نظریات ژرار ژنت در حوزهٔ روایتشناسی، تا بهامروز تنها از طریق ترجمههای پراکنده، گاه نادرست از زبان انگلیسی، در دسترس پژوهشگران ایرانی قرار گرفته است. درک روایتشناسی، مستلزم تمییز میان سه شاکلهٔ اصلی است: داستان، حکایت، روایت. داستان متشکل است از سلسلهای رخداد یا کنش که شخصی به نام راوی نقلش میکند؛ حاصل کار، همانی است که بدان حمایت میگوییم. به دیگر سخن، روایت یعنی شیوهٔ تعریف داستان. ژرار ژنت در این کتاب، افزون بر ارائهٔ تعریفی دقیق از مفاهیم اصلی روایتشناسی وتبیین ساختارهای آن (انواع راوی، انواع روایت، انواع توصیف، انواع زمان)، تحلیلی موشکافانه از رمان مارسل پروست، در جستوجوی زمان از دست رفته، عرضه میکند تا گواهی باشد دال بر کارآمدی نقد روایتشناختی در تحلیل داستان، همچنین درک روایتهای پیچیده. از همین رو، انتشارات نیلوفر، تا چندی دیگر، با هدف تسهیل در بهره بردن از این سترگ و هفتجلدی، عصارهای از آن را با توضیحات و تحشیه، در کمتر از هزار صفحه منتشر خواهد کرد. ترجمهٔ گفتمان حکایت که حاصل همکاری مستقیم نویسنده و مترجمان حدفاصل ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۶ است، از سوی مرکز ملی کتاب فرانسه (CNL) به عنوان اثر برتر و شایسته تقدیر معرفی شده است. این کتاب مبنای اصلی تمامی پژوهشهایی است که امروز در گسترهٔ روایتشناسی انجام میشود. مفاهیم بررسیده، کمک شایانی است برای تحلیل رمان، خواه معاصر، خواه کهن، به ویژه از دیدگاه تطبیقی.
Genette was largely responsible for the reintroduction of a rhetorical vocabulary into literary criticism, for example such terms as trope and metonymy. Additionally his work on narrative, best known in English through the selection Narrative Discourse: An Essay in Method, has been of importance.[2] His major work is the multi-part Figures series, of which Narrative Discourse is a section. His trilogy on textual transcendence, which has also been quite influential, is composed of Introduction à l'architexte (1979), Palimpsests: Literature in the Second Degree (1982), and Paratexts. Thresholds of interpretation (1997).[3] His international influence is not as great as that of some others identified with structuralism, such as Roland Barthes and Claude Lévi-Strauss; his work is more often included in selections or discussed in secondary works than studied in its own right. Terms and techniques originating in his vocabulary and systems have, however, become widespread, such as the term paratext for prefaces, introductions, illustrations or other material accompanying the text, or hypotext for the sources of the text.
با توجه به ارجاعات فراوان به آثار پروست بخصوص در جستجوی زمان از دست رفته کمی سختخوان است. جایگذاری کلمات فارسی بجای اصطلاحات این حوزه هم بیتاثیر نبوده. در کل نظریات نو و جذابی دارد در روایتشناسی
دو فصل کتاب رو نرسیدم بخونم (چون بیشتر با بخش وجه و صدا کار داشتم)، اما دستهبندی خوبی داشت و خیلی دقیق به مطالب پرداخته. فقط یکم پراکنده بود مطالبش یا شاید برای من اینطور بود. یعنی نیاز داشت بخونی و بعد خودت مرتب کنی یکسری بخشها و تقسیمبندیهاشو.
Fr.: Encore fondamental pour la narratologie. dans "Figures", où le contenu du "Discours du récit" a été publié originalement, Gérard Genette (1930-2018) a compris et expliqué bon nombre de points (ordre, durée, fréquence, mode, voix du récit), et, en general, plus de choses bien que mal. La deuxième partie s'agit plus d'un commentaire explicatif sur la principale critique que le livre a reçue pendant les 10 premiers années de la publication.
Dt.: Die deutsche Übersetzung (aus dem Fr. von Andreas Knop) "Die Erzählung" (1998) ist bedauerlicherweise ziemlich spät erschienen und beinhaltete -- zumindest bis zur 2. Fink/UTB-Ausgabe -- peinlich offensichtliche Tippfehler, problematische Übersetzungsentscheidungen sowie etwas fragwürdige Auslassungen. Seit 2010 gibt es eine 3. Ausgabe, aber jedem, der es kann und vor hat, damit wissenschaftlich zu arbeiten, ist es zu empfehlen, das Buch im Original -- eventuell zusammen mit der Übersetzung -- zu lesen.
I think Genette is clearer to understand than Barthes and therefore I enjoy his semiotic theories more. I liked learning about the parts of the story in relation to its narrator and the way its being narrated. I will be going back to this in future essays so I am glad to have learned something out of this book.