What do you think?
Rate this book
Η μάχη του Ατλαντικού και η ήττα του γερμανικού στόλου
Ένα συναρπαστικό ιστορικό αφήγημα που περιγράφει τις ανηλεείς ναυμαχίες και τις παράτολμες επιδρομές σε λιμάνια στις οποίες ενεπλάκησαν οι Σύμμαχοι στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου προκειμένου να διαλύσουν τον χιτλερικό στόλο.
Το 1941 η θάλασσα είχε γίνει ένας μαζικός τάφος καθώς τα τέσσερα μεγάλα πολεμικά πλοία του Χίτλερ –Σάρνχορστ, Γκναϊζενάου, Τίρπιτς και Μπίσμαρκ, το μεγαλύτερο από όλα τα πολεμικά που έπλεαν στις θάλασσες– έσχιζαν τα κύματα, στέλνοντας χιλιάδες άνδρες στον παγωμένο βυθό του Βόρειου Ατλαντικού και εξανεμίζοντας τις ελπίδες των Συμμάχων για επικράτηση. Βαρύτατα οπλισμένα και σχεδόν απόλυτα θωρακισμένα, αυτά τα θωρηκτά ξεπερνούσαν και σε ταχύτητα και σε εξοπλισμό οποιοδήποτε πολεμικό πλοίο των Συμμάχων. Αυτή η θανατηφόρα απειλή κρατούσε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ξάγρυπνο τις νύχτες – τα θεωρούσε
στόχους υψίστης σημασίας.
Η εκστρατεία κατά του χιτλερικού στόλου επιφανείας θα συνεχιζόταν ως τις τελευταίες μέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και θα περιλάμβανε τεράστια πολεμικά πλοία, αιματηρές, μπαρουτοκαπνισμένες ναυμαχίες και ριψοκίνδυνες επιδρομές σε λιμάνια υπό γερμανική κατοχή. Με πρωταγωνιστές τα πληρώματα των βομβαρδιστικών συμμαχικών σκαφών, γενναίους στρατιώτες και ατρόμητους καταδρομείς η ιστορία της νίκης επί της σιδηράς θάλασσας του Χίτλερ διαβάζεται απνευστί.
Αξιοποιώντας επίσημα πολεμικά ημερολόγια, αναφορές μαχών, διηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων και προσωπικές επιστολές, ο διακεκριμένος συγγραφέας Σάιμον Ριντ ζωντανεύει τη δράση και την περιπετειώδη εξέλιξη της Ιστορίας στο υγρό πεδίο μάχης.
Το 1941 η θάλασσα είχε γίνει ένας μαζικός τάφος καθώς τα τέσσερα μεγάλα πολεμικά πλοία του Χίτλερ –Σάρνχορστ, Γκναϊζενάου, Τίρπιτς και Μπίσμαρκ, το μεγαλύτερο από όλα τα πολεμικά που έπλεαν στις θάλασσες– έσχιζαν τα κύματα, στέλνοντας χιλιάδες άνδρες στον παγωμένο βυθό του Βόρειου Ατλαντικού και εξανεμίζοντας τις ελπίδες των Συμμάχων για επικράτηση. Βαρύτατα οπλισμένα και σχεδόν απόλυτα θωρακισμένα, αυτά τα θωρηκτά ξεπερνούσαν και σε ταχύτητα και σε εξοπλισμό οποιοδήποτε πολεμικό πλοίο των Συμμάχων. Αυτή η θανατηφόρα απειλή κρατούσε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ξάγρυπνο τις νύχτες – τα θεωρούσε
στόχους υψίστης σημασίας.
Η εκστρατεία κατά του χιτλερικού στόλου επιφανείας θα συνεχιζόταν ως τις τελευταίες μέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και θα περιλάμβανε τεράστια πολεμικά πλοία, αιματηρές, μπαρουτοκαπνισμένες ναυμαχίες και ριψοκίνδυνες επιδρομές σε λιμάνια υπό γερμανική κατοχή. Με πρωταγωνιστές τα πληρώματα των βομβαρδιστικών συμμαχικών σκαφών, γενναίους στρατιώτες και ατρόμητους καταδρομείς η ιστορία της νίκης επί της σιδηράς θάλασσας του Χίτλερ διαβάζεται απνευστί.
Αξιοποιώντας επίσημα πολεμικά ημερολόγια, αναφορές μαχών, διηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων και προσωπικές επιστολές, ο διακεκριμένος συγγραφέας Σάιμον Ριντ ζωντανεύει τη δράση και την περιπετειώδη εξέλιξη της Ιστορίας στο υγρό πεδίο μάχης.
384 pages, Paperback
First published November 3, 2020
32 people are currently reading
273 people want to read
About the author
Simon Read
25 books42 followersI'm the author of nine non-fiction books published on both sides of the Atlantic. Hachette will release my next book, THE IRON SEA, in November.
When I'm not writing, I enjoy reading (naturally), messing about on the piano, listening to classic British rock, and searching for good English pubs (I live in Arizona, where such drinking establishments can sometimes be hard to find).
Please feel free to check out my website or visit me on Twitter.
When I'm not writing, I enjoy reading (naturally), messing about on the piano, listening to classic British rock, and searching for good English pubs (I live in Arizona, where such drinking establishments can sometimes be hard to find).
