"Die Lederjacke ist eine Ergänzung der Haut, eine Art Versiegelung, sie ist der erste Schutz gegen eine grausame Welt." So ein Kritiker nach der Lektüre von lederjackenwetter, dem zweiten Gedichtband der noch jungen isländischen Schriftstellerin Friða Ísberg.
Mit großer Gegenwärtigkeit erinnert das lyrische Ich Bilder und Begebenheiten aus der Kindheit und Jugend eines Mädchens, begleitet sein Heranwachsen und das von Unsicherheit geprägte Jetztsein als junge Frau, einer Frau, die zwischen Selbstinszenierung und existenzieller Angst nach der Wahrheit über und für sich selbst sucht.
Friða Ísberg ist mit lederjackenwetter ein eindringliches Plädoyer für Achtsamkeit zwischen den Menschen gelungen - und das mit einer Stimme, mit der man auch weiterhin rechnen darf: wunderbar poetisch und überzeugend frisch.
Fríða Ísberg is an Icelandic author and poet based in Reykjavík. Her short story collection ITCH was nominated for The Nordic Council Literature Prize in 2020. Her debut novel THE MARK won The P.O. Enquist Award, The Icelandic Women’s Literature Prize for Fiction and was longlisted for the Dublin Literary Award 2025. Fríða was the 2021 recipient for The Optimist Award, handed by the President of Iceland to one national artist and her second novel, THE HIDDEN WOMAN, won the Icelandic Booksellers Choice Award in 2025. Her work has or is being translated to twenty five languages. Fríða lives in Reykjavík with her family.
Bókin Leðurjakkaveður finnst mér marka listræna framför hjá Fríðu Ísberg. Allir ljóðaunnendur ættu að hafa augun opin fyrir þessari, og auðvitað öðrum verkum Fríðu. Að mínu mati eru bestu ljóðin í þessu verki „hnífjafnt,“ „rif og hryggur,“ og „niðurfallið,“ en styrkur verksins liggur þó fyrst og fremst í heildrænu þema þess myndi ég sömuleiðis segja.
Kósý hversdagsverk. Eflaust mun önnur lesning ýta frekar við mér en fyrstu kynni voru þægileg, þó pínu auðgleymanleg. Kannski bara smá eins og hversdagsleikinn.
Fríða leikur sér bæði að merkingu og hljóði orðanna af mikilli snilld, og það er gaman að lesa ljóðin upphátt og enn skemmtilegra að staldra við og pæla. Afar huglægt mat er samt að mér finnst mörg ljóðanna fjara einhvernveginn út, í staðinn fyrir að enda með bangi (en kannski eiga þau líka bara ekkert að gera það). Margar góðar pælingar og sem heild mjög góð en eins og ljóðin ein og sér standi ekki alveg sjálf, nema einstök ljóð sem stóðu upp úr. Mér fannst ákveðnar setningar frekar en ljóð ná til mín. Standardinn á bókinni er samt líka drulluhár, sem gerir mig hugsanlega kritískari á hvert smáatriði. Bókin fléttast skemmtilega saman, eins og hvert orð sé nærgætnislega valið, en kannski stundum örlítið of vel valið.
Bestu ljóðskàldin skrifa kvæði sem gera það að verkum að maður hugsar með sér “nei sko, þetta datt mér aldrei í hug!” Frîða hefur lag á að gera það oft og mörgum sinnum. Ég á eftir að að lesa þessa bók oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.