Een pakkende getuigenis over depressie 'Ze is er al lang, die zwarte vlek op mijn hart. Soms is ze maar zo klein als een speldenknopje. Ik zou haar dan haast vergeten in de drukte van de dag. Op andere momenten danst ze brutaal mijn hele hart over. De duisternis breidt zich uit en slorpt alles op. Er is geen vreugde, geen hoop, geen gevoel. Het lijkt wel voor altijd nacht.'
An Peeters is leerkracht en moeder van twee kinderen. Ze kampte al lang met signalen van depressie, tot in 2016 het licht volledig uitging. In dit uiterst herkenbare en toegankelijke boek weet ze de onbeschrijfijke leegte die haar tijdens haar depressie overviel te vatten en toont ze hoe ze stap voor stap uit het dal wist te klauteren.
Geweldig relevant boek in tijden waarin er nog altijd een taboe rust op depressie. Je bewandelt het pad naar herstel samen met de auteur, en de eerlijke en openhartige dagboekfragmenten geven je een inkijk in de dagelijkse strijd die een depressie je doet voeren. Het boek biedt niet alleen een ondersteunende schouder voor zij die aan een depressie lijden en op zoek zijn naar begrip en het gevoel niet alleen te zijn. Ook mensen die in hun - verre of nabije - omgeving te maken krijgen met depressie, vinden in het boek een houvast, zodat ze de impact van een depressie beter kunnen inschatten en bevatten. Want wie het niet heeft meegemaakt, heeft vaak ook geen idee wat het kan aanrichten. En daarin vervult 'Wordt het ooit weer licht?' een belangrijke rol.
Ook ik las het boek in één ruk uit. Al begon ik met een klein hartje en de tranen in de keel uit schrik voor triggers, toch vond ik het bijzonder mooi en herkenbaar. Zowel de gevoelens en meltdowns die worden beschreven, als het schuldgevoel naar de kinderen toe ..
"Jullie bestaan door mij, maar voor jullie moest ik blijven bestaan." Ook hier is dat - meestal - een helpende gedachte...
Zo recht uit het hart geschreven, echt mooi. Ik ben ervan overtuigd dat dit verhaal voor veel mensen die een depressie doormaken herkenbaar zal zijn. Wat dit boek extra leuk maakt, is de mooie lay-out.
Depressie van binnenuit beschreven... een boek dat inzicht geeft in depressie en ook troost en hoop voor hen die er aan lijden... Een aanrader. Ik had het geluk de schrijfster ooit te interviewen voor Tegekvoorwoorden.
Iedereen die ooit zelf depressieve symptomen heeft gehad (al dan niet in de diepe en donkere mate die An beschrijft), weet dat één van de eerste dingen die ons verlaten de taal is om te spreken over wat er nu eigenlijk "mis" is, wat we nodig hebben, wat we denken en voelen, wat we willen. De vervlakking van het emotionele leven dat bij depressie hoort zorgt ook voor een vervlakking van de taal en een inkrimping van de woordenschat die ter beschikking staat om te spreken over wat er in ons omgaat.
Met dat in het achterhoofd is het eigenlijk een soort mirakel dat dit boek bestaat: dat An er in zo'n donkere periode toch in is geslaagd om, moment per moment, te beschrijven wat ze (niet) voelt, en welke evolutie ze (niet) doormaakt. Het voelt echt wel alsof je als lezer getuige bent van heel echte en acute pijn in sommige van de fragmenten van dit boek, en die nabijheid is de grootste sterkte van dit kleine, taaie, uiteindelijk hoopgevende boekje. An schrijft goed, en kiest een paar sterke beelden die ze tot op het einde van het boek blijft uitwerken: het bolletje wol, de lichtknop, de dagcrème, het tapijt. Dat zorgt ervoor dat wat ze beschrijft herkenbaar is voor wie het kent, en begrijpelijk voor wie het gelukkig niet kent.
“In de duisternis stel je je het licht als iets oogverblindends voor. Dat is onvermijdelijk, maar ook noodzakelijk om niet te verdwalen. Je hunkert naar datgene wat op dat moment zo buiten bereik is. Maar eens je de duisternis achter je gelaten hebt en je ogen konden wennen, is het licht weer heel normaal. Gewoon normaal.”
Ongeveer een maand gaf An Peeters een gastcollege binnen de opleiding opleiding klinische psychologie die ik volg. Haar verhaal schetst, soms op een pijnlijke en rauwe manier de ontmoetingen, en met momenten overheersingen, met depressie. Een boek zoals als het hare zou vaste lectuur dienen te zijn voor studenten psychologie. Het biedt de lezer als buitenstaander even een binnenstaander-perspectief aan, via haar eerlijke en onverbloemde dagboekfragmenten.
Ik hoop dat, naast het feit dat het beschrijven van haar ervaringen mogelijks als gedeeltelijke verwerking en omgangsvorm heeft gefungeerd, het schrijven van dit boek haar secundair ook het geloof kan bieden dat haar lijden in een bepaalde manier een functie heeft kunnen bieden voor mensen die hetzelfde zwart ervaren of voor familieleden/vrienden/studenten/hulpverleners die zich meer wensen te verdiepen in de beleving en grote interferentie die depressie in het alledaagse met zich meebrengt.
Voor dit boek moet je tijd nemen. An Peeters beschrijft in korte, poëtische dagboekfragmeten hoe het voor haar voelde om te kampen met een zware depressie. Ze beschrijft dit helder in een staccato stijl waar af en toe een omfloerste zin openbloeit als een lichtvlek in de duisternis. Ik leefde met haar mee. Ik kon mij in een aantal zaken die zij beschreef wel herkennen, ook al heb ik niet ervaren wat zij heeft ervaren. Zo krachtig is haar schrijven. Dat schrijven zorgde er zo voor dat ik af en toe pauze moest nemen, om even naar adem te happen, om tijd te nemen om stil te staan bij hoe ik mijzelf voelde bij het lezen van dit verhaal. De vraag of het ooit weer licht wordt, voor ons allen, bleef in mijn hoofd hangen tot aan het einde. Dit is een mooi vormgegeven boekje dat ik aan iedereen cadeau zou willen doen, iedereen die worstelt met of zonder depressie. Aan hen wil ik zeggen: het wordt wel weer licht, maar als je twijfelt, kan dit schrijven je misschien helpen.
Ik las het boek in een ruk uit. In dit erg meeslepende en intieme boek maak je kennis met An Peeters, haar depressie en haar gevecht. Een erg kwetsbaar en breekbaar, maar tegelijkertijd erg dapper en sterk boek. Met een erg vlotte pen brengt zij onder woorden wat anderen vaak niet (meer) verwoord krijgen en ze gaat daarbij geen taboes uit de weg. Een echte aanrader!
Het is zó mooi geworden en niet enkel op vlak van lay-out (waw!), het is een echte aanrader voor al wie (ver of dichtbij) met depressie te maken heeft.
Ik wens dat je jaar 2019 eentje wordt met heel veel veerkracht, een goed werkende dagcrème ;), misschien zelfs een nieuwe oogschaduw en wie weet zelfs een flashy lippenstift.
Het was mijn eerste boek dat ik las dat over drepressies gaat. Zoveel herkenning erin terug gevonden. Voor het eerst besef ik dat ik er zelf niets aan kan doen. Hopelijk wordt het bij mij ook ooit weer licht. Stapje voor stapje in plaats van grote sprongen te willen maken.
'Doseer het boek,' had An nog gezegd. 'Het is nogal zwaar.' Ik had me voorgenomen om de raad van de auteur op te volgen, maar dat is jammerlijk mislukt. Ik heb het boek in één ruk uitgelezen. An schrijft ontzettend meeslepend en helder over depressie, een onderwerp dat nog steeds gemakkelijk verzwegen of omzwachteld wordt. Een aanrader, zelfs voor wie niets met depressie te maken denkt te hebben. Vroeg of laat kom je er misschien wel mee in aanraking, al dan niet via iemand in je omgeving, en dan kan 'Wordt het ooit weer licht' je wellicht nuttige inzichten bezorgen.