بانویی از تاکنا

by Mario Vargas Llosa, لیلا حسین‌رشیدی (Translator)

پزشک پنجاه آپاندیس را درمی‌آورد، دویست لوزه را جراحی می‌کند، هزار جمجمه را می‌شکافد، و بعد از مدتی دیگر چشم‌بسته هم می‌تواند همه‌ی این کارها را بکند، این‌طور نیست؟ پس چرا بعد از نوشتن پنجاه یا حتی صد داستان، نوشتن باز هم مثل روز اول سخت و ناممکن است؟ حتی بدتر از روز اول! هزار مرتبه بدتر از روز اول!

ص ۴۰

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

Genres: Fiction, Plays, Spanish Literature, Contemporary, Theatre, Drama

112 pages, Paperback

First published May 3, 1983

About the author

Jorge Mario Pedro Vargas Llosa, 1st Marquess of Vargas Llosa, more commonly known as Mario Vargas Llosa, was a Peruvian novelist, journalist, essayist, and politician. Vargas Llosa was one of the Spanish language and Latin America's most significant novelists and essayists and one of the leading writers of his generation. Some critics consider him to have had a more substantial international impact and worldwide audience than any other writer of the Latin American Boom. In 2010, he won the Nobel Prize in Literature "for his cartography of structures of power and his trenchant images of the individual's resistance, revolt, and defeat".
Vargas Llosa rose to international fame in the 1960s with novels such as The Time of the Hero (La ciudad y los perros, 1963/1966), The Green House (La casa verde, 1965/1968), and the monumental Conversation in The Cathedral (Conversación en La Catedral, 1969/1975). He wrote prolifically across various literary genres, including literary criticism and journalism. His novels include comedies, murder mysteries, historical novels, and political thrillers. He won the 1967 Rómulo Gallegos Prize and the 1986 Prince of Asturias Award. Several of his works have been adopted as feature films, such as Captain Pantoja and the Special Service (1973/1978) and Aunt Julia and the Scriptwriter (1977/1982). Vargas Llosa's perception of Peruvian society and his experiences as a native Peruvian influenced many of his works. Increasingly, he expanded his range and tackled themes from other parts of the world. In his essays, Vargas Llosa criticized nationalism in different parts of the world.
Like many Latin American writers, Vargas Llosa was politically active. While he initially supported the Cuban revolutionary government of Fidel Castro, Vargas Llosa later became disenchanted with its policies, particularly after the imprisonment of Cuban poet Heberto Padilla in 1971, and later identified as a liberal and held anti-left-wing ideas. He ran for the presidency of Peru in 1990 with the center-right Frente Democrático coalition, advocating for liberal reforms, but lost the election to Alberto Fujimori in a landslide.
Vargas Llosa continued his literary career while advocating for right-wing activists and candidates internationally following his exit from direct participation in Peruvian politics. He was awarded the 1994 Miguel de Cervantes Prize, the 1995 Jerusalem Prize, the 2010 Nobel Prize in Literature, the 2012 Carlos Fuentes International Prize, and the 2018 Pablo Neruda Order of Artistic and Cultural Merit. In 2011, Vargas Llosa was made the Marquess of Vargas Llosa by Spanish king Juan Carlos I. In 2021, he was elected to the Académie française.

Reviews

[Nasrin M · Rating 3 out of 5]

"داستان گویی همان‌قدر برای فرد ضرورت دارد که برای کل جامعه، در واقع بخش جدا‌ناپذیری از وجود آدمی است، راهی برای تاب آوردن بارِ هستی. اما چرا انسان نیاز دارد داستان بگوید؟ چرا نیاز دارد داستان بشنود؟ شاید چون به او کمک می‌کند با مرگ و شکست کنار بیاید، درست مثل"مامانی"، و به این ترتیب به او حس موهوم جاودانگی و آرامش می‌بخشد. داستان‌گویی راهی است برای بازیابی گذشته به روشی که حافظه با کمک تخیل در پیش می‌گیرد، گذشته‌ای که در زمان خودش شکلی آشفته داشته است. داستان و داستان‌گویی سرشار است از آن چیزهایی که جایشان در زندگی واقعی__ با تمام پیچیدگی‌های گیج‌کننده و غیر قابل پیش‌بینی بودنش __خالی است:
نظم، انسجام، زاویه‌ی دید و بازه‌ی زمانی مستقلی که در آن سلسله‌ای از واقعیت‌ها و اتفاقات را می‌توان مشخص کرد، همین‌طور هم اهمیت نسبی شخصیت‌ها، علت‌ و معلول‌ها، و ارتباط بین رویدادها. برای این‌که درک کنیم ما در جایگاه فرد و ملت چه هستیم، تنها راه این است که از قالب خود بیرون بیاییم، و با کمک حافظه و تخیل، پا به جهان داستان بگذاریم که در آن تصویرمان در کمال تعجب هم شبیه خودِ واقعی‌مان است و هم متفاوت با آن. داستان تجسم انسان "کامل" است، آمیزه‌ی بی‌نقصی از حقیقت و دروغ."

ماریو_بارگاس_یوسا

[shizuku · Rating 5 out of 5]

کتاب هشت تا شخصیت داره ،داستان از جایی شروع میشه که پسر یکی از اعضای خانواده شروع به نوشتن یک داستان عاشقانه کرده و جایی از داستان خاطره ای از مامانی براش زنده میشه که خودش رو خیس کرده بوده و پسر مونولوگی داره که میگه مامانی تو اینجا چیکار میکنی وسط یک داستان عاشقانه ،این تضاد زیبا به قشنگ ترین شکل آورده شده ،و بعد تصمیم می گیره قصه ای در مورد پدربزرگ و مادربزرگ و مامانی بنویسه ،داستان یک روایت غیرخطی هست،جایی از قصه به گذشته میره به آینده حرکت میکنه،تربیت زمانی ،راوی ها،به هم می ریزه ،دیالوگ ها در هم آمیخته میشه ،به شکل واقعا زیبا و فوق العاده ای،تصویرسازی واقعا عالی بود ،و دیالوگ ها یکی بعد از دیگری در هم محو می شدن،و در آخر جزئیاتی که پسر نویسنده به قصه اعضای خانواده اش اضافه می کنه ،جایی که واقعیت و رویا و تصور در هم آمیخته می شدند،مضامین کتاب سالمندی،غرور و سرنوشت هست،من کتاب هایی با مضامین سالمندی رو خیلی دوست دارم و بانویی از تاکنا هم به خوبی روی شاید حقیر پیری رو بیان کرده بود، کتاب ۱۱۱صفحه بود و واقعا یکی از بهترین نمایشنامه هایی بود که خوندم و خیلی دوستش داشتم♥️⁦ʕ·ᴥ·ʔ⁩

[Asad Asgari · Rating 3 out of 5]

داستان این نمایشنامه در پس‌زمینه پروی قرن بیستم آغاز می‌شود و به طور کلی به موضوعاتی چون پیری، حافظه، هویت و ماهیت پنهان حقیقت می‌پردازد. محور اصلی نمایش در ارتباط با سرگذشت دختر جوانی است که اکنون در سنین کهنسالی خود به سر می‌برد و نویسنده به مرور خاطرات و رویدادهای مرتبط با زندگی آن دختر با بهره‌گیری از آنچه وی روایت می‌کند، می‌پردازد. نمایش از یک خط سیر خطی برخوردار نیست و زمان در طول نمایش دائماً پس و پیش می‌شود. یوسا با آرامش طرح داستان کم و بیش پیچیده‌ ای را روایت می‌کند و نشان می‌دهد که حافظه آدمی چگونه در رخدادهای واقعی گذشته دست می‌برد و چگونه داستان‌گویی در شکل‌دهی تاریخ فردی و جمعی نقش پررنگی ایفا می‌کند و پایه گذار درک ما از گذشته می‌شود. حس ابهامی که مخاطب در طول روایت با آن مواجه است و خطاکاری و یا پاک بودن شخصیت "مامانی" را تا آخرین صفحات نمایش برای مخاطب نهفته می‌دارد، بر جذابیت داستان می‌افزاید. در پایان این نکته را هم اضافه کنم که شاید بی ارتباط با یکی از محورهای اصلی نمایش(پیری) نباشد. شوپنهاور در کتاب"در باب حکمت زندگی" این پرسش تامل برانگیز را مطرح کرده: تفاوت اساسی ميان جوانی و پيری اين است که در جوانی زندگی را پيش رو داريم و در پيری مرگ را. اما بايد پرسيد که کداميک دشوارتر است؟ و آيا بطور کلی بهتر نيست که آدمی زندگی را پشت سر گذاشته باشد تا اينکه در پيش رو داشته باشد؟ نمره من به این اثر یوسا 3.5 است.

[Navid Shokrollahi · Rating 5 out of 5]

برگ دیگری از دستِ خانه‌خراب‌کنِ عالیجناب یوسا. دیگر وسوسه شده‌ام اگر روزی دستم برسد، لیست خریدهای خانه یا دفتر برنامه‌ریزی دُن‌ماریو را ناخوانده نگذارم. چراکه فرق نمی‌کند بهانه و مضمون و قالبِ نوشته‌هایش چه باشد، او در ویران کردن خواننده، درست در لحظات پرالتهاب و پرهیجان پایانی، تبحری نبوغ‌آمیز و جادویی دارد.
این اولین نمایشنامه‌ای بود که از او می‌خواندم، و چه ماهرانه و هنرمندانه از امکانات فرمی نمایش برای روایت قصه و ایده‌های پنهان در آن بهره برد. مضاف بر داستان خیره‌کننده‌اش، این نمایشنامه یک کارگاهِ بی‌نظیرِ اندیشه‌ورزی است پیرامون مضامینی چون ذاتِ قصه‌گویی و فرآیند‌های حاکم بر آن، نیاز بی‌پایان انسان برای قصه شنیدن و قصه‌گویی، پیری، زوال، خاطره، حافظه، دروغ و دغل‌های حافظه و نیروهای جبّار و پنهانی که خاطرات را جرح و تعدیل می‌کنند تا هرکس به مطلوب خود، خوب یا بد، کارآمد یا ناکارآمد، زندگی‌اش را به‌واسطه‌ی آن‌ها تفسیر کند.

[Payam Ebrahimi · Rating 1 out of 5]

نمیدونم چی شده که یوسا تصمیم گرفته نمایشنامه بنویسه (شاید هم زیاد می‌نوشته و من‌ بی‌خبرم) اما این یوسا، واقعا یوسای رمان‌نویس نیست. مشخصاً یک جاهایی برای انتقال اطلاعات و معرفی شخصیت‌ها و پیش‌قصه‌هاشون دست‌وپا می‌زد. شخصیت نویسنده بیشتر کمک‌حال یوسا برای انتقال اطلاعات بود تا یک شخصیت داستانی. خود روایت هم چندان جذاب نبود. تلاش‌های بیهوده‌ی نویسنده برای ایجاد تعلیق هم فقط حوصله‌سربر بود. تلاش برای روایت چگونگی شکل‌گیری روایت هم واقعاً دم‌دستی و تکراری بود. تقریباً همه‌چیز بنظرم بی از حد آماتوری بود. و این برام خیلی عجیبه.

[Amir · Rating 5 out of 5]

.
.
"پزشک پنجاه آپاندیس را در می‌آورد، دویست لوزه را جراحی می‌کند، هزار جمجمه را می‌شکافد و بعد از مدتی دیگر چشم بسته هم می‌تواند همه این کارها را بکند، اینطور نیست؟ پس چرا بعد از نوشتن پنجاه یا حتی صد داستان، نوشتن باز هم مثل روز اول سخت و ناممکن است؟ حتی بدتر از روز اول! هزار مرتبه بدتر از روز اول!"
بانویی از تاکنا نمایشنامه ای از نویسنده بزرگ ادبیات لاتین ماریو بارگاس یوسا به ترجمه لیلا حسن‌رشیدی است. یوسا در این نمایشنامه به زیبایی خیال و واقعیت را بهم آمیخته و روایتی از خاطرات پیرزنی را به تصویر کشیده. داستان با اینکه زمان خطی ندارد و راوی بین افراد جابه‌جا می‌شود از نظر ساختاری بسیار منسجم جلو می‌رود و یوسا به زیبایی قلم را بین واقعیت و خاطرات به رقص در می‌اورد.
یوسا در مقدمه اثرش می‌گوید داستان گویی بخش جدایی ناپذیر از وجود انسان و جامعه است. "راهی برای تاب آوردن بار هستی است." او تاکید بسیار زیادی بر ادبیات و داستان نویسی دارد و حتی در این نمایشنامه خود علاوه بر موضوعات کلی داستان از جمله کهنسالی و غرور و... بیشترین تاکید را بر داستان و نحوه نوشته شدن داستان دارد. از دیدگاه یوسا این ادبیات است که تمام خلا های بشر را پر می‌کند.

[Ayeh · Rating 3 out of 5]

" دوشیزه " در واقع روایتی است گزارش گونه از پیدا شدن مومیایی دختری حدودا 14 ساله در کوهستان های پرو . راوی در آغاز او را با ژولیت شکسپیر مقایسه می کند ؛ شاید به این دلیل که احساسات متفاوتی را در خود او برانگیخته است . جزییات ظاهری دختر مومیایی ,که باستان شناسی که او را یافته نام خودش را به او داده , آنقدر کافیست که به راحتی بتوان تصویرش را مجسم کرد .

[Carolina · Rating 3 out of 5]

Dos obras de teatro reunidas en una entrega de la editorial Alfaguara en tapa dura.

"La señorita de Tacna" nos envuelve en una atmósfera hogareña, donde uno de sus miembros (Belisario) tiene la obligación familiar de convertirse en abogado y una aspiración enorme en el corazón de ser poeta y escritor. Para ello, decide escuchar y consultar viejas historias de sus familiares, entrelazadas con los problemas actuales relacionados con la vejez y el dinero, todo lo que decide plasmar en una escritura que promete ser un drama digno de una película. Recuerdos, ensoñaciones y viejos dolores se hacen camino como en una alfombra roja. El final es alucinante e inimaginablemente revelador (para todos: todos los lectores podemos traspolar ese sentido a nuestras vidas).
Me llegó al corazón y me gustó muchísimo.

"Kathie y el hipopótamo" me entretuvo pero no fue tan de mi agrado como la primera obra. Acá vemos el "casi" Mario Vargas Llosa sexual y poético de "Elogio de la madrastra". Quizá por la época en la que fue escrito (los ochenta), brilla por sexista. Él puede ser infiel, ella no. Muchísimo abuso, amenazas, maltrato y no ver al otro en la relación, sometiendo a la mujer a una posición hogareña y de soporte incondicional.
La idea principal está buena: dos personas se reúnen en un espacio ambientado para hacer florecer el arte, y durante dos horas, hablan, actúan, imaginan, vuelan, fingen ser otras personas en otras vidas, y se plasma en grabaciones y escritos. Es un lugar donde los dos protagonistas dejan de lado a sus esposo y esposa y pueden, finalmente, liberar sus emociones.

[Marysya Rudska · Rating 5 out of 5]

Красива п’єса! Якась така суміш Лорки і Маркеса. Відверта і цікава

[Atefe Asadi · Rating 5 out of 5]

«بانویی از تاکنا» عنوان یک نمایش‌نامه از «ماریو بارگاس یوسا» است که اولین بار در سال ۱۹۹۰ در کتابی به اسم three plays همراه با دو نمایشنامه‌ی دیگر از او، به چاپ رسیده و نشر «نی» در ایران به تازگی این نمایشنامه را با ترجمه‌ی «لیلا حسین‌رشیدی» منتشر کرده است.

نمایشنامه در دو پرده اتفاق می‌افتد و نُه شخصیت دارد که در راس آن‌ها، نویسنده‌ای به نام «بلیساریو» قرار گرفته. او درحالی‌که پشت میزش نشسته و در حال نوشتن یک داستان است، شروع می‌کند به یادآوری مادر و مادربزرگ و خاطرات بچگی‌اش از زنی با لقب «مامانی»، که مثل یک دایه او را تروخشک کرده و مهم‌تر از همه، قصه‌گوی بچگی‌هایش بوده است. از جایی که بلیساریو یک‌دفعه از تصویر مامانی که روی صندلی‌اش ظاهر شده و ناگهان راه تخیل او را سد می‌کند می‌پرسد: «مامانی، اینجا وسط داستان عاشقانه چه می‌کنی؟»، اتفاقات نمایشنامه کلید می‌خورند.

یوسا در این نمایشنامه هم مثل رمان‌هایش، در زمینه‌ی روایت غیرخطی و جابه‌جایی زاویه‌‌دید، خلاق عمل کرده و مثلا در یک صحنه که بلیساریو دارد گذشته‌ی مامانی را می‌بیند و از او سوال می‌کند، همزمان دو روایت دیگر در دو زمان مختلف در جریانند و راوی‌ها مدام عوض می‌شوند. درواقع دیگر فلاش‌بکی که زمان حال را محو کند و خواننده را ببرد به گذشته نداریم و صحنه‌ی نمایش، به مثابه‌ دایره‌ای از زمان/ناخوداگاه نویسنده عمل می‌کند. مثلا تصویر مامانی که همزمان در دو زمان مختلف حضور دارد، ناگهان از دختری جوان به پیرزنی دارای فراموشی تغییر می‌کند که به سمت صندلی‌اش برمی‌گردد. و این باعث شد من فکر کنم اجرایی کردن این نمایشنامه، چقدر دشوار و نیازمند خلاقیت بالای کارگردان و مشاورانش است تا بتوانند ایده‌های دیوانه‌ی یوسا را برای اجرایی شدن روی سن، با دراماتورژی خلاقانه و طراحی درست صحنه و نور و انتخاب بازیگر، آن‌طور که باید به تصویر بکشانند.

از نظر مضمون، می‌شود گفت بیش از آنکه نمایشنامه ادای دینی باشد به آدم‌های کودکی یوسا، بیشتر درباره‌ی روند تولد یک قصه، تلفیق واقعیت و تخیل و تجربه‌ها، و درواقع خلق یک حقیقت منحصر به فرد در دل یک داستان است و به طور ویژه، امر نوشتن:

«پزشک پنجاه آپاندیس را درمی‌آورد، دویست لوزه را جراحی می‌کند، هزار جمجمه را می‌شکافد، و بعد از مدتی دیگر چشم‌بسته هم می‌تواند همه‌ی این کارها را بکند‌. این‌طور نیست؟ پس چرا بعد از نوشتن پنجاه یا حتی صد داستان، نوشتن باز هم مثل روز اول سخت و ناممکن است؟ حتی بدتر از روز اول! هزار مرتبه بدتر از روز اول!»

و البته که نمایشنامه را دوست داشتم و پیشنهادش می‌کنم.

[Ricardo Loup · Rating 3 out of 5]

Primera vez que leo a Vargas Llosa en su obra dramática. La señorita de Tacna, una preciosa obra de teatro, con un gran manejo del tiempo narrativo, personajes entrañables y formidable resolución. Me dieron ganas de verla puesta en escena. Kathie y el hipopótamo, una obra más bien floja, algo frívola, que tiene como excusa el valor de la ficción como escape a esa vida limitada que cada cual lleva. No me entusiasmó.

[Pollo · Rating 4 out of 5]

Hubiera sido una excelente novela. Buena historia y personajes, la evolución de la familia, el fracaso, las ilusiones pérdidas, muy en la onda de Conversación en La Catedral, el protagonista es casi un Zavalita. Los múltiples cambios de tiempo y referencias creo que complican la representación en un escenario. Pero igual te encantará si te gusta MVLL.

[Alejandro Teruel · Rating 2 out of 5]

Una obra de teatro sosa sobre un tema muy trabajado: la historia de la anciana tía solterona de una familia burguesa venida a menos que ayudó a criar los muchachos de su hermana. Me imagino que el lector preferirá siempre la versión que se planta en la realidad de su país. En mi caso, prefiero La hora menguada (1919) de Rómulo Gallegos, en la versión teatral de Orlando Arocha. El tema, o similares, ha sido trabajada en la literatura chilena (José Donoso), mexicana, argentina y española entre otros.

Esta obra de Vargas Llosa es convencional en su temática pero no en su tratamiento del tiempo que presenta la vida de la protagonista según el orden en que los va rememorando su memoria estropeada y explorando su nieto escritor, es decir jugando con la interrelación de varios tiempos reales, rememorados o de ficción, a saber el tiempo de los recuerdos cada vez más deteriorados de la vieja protagonista de la obra -cuya memoria se presenta rallada como los viejos discos de pasta-, el de la memoria parcial infantil de su nieto, el explorado por el nieto para escribir una ficción, y el cronológico.

En mi opinión la obra de Vargas Llosa no aporta mucho al género.

[Eduardo Dávila Lynch · Rating 3 out of 5]

La señorita de Tacna y Kathie y el hipopótamo

La edición conjunta de estas dos piezas teatrales muestra a un Vargas Llosa que transita con comodidad entre la memoria y la fantasía, y lo hace con una prosa dramática de pulso firme. Ambas obras comparten una atmósfera onírica: la realidad se diluye hasta volverse máscara y la invención se presenta como refugio y condena a la vez.

En La señorita de Tacna la acción se sostiene sobre un núcleo familiar y un hecho del pasado: la vida de Mamaé, su pretendido matrimonio con un soldado chileno que no llega a consumarse, y la forma en que ese episodio —entre verdad y rumor— configura la identidad familiar. Belisario, el narrador/contador de historias, intenta recomponer y fijar esas voces, pero la obra insiste en que lo fidedigno y lo ficticio se alimentan entre sí. Los saltos en el tiempo y el coro de voces funcionan muy bien para mostrar cómo una memoria familiar se arma con mentiras piadosas, silencios y relatos inventados. Hay un guiño íntimo a la tradición vargasllosiana —la radio, las radionovelas de Pedro Camacho— que además le da a la obra un tono juguetón y nostálgico.

Kathie y el hipopótamo es, en cierto modo, la otra cara: un diálogo a dos que se instala en la buhardilla de la imaginación. Kathie ha contratado a Santiago (una variante adulta del Zavalita de Conversación en La Catedral) para que la ayude a escribir; ambos cabalgan entre relatos de fracaso, fantasías sobre vidas posibles y confesiones que terminan por desnudar sus miserias. La pieza explora cómo la ficción sirve de salvavidas frente a la frustración: la invención sostiene el ego y, a la vez, lo enclaustra. Es menos coral que La señorita de Tacna, pero no por eso menos intensa: aquí la tensión está en la intimidad, en la negociación constante entre lo que se quiere creer y lo que la realidad impone.

En las dos obras se aprecia la mano de un autor que domina el mecanismo teatral: diálogos precisos, economía de la acción y un uso deliberado de la elipsis temporal que obliga al lector/espectador a completar los vacíos. No son piezas extensas ni de gran artificio escénico; su fuerza está en la palabra, en la respiración entre personaje y personaje, y en esa sensación de que el pasado —contado muchas veces— termina por inventar el presente.

Me resultaron complementarias: La señorita de Tacna pone el acento en la memoria colectiva y familiar; en Kathie y el hipopótamo la soledad y la imaginación como mecanismo de supervivencia. Ambas confirman a Vargas Llosa como dramaturgo capaz de cruzar sus obsesiones novelísticas (memoria, identidad, mentira) al terreno de la escena con honestidad y eficacia.

#MarioVargasLlosa #LaSeñoritaDeTacna #KathieYElHipopótamo #Teatro

[Juma Paredes · Rating 2 out of 5]

la realidad entre la mentira y la verdad.. repudiada la primera en palabras dichas, en nombre de la segunda... aceptada en cambio bajo el nombre de "cuento" o tantas otras variantes... de eso trata Kathie; me agobia, se pega, confunde y se va. En cuanto a la señorita, llena de anécdotas, recuerdos y olvido... me recuerda a mi abuela, y en el camino a mi

[Ana Bourasseau · Rating 3 out of 5]

Me gustaron las dos obras de teatro, lo unico que pienso que me gustarían más actuadas. De la forma que éstan escritas las veo un poco dificil de leer, ya que tienen muchos cambios de tiempo y personajes. Aun así, me gustó mucho las temáticas de las obras, como el rol de la mujer moderna y la vejez.

[Pedro Busch · Rating 4 out of 5]

que belo libro. um escribir sobre escribir. metalinguage pura. el autor transita entre tiempos e perspectivas narrativas com maestria. és um poquito louco por eso, pero su genialid estas em hacer de la loucura la semente que gera a obra. otemo libro. recomendo (perdoem meu portunhol)

[Paola Frias · Rating 2 out of 5]

Elvira (Mamaé) se quedó soltera toda la vida, tras tomper con su novio que le fue infiel. En uno de sus recuerdos se encuentra el de una supuesta señorita en el pueblo de Tacna, hermosa, atrevida y orgullosa, que resulta ser nada más que ella misma.

[Luis Minski · Rating 4 out of 5]

Muy buena obra teatral donde el autor pone en escena la historia de una familia , especialmente de una anciana: Mamaé, ante la que se le presentan escenas de su juventud. Pero todo esto también es producto de la mente de Belisario, un joven escritor, sobrino nieto de la anciana que decide tomar la juventud de ella y la historia familiar como eje de su obra.

[Leonardo Rojas Guerrero · Rating 4 out of 5]

Dos textos muy bien elaborados y con tramas interesantes.
Rescato la personalidad bien definida de sus personajes y como se cuenta la historia a través de flashbakcs.
Considero que el relato de Kathie es mucho más interesante que el primero, sin embargo siento que se leen muy facilmente.

[Ángel · Rating 3 out of 5]

Mario Vargas Llosa fue un apasionado del mundo teatral. No sólo escribió piezas teatrales, sino que incluso participó en algunas representaciones. «La señorita de Tacna» (1981), obra en dos actos dedicada a la poeta peruana Blanca Varela, es uno de sus primeros acercamientos al escenario y, quizás, el más conocido.

Hace muchos años, cuando todavía se presentaban buenas obras en México, recuerdo que Silvia Pinal encabezó su montaje. Desafortunadamente, no la vi, pero me enteré que la crítica especializada no la trató muy bien, lo que supongo influyó para que desapareciera de las carteleras. Al buscar mayor información, encontré esta referencia:

Intento recordar aquel montaje de José Luis Ibáñez en el Teatro de los Insurgentes en 1985, con Silvia Pinal en el papel de La señorita de Tacna, una anciana en una mecedora que recuerda su juventud. Aunque, lo primero que me viene a la memoria es el desnudo integral de Margarita Gralia, la auténtica “señorita de Tacna” que se quedó solterona porque no quiso casarse después de una decepción amorosa de juventud. Nadie recuerda aquellos diálogos melosos donde la memoria se pierde ante la contundencia de las turgentes piernas de Gralia que la hicieron famosa.

«La señorita de Tacna» se representa en dos planos que dialogan entre sí: uno ubicado en la década de los años veinte a finales de la ocupación chilena de esa ciudad andina, y, el otro, en un modesto de departamento de clase media, en 1980. El eje de la historia recae en Belisario, un alter ego, quien busca escribir una historia de amor, basado en la solitaria vida de su abuela “Mamaé” o Elvira.

Al final, como casi siempre, “a la señorita de Tacna el orgullo le permitía vivir […]. Soportar las decepciones, la soledad, la privación de tantas cosas. Sin orgullo, habría sufrido mucho. Además, era lo único que tenía”.

[Marigloria Sierra · Rating 5 out of 5]

este fue el primer o segundo libro que lei de MVLl. También vi la obra en CBA- Santurce. Me encantó y me enamoré de la obra de este señor.

[Rosa Tolava · Rating 5 out of 5]

Temas: riqueza vs pobreza, pasado vs presente, historia de Tacna, traición,  engaño, clases sociales, metaficción.

[Joel Saa'C · Rating 4 out of 5]

Divertido. Interesante.

4⭐

[Juan Carlos Santillán · Rating 3 out of 5]

Vargas Llosa suele preocuparse más por el "cómo" al momento de contar una historia. La elipsis cinematográfica (salto en el tiempo y/o espacio) es su recurso favorito y en este caso adquiere el protagonismo; pero, a diferencia de otros casos, en éste contribuye muy bien al desarrollo de una historia llena de sentimientos, cuyo interés se incrementa aun más con el enfoque metaliterario otorgado al narrador.

[Costanza Kuke · Rating 3 out of 5]

La señorita de Tacna cumplió con los manatos sociales, por lo tanto no fue feliz. Linda obrita con algo de juego en tiempo y espacio. Me entretuvo...que se yo.

[Amir Hossein Miri moghaddam · Rating 5 out of 5]

یوسا به من ایده‌هایی می‌دهد و تکنیک‌هایی می‌آموزد که هر چه از او می‌خوانم بیشتر و بیشتر ترغیب به خواندن آثار این غول‌ آرژانتینی می‌شوم.

[Lucía · Rating 3 out of 5]

3,5/5