What do you think?
Rate this book
Φαίδρα
«Ο Μάνος, ένας σαρανταπεντάρης τυραννικός επιχειρηματίας, έχει ένα πάθος στη ζωή του: τον αποκρυφισμό. Ύψιστος στόχος του να κάνει επίκληση σε ένα ον από τα βάθη των αιώνων: τη Μεγάλη Μητέρα ή αλλιώς Ύδρα, που τον έχει επισκεφτεί στα όνειρά του. Όργανο του για να εκπληρώσει τον σκοπό του η Φαίδρα, μια επαγγελματικά απελπισμένη γυναίκα, την οποία προσλαμβάνει στην εταιρεία του. Και της αναθέτει καθήκοντα που μόνο επαγγελματικά δεν είναι. Γιατί η Φαίδρα πληροί τις προϋποθέσεις: είναι υποτακτική, χωρίς σεξουαλικούς ενδοιασμούς και χειραγωγείται εύκολα. όποιος όμως σκαλίζει στα βάθη των αιώνων, Όποιος επικαλείται σκοτεινά πνεύματα, ανοίγει πύλες που θα έπρεπε για πάντα να μείνουν σφραγισμένες. Γιατί πίσω τους παραμονεύουν η διαστροφή και το κακό που περιμένουν την ευκαιρία τους».
134 pages, Paperback
Published September 6, 2021
28 people want to read
About the author
Μπάμπης Δρουκόπουλος
29 books9 followersAuthor also writes under Χαράλαμπος Δρουκόπουλος
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
September 27, 2021
Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι που έχει γράψει ο Μπάμπης Δρουκόπουλος και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία, αφού δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου!
Το διήγημά του "Φαίδρα" συνδυάζει τον τρόμο με το ερωτικό στοιχείο και το κάνει με μαεστρία.
Η ιστορία αυτή με έκανε να καταλάβω πως όταν το μεταφυσικό στοιχείο συνδυάζεται με την το σεξ, τότε δημιουργεί έναν πρωτόγνωρο τρόμο, καθώς βλέπεις τους χαρακτήρες να βρίσκονται σε μία άκρως επικίνδυνη κατάσταση σε μια στιγμή που οι άμυνές τους είναι κατεβασμένες και το μυαλό τους βρίσκεται υπό τον έλεγχο του πάθους.
Η γραφή ήταν ιδανική για το είδος και η αγωνία συνοδεύει τον αναγνώστη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό!
Το διήγημά του "Φαίδρα" συνδυάζει τον τρόμο με το ερωτικό στοιχείο και το κάνει με μαεστρία.
Η ιστορία αυτή με έκανε να καταλάβω πως όταν το μεταφυσικό στοιχείο συνδυάζεται με την το σεξ, τότε δημιουργεί έναν πρωτόγνωρο τρόμο, καθώς βλέπεις τους χαρακτήρες να βρίσκονται σε μία άκρως επικίνδυνη κατάσταση σε μια στιγμή που οι άμυνές τους είναι κατεβασμένες και το μυαλό τους βρίσκεται υπό τον έλεγχο του πάθους.
Η γραφή ήταν ιδανική για το είδος και η αγωνία συνοδεύει τον αναγνώστη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό!
November 14, 2021
Ωραίος ερωτικός τρόμος με μπόλικο υπερφυσικό και μία κουταλιά λαβκραφτικού τρόμου.
Η Φαίδρα, γραμματέας σε λογιστικό γραφείο στα χρόνια της κρίσης, συνάπτει ερωτική σχέση με το αφεντικό της ο οποίος όμως έχει και μία σκοτεινή πλευρά και σύντομα η πραγματικότητα αρχίζει να αποσυντίθεται γύρω της.
Μπόλικο σεξ αλλά η πλοκή προχωράει καλά και τελειώνει με έναν ενδιαφέροντα τρόπο.
ΥΓ: Έχει και τσόντα +666
Η Φαίδρα, γραμματέας σε λογιστικό γραφείο στα χρόνια της κρίσης, συνάπτει ερωτική σχέση με το αφεντικό της ο οποίος όμως έχει και μία σκοτεινή πλευρά και σύντομα η πραγματικότητα αρχίζει να αποσυντίθεται γύρω της.
Μπόλικο σεξ αλλά η πλοκή προχωράει καλά και τελειώνει με έναν ενδιαφέροντα τρόπο.
ΥΓ: Έχει και τσόντα +666
October 13, 2021
https://dominicamat.blogspot.com/2021...
''Όποιος όμως σκαλίζει στα βάθη των αιώνων και στα αποκρυφιστικά μυστικά, όποιος επικαλείται σκοτεινά πνεύματα, ανοίγει πύλες που θα έπρεπε για πάντα να μείνουν σφραγισμένες. Γιατί πίσω τους παραμονεύουν η διαστροφή και το κακό που περιμένουν την ευκαιρία τους." (Απόσπασμα από περίληψη οπισθοφύλλου)
Είναι γνωστό τοις πάσι πως το σεξ καί το χρήμα διαφεντεύουν όλον τον κόσμο. Απ΄την αρχαιότητα μέχρι καί σήμερα δεν έχει βρεθεί κάτι που μπορεί να τα παραγκωνίσει. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων,την ικανοποίηση,την ηδονή καί τη διαιώνιση του είδους,αλλά χρησιμοποιούνται -κατά κόρον- με σκοπό επίδειξη εξουσίας αναμεταξύ των ανθρώπων. Είναι κι αυτά μέσον στο χειριστικό παιχνίδι της ανθρώπινης θέλησης καί υποταγής. Κακά τα ψέματα,είναι κάτι που καλά επικρατεί γύρω μας,ακόμη κι αν εμείς δεν εμπλεκόμαστε άμεσα σε αυτό. Ο συγγραφέας Μπάμπης Δρουκόπουλος,θέλω να πιστεύω πως έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου,προβαίνει στη συγγραφή του βιβλίου του με τίτλο ''Φαίδρα'' που ανήκει στη σειρά ''Σκοτεινές πόλεις''.
Ο συγγραφέας επιλέγει καί πράττει ορθώς,κατ'εμέ,δίνοντας ως τίτλο του βιβλίου του το όνομα της κεντρικής του ηρωϊδας κι όχι του άνδρα πρωταγωνιστή. Καί για να σας προλάβω,δεν το κρίνω σωστό επειδή είμαι γυναίκα,αλλά αφού έχω διαβάσει πρώτα το βιβλίο καί ελπίζοντας να έχω κατανοήσει όλο το νόημά του. ''Φαίδρα'',λοιπόν,καί η περιέργεια δεν με σκότωσε,αλλά με ''οδήγησε'' να ψάξω περισσότερες πληροφορίες. Σύμφωνα,λοιπόν,με τον μύθο η Φαίδρα ήταν η δεύτερη σύζυγος του ήρωα Θησέα που αγάπησε παράφορα τον γιο του δεύτερου,ο οποίος δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της καί τελικά σκοτώθηκε με αποτέλεσμα ο θάνατός του να προκαλέσει απέραντη δυστυχία σε εκείνη που αποφάσισε να δώσει τέρμα στη ζωή της. Ποια είναι.άραγε,τα κοινά στοιχεία ανάμεσα σε αυτές τις δύο γυναίκες που τυγχάνει να έχουν το ίδιο όνομα; Μήπως ο έρωτας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις ζωές καί στις επιλογές αυτών των δύο γυναικών;
Δύο τα κεντρικά πρόσωπα της υπόθεσης. Ο Μάνος καί η Φαίδρα. Φαινομενικά δεν τους ενώνει τίποτα. Είναι δύο άνθρωποι με διαφορετικά θέλω καί στάση ζωής. Τί θα γίνει όταν αυτοί οι δύο ενωθούν; ''Ο Μάνος, ένας σαρανταπεντάρης τυραννικός επιχειρηματίας, έχει ένα πάθος στη ζωή του: τον αποκρυφισμό. Ύψιστος στόχος του, να κάνει επίκληση σε ένα ον από τα βάθη των αιώνων: τη Μεγάλη Μητέρα ή αλλιώς Ύδρα, που τον έχει επισκεφτεί στα όνειρά του. Όργανό του, για να εκπληρώσει τον σκοπό του, η Φαίδρα, μία επαγγελματικά απελπισμένη γυναίκα, την οποία προσλαμβάνει στην εταιρεία του. Και της αναθέτει καθήκοντα και υποχρεώσεις που μόνο επαγγελματικά δεν είναι. Γιατί η Φαίδρα πληροί τις προϋποθέσεις: είναι υποτακτική, χωρίς σεξουαλικούς ενδοιασμούς και χειραγωγείται εύκολα." (Απόσπασμα από περίληψη οπισθοφύλλου)
Το βιβλίο απευθύνεται αυστηρά σε ενήλικες! Ένα πράγμα που το χαρακτηρίζει είναι η υπερβολή στις ερωτικές σκηνές που μπορούν να θεωρηθούν πιπεράτες καί άκρως περιγραφικές. Το ερωτικό στοιχείο συνδυάζεται με το θρίλερ καί το μεταφυσικό προκαλώντας απανωτές εκρήξεις! Το θυμικό υπερβαίνει της λογικής καί όλες οι άμυνες κάμφθονται. Για να είμαι ειλικρινής,δεν με ενόχλησαν καθόλου,αφού τις θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της πλοκής,ώστε να οδηγηθούν τα πρόσωπα εκεί που πρέπει. Σε άλλη περίπτωση,θα με έβρισκαν κάθετα αντίθετη. Ναι,είναι ένα ζήτημα καθαρά υποκειμενικό,οπότε οι αναγνώστες/στριες θα κρίνουν αν τους είναι αρεστό,ή όχι.
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα άρτιο καί καλογραμμένο βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Οι σελίδες του κυλούν σαν νερό μέσα από τα χέρια μας καί η ένταση κορυφώνεται με την τελευταία σκηνή. Μία σκηνή που δεν σας το κρύβω πως μου εξιτάρει την φαντασία καί γιατί όχι,να μην με κάνει να σκέφτομαι πως μελλοντικά θα μπορούσε να υπάρξει μία συνέχεια. Στο ερώτημα αν θα διάβαζα ξανά το βιβλίο,η απάντηση είναι ναι! Όπως,βέβαια,θα ήθελα να συναντήσω την πένα του συγγραφέα καί σε επόμενα έργα του. Η ευθύνη βαραίνει εσάς για το αν θα το διαβάσετε,ή όχι!
Καλές σας αναγνώσεις!
''Όποιος όμως σκαλίζει στα βάθη των αιώνων και στα αποκρυφιστικά μυστικά, όποιος επικαλείται σκοτεινά πνεύματα, ανοίγει πύλες που θα έπρεπε για πάντα να μείνουν σφραγισμένες. Γιατί πίσω τους παραμονεύουν η διαστροφή και το κακό που περιμένουν την ευκαιρία τους." (Απόσπασμα από περίληψη οπισθοφύλλου)
Είναι γνωστό τοις πάσι πως το σεξ καί το χρήμα διαφεντεύουν όλον τον κόσμο. Απ΄την αρχαιότητα μέχρι καί σήμερα δεν έχει βρεθεί κάτι που μπορεί να τα παραγκωνίσει. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων,την ικανοποίηση,την ηδονή καί τη διαιώνιση του είδους,αλλά χρησιμοποιούνται -κατά κόρον- με σκοπό επίδειξη εξουσίας αναμεταξύ των ανθρώπων. Είναι κι αυτά μέσον στο χειριστικό παιχνίδι της ανθρώπινης θέλησης καί υποταγής. Κακά τα ψέματα,είναι κάτι που καλά επικρατεί γύρω μας,ακόμη κι αν εμείς δεν εμπλεκόμαστε άμεσα σε αυτό. Ο συγγραφέας Μπάμπης Δρουκόπουλος,θέλω να πιστεύω πως έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου,προβαίνει στη συγγραφή του βιβλίου του με τίτλο ''Φαίδρα'' που ανήκει στη σειρά ''Σκοτεινές πόλεις''.
Ο συγγραφέας επιλέγει καί πράττει ορθώς,κατ'εμέ,δίνοντας ως τίτλο του βιβλίου του το όνομα της κεντρικής του ηρωϊδας κι όχι του άνδρα πρωταγωνιστή. Καί για να σας προλάβω,δεν το κρίνω σωστό επειδή είμαι γυναίκα,αλλά αφού έχω διαβάσει πρώτα το βιβλίο καί ελπίζοντας να έχω κατανοήσει όλο το νόημά του. ''Φαίδρα'',λοιπόν,καί η περιέργεια δεν με σκότωσε,αλλά με ''οδήγησε'' να ψάξω περισσότερες πληροφορίες. Σύμφωνα,λοιπόν,με τον μύθο η Φαίδρα ήταν η δεύτερη σύζυγος του ήρωα Θησέα που αγάπησε παράφορα τον γιο του δεύτερου,ο οποίος δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της καί τελικά σκοτώθηκε με αποτέλεσμα ο θάνατός του να προκαλέσει απέραντη δυστυχία σε εκείνη που αποφάσισε να δώσει τέρμα στη ζωή της. Ποια είναι.άραγε,τα κοινά στοιχεία ανάμεσα σε αυτές τις δύο γυναίκες που τυγχάνει να έχουν το ίδιο όνομα; Μήπως ο έρωτας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις ζωές καί στις επιλογές αυτών των δύο γυναικών;
Δύο τα κεντρικά πρόσωπα της υπόθεσης. Ο Μάνος καί η Φαίδρα. Φαινομενικά δεν τους ενώνει τίποτα. Είναι δύο άνθρωποι με διαφορετικά θέλω καί στάση ζωής. Τί θα γίνει όταν αυτοί οι δύο ενωθούν; ''Ο Μάνος, ένας σαρανταπεντάρης τυραννικός επιχειρηματίας, έχει ένα πάθος στη ζωή του: τον αποκρυφισμό. Ύψιστος στόχος του, να κάνει επίκληση σε ένα ον από τα βάθη των αιώνων: τη Μεγάλη Μητέρα ή αλλιώς Ύδρα, που τον έχει επισκεφτεί στα όνειρά του. Όργανό του, για να εκπληρώσει τον σκοπό του, η Φαίδρα, μία επαγγελματικά απελπισμένη γυναίκα, την οποία προσλαμβάνει στην εταιρεία του. Και της αναθέτει καθήκοντα και υποχρεώσεις που μόνο επαγγελματικά δεν είναι. Γιατί η Φαίδρα πληροί τις προϋποθέσεις: είναι υποτακτική, χωρίς σεξουαλικούς ενδοιασμούς και χειραγωγείται εύκολα." (Απόσπασμα από περίληψη οπισθοφύλλου)
Το βιβλίο απευθύνεται αυστηρά σε ενήλικες! Ένα πράγμα που το χαρακτηρίζει είναι η υπερβολή στις ερωτικές σκηνές που μπορούν να θεωρηθούν πιπεράτες καί άκρως περιγραφικές. Το ερωτικό στοιχείο συνδυάζεται με το θρίλερ καί το μεταφυσικό προκαλώντας απανωτές εκρήξεις! Το θυμικό υπερβαίνει της λογικής καί όλες οι άμυνες κάμφθονται. Για να είμαι ειλικρινής,δεν με ενόχλησαν καθόλου,αφού τις θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της πλοκής,ώστε να οδηγηθούν τα πρόσωπα εκεί που πρέπει. Σε άλλη περίπτωση,θα με έβρισκαν κάθετα αντίθετη. Ναι,είναι ένα ζήτημα καθαρά υποκειμενικό,οπότε οι αναγνώστες/στριες θα κρίνουν αν τους είναι αρεστό,ή όχι.
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα άρτιο καί καλογραμμένο βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Οι σελίδες του κυλούν σαν νερό μέσα από τα χέρια μας καί η ένταση κορυφώνεται με την τελευταία σκηνή. Μία σκηνή που δεν σας το κρύβω πως μου εξιτάρει την φαντασία καί γιατί όχι,να μην με κάνει να σκέφτομαι πως μελλοντικά θα μπορούσε να υπάρξει μία συνέχεια. Στο ερώτημα αν θα διάβαζα ξανά το βιβλίο,η απάντηση είναι ναι! Όπως,βέβαια,θα ήθελα να συναντήσω την πένα του συγγραφέα καί σε επόμενα έργα του. Η ευθύνη βαραίνει εσάς για το αν θα το διαβάσετε,ή όχι!
Καλές σας αναγνώσεις!
October 24, 2021
Πορνοτρόμος στα καλύτερά του. Προτείνεται με κλειστά μάτια. Εκτός κι αν κοκκινίζετε εύκολα
November 2, 2021
Όταν ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου, είχα μεγάλη αγωνία. Αγωνία όχι γιατί δεν ήξερα αν θα μου αρέσει, αλλά λόγω της ανυπομονησίας μου να το διαβάσω. Γνωρίζω τη γραφή του Μπαμπή και δηλώνω φαν. Ο τρόπος που γράφει μου αρέσει, τον βρίσκω εξαιρετικό. Χειρίζεται με μια μαεστρία τον λόγο και οι ιστορίες του είναι άκρως ενδιαφέρουσες . Ένας ακόμα λόγος που ανυπομονούσα ήταν γιατί ως τώρα είχα διαβάσει μόνο διηγήματά του και η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια χορταστική νουβέλα. Και είναι τρόμου!
Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα δεν διαβάζω σχεδόν καθόλου. Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί οι υποχρεώσεις είναι τόσες που μου τρώνε όλο το χρόνο. Επιπλέον, ότι διάβασα τις λιγοστές ώρες που μου απέμεναν τους τελευταίους μήνες, με λίγες εξαιρέσεις, δεν με ικανοποίησε.
Η Φαίδρα άνοιξε ένα απόγευμα και έκλεισε όταν τελείωσα και την τελευταία λέξη. Ναι, το βιβλίο διαβάζεται άνετα σε λίγες ώρες, είναι μικρό, γρήγορο και πάρα πολύ προσεγμένο, εγώ όμως έχω δυο μπόμπιρες που κάνουν τα λεπτά να μοιάζουν ώρες… Οπότε το ότι το τελείωσα αμέσως, δείχνει πόσο δύσκολο μου ήταν να το αφήσω. (Παραδέχομαι ότι άφησα τα παιδιά να δουν παραπάνω τηλεόραση εκείνη την ημέρα ☺).
Συνοψίζοντας λοιπόν, πρόκειται για μια σκοτεινή νουβέλα, μια απίθανη ιστορία με δράση, γρήγορη πλοκή, δόσεις υπερφυσικού τρόμου, εξαιρετική χρήση λόγου και …. (δανειζόμενη το γνωστό πια σε όλους μότο του Μπάμπη), έχει και τσόντα +1.
Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα δεν διαβάζω σχεδόν καθόλου. Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί οι υποχρεώσεις είναι τόσες που μου τρώνε όλο το χρόνο. Επιπλέον, ότι διάβασα τις λιγοστές ώρες που μου απέμεναν τους τελευταίους μήνες, με λίγες εξαιρέσεις, δεν με ικανοποίησε.
Η Φαίδρα άνοιξε ένα απόγευμα και έκλεισε όταν τελείωσα και την τελευταία λέξη. Ναι, το βιβλίο διαβάζεται άνετα σε λίγες ώρες, είναι μικρό, γρήγορο και πάρα πολύ προσεγμένο, εγώ όμως έχω δυο μπόμπιρες που κάνουν τα λεπτά να μοιάζουν ώρες… Οπότε το ότι το τελείωσα αμέσως, δείχνει πόσο δύσκολο μου ήταν να το αφήσω. (Παραδέχομαι ότι άφησα τα παιδιά να δουν παραπάνω τηλεόραση εκείνη την ημέρα ☺).
Συνοψίζοντας λοιπόν, πρόκειται για μια σκοτεινή νουβέλα, μια απίθανη ιστορία με δράση, γρήγορη πλοκή, δόσεις υπερφυσικού τρόμου, εξαιρετική χρήση λόγου και …. (δανειζόμενη το γνωστό πια σε όλους μότο του Μπάμπη), έχει και τσόντα +1.
October 17, 2023
Ερωτικός (σεξουαλικος θα έλεγα) τρόμος από τον Μπάμπη Δρουκοπουλο στα καλύτερα του. Αρκετά στοιχεία Λαβκραφτ, μεγάλη δόση από πορνοτρόμο, και αρκετά καλή (όσο και απλη) η ιστορία που τα ενώνει όλα αυτά. Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά περνάς υπέροχα και σίγουρα σεξουαλιζεσαι! Διαβάστε το και σαν σεξουαλικο βοήθημα, τι να τα κάνεις τα βιάγκρα;
Η ιστορία είναι κλασική ιστορία θρησκευτικής σέκτας που προσπαθεί να επαναφέρει μια αρχαία θεότητα. Όπως είπα όχι πρωτότυπο, μα εκτελεσμένο Α Ψ Ο Γ Α!
Θα το απολαύσετε σίγουρα.
ΥΓ Έχει και τσόντα +1 αστεράκι!
Η ιστορία είναι κλασική ιστορία θρησκευτικής σέκτας που προσπαθεί να επαναφέρει μια αρχαία θεότητα. Όπως είπα όχι πρωτότυπο, μα εκτελεσμένο Α Ψ Ο Γ Α!
Θα το απολαύσετε σίγουρα.
ΥΓ Έχει και τσόντα +1 αστεράκι!
March 12, 2023
Σεξ. Πολύ σεξ! Και Πάρα πολύ σεξ!! Είναι άλλωστε γνωστό πως το σεξ έχει χρησιμοποιηθεί, είτε σαν αφορμή είτε σα μέθοδος, σε διάφορες δοξασίες σε παλαιότερες εποχές. Έτσι κι εδώ ο συγγραφέας δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα με μυστήριο που δένει άμεσα με την τόσο απολαυστική διαδικασία των οργασμών. Είναι ευκολοδιάβαστο βιβλίο κι έχει γρήγορη εξέλιξη, το προτείνω λοιπόν!
September 30, 2021
Ο πρωτοεμφανιζομενος συγγραφέας Μπάμπης Δρουκοπουλος εξέπληξε ευχάριστα με το πρώτο του βιβλίο. Οι 131 σελίδες σε καθηλώνουν, σε κρατούν σε αγωνία και συνδυάζουν σε σωστές αναλογίες ιστορία, θεωρίες για τη Μεγάλη Μητέρα, τρόμο και επίσης πολύ (όχι χυδαίο) sex. Με αρκετά twist και με ένα ενδιαφέρον τέλος που είναι πολύ σημαντικό, η Φαίδρα σε αποζημιώνει πλήρως. Το διάβασα σε 2 μέρες. Μπράβο Μπάμπη και αναμένουμε το επόμενο δείγμα γραφής!
October 6, 2022
Καθαρόαιμο Erotic horror με Κθούλικη μετάγγιση (κάποιες σκέψεις για την ‘’Φαίδρα’’ του Μπάμπη Δρουκόπουλου)
Είχα πάρα πολύ καιρό να διαβάσω ελληνικό erotic horror. Μπορεί να μην έχουμε πολλά τέτοια έργα, αλλά μη φοβάστε, έχουμε πολλααά εγχώρια αρρωστάκια. Ο ‘’Δαιμονιστής’’ του Κορτώ και κάποια διηγήματα του Μποζινάκη, ζυγώνουν πολύ στον Κρόνεμπεργκ και καθυποβάλλουν. Στο ζουμί όμως…
Ήθελα να διαβάσω κάτι από τον συγγραφέα από την εποχή του ‘’μισοξωτικού του’’. Από την αναφορά σε νεκρονομικον -την στιγμή που εμφανίστηκε το δέμα- ψυλλιάστηκα που θα πήγαινε το πράγμα. Ακολούθησαν τα ‘’Άια Άια’’. Και ήμουν εκεί! Αν στο προηγούμενο κείμενό του είχε αποφασίσει να ‘’παίξει’’ με επική φαντασία, εδώ αποφάσισε να προσεγγίσει τον κοσμικό τρόμο. Ήμουν μέσα για το ‘’πείραμα’’…
Στο πρώτο καφέ με την Άρντυ (ωραίος αναγραμματισμός της ‘’Ύδρα’’, μου πήρε μέχρι το τέλος του βιβλίου να τον καταλάβω –όπως και το όνομα της ηρωίδας αν πετάξεις την νότα), οι περιγραφές μου έφεραν στο νου την ‘’Αναζήτηση της Καντάθ’’, καθώς και κάποιες άλλες παρόμοιες σκηνές που ακολούθησαν, είχαν μία όμορφη αναπαραγωγή της δύσκολης –αλλά χαρακτηριστικής γλώσσας- του Λαβκραφτ, μία μίμηση στην πρόζα που –ευτυχώς- δεν ήταν κούφιο κόπι πέη-στ (χι χι) αλλά βοήθημα ενός συγγραφέα που είχε κάτι να πει.
Α, μιας που έκανα λογοπαίγνιο λόγω της βαρεμάρας μου να αλλάξω το πληκτρολόγιο στα αγγλικά, σε αυτό το σημείο, να προειδοποιήσω, ότι το βιβλίο έχει πολύ και σκληρό σεξ. Είναι (όχι ‘’σχεδόν’’, ούτε ‘’στα όρια’’, αλλά καραμπινάτο) πορνογραφικό κείμενο, όπως ορίζει και το είδος. Δεν με ξένισε, κατάλαβα από την τρίτη σελίδα που πάμε, αλλά ίσως σε κάποιους από εσάς να μην είναι η κούπα με το τσάι σας (ή άλλα, βραστά, σωματικά υγρά).
Όταν η οπτική άλλαξε από την Φαίδρα στον Μάνο, χάρηκα –και νοερά χειροκρότησα- με τις συνεχόμενες ανατροπές: το κάθαρμα τελικά έχει βεβαρημένο παρελθόν, αντί για κάγκουρας που σκέφτεται με το πέος του έχει πνευματικές και μεταφυσικές αναζητήσεις, η ηρωίδα αποκαλύπτεται ότι από την αρχή είναι το θύμα και αντί για Μεγάλους Παλαιούς (και την εμμονική πατριαρχία του πατριάρχη της μυθολογίας Κθούλου) εδώ έχουμε Μεγάλη Μητέρα. Ανατροπή στην ανατροπή να ούμε. Και το μεγαλύτερο σοκ –το πέναλτι αυτής της ενότητας- η απουσία της Άρντυ από την σκηνή σεξ που είχε προηγηθεί κι εκείνη ήταν ‘’παρούσα’’.
Από εκεί και πέρα το βιβλίο έφυγε σε μία ώρα και κάτι. Το πώς κάθε οργασμός’’ την έφερνε πιο κοντά στην Ρ’Λύε’’, το εύρημα με τα διαφορετικά ημερολόγια, η ομοιότητα της επίκλησης με την υπερμάχω, το πώς μεταχειρίστηκε το κλισέ ‘’μα αυτός που συνάντησες είναι νεκρός εδώ και χρόνια’’, η ανατροπή με το aids, η αλλαγή στον χαρακτήρα του Μάνου, η μορφή του τέρατος και το τέλος με το νεκροτομείο και την γέννα… όλα πένα, όλα πένα! Ομορφιές! Εγώ τα χαίρομαι αυτά τα ανώμαλα νεανίες μου. Σκεφτόμουν συνεχώς, πώς αν ο μάστερτον και ο άστον σμιθ είχαν κάποιο πνευματικό τέκνο, τότε είναι τούτο, μην ψάξετε παραπέρα.
Πάμε στα αρνητικούλια τώρα.
Θα προσπεράσω τον Σίντιο που μου θύμισε τον Σίντιους, γιατί δεν είναι όλοι κολλημένοι με τις δημιουργίες του Λούκας, και θα σοβαρευτώ. Στην σελίδα 19, η εναλλαγή από ενικό σε πληθυντικό, γίνεται στα μπαμ. Ενώ μέχρι εκεί ήμουν χαμένος, σφίχτηκα και κοιτούσα την συνέχεια με μισό μάτι (που λέει ο λόγος). Από εκείνο το σημείο και μετά, κάποιες αποφάσεις και κάποιες αλλαγές στη διάθεση της ηρωίδας ήτανε σα να έχει έναν διακόπτη μέσα της (και δεν μιλάω για το ‘’μαγικό κουμπάκι της’’). Μπορώ να δεχτώ ότι είναι υπό την επήρεια ξορκιού ή καύλας, αλλά όχι σε όλες τις σκηνές και όχι με τέτοια άλματα που θα πρέπει να δημιουργήσω εγώ σαν αναγνώστης στην φαντασία μου. Σε κάποια σημεία ήταν απλά αμέλεια του συγγραφέα και –μπέσα- λάθος. Στο πρώτο όργιο χρειαζόταν λίγο παραπάνω σελίδες. Το έχτιζε τόση ώρα (και δέχομαι ότι δεν πήγε καλά, οπότε γιατί να χάσουμε χρόνο) αλλά έπρεπε να δώσει. Ήταν σαν τον γκόμενο που λέει θα σου δείξω, θα σου κάνω, και κρατάει είκοσι δευτερόλεπτα. Έτσι ένιωσα. Έπειτα, σελίδα 57 και εξώφυλλο. Λίσμπεθ στα καραμπάμ. Πες τον Λούκας δεν τον έχουν κάψει όλοι, αλλά στο συγκεκριμένο είδος, κόβω το πιπί μου, σίγουρα οι περισσότεροι θα κάνουν την σύνδεση. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει άλλο τατού. Και τέλος, ο τρόπος που μιλάει η Άρντυ (και οι περισσότεροι χαρακτήρες, αλλά εδώ μου έκανε μπαμ) είναι ώρες-ώρες κωμικός… ενώ δεν είναι αυτή η πρόθεσή του. Έχει κάτι από ελληνικές σειρές των 90ς και μου χτύπαγε πολύ. Στους διαλόγους σε κάποια σημεία δε… άκουγα στο κεφάλι μου τον Κυριακίδη να λέει ‘’αρρώστια’’ σε φάση ‘’βαρβαρότητες’’.
Συνοψίζοντας όμως: ο συγγραφέας είναι πασιφανές ότι έχει τρομερές γνώσεις λογοτεχνίας (όχι μόνο του φανταστικού και του τρόμου, αλλά γενικότερα). Το πώς χειριζόταν τα μοτίβα, οι εναλλαγές και οι ανατροπές, είναι πραγματικά άξια θαυμασμού και του βγάζω το καπέλο. Αν όμως μπορώ να συμβουλεύσω κάτι, αντί να έχει σε αυτά όλη του την προσοχή (που πολύ καλά κάνει γιατί δεν ανακυκλώνει λευκό ήχο αλλά έχει να πει όμορφα και πρωτότυπα πράματα) να δώσει και λίιιιιιγο παραπάνω φροντίδα στην πρόζα του.
Είχα πάρα πολύ καιρό να διαβάσω ελληνικό erotic horror. Μπορεί να μην έχουμε πολλά τέτοια έργα, αλλά μη φοβάστε, έχουμε πολλααά εγχώρια αρρωστάκια. Ο ‘’Δαιμονιστής’’ του Κορτώ και κάποια διηγήματα του Μποζινάκη, ζυγώνουν πολύ στον Κρόνεμπεργκ και καθυποβάλλουν. Στο ζουμί όμως…
Ήθελα να διαβάσω κάτι από τον συγγραφέα από την εποχή του ‘’μισοξωτικού του’’. Από την αναφορά σε νεκρονομικον -την στιγμή που εμφανίστηκε το δέμα- ψυλλιάστηκα που θα πήγαινε το πράγμα. Ακολούθησαν τα ‘’Άια Άια’’. Και ήμουν εκεί! Αν στο προηγούμενο κείμενό του είχε αποφασίσει να ‘’παίξει’’ με επική φαντασία, εδώ αποφάσισε να προσεγγίσει τον κοσμικό τρόμο. Ήμουν μέσα για το ‘’πείραμα’’…
Στο πρώτο καφέ με την Άρντυ (ωραίος αναγραμματισμός της ‘’Ύδρα’’, μου πήρε μέχρι το τέλος του βιβλίου να τον καταλάβω –όπως και το όνομα της ηρωίδας αν πετάξεις την νότα), οι περιγραφές μου έφεραν στο νου την ‘’Αναζήτηση της Καντάθ’’, καθώς και κάποιες άλλες παρόμοιες σκηνές που ακολούθησαν, είχαν μία όμορφη αναπαραγωγή της δύσκολης –αλλά χαρακτηριστικής γλώσσας- του Λαβκραφτ, μία μίμηση στην πρόζα που –ευτυχώς- δεν ήταν κούφιο κόπι πέη-στ (χι χι) αλλά βοήθημα ενός συγγραφέα που είχε κάτι να πει.
Α, μιας που έκανα λογοπαίγνιο λόγω της βαρεμάρας μου να αλλάξω το πληκτρολόγιο στα αγγλικά, σε αυτό το σημείο, να προειδοποιήσω, ότι το βιβλίο έχει πολύ και σκληρό σεξ. Είναι (όχι ‘’σχεδόν’’, ούτε ‘’στα όρια’’, αλλά καραμπινάτο) πορνογραφικό κείμενο, όπως ορίζει και το είδος. Δεν με ξένισε, κατάλαβα από την τρίτη σελίδα που πάμε, αλλά ίσως σε κάποιους από εσάς να μην είναι η κούπα με το τσάι σας (ή άλλα, βραστά, σωματικά υγρά).
Όταν η οπτική άλλαξε από την Φαίδρα στον Μάνο, χάρηκα –και νοερά χειροκρότησα- με τις συνεχόμενες ανατροπές: το κάθαρμα τελικά έχει βεβαρημένο παρελθόν, αντί για κάγκουρας που σκέφτεται με το πέος του έχει πνευματικές και μεταφυσικές αναζητήσεις, η ηρωίδα αποκαλύπτεται ότι από την αρχή είναι το θύμα και αντί για Μεγάλους Παλαιούς (και την εμμονική πατριαρχία του πατριάρχη της μυθολογίας Κθούλου) εδώ έχουμε Μεγάλη Μητέρα. Ανατροπή στην ανατροπή να ούμε. Και το μεγαλύτερο σοκ –το πέναλτι αυτής της ενότητας- η απουσία της Άρντυ από την σκηνή σεξ που είχε προηγηθεί κι εκείνη ήταν ‘’παρούσα’’.
Από εκεί και πέρα το βιβλίο έφυγε σε μία ώρα και κάτι. Το πώς κάθε οργασμός’’ την έφερνε πιο κοντά στην Ρ’Λύε’’, το εύρημα με τα διαφορετικά ημερολόγια, η ομοιότητα της επίκλησης με την υπερμάχω, το πώς μεταχειρίστηκε το κλισέ ‘’μα αυτός που συνάντησες είναι νεκρός εδώ και χρόνια’’, η ανατροπή με το aids, η αλλαγή στον χαρακτήρα του Μάνου, η μορφή του τέρατος και το τέλος με το νεκροτομείο και την γέννα… όλα πένα, όλα πένα! Ομορφιές! Εγώ τα χαίρομαι αυτά τα ανώμαλα νεανίες μου. Σκεφτόμουν συνεχώς, πώς αν ο μάστερτον και ο άστον σμιθ είχαν κάποιο πνευματικό τέκνο, τότε είναι τούτο, μην ψάξετε παραπέρα.
Πάμε στα αρνητικούλια τώρα.
Θα προσπεράσω τον Σίντιο που μου θύμισε τον Σίντιους, γιατί δεν είναι όλοι κολλημένοι με τις δημιουργίες του Λούκας, και θα σοβαρευτώ. Στην σελίδα 19, η εναλλαγή από ενικό σε πληθυντικό, γίνεται στα μπαμ. Ενώ μέχρι εκεί ήμουν χαμένος, σφίχτηκα και κοιτούσα την συνέχεια με μισό μάτι (που λέει ο λόγος). Από εκείνο το σημείο και μετά, κάποιες αποφάσεις και κάποιες αλλαγές στη διάθεση της ηρωίδας ήτανε σα να έχει έναν διακόπτη μέσα της (και δεν μιλάω για το ‘’μαγικό κουμπάκι της’’). Μπορώ να δεχτώ ότι είναι υπό την επήρεια ξορκιού ή καύλας, αλλά όχι σε όλες τις σκηνές και όχι με τέτοια άλματα που θα πρέπει να δημιουργήσω εγώ σαν αναγνώστης στην φαντασία μου. Σε κάποια σημεία ήταν απλά αμέλεια του συγγραφέα και –μπέσα- λάθος. Στο πρώτο όργιο χρειαζόταν λίγο παραπάνω σελίδες. Το έχτιζε τόση ώρα (και δέχομαι ότι δεν πήγε καλά, οπότε γιατί να χάσουμε χρόνο) αλλά έπρεπε να δώσει. Ήταν σαν τον γκόμενο που λέει θα σου δείξω, θα σου κάνω, και κρατάει είκοσι δευτερόλεπτα. Έτσι ένιωσα. Έπειτα, σελίδα 57 και εξώφυλλο. Λίσμπεθ στα καραμπάμ. Πες τον Λούκας δεν τον έχουν κάψει όλοι, αλλά στο συγκεκριμένο είδος, κόβω το πιπί μου, σίγουρα οι περισσότεροι θα κάνουν την σύνδεση. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει άλλο τατού. Και τέλος, ο τρόπος που μιλάει η Άρντυ (και οι περισσότεροι χαρακτήρες, αλλά εδώ μου έκανε μπαμ) είναι ώρες-ώρες κωμικός… ενώ δεν είναι αυτή η πρόθεσή του. Έχει κάτι από ελληνικές σειρές των 90ς και μου χτύπαγε πολύ. Στους διαλόγους σε κάποια σημεία δε… άκουγα στο κεφάλι μου τον Κυριακίδη να λέει ‘’αρρώστια’’ σε φάση ‘’βαρβαρότητες’’.
Συνοψίζοντας όμως: ο συγγραφέας είναι πασιφανές ότι έχει τρομερές γνώσεις λογοτεχνίας (όχι μόνο του φανταστικού και του τρόμου, αλλά γενικότερα). Το πώς χειριζόταν τα μοτίβα, οι εναλλαγές και οι ανατροπές, είναι πραγματικά άξια θαυμασμού και του βγάζω το καπέλο. Αν όμως μπορώ να συμβουλεύσω κάτι, αντί να έχει σε αυτά όλη του την προσοχή (που πολύ καλά κάνει γιατί δεν ανακυκλώνει λευκό ήχο αλλά έχει να πει όμορφα και πρωτότυπα πράματα) να δώσει και λίιιιιιγο παραπάνω φροντίδα στην πρόζα του.
October 8, 2021
Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με επιρροές από Λάβκραφτ, οι οποίες φιλτράρονται πολύ καλά και ενσωματώνονται στο κείμενο με μαεστρία. Το διάβασα μια και έξω και αυτό λέει πολλά για τη γραφή του κύριου Δρουκόπουλου (όχι ότι περίμενε κανείς εμένα. Ο άνθρωπος γράφει χρόνια). Είναι γλαφυρή, άνετη και κάνει την υπόθεση να κυλάει σα νεράκι. Ο τρόμος υπάρχει παντού και δίνεται σε σωστές δόσεις την κατάλληλη στιγμή. Έτσι για την ιστορία, μου άρεσε πολύ το σημείο με την επίσκεψη στο Άγιο Όρος.
Θα μου πείτε γιατί κόβω ένα αστεράκι. Επειδή είμαι ολίγον τι μπούλης, η τσόντα μου φάνηκε πολλή και σε κάποια σημεία με κούρασε. Αλλά προτιμήσεις είναι αυτά. Περί ορέξεως... Σίγουρα αξίζει ο εκάστοτε αναγνώστης να επενδύσει στη Φαίδρα.
Θα μου πείτε γιατί κόβω ένα αστεράκι. Επειδή είμαι ολίγον τι μπούλης, η τσόντα μου φάνηκε πολλή και σε κάποια σημεία με κούρασε. Αλλά προτιμήσεις είναι αυτά. Περί ορέξεως... Σίγουρα αξίζει ο εκάστοτε αναγνώστης να επενδύσει στη Φαίδρα.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews