De Amsterdamse Nadia Smits is alleen door haar moeder opgevoed, haar Marokkaanse vader heeft ze nooit ontmoet. As kind vertelde ze iedereen dat ze half-Spaans was. Liever liegen dan worden aangezien voor Marokkaan. Nadia is gaan geloven dat ze door die afwezige vader ook daadwerkelijk half is, maar dat nare gevoel weet ze goed te verstoppen achter haar vrije, losbandige levensstijl. Onder aansporing van Reyn, met wie ze een huis en vaak ook het bed deelt, begint ze aan een zoektocht naar haar verleden. Als ze haar vader vindt en vervolgens met Reyn naar Marokko vertrekt, komt Nadia’s leven op z’n kop te staan.
Alsof de geilheid van een oorspronkelijke Giphart een kind kreeg met de gevatheid van de reisklassieker 'Are you experienced?' van William Sutcliffe - zo leest de rauwe en überdirecte roman 'Vossenjacht'. Met als trotse tante de fijne reis-vibe en intense familiegeheimen van 'Schaduwbroer' van Iris Hannema.
Hoofdpersoon Nadia Smits noemt zichzelf liefst tegen de politiek correcte etiquette in een halfbloedje, eentje die een puberteit lang heeft gedaan alsof haar vader die na de geboorte haar moeder verliet een Spanjaard was. En niet een Marokkaan. Opgroeiend in Amsterdam maakten de opmerkingen over kamelenmelk, Volkswagenbusjes en vrouwen met snorren haar hard en koppig en werd de muur om haar heen hoog. Toegeven dat ze een vader gemist heeft, zal ze niet.
Met ex-collega en huisgenoot Reyn kan ze vooral onbezorgd en bevredigend neuken, maar het vult uiteindelijk het gapende gat in haar hart niet. Wanneer uitgerekend hij degene is die haar aanspoort haar vader (die al die tijd gewoon in Amsterdam woont) op te zoeken en eens naar Marokko te reizen, brokkelen langzaam stukjes muur af. 'Laat alle mannen dochters krijgen en laat ze een goede relatie krijgen met die dochters, want dat werkt door. Als een perpetuum mobile. Tevreden vaders, tevreden dochters, tevreden dochters, tevreden vaders... Geef die dochters dikke, diepgewortelde liefdeswortels. Vul ze met liefde. Bakken vol. Laat ze vollopen omdat ze anders vanbinnen leeg zijn. Vul mij met wat voorhanden is. Als een dood beest dat opgezet moet worden. Duw me vol met stro en laat het liefde zijn, want voor mij is het te laat.'
'Vossenjacht' is de debuutroman van Racheda Kooijman bij uitgeverij Orlando 🦊🔥
Soms vraag ik aan een willekeurig persoon in een boekwinkel een boek te pakken die ik dan koop zonder de achterflap te lezen. Soms valt het tegen, soms niet. Nu geenszins!
Aardig geschreven debuut. Het studentikoze heeft wat de bovenhand maar de hoofdpersoon en het plot kunnen het hebben. De zoektocht naar identiteit en innerlijke rust wordt aardig uitgewerkt al is naar het eind toe het antwoord toch wel erg snel gevonden. Wel gegniffeld dat het leven van een zoekende twintiger niet echt veel veranderd is in dertig jaar.
Nadat ik het gelezen had, dacht ik aan het verhaal terug als een wervelwind die op het eind is gaan liggen; zo voelde het voor me. Niet geheel ontoevallig heeft dat te maken met de (on)rust van hoofdpersoon Nadia [Nadzja] die haar vader in haar leven mist (terwijl ze vaak het tegendeel beweert) en een soort maatschappelijke druk voelt om haar woon-, studie- en relatiezaken op orde te hebben. Terwijl je dat op je 25e soms nog niet kunt, nog niet weet of nog niet hoeft. Nadia heeft een soort lichamelijke relatie met huisgenoot Reyn, die haar op het spoor zet om actie te ondernemen om haar vader nu eens echt op te zoeken. Dat gaat gepaard met gemopper en vooroordelen op de fiets (even grinniken mag) en hobbels in het herstel van de relatie tussen Nadia en haar vaders gezin. Wat erna komt, vond ik een mooi deel van het boek. Racheda Kooijman neemt je mee in de gedachtewereld en struggles van Nadia en laat haar tot een punt komen waar ze rustiger verder kan in haar leven. 'Vossenjacht' is Kooijmans debuut; ik voorspel je dat ze met nog meer verhalen komt. Ik zal ze graag lezen!
'Vossenjacht' heeft hier en daar mooie stukjes. De titel is interessant en de setting is vaak mooi symbolisch gebruikt. Helaas vond ik de vele expliciete seksfragmenten niet direct een doel dienen. Verder zijn er te gekunstelde fragmenten waardoor het lijkt dat de auteur 'literatuur' wil schrijven. Andere stukken lezen juist heel simpel weg. Het einde vind ik niet zo pakkend: eind goed al goed met de liefde en de vader was toch niet zo slecht als gedacht. Al met al niet meteen een aanrader, maar als je geïnteresseerd bent in de Marokkaanse cultuur kan het interessant zijn.
Bij vlagen boeiend en professioneel geschreven, maar het wordt, naar mijn mening, nergens goede literatuur. Meer het script voor een zoetsappige Nederlandse bioscoopfilm. 2,5⭐️
Driemaal opnieuw begonnen, ik kwam even niet door die vreemde trance-sessie onder het comfort van de vossenhuiden heen. Na de derde keer ging het beter, en begon snel mijn waardering te groeien voor dit ontzettend geestige, directe en niets verhullende boek over identiteit, ongemakkelijke familiebanden en relaties. Een moderne Turks Fruit waarin halfbloedje Nadia Smits door haar alterego / auteur wordt neergezet als een ongeremde, zelfbewuste twintiger vol wellust en levenszin, zoekende naar haar roots. Het boek bruist van de energie, een heerlijke leeservaring. Vijf sterren als aanmoediging voor mevrouw Kooijman, van haar wil ik graag meer lezen!
Aardige roman waarin half-Nederlands, half-Marokkaans meisje genaamd Nadia opzoek gaat naar haar identiteit. De eerste helft speelt zich af in Nederland waar het hoofdpersonage een band poogt op te bouwen met haar vader die ze als twintiger voor het eerst ontmoet. Het tweede gedeelte omhelst de zoektocht naar haar gedeeltelijke afkomst in Marokko.
Het verhaal is vlot geschreven, maar soms wel erg expliciet en rauw. Echter is dit ook erg functioneel, omdat het zowel het karakter van Nadia alsook haar relatie met anderen typeert. Desalniettemin zijn de sekspassages wat te overdadig en nadrukkelijk aanwezig, dat had minder gekund om nog steeds hetzelfde punt te maken. Het verhaal loopt alsnog lekker door, je blijft verder lezen, alles wordt mooi afgerond hoewel het een tikkeltje voorspelbaar is. Daarnaast wordt je als lezer iets teveel aan de hand gehouden betreffende hoe het boek te interpreteren, naar mijn idee werd dat letterlijk voorgekauwd waarmee de roman voor mij snel vergeetbaar is. Jammer gezien de thematiek best interessant is
Ik vind dit boek echt heel erg goed. Het zit heel sterk in elkaar en het taalgebruik leest aangenaam. Paar minpunten, die mijn waardering niet echt afdoen: er staan namelijk nogal wat fouten in dit boek. Waarschijnlijk omdat de auteur zelf niets met Marokko heeft. Marokkaans is bijvoorbeeld helemaal geen taal; in Marokko wordt geen Marokkaans gesproken, maar Arabisch. Daarnaast staan er regelmatig fouten in taal, formulering en interpunctie in het boek. Over de representatie heb ik niet zo veel te zeggen aangezien ik zelf ook niets met Marokko heb.
Een heerlijk boek, zeker voor wie geïnteresseerd is in wat iemands identiteit zou kunnen zijn en/of voor wie de Marokkaanse plekken heeft bezocht die in deze knap geschreven roman worden vermeld. Kooijman deed me herhaaldelijk denken aan Holland van Rodaan Al Galidi of het werk van Rachida Lamrabet (en niet alleen vanwege de bijna identieke voornaam).
Op aanraden van een vriend ben ik begonnen met het lezen van dit boek. Ik had het gevoel dat het verhaal pas echt in de tweede helft van het boek begon en vond deze dan ook veel beter dan de eerste helft. Het is dus het doorlezen waard
Veelbelovende en fijne debuutroman van Racheda Kooijman. Haar alter ego Nadia Smid voelt zich verlaten door haar Marokkaanse vader en tussen het wal en schip gevallen. Op zoek naar haar, lang ontkende, Marokkaanse roots gaat zij op reis naar haar vaderland. Daar komt haar jachtige, zoekende en onstuimige gevoel uiteindelijk een beetje tot rust. In tegenstelling tot Lale Gül, die opstandig blijft t.o.v. haar achtergrond, vindt Racheda haar acceptatie.