lezer mee in het leven van de leerlingen uit haar kansklas. Ze laat zien hoe belangrijk de rol van het onderwijs is, hoeveel effect woorden hebben en bovenal: hoe betrokken, slim en liefdevol haar leerlingen zijn.
Nuttig, interessant en goed leesbaar. De gesprekken die De Rijk met haar leerlingen voert over allerlei belangrijke onderwerpen zijn een mooi model voor wie wil kijken hoe ze zelf in hun onderwijspraktijk maatschappelijke onderwerpen onder de aandacht kunnen brengen.
Wat mooi om deze ervaringen over het effect van een kansrijke overgang van leerlingen naar het VO te lezen. Ook bij momenten pijnlijk, omdat er over echte onderwijservaringen, waarin leerlingen te kort zijn gedaan wordt geschreven.
Echter voelde het boek op een aantal momenten ook wat gehaast en ik had het nog krachtiger gevonden als de pleidooi voor kansengelijkheid in de epiloog al gedurende het boek wat meer benadrukt was.
Ik gun alle leerlingen een Maxe als docent en dan vooral de kinderen waar op de basisschool niet de tijd, aandacht en liefde naartoe is gegaan die ze zo hard nodig hebben. Want die geeft Maxe wel aan haar leerlingen en met succes! En misschien halen niet alle leerlingen het beoogde VMBO, ze leert hen zoveel andere dingen waar leerlingen op VMBO, Havo en Vwo ook heel veel baat bij zouden hebben.
Ik vond het een heel fijn inkijkje in de onderwijspraktijk van leerlingen met Pro-advies, wat ik ook zeker meeneem in mijn werk.
Een interessant boek over de drie jaar mentoren van een kansklas! We leren alles over de leerlingen, over hun families, en zien hoe hard ze hun best doen om vmbo-niveau te halen. Ik vond het wel schokkend dat er kinderen tussenzaten die gewoon op groep 4 van niveau zaten... Ik weet dat het voorkomt hoor, ben echt niet oblivious, maar het blijft gewoon schokkend. We lezen over discriminatie, over armoede, over zelfvertrouwen, en nog veel meer. Ik vond het allemaal heel interessant om te lezen! En ik was aan het juichen voor de kinderen, het was zo tof om te zien hoe ze in deze drie jaar zijn veranderd. Ik ben het wel een beetje eens met een andere reviewer, het was allemaal wel erg positief. Er zijn wel wat momentjes dat het misgaat met de kinderen, maar het was allemaal wel erg braaf en zoet. En ik kan me niet voorstellen dat elke dag een feest is. Maar ja, ik rate wel een stukje lager vanwege Corona. We zitten er nog fucking middenin, we zijn nu al bijna 2 jaar in die zooi, ik hoef er echt niet over te lezen. Ga gewoon weg met je Corona. Aangezien er niks op de blurb stond dacht ik dat het wel goed zou komen, en ook toen we in het boek het over 2019 hadden dacht ik, misschien komt dat goed er zijn immers nog maar 150 pagina's. Maar nee.. Corona. :|
Ik heb elke zoveel bladzijdes gehuild, maar dat zou deels aan een op handen zijnde burnout kunnen liggen. Als leerkracht vind ik het hartverscheurend als ik lees over het etnisch profileren dat de kinderen meemaken, de armoede, discriminatie, leerachterstanden enz. Het doorlopen van drie jaar brugklas, in deze tijd met aanslagen en Corona, wat een prestaties moeten die jonge kinderen leveren. In die zin een prachtig en belangrijk boek.
Het boek is niet fantastisch geschreven. Er staan wat spelfouten in, ik heb het idee dat er aan het eind ergens een verhaal mist waar wel naar verwezen wordt. En elk kind lijkt voortdurend te (glim)lachen in elk gesprek met de auteur.
Op sommige momenten gaat de Positieve Insteek wat irriteren. Zijn er nooit dagen waarop de leerlingen gewoon vervelend zijn, zoals alle kinderen? Dagen ze niet uit? Praten ze er niet doorheen? Was dit echt de braafste klas ooit?
Hoe het ook zij, het boek sluit af met een mooi epiloog waarin Maxe de Rijk goede punten aandraagt over wat er nodig is in het Nederlandse onderwijs.