Disoriëntaties is een vlijmscherpe tour de force, een sonnettenkrans zoals die in de wereldliteratuur hoogstzelden is geschreven. De twintigjarige Aarens debuteert met een episch gedicht over de mythen die we verloren hebben en de rol die oude verhalen in ons leven spelen. Zij schenkt de lezer een geschiedenis van de wereld, van de oerknal en de verdrijving uit het paradijs tot onze huidige onzekere tijd. Het is een hartstochtelijk pleidooi voor de verbeelding, verpakt in een universeel verhaal over de liefde, de dood, het verlangen naar kennis en het recht op rebellie.
Omdat zinnen als puzzelstukjes aan elkaar geplakt moeten worden voor iedere keer een nieuw, kloppend sonnet, vind ik dat iedere zin op zichzelf een autonoom gedicht is. Het liefst zou ik voor iedere zin mijn lof tot op het bot getuigen, en daarnaast ook voor iedere strofe, ieder sonnet, iedere kring en de hele krans bij elkaar.
Alles komt samen in deze bundel; poëzie op micro- en macroniveau, oude mythes en hedendaagse problemen, goddelijkheid en menselijkheid, religie en seks, humor en taal, wijsheid en verbeelding, alles wat we als mens van onze geschiedenis en verhalen kunnen leren en het feit dat we juist nooit lijken te leren.
En dat alles in hele mooie, maar toch begrijpelijke taal. Het is echt Evi Aarens die mij geleerd heeft om van mijn moedertaal te houden.
Ik zou zo veel meer over deze prachtige sonnettenkranzenkrans willen zeggen, maar ik heb er de woorden niet voor.
Geweldige sonnettenkrans onder pseudoniem geschreven door Ilja Leonard Pfeijffer, heel knap uitgedacht en -gedokterd. Leest als een trein en toch loont een aandachtige, trage leeshouding met het absorberen van alle intertekstualiteit, taal en klankspel en snedige referenties. Absolute aanrader!