Vossenjacht

by Racheda Kooijman

De Amsterdamse Nadia Smits is alleen door haar moeder opgevoed, haar Marokkaanse vader heeft ze nooit ontmoet. As kind vertelde ze iedereen dat ze half-Spaans was. Liever liegen dan worden aangezien voor Marokkaan. Nadia is gaan geloven dat ze door die afwezige vader ook daadwerkelijk half is, maar dat nare gevoel weet ze goed te verstoppen achter haar vrije, losbandige levensstijl. Onder aansporing van Reyn, met wie ze een huis en vaak ook het bed deelt, begint ze aan een zoektocht naar haar verleden. Als ze haar vader vindt en vervolgens met Reyn naar Marokko vertrekt, komt Nadia’s leven op z’n kop te staan.

Genres: School

240 pages, Paperback

Published August 1, 2021

Reviews

[Marije]

‘Veel mensen hebben iets nodig om niets te zijn. Yoga, meditatie, trancereizen. Ik heb niets nodig om alles te zijn.’

[Geert van Rooijen]

Aardig geschreven debuut. Het studentikoze heeft wat de bovenhand maar de hoofdpersoon en het plot kunnen het hebben. De zoektocht naar identiteit en innerlijke rust wordt aardig uitgewerkt al is naar het eind toe het antwoord toch wel erg snel gevonden. Wel gegniffeld dat het leven van een zoekende twintiger niet echt veel veranderd is in dertig jaar.

[Josje]

“En toen hebben we het opgegeven. Of losgelaten. Want dat zit heel dicht tegen elkaar aan, alleen klinkt loslaten wat leuker.”

[Dian]

Wat is dat met Nederlandse literatuur die altijd begint als navelstaarderij maar dan echt wel goed terugkomt. Ik vond de laatste helft echt prachtig!

[Mireille]

Nadat ik het gelezen had, dacht ik aan het verhaal terug als een wervelwind die op het eind is gaan liggen; zo voelde het voor me. Niet geheel ontoevallig heeft dat te maken met de (on)rust van hoofdpersoon Nadia [Nadzja] die haar vader in haar leven mist (terwijl ze vaak het tegendeel beweert) en een soort maatschappelijke druk voelt om haar woon-, studie- en relatiezaken op orde te hebben. Terwijl je dat op je 25e soms nog niet kunt, nog niet weet of nog niet hoeft.
Nadia heeft een soort lichamelijke relatie met huisgenoot Reyn, die haar op het spoor zet om actie te ondernemen om haar vader nu eens echt op te zoeken. Dat gaat gepaard met gemopper en vooroordelen op de fiets (even grinniken mag) en hobbels in het herstel van de relatie tussen Nadia en haar vaders gezin. Wat erna komt, vond ik een mooi deel van het boek. Racheda Kooijman neemt je mee in de gedachtewereld en struggles van Nadia en laat haar tot een punt komen waar ze rustiger verder kan in haar leven.
'Vossenjacht' is Kooijmans debuut; ik voorspel je dat ze met nog meer verhalen komt. Ik zal ze graag lezen!

[Karin Marcella]

'Vossenjacht' heeft hier en daar mooie stukjes. De titel is interessant en de setting is vaak mooi symbolisch gebruikt.
Helaas vond ik de vele expliciete seksfragmenten niet direct een doel dienen. Verder zijn er te gekunstelde fragmenten waardoor het lijkt dat de auteur 'literatuur' wil schrijven. Andere stukken lezen juist heel simpel weg.
Het einde vind ik niet zo pakkend: eind goed al goed met de liefde en de vader was toch niet zo slecht als gedacht.
Al met al niet meteen een aanrader, maar als je geïnteresseerd bent in de Marokkaanse cultuur kan het interessant zijn.

[Wijnand]

Driemaal opnieuw begonnen, ik kwam even niet door die vreemde trance-sessie onder het comfort van de vossenhuiden heen. Na de derde keer ging het beter, en begon snel mijn waardering te groeien voor dit ontzettend geestige, directe en niets verhullende boek over identiteit, ongemakkelijke familiebanden en relaties. Een moderne Turks Fruit waarin halfbloedje Nadia Smits door haar alterego / auteur wordt neergezet als een ongeremde, zelfbewuste twintiger vol wellust en levenszin, zoekende naar haar roots. Het boek bruist van de energie, een heerlijke leeservaring. Vijf sterren als aanmoediging voor mevrouw Kooijman, van haar wil ik graag meer lezen!

[Marieke De Weger]

Het grootste deel van het boek gaat het over hoe Nadia omgaat met de afwijzing van haar half-Marokaans zijn en het gevolg van dat zij verlaten is door haar vader toen ze een baby was.
Het heeft gevolgen voor hoe zij mannen ziet en leidt tot bindingsangst / verlatingsangst (Hoe kan je als vader nou je eigen kindje alleen laten, dan moet ik wel eheel leijk zijn geweest.) Zij compenseert deze verborgen / onderdrukte angst door met veel mannen het bed te delen. Zo heeft zij het idee te vergeten en controle te houden over mannen (sommige gebruiken drank of drugs om te vergeten, Nadia gebruikt seks). Best wat sekscenes met haar huisgenoot Reyn.
Reyn spoort haat aan haar vader te zoeken. Begint met huisbezoekjes in A'dam waar hij ook woont met zijn vrouw en vijf dochters. Vader is oordelend en sturend. Er is weinig klik.
2e helft wordt interesaanter wanneer de reis naar Marokko start.
Begint bij de douane. Nadia wordt ondervraagd over haar afkomst en paspoort: ineens heeft ze het gevoel te hebben van de razi die jaagt op Joden. 'Daar hadden de nazi's uitvoerige schema's voor gemaakt waaruit op te maken was of je volbloed, halfbloed of kwartbloed was. Je was zuiver Duits als je meer dan 75% niet-Joods bloed had. Als ik toen geleefd had was ik als halfbloed erfelijk ziek geweest."

Verklaring Titel:
1. Het seksspel dat Reyn en Nadia speelde met de bontmantel aan.
2. De jacht naar de waarheid is voorbij. Jouw leven vol jagen, zoeken, grijpen, opvullen van leegte, vasthouden.

* Nadia verwijdt haar vader veel. Het gesprek met Theo en Pat geeft licht op de discussie opvoeding:
Geen enkenle ouder doet alles goed. Maar blijf je kijken naar wat niet goed was, of kijk je naar de goede dingen? Of al het moois dat nog kan komen?

* Nadia denkt na over loyaliteit en zelfliefde. Is haar loyaliteit naar haar vader sterker dan haar zelfliefde?

* Accepteert Nadia het gedrag / de keuze van haar vader?
Deels, ze snapt dat ze nu verder moet leven en het moet laten rusten. Haar vader moest een eerdere belofte nakomen. Maar ze kan daar uiteindelijk geen begrip voor opbrengen. Waar was zijn plichtbesef naar baby Nadia?

* Nadia heeft een innerlijke dialoog over wat haram is volgens moslims: alles wat niet mag. Nadia zegt dat menselijkheid tonen blijkbaar haram is want het is tonen van zwakte. Ook ingaan tegen je familie wordt als haram gezien. Het in de steek laten van je kind blijkbaar niet.

* Nadia maakt aan het einde van het verhaal een koppeling naar het slavenverleden in de moderne tijd, in relatie tot haar vader. Wat zegt zij hierover?
Haar vader is naar NL gekomen vanuit het Rifgebergte omdat Europa een tekort aan mankracht had en Marokko juist een overschot. De marokaanse overheid wilde ze weg hebben, NL wilde ze graag. Met een voorkeur voor de ongehuwden. Slavenhandel is van alle tijden.

* Vergeeft nadia haar vader?
Niet echt. Ze besluit dat ze zoals water moet zijn, dat ze gaat stromen en niet meer gaat wachten. Ze laat het initiatief niet meer bij hem, maar beslist zelf. Ze wil anderen niet meer haar gevoelsleven laten bepalen. En dicht bij haar eiegn frequentie en gevoel blijven zodat zij uiteindelijk in contact kan blijven et de mensen om haar heen. De ruis die er altijd was is vertrouwd, maar het verstoort haar balans en de conectie met de wereld om haar heen.

* Waarom verbrandt Nadia de brief van haar tante Imane?
De brief geeft het geheim van de zwager van Imane prijs, waarom hij Nadia heeft veraten. Het geheim was de rem op Nadia's leven. Ze wil nu vol gaan leven.

[Denise]

Complimenten voor de mooie passages en de gewaagde opening. De seksscènes zijn veelal knap geschreven.

Waar ik me aan heb gestoord zijn de tegensprekende setting met het gevoel van de hoofdpersoon. Een zware tocht in de bergen met een gids die je opjut, maar je wel voelen aarden, om een voorbeeld te noemen. Met regelmaat leek de schrijfstijl te verschillen per hoofdstuk of paragraaf. Het verhaal werd op punten herhaaldelijk. Op andere punten werden nieuwe situaties onvoldoende benut. Tegen het einde leek er onnodig gerekt te worden.

Voor sommige zinnen kon ik me alleen maar generen.
"...want zijn sperma werkt als een waarheidsserum..." Tja.

Waar ik voornamelijk over gevallen ben is hoe de omgang met een andere cultuur aangevlogen is. Voor hoe onzeker de hoofdpersoon is, kijkt zij toch voornamelijk neer op zo'n beetje alle mensen die zij tegenkomt. Waarin ook weer tegenstrijdigheden naar voren komen wanneer zij een punt wil maken. Ze is erg wispelturig in haar gedachtegang en doen en laten. Een weinig sympathiek karakter.

Lang getwijfeld over twee of drie sterren. Toch voor drie gekozen, omdat de auteur niet verkeerd schrijft, en het verhaal vlot te lezen was.

[Klaas]

Aardige roman waarin half-Nederlands, half-Marokkaans meisje genaamd Nadia opzoek gaat naar haar identiteit. De eerste helft speelt zich af in Nederland waar het hoofdpersonage een band poogt op te bouwen met haar vader die ze als twintiger voor het eerst ontmoet. Het tweede gedeelte omhelst de zoektocht naar haar gedeeltelijke afkomst in Marokko.

Het verhaal is vlot geschreven, maar soms wel erg expliciet en rauw. Echter is dit ook erg functioneel, omdat het zowel het karakter van Nadia alsook haar relatie met anderen typeert. Desalniettemin zijn de sekspassages wat te overdadig en nadrukkelijk aanwezig, dat had minder gekund om nog steeds hetzelfde punt te maken. Het verhaal loopt alsnog lekker door, je blijft verder lezen, alles wordt mooi afgerond hoewel het een tikkeltje voorspelbaar is. Daarnaast wordt je als lezer iets teveel aan de hand gehouden betreffende hoe het boek te interpreteren, naar mijn idee werd dat letterlijk voorgekauwd waarmee de roman voor mij snel vergeetbaar is. Jammer gezien de thematiek best interessant is

[Scarlett Vermeulen]

Ik vind dit boek echt heel erg goed. Het zit heel sterk in elkaar en het taalgebruik leest aangenaam. Paar minpunten, die mijn waardering niet echt afdoen: er staan namelijk nogal wat fouten in dit boek. Waarschijnlijk omdat de auteur zelf niets met Marokko heeft. Marokkaans is bijvoorbeeld helemaal geen taal; in Marokko wordt geen Marokkaans gesproken, maar Arabisch. Daarnaast staan er regelmatig fouten in taal, formulering en interpunctie in het boek. Over de representatie heb ik niet zo veel te zeggen aangezien ik zelf ook niets met Marokko heb.

[Yvan De]

Een heerlijk boek, zeker voor wie geïnteresseerd is in wat iemands identiteit zou kunnen zijn en/of voor wie de Marokkaanse plekken heeft bezocht die in deze knap geschreven roman worden vermeld.
Kooijman deed me herhaaldelijk denken aan Holland van Rodaan Al Galidi of het werk van Rachida Lamrabet (en niet alleen vanwege de bijna identieke voornaam).

[Melis]

Op aanraden van een vriend ben ik begonnen met het lezen van dit boek. Ik had het gevoel dat het verhaal pas echt in de tweede helft van het boek begon en vond deze dan ook veel beter dan de eerste helft. Het is dus het doorlezen waard

[Evy]

Niet helemaal wat ik er van had verwacht

[Annemiek Groeneweg]

De tweede helft van dit boek was zoveel beter dan de eerste. Het doorlezen waard dus, al is het verder geen must-read.

[Rudolf]

Hedendaags snel komisch leuk taalgebruik !

[Emilia]

Dit boek was zo diep en goed raad hem zeker aan

[Valerie]

Gelezen voor school. Het is een beetje vaag, maar prima om te lezen.

[Dette Maud]

Dit boek heeft me echt verbaasd. Super leuk! Fijn verhaal en mooi geschreven. Is mijn stijl zeker, dus zou graag meer boeken van deze auteur lezen.

[Ilse Vermeulen]

Vlot te lezen, spannend en de nodige romantiek

[Frans Van Der Zanden]

Veelbelovende en fijne debuutroman van Racheda Kooijman. Haar alter ego Nadia Smid voelt zich verlaten door haar Marokkaanse vader en tussen het wal en schip gevallen. Op zoek naar haar, lang ontkende, Marokkaanse roots gaat zij op reis naar haar vaderland. Daar komt haar jachtige, zoekende en onstuimige gevoel uiteindelijk een beetje tot rust. In tegenstelling tot Lale Gül, die opstandig blijft t.o.v. haar achtergrond, vindt Racheda haar acceptatie.