De tachtigjarige vrede

by Kees van Kooten

Nog niet zo lang geleden zei Kees van Kooten in een ‘Een biografie is niet meer nodig, ik heb alles zelf verteld. Ik ga de rest van mijn leven veel liever lezen dan schrijven.’ Ter gelegenheid van de bloemlezing De tachtigjarige vrede las hij voor het eerst sinds tijden weer zijn eigen verhalen. Ze brachten hem niet alleen terug naar het verloop van zijn lange leven, maar eveneens werd hij de lezer van zijn eigen hilarische fantasie. De verhalen uit Hedonia, Zwemmen met droog haar, de Treitertrends, de Modermismen en de vele andere bundels – ze zijn even sterk en humoristisch als de lenige geest van Kees van Kooten zelf. Het is met die krachtