Na pytanie: „Kim jesteś?”, Tadeusz Różewicz odpowiedział przed laty: „Kto mnie uważnie czyta, ten wie”.
Z jego utworami w ręku Magdalena Grochowska podąża za nim przez krajobrazy, wśród których wzrastał, przez idee, które go kształtowały, i przez historię, która przełamała jego los. W pierwszym tomie reporterskiej biografii poety autorka wnika w dzieje rodziny. Rekonstruuje okoliczności, w jakich żydowska dziewczynka – matka Różewicza – opuściła swe gniazdo, a później wymknęła się Zagładzie. Odtwarza dramat żołnierza AK, którego presja polityczna uczyniła dezerterem. I dramat człowieka poparzonego wojną, który zrewolucjonizował polską poezję, choć „po Auschwitz” miała zamilknąć. Grochowska opowiada czule o jego powrocie do życia w latach krakowskich i gliwickich, o Różewiczu mężu, ojcu, synu. Ukazuje uwikłanie w socrealizm i uwolnienie, narodziny Różewicza dramatopisarza.
Magdalena Grochowska nie odpowiada wprost na pytanie o to, jakim był człowiekiem, ale odsłania jego nieznane dotąd twarze.
Ukończyła dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w „Głosie Nauczycielskim”, „Przeglądzie Tygodniowym” i „Życiu Warszawy”. Od 1996 roku jest reporterką „Gazety Wyborczej”. Jej książki – Wytrąceni z milczenia (2005), Jerzy Giedroyc. Do Polski ze snu (2009) i Ćwiczenia z niemożliwego (2012) – układają się w cykl opowieści o losach i dylematach polskiej inteligencji dwudziestego wieku. Za biografię Giedroycia otrzymała nagrodę „Odry” i nagrodę „Polityki” oraz Nike czytelników 2010. Jest również laureatką Grand Press 2005 za reportaż o starości Lewa strona gobelinu. W Bułgarii studiowała uprawę winogron.