Please feel free to check out my website or visit me on Twitter.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
June 26, 2022
Well, I think it might be of some use as an entry level book if you're unaware of any of the surface engagements taking place between 1941 and 1945. However, it only really deals with Bismarck, Scharnhorst and Tirpitz; Gneisenau disappears after the Channel Dash without a further whimper - it is in absolutely no way any sort of an examination of the Battle of the Atlantic.
Rather strangely, there's no mention whatsoever of Graf Spee or the actions in the Norwegian campaign, and most of the book is made up of regurgitation of previously published works. There are a few glaring omissions - there's no mention of Tirpitz's disastrous sortie against the Russian convoys in 1942, for instance - and the three chapters spent on Operation Chariot, the joint Royal Navy/Commando raid on the Normandie dock at St. Nazaire, struck me as filler - while it would have been significant had Tirpitz actually been allowed to run riot in the Atlantic, the raid was actually only tangentially connected to the book. The chapter on the sinking of Scharnhorst seemed rushed, as did the final two chapters dealing with the sinking of Tirpitz.
In all, the book's main failings lay in the fact that while numerous sources are cited, they're presented as sound bites rather than allowing the eyewitnesses speak for themselves, and that the history is mainly lifted from other sources. You'd be better off picking up copies of, for the sake of argument, Patrick Bishop's Target Tirpitz: X-Craft, Agents and Dambusters - The Epic Quest to Destroy Hitler's Mightiest Warship, Robert Lyman's Into the Jaws of Death: The True Story of the Legendary Raid on Saint-Nazaire, John Winton's Death of the Scharnhorst and Glyn Prysor's Citizen Sailors.
Rather strangely, there's no mention whatsoever of Graf Spee or the actions in the Norwegian campaign, and most of the book is made up of regurgitation of previously published works. There are a few glaring omissions - there's no mention of Tirpitz's disastrous sortie against the Russian convoys in 1942, for instance - and the three chapters spent on Operation Chariot, the joint Royal Navy/Commando raid on the Normandie dock at St. Nazaire, struck me as filler - while it would have been significant had Tirpitz actually been allowed to run riot in the Atlantic, the raid was actually only tangentially connected to the book. The chapter on the sinking of Scharnhorst seemed rushed, as did the final two chapters dealing with the sinking of Tirpitz.
In all, the book's main failings lay in the fact that while numerous sources are cited, they're presented as sound bites rather than allowing the eyewitnesses speak for themselves, and that the history is mainly lifted from other sources. You'd be better off picking up copies of, for the sake of argument, Patrick Bishop's Target Tirpitz: X-Craft, Agents and Dambusters - The Epic Quest to Destroy Hitler's Mightiest Warship, Robert Lyman's Into the Jaws of Death: The True Story of the Legendary Raid on Saint-Nazaire, John Winton's Death of the Scharnhorst and Glyn Prysor's Citizen Sailors.
September 6, 2020
Really enjoyed this fast paced and very well researched WWII saga. Gives a great overview of the Battle of the Atlantic etc. and is a true page turner.
July 27, 2025
A well written and fast-paced book which reads almost like a novel at times. It knows what it wants to cover and does that well. I would’ve liked a few maps illustrating the different campaigns discussed.
March 31, 2021
The Iron Sea is only 250 pages long so for me the condensed air and sea operation descriptions were kind of hard to digest. There isn't much set-up for the action or characters and I found myself confused at times who is who and whose ships are whose.. That being said the book was very interesting and I learned quite a bit reading it. I imagined more sea battles but there were air raids, covert missions and quite a bit of bombing that the British orchestrated to destroy the German navy. The writing was very good and the read was rewarding. I would recommend it for someone who wants a short, concise summary of the Atlantic sea naval operations of WWII.
January 22, 2021
Relatively short history (249 pages of main text). Brisk and easy read that certainly doesn't try to side-step the ugly side of war. No maps.
November 21, 2025
Well researched, well written, fast moving account.
August 9, 2020
Thank you to Netgalley for the opportunity to read and review this book. Highly readable and entertaining. The action described here is nothing new to World War II historians and it is especially disappointing that the lesser actions were not covered. It was, however, fun to read and factually correct.
July 21, 2020
It is extremely rare that I can say of a non-fiction book that I could not put it down. This is at the top of the list of those rare books. While all the facts and details are there, this talented author brought the history to life and it truly felt like I was reading an exciting piece of military fiction at it’s best. I received an advanced digital copy of The Iron Sea: How the Allies Hunted and Destroyed Hitler’s Warships by Simon Read from NetGalley in exchange for an unbiased review. The focus of the book is on Britain’s hunt to destroy Hitler’s four capital warships: Scharnhorst, Gneisenau, Tirpitz, and Bismarck, the largest warship on the ocean. Unlike most books of the Battle of the Atlantic, it does not discuss the U-Boat menace other than as a side note. And it is not purely about the Royal Navy, the Royal Air Corps and the Commandos all get their due. Using official war diaries, combat reports, eyewitness accounts and personal letters, the author presents the human side of war at it’s most horrific and places the reader on the bridge or in the cockpit at the center of the action. I am well read on the subject of World War II history, but I admit that almost all of the material in this book was new to me. While I’ve heard of all of the above mentioned warships, I did not know their stories. And I had never heard of Chariot, the code name for the commando raid to destroy German held French dry docks to prevent their use to repair Hitler’s battleships. What an amazing story of courage. If I had read about it in a novel I would have called it completely over the top and impossible, but it actually happened! I heartily recommend this book to not only those interested in World War II naval history, but to anyone who loves an exciting adventure story on the high seas.
May 23, 2020
I recently received an advanced galley of Simon Read's forthcoming book entitled "The Iron Sea: How the Allies Hunted and Destroyed Hitler's Warships" from Hatchette Books. I am pleased to report that the book was truly a pleasure to read. The focus of the book, unlike most of the scholarship on the Battle of the Atlantic, is focused tightly on the battle to destroy the Kriegsmarine's surface fleet rather than the fight against Doenitz's U-Boats. I grew up in the fifties and thanks to the movies and a well known song, I have long been exposed to the famous tale of the sinking of the Bismarck. Since then I have read many books on the subject, but I have never found any of them as useful in providing context to the struggle to "sink the Bismarck" as this text. While the struggle to strangle Hitler's surface fleet is primarily couched as one between the Royal Navy and the Kriegsmarine, as one might expect, the author is careful to include the not insignificant role played by the other branches of the British military and the Luftwaffe. The author's skills particularly shine when he is describing, in vivid detail, the battles which surrounded the surface ships of the Kriegsmarine. Far from being a dull recounting of what forces were where and who did what to who, this is a supremely human text which takes pains to humanize the participants in the various actions it describes. Those actions look at the fate of every major surface combatant of the Kriegsmarine in significant detail, whether Read is describing the clash between the Hood and the Bismarck, the infamous Channel dash (which saw the Royal Navy's failure to stop major German surface units from escaping their anchorage at Brest in broad daylight) or the arctic clashes that occurred on the embattled supply line to the Soviet Union at Murmansk. His presentation is balanced and sympathetic to the men of both sides who fought and died, whatever the merits of their respective cause. I have read no book which does a better job of bringing the fight to destroy the German surface fleet to life in all of its operational complexity but without losing the human touch which ultimately provides the most important context to this titanic (no pun intended) struggle.
September 17, 2020
Review of The Iron Sea: How the Allies Hunted and Destroyed Hitler’s Warships.
Simon Read. New York: Hatchette Books, 2020. The Iron Sea: How the Allies Hunted and Destroyed Hitler’s Warships. 336 Pages. $30.00
“The Greatest Generation” is the description used for World War II veterans, however, we often use it without consideration of our allies. Fighting for several years before the United States entry into the War, the United Kingdom faced what appeared to be an insurmountable enemy in Nazi Germany’s Army, Air Force, and Navy.
The Iron Sea explores Winston Churchill’s attempt to destroy Adolf Hitler’s battleship fleet to protect not only the Royal Navy but also the convoys traveling from the United States to both Britain and later the Soviet Union. Britain used all-source intelligence including photo, communications, and human intelligence, to track the Nazi fleet as it moved from the safe waters of Germany to captured ports in France and Norway.
As much as Hitler considered the Nazi battleships to be the jewels of the German fleet, they were seen by First Lord of the Admiralty, and later Prime Minister, Winston Churchill as “targets of supreme consequences.” Read argues a point made by Cajus Bekkar in the 1974 book Hitler’s Naval War that the loss of the German battleships “would be a blow to German prestige.”
The Royal Air Force developed aerial reconnaissance capabilities within its fighter and bomber force and, most importantly, trained photo interpreters who could identify and analyze the significance of the photos collected. The photo reconnaissance planes often flew alone and unarmed, and one pilot said “Perhaps the most important survival requirement …was the ability to keep a really effective lookout for enemy aircraft.” The photo intelligence reports described the ships in great detail as they sat in French ports, easily within reach of the Royal Navy.
The author recounts numerous Royal Air Force and Navy missions to bomb and torpedo the German fleet, but one of the most notable and exciting operations was the combined navy and commando raid of the Normandie dry dock located in Saint-Nazaire, France. Built in 1932, the dock serviced the SS Normandie, the largest sailing luxury liner at 80,000 tons. It was speculated that the German battleship Bismarck was heading for Saint-Nazaire when she was sunk by the Royal Navy. Her sister ship the Tirpitz would use the Saint-Nazaire as a safe harbor. In addition to the dry dock, the German Navy had also built “nine massive U-Boat pens and had plans to build five more.”
In 1942, the Combined Operations Headquarters developed Operation Chariot. A daring raid by a destroyer loaded with time-delayed explosives would navigate the approaches to Saint-Nazaire and ram the outer gates of the dry dock while eighty commandos would land and destroy key port facilities which had been identified by British photo interpreters at the RAF Medmenham Photo Intelligence Center.
The Joint Chiefs of Staff approved the plan. The destroyer HMS Campbelton, accompanied by twelve motor launches, a motor gunboat, and four motor torpedo boats, would enter one of the most heavily defended German Navy bases on the French coast. However, the armada would not only have to face the German Navy patrols and shore batteries, it would also have to contend with the icy seas and winter weather of the English Channel and the Atlantic Ocean.
Read describes in great detail the commanders’ and sailors' actions as the mission sailed flying German Navy ensigns to disguise their identity. A few miles from the target, they passed a German patrol boat so close the British sailors could “see the Germain sailors staring at them.” Luckily, the boat lacked a radio to report the British. However, as the ships neared their target, the British boats were taken under fire by the shore batteries and the German ensigns were replaced with the ensigns of the Royal Navy.
One of the most colorful tales is that of Lance Corporal John “Jock” Donaldson who, carrying a Tommy gun and wearing his kilt, was killed as the commandos left the ship to attack the port facilities. The commandos carried out their mission, often stepping over the dead bodies of their comrades and knowing they were on a mission that would end with the commandos killed or captured. HMS Campbelton crashed into the gates of the dry dock with its crew either dead or captured, and the Germans stood by thinking they had repelled the attack. However, the mission with a large loss of life was successful when the timed explosives.
After Operation Chariot, the German battleship fleet would remain in safe havens in the fjords of Norway and would not play a significant role in the remainder of the war. The British would continue efforts to sink the remaining battleships using mini-submarines and RAF bombers.
Iron Sea is well written with extensive notes and bibliography. It is highly recommended for readers interested in World War II naval intelligence and special operations history. The book will be released in November 2020.
As a side note, recently I have taken to reading history books with the Google Earth geospatial application open so that I can visualize the location and geography about which the author is writing. Using Google Earth to see the Loire River as it leads from the Atlantic Ocean to the town and port of Saint-Nazaire made me appreciate the danger involved in Operation Chariot. Read notes in Iron Sea that the German battlecruiser the Prinz Eugen was taken by the United States as a war prize. The United States used the Prinz Eugen during the 1946 nuclear test in the Bikini Atoll. She was not extensively damaged in the test and was latter towed to Kwajalein where she capsized after fittings began leaking. She can still be spotted on Google Earth imagery lying in shallow water off Enubuj Island.
Simon Read. New York: Hatchette Books, 2020. The Iron Sea: How the Allies Hunted and Destroyed Hitler’s Warships. 336 Pages. $30.00
“The Greatest Generation” is the description used for World War II veterans, however, we often use it without consideration of our allies. Fighting for several years before the United States entry into the War, the United Kingdom faced what appeared to be an insurmountable enemy in Nazi Germany’s Army, Air Force, and Navy.
The Iron Sea explores Winston Churchill’s attempt to destroy Adolf Hitler’s battleship fleet to protect not only the Royal Navy but also the convoys traveling from the United States to both Britain and later the Soviet Union. Britain used all-source intelligence including photo, communications, and human intelligence, to track the Nazi fleet as it moved from the safe waters of Germany to captured ports in France and Norway.
As much as Hitler considered the Nazi battleships to be the jewels of the German fleet, they were seen by First Lord of the Admiralty, and later Prime Minister, Winston Churchill as “targets of supreme consequences.” Read argues a point made by Cajus Bekkar in the 1974 book Hitler’s Naval War that the loss of the German battleships “would be a blow to German prestige.”
The Royal Air Force developed aerial reconnaissance capabilities within its fighter and bomber force and, most importantly, trained photo interpreters who could identify and analyze the significance of the photos collected. The photo reconnaissance planes often flew alone and unarmed, and one pilot said “Perhaps the most important survival requirement …was the ability to keep a really effective lookout for enemy aircraft.” The photo intelligence reports described the ships in great detail as they sat in French ports, easily within reach of the Royal Navy.
The author recounts numerous Royal Air Force and Navy missions to bomb and torpedo the German fleet, but one of the most notable and exciting operations was the combined navy and commando raid of the Normandie dry dock located in Saint-Nazaire, France. Built in 1932, the dock serviced the SS Normandie, the largest sailing luxury liner at 80,000 tons. It was speculated that the German battleship Bismarck was heading for Saint-Nazaire when she was sunk by the Royal Navy. Her sister ship the Tirpitz would use the Saint-Nazaire as a safe harbor. In addition to the dry dock, the German Navy had also built “nine massive U-Boat pens and had plans to build five more.”
In 1942, the Combined Operations Headquarters developed Operation Chariot. A daring raid by a destroyer loaded with time-delayed explosives would navigate the approaches to Saint-Nazaire and ram the outer gates of the dry dock while eighty commandos would land and destroy key port facilities which had been identified by British photo interpreters at the RAF Medmenham Photo Intelligence Center.
The Joint Chiefs of Staff approved the plan. The destroyer HMS Campbelton, accompanied by twelve motor launches, a motor gunboat, and four motor torpedo boats, would enter one of the most heavily defended German Navy bases on the French coast. However, the armada would not only have to face the German Navy patrols and shore batteries, it would also have to contend with the icy seas and winter weather of the English Channel and the Atlantic Ocean.
Read describes in great detail the commanders’ and sailors' actions as the mission sailed flying German Navy ensigns to disguise their identity. A few miles from the target, they passed a German patrol boat so close the British sailors could “see the Germain sailors staring at them.” Luckily, the boat lacked a radio to report the British. However, as the ships neared their target, the British boats were taken under fire by the shore batteries and the German ensigns were replaced with the ensigns of the Royal Navy.
One of the most colorful tales is that of Lance Corporal John “Jock” Donaldson who, carrying a Tommy gun and wearing his kilt, was killed as the commandos left the ship to attack the port facilities. The commandos carried out their mission, often stepping over the dead bodies of their comrades and knowing they were on a mission that would end with the commandos killed or captured. HMS Campbelton crashed into the gates of the dry dock with its crew either dead or captured, and the Germans stood by thinking they had repelled the attack. However, the mission with a large loss of life was successful when the timed explosives.
After Operation Chariot, the German battleship fleet would remain in safe havens in the fjords of Norway and would not play a significant role in the remainder of the war. The British would continue efforts to sink the remaining battleships using mini-submarines and RAF bombers.
Iron Sea is well written with extensive notes and bibliography. It is highly recommended for readers interested in World War II naval intelligence and special operations history. The book will be released in November 2020.
As a side note, recently I have taken to reading history books with the Google Earth geospatial application open so that I can visualize the location and geography about which the author is writing. Using Google Earth to see the Loire River as it leads from the Atlantic Ocean to the town and port of Saint-Nazaire made me appreciate the danger involved in Operation Chariot. Read notes in Iron Sea that the German battlecruiser the Prinz Eugen was taken by the United States as a war prize. The United States used the Prinz Eugen during the 1946 nuclear test in the Bikini Atoll. She was not extensively damaged in the test and was latter towed to Kwajalein where she capsized after fittings began leaking. She can still be spotted on Google Earth imagery lying in shallow water off Enubuj Island.
April 29, 2023
Hitler's navy was small in number of ships but formidable in the size of battleships. It took all the efforts of the Royal Navy & RAF at great cost to finally finish off the best of them--Tirpitz-- in late 1944. This was the last remaining big ship the Germans had. The same psychopathology that shaped Hitler as a mass murderer also was what ironically [and fortunately] made him a terrible military leader. Like Trump, he was crazy in all major respects. His self destructive, chaotic instincts set Germany up to be virtually leveled by the end of 1944. After that, the Wehrmacht was just backpedaling toward Berlin defensively, losing roughly 200,000 more soldiers & civilians by refusing to surrender.
July 5, 2020
I love reading things about WWII, I'm always amazed by the bravery of our troops who truly earned the title of "The greatest generation" The Iron Sea adds to my respect for those soldiers, it is the first book that I have read that was solely dedicated to the battles of the sea. Other books I had read have touched on it, or covered specific battles, but that is it.
This is an amazing look at the intensity, complexity, and challenges of battle at sea. I have even more respect for the navy after reading this, it is incredible. The men lost in the sea for days after their ship sunk. So many incredible stories.
5 Stars!
This is an amazing look at the intensity, complexity, and challenges of battle at sea. I have even more respect for the navy after reading this, it is incredible. The men lost in the sea for days after their ship sunk. So many incredible stories.
5 Stars!
January 10, 2022
Η μάχη του Ατλαντικού είναι ένα από τα πιο παραμελημένα και πιο παρεξηγημένα θέματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Και αυτό διότι ο πόλεμος στη θάλασσα συνήθως έρχεται τελευταίος σε σημασία στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε τον Πόλεμο σε σχέση με το Ανατολικό Μέτωπο, τον πόλεμο στην Αφρική ή τον Ειρηνικό. Κι όμως, η ήττα του γερμανικού στόλου στη μάχη του Ατλαντικού ήταν μία από τις καίριες που κατάφεραν οι Σύμμαχοι στις Δυνάμεις του Άξονα, αφού η ασφάλεια των βρετανικών νηοπομπών που διέσχιζαν τον ωκεανό ήταν κάτι παραπάνω από απαραίτητη, τόσο για τους ίδιους τους Βρετανούς, όσο και για τους συμμάχους τους Ρώσους κατά τη διάρκεια του Πολέμου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένα οικογενειακό δράμα, ένα βιβλίο για τη δυσλειτουργική οικογένεια και τη δυναμική της από τον Τασμανό Ρίτσαρντ Φλάναγκαν
Ένα μοβ, πιο σκοτεινό από τη ζωή του
Με αυτό ακριβώς το παραγκωνισμένο θέμα ασχολείται διεξοδικά στο βιβλίο του με τίτλο “Η μάχη του Ατλαντικού και η ήττα του γερμανικού στόλου” ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Simon Read, περιγράφοντας διεξοδικά όλες τις μεγάλες μάχες που δόθηκαν στο υγρό στοιχείο καθώς και τη σημασία τους.
Αρχικά οι Γερμανοί είχαν μεγάλη αυτοπεποίθηση, αφού βύθιζαν πληθώρα βρετανικών σκαφών, πλήττοντας καίρια τον βρετανικό ανεφοδιασμό και κάνοντας τον Τσόρτσιλ να χάνει κυριολεκτικά τον ύπνο του. Τα πιο γνωστά πλεούμενα των Γερμανών ήταν το “Μπίσμαρκ”, το “Σάρνχορστ” και το “Γκναϊζενάου”, καθώς και το θωρηκτό “Τίρπιτς”. Ο Read μας αφηγείται λεπτό προς λεπτό την ιστορία βύθισης και εξουδετέρωσης όλων αυτών των γερμανικών πλοίων.
Αρχίζει όμως με μία ηχηρή βρετανική ήττα: τη βύθιση του “HMS Hund” στις 22 Μαΐου του 1941, τότε ακόμη που η νίκη του Άξονα φάνταζε βέβαιη και το ηθικό των Συμμάχων ήταν βυθισμένο στα Τάρταρα.
Από το επόμενο έτος όμως, οι Σύμμαχοι θα αρχίσουν να παίρνουν δειλά δειλά το προβάδισμα στον πόλεμο της θάλασσας, ένα προβάδισμα που θα φανεί καθαρά μετά το 1943. Η RAF, η Βασιλική Αεροπορία της Μεγάλης Βρετανίας έπαιξε και εκείνη σημαντικό ρόλο στη συμμαχική νίκη στον Ατλαντικό, επικουρώντας το έργο του Βρετανικού Ναυτικού.
Εκτός από τη βύθιση του “Hund”, του “Σάρνχορστ”, του “Τίρπιτς” και του ”Μπίσμαρκ”, ο Read περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του τη διεξαγωγή της επιχείρησης “Κέρβερος” των Γερμανών, αλλά και τη Ναυμαχία της θάλασσας του Μπάρεντς.
Οι αφηγήσεις του βασίζονται σε μαρτυρίες των επιζώντων και διηγήσεις αυτόπτων μαρτύρων, σε επίσημα πολεμικά ημερολόγια, σε προσωπικές επιστολές και αναφορές μαχών.
Αυτό που θα συγκλονίσει τον αναγνώστη στις περιγραφές του Read είναι η αγριότητα που χαρακτήριζε τον πόλεμο στη θάλασσα, μια αγριότητα την οποία οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ίσως ποτέ συνειδητοποιήσει. Οι λεπτομέρειες των περιγραφών είναι, πολλές φορές, πραγματικά φρικιαστικές, κάνοντάς μας να θαυμάσουμε το μεγαλείο και την αυτοθυσία όλων εκείνων των αντρών που ρισκάρισαν τη ζωή τους -και τελικά πολλοί την έχασαν- στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Διότι, οπωσδήποτε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είναι κάποιος επάνω σε ένα πλοίο που έχει μόλις χτυπηθεί από οβίδα, φλέγεται και βυθίζεται γοργά, ενώ γύρω του επικρατεί πανδαιμόνιο. Εμείς σήμερα δύσκολα μπορούμε να μπούμε στη θέση όλων αυτών των αντρών και να νιώσουμε τον φόβο που πρέπει να ένιωθαν καθώς βουτούσαν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού για να σωθούν. Το βιβλίο του Read όμως θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε κάπως-έστω και ακροθιγώς- όλη εκείνη την απελπισία που βίωναν οι ναύτες εκείνες τις δύσκολες στιγμές.
Ο επίλογος του βιβλίου με τις αναφορές στην τύχη των απωλεσθέντων πλοίων, ορισμένα από τα οποία είναι ακόμη εκτεθειμένα σε κοινή θέα κάτω από το νερό, είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικός και συγκινητικός, αφού αποτίει φόρο τιμής σε όλους εκείνους τους άνδρες που βρίσκονται ακόμη στον υγρό τάφο τους.
Οι περιγραφές των μαχών του Read και της στιγμής βύθισης των πλοίων είναι ιδιαιτέρως κινηματογραφικές και γλαφυρές και οι λάτρεις της πολεμικής ιστορίας οπωσδήποτε θα τις λατρέψουν. Αυτές οι μυθιστορηματικές περιγραφές αποτελούν το δυνατότερο σημείο του βιβλίου. Ο συγγραφέας πολλές φορές μπαίνει ο ίδιος στη θέση τόσο των ναυάρχων, Γερμανών και Βρετανών, όσο και των απλών ναυτών και μας περιγράφει εναργώς τις ώρες της αγωνίας τους και τα συναισθήματα που έτρεφαν οι ίδιοι γι’ αυτόν τον τόσο παράδοξο τρόπο πολέμου, ενός πολέμου, όμως που υπήρξε καθοριστικός στο να κερδηθούν όλες οι υπόλοιπες μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
“Πάνω στο “Τίρπιτς” οι άντρες έτρεξαν προς τις θέσεις μάχης τους, ενώ ηχούσε ο συναγερμός. Τα πυροβόλα ανυψώθηκαν προς τον ουρανό καθώς όλα τα μάτια κοίταζαν ερευνητικά μες τη νύχτα. Στην πρύμνη του πλοίου οι ναύτες δούλευαν πυρετωδώς για να παραγάγουν το προπέτασμα καπνού. Χρησιμοποιούσαν μία μάνικα που συνέδεε δύο καπνογόνα κάνιστρα γεμάτα χλωροσουλφονικό οξύ σε κυλίνδρους συμπιεσμένου αέρα. Τα κάνιστρα και οι κύλινδροι τροφοδοτούσαν από κοινού σωλήνες που οδηγούσαν στις βαλβίδες καυσαερίων του εξωτερικού κύτους του πλοίου”.
Αναδημοσίευση από το Literature
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ένα οικογενειακό δράμα, ένα βιβλίο για τη δυσλειτουργική οικογένεια και τη δυναμική της από τον Τασμανό Ρίτσαρντ Φλάναγκαν
Ένα μοβ, πιο σκοτεινό από τη ζωή του
Με αυτό ακριβώς το παραγκωνισμένο θέμα ασχολείται διεξοδικά στο βιβλίο του με τίτλο “Η μάχη του Ατλαντικού και η ήττα του γερμανικού στόλου” ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Simon Read, περιγράφοντας διεξοδικά όλες τις μεγάλες μάχες που δόθηκαν στο υγρό στοιχείο καθώς και τη σημασία τους.
Αρχικά οι Γερμανοί είχαν μεγάλη αυτοπεποίθηση, αφού βύθιζαν πληθώρα βρετανικών σκαφών, πλήττοντας καίρια τον βρετανικό ανεφοδιασμό και κάνοντας τον Τσόρτσιλ να χάνει κυριολεκτικά τον ύπνο του. Τα πιο γνωστά πλεούμενα των Γερμανών ήταν το “Μπίσμαρκ”, το “Σάρνχορστ” και το “Γκναϊζενάου”, καθώς και το θωρηκτό “Τίρπιτς”. Ο Read μας αφηγείται λεπτό προς λεπτό την ιστορία βύθισης και εξουδετέρωσης όλων αυτών των γερμανικών πλοίων.
Αρχίζει όμως με μία ηχηρή βρετανική ήττα: τη βύθιση του “HMS Hund” στις 22 Μαΐου του 1941, τότε ακόμη που η νίκη του Άξονα φάνταζε βέβαιη και το ηθικό των Συμμάχων ήταν βυθισμένο στα Τάρταρα.
Από το επόμενο έτος όμως, οι Σύμμαχοι θα αρχίσουν να παίρνουν δειλά δειλά το προβάδισμα στον πόλεμο της θάλασσας, ένα προβάδισμα που θα φανεί καθαρά μετά το 1943. Η RAF, η Βασιλική Αεροπορία της Μεγάλης Βρετανίας έπαιξε και εκείνη σημαντικό ρόλο στη συμμαχική νίκη στον Ατλαντικό, επικουρώντας το έργο του Βρετανικού Ναυτικού.
Εκτός από τη βύθιση του “Hund”, του “Σάρνχορστ”, του “Τίρπιτς” και του ”Μπίσμαρκ”, ο Read περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του τη διεξαγωγή της επιχείρησης “Κέρβερος” των Γερμανών, αλλά και τη Ναυμαχία της θάλασσας του Μπάρεντς.
Οι αφηγήσεις του βασίζονται σε μαρτυρίες των επιζώντων και διηγήσεις αυτόπτων μαρτύρων, σε επίσημα πολεμικά ημερολόγια, σε προσωπικές επιστολές και αναφορές μαχών.
Αυτό που θα συγκλονίσει τον αναγνώστη στις περιγραφές του Read είναι η αγριότητα που χαρακτήριζε τον πόλεμο στη θάλασσα, μια αγριότητα την οποία οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ίσως ποτέ συνειδητοποιήσει. Οι λεπτομέρειες των περιγραφών είναι, πολλές φορές, πραγματικά φρικιαστικές, κάνοντάς μας να θαυμάσουμε το μεγαλείο και την αυτοθυσία όλων εκείνων των αντρών που ρισκάρισαν τη ζωή τους -και τελικά πολλοί την έχασαν- στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Διότι, οπωσδήποτε, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είναι κάποιος επάνω σε ένα πλοίο που έχει μόλις χτυπηθεί από οβίδα, φλέγεται και βυθίζεται γοργά, ενώ γύρω του επικρατεί πανδαιμόνιο. Εμείς σήμερα δύσκολα μπορούμε να μπούμε στη θέση όλων αυτών των αντρών και να νιώσουμε τον φόβο που πρέπει να ένιωθαν καθώς βουτούσαν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού για να σωθούν. Το βιβλίο του Read όμως θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε κάπως-έστω και ακροθιγώς- όλη εκείνη την απελπισία που βίωναν οι ναύτες εκείνες τις δύσκολες στιγμές.
Ο επίλογος του βιβλίου με τις αναφορές στην τύχη των απωλεσθέντων πλοίων, ορισμένα από τα οποία είναι ακόμη εκτεθειμένα σε κοινή θέα κάτω από το νερό, είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικός και συγκινητικός, αφού αποτίει φόρο τιμής σε όλους εκείνους τους άνδρες που βρίσκονται ακόμη στον υγρό τάφο τους.
Οι περιγραφές των μαχών του Read και της στιγμής βύθισης των πλοίων είναι ιδιαιτέρως κινηματογραφικές και γλαφυρές και οι λάτρεις της πολεμικής ιστορίας οπωσδήποτε θα τις λατρέψουν. Αυτές οι μυθιστορηματικές περιγραφές αποτελούν το δυνατότερο σημείο του βιβλίου. Ο συγγραφέας πολλές φορές μπαίνει ο ίδιος στη θέση τόσο των ναυάρχων, Γερμανών και Βρετανών, όσο και των απλών ναυτών και μας περιγράφει εναργώς τις ώρες της αγωνίας τους και τα συναισθήματα που έτρεφαν οι ίδιοι γι’ αυτόν τον τόσο παράδοξο τρόπο πολέμου, ενός πολέμου, όμως που υπήρξε καθοριστικός στο να κερδηθούν όλες οι υπόλοιπες μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
“Πάνω στο “Τίρπιτς” οι άντρες έτρεξαν προς τις θέσεις μάχης τους, ενώ ηχούσε ο συναγερμός. Τα πυροβόλα ανυψώθηκαν προς τον ουρανό καθώς όλα τα μάτια κοίταζαν ερευνητικά μες τη νύχτα. Στην πρύμνη του πλοίου οι ναύτες δούλευαν πυρετωδώς για να παραγάγουν το προπέτασμα καπνού. Χρησιμοποιούσαν μία μάνικα που συνέδεε δύο καπνογόνα κάνιστρα γεμάτα χλωροσουλφονικό οξύ σε κυλίνδρους συμπιεσμένου αέρα. Τα κάνιστρα και οι κύλινδροι τροφοδοτούσαν από κοινού σωλήνες που οδηγούσαν στις βαλβίδες καυσαερίων του εξωτερικού κύτους του πλοίου”.
Αναδημοσίευση από το Literature
October 17, 2021
Basically, an exceptionally well done collection of sea stories - the extensive hunt for the Bismarck; the successful but extremely costly commando raid on St. Nazaire and the ship repair facilities there; the unsuccessful British bombing campaign against the German warships in Brest, and the daring channel dash by Gneisenau, Scharnhorst and Prinz Eugen; the lengthy campaign to sink those ships plus Tirpitz in their anchorages in Norway by air, by sea, by innovative undersea attacks and the convoys to Murmansk and Archangel with the assorted surface battles that erupted around them involving German and British surface ships. Read is a superb narrator of the battles and the events, utilizing survivor statements and memories and official records. He puts you in the thick of it... the devastation and horrific nature of surface ship gun battles is brought home to the reader. Read does not delve into context within the overall war, the consequences and effects these policies, priorities (Churchill's obsession with German surface units was unrelenting) and events had upon wider strategy and evolution of the war. He does make mention in passing of aspects of the greater picture, but ultimately, this is a book of gripping sea stories well presented and revelatory in their own right, tightly restricted to British and German forces in the North Sea and the North Atlantic.
November 3, 2023
Δόλωμα ο τίτλος "Η μάχη του Ατλαντικού" από τον Ελληνικό εκδοτικό οίκο.
Όποιος περιμένει να διαβάσει για την μάχη του Ατλαντικού θα απο��οητευτεί. Το βιβλίο εστιάζει στις προσπάθειες των Βρετανών, να βυθίσουν 4 από τα κυριότερα πλοία του Γερμανών, (Βίσμαρκ, Σάρνχορστ, Γκναϊζενάου και του εφτάψυχου Τίρπιτς), κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Καλογραμμένο με πολλές λεπτομέρειες από επίσημα έγγραφα και προσωπικές μαρτυρίες συνθέτουν ένα πολύ καλό βιβλίο.
Η έλλειψη χαρτών είναι μειονέκτημα.
_Η μετάφραση είναι εξαιρετική. Ο Δ. Σταυρόπουλος είναι εγγύηση.
Όποιος περιμένει να διαβάσει για την μάχη του Ατλαντικού θα απο��οητευτεί. Το βιβλίο εστιάζει στις προσπάθειες των Βρετανών, να βυθίσουν 4 από τα κυριότερα πλοία του Γερμανών, (Βίσμαρκ, Σάρνχορστ, Γκναϊζενάου και του εφτάψυχου Τίρπιτς), κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Καλογραμμένο με πολλές λεπτομέρειες από επίσημα έγγραφα και προσωπικές μαρτυρίες συνθέτουν ένα πολύ καλό βιβλίο.
Η έλλειψη χαρτών είναι μειονέκτημα.
_Η μετάφραση είναι εξαιρετική. Ο Δ. Σταυρόπουλος είναι εγγύηση.
Read
June 1, 2021Read has woven a story of WWII and its navel features in a unique way that brings out Hitler's bizarre management style (I suppose along with Churchill's) that focuses away from convoys and brings together a lot of data about the surface fleet. The loss of life was significant if not war-altering but Read makes many of the battle scenes come to life as with a feature writer's eye for details. A pretty good listen.
April 19, 2021
It got better as I read it. The book focuses on the loss of several battleships (or otherwise large ships) in the War of the Atlantic. Submarines are minor characters. This narrates the destruction of surface big ships, Hood, Scharmhorst, Bismarck, Tirpitz. Engrossing, interesting.
---
I wish that the dates more often included the year. I wish a few maps were included.
---
I wish that the dates more often included the year. I wish a few maps were included.
February 19, 2021
A very good review of the destruction of the German surface fleet during WWII. If you are a naval buff, you will have read of some of the actions in this book, but the author brings new detail to light, and makes the read rewarding.
May 4, 2022
Great book!
Read's work on the German surface raiders of WWII is an excellent summary of the various campaigns that pitted the British military against the might of the Kriegsmarine.
Read's work on the German surface raiders of WWII is an excellent summary of the various campaigns that pitted the British military against the might of the Kriegsmarine.
December 20, 2025
Interesting read about the naval conflict with Germany’s surface fleet during WW2. Highlighting specifically the battles by Great Britain to destroy Germany’s Kriegsmarine Battleships Bismarck, Tirpitz, Scharnhorst, Gneisenau, and Cruiser Prinz Eugen.
April 5, 2021
Excellent history, and in person interviews
July 21, 2021
High on dramatic adjectives and personal human stories. Low on background, strategy, technical detail, and operational analysis.
December 20, 2022
Well researched and highly detailed account of specific battles against Hitler's big battleships. Enjoyable read.
May 29, 2023
fascinating aspect of WWII
August 29, 2024
Great book!
March 4, 2025
Narrow in focus but a nice bit of history concerning the destruction of a big part of the German Navy in WW II.
February 11, 2022
I went into this very familiar with the events described in some chapters and not at all familiar with those described in others. That was part of why I'd gravitated toward the book in the first place, but it also made my reading experience really interesting in a way I wasn't fully anticipating. It held up throughout, though - where I knew enough to see what details he'd left out, those decisions made sense to me, and where I didn't, I felt like I got a good overview. If you're interested in World War II naval warfare, I definitely recommend this.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews