گزیدهای از مقدمه: آلبرت انیشتین در جایی گفته: «رمز خلاقیت در این است که بدانید چطور منابعی که از آنها استفاده کردهاید را پنهان کنید.» در آثار خلاقهای که در این کتاب به آنها پرداخته میشود- آثاری که به شیوه «ورباتیم» تولید شدهاند- دقیقا برعکس این کار را صورت میگیرد. یک نمایش ورباتیم به جای اینکه از تجربیات یا مشاهدات موجود اقتباس کرده و یا آنها را در ظرفی جدید و در یک موقعیت دراماتیک تخیلی بریزد، ریشههای این تجربیات در زندگی واقعی را مورد توجه قرار داده و در بیشتر مواقع توجه مخاطب را نیز به این ریشهها جلب میکند.
واژه ورباتیم اشاره به خاستگاه متن نمایشنامه دارد. در این شیوه سخنان مردم واقعی از طریق انجام مصاحبه و یا در طی یک فرایند تحقیقی ضبط یا رونویسی شده و یا از اسنادی همچون رونوشت یک تحقیق رسمی بیرون آورده میشوند. این مطالب سپس ویرایش شده، ترتیب پیدا کرده یا در بافت جدیدی قرار داده میشوند تا یک نمایش دراماتیک شکل گیرد، نمایشی که در آن بازیگران نقش افرادی که متن نمایش از سخنان آنها شکل گرفته را بازی میکنند.
In preparation for managing a production of The Laramie Project, I wanted to do a little bit of research into verbatim theatre- theatre that uses real people's words (from interviews or transcripts) instead of a fictional script. Verbatim offers an interesting insight into the way that theatre practitioners can become journalist for more complex stories by offering a carefully edited narrative in a live performance.
What I found most interesting in this book was the emphasis on capturing the "essence" of an argument or a person rather than attempt to imitate or offer a complete reproduction of reality. Verisimilitude without total accuracy, to create a digestible and (if done correct) unbiased truth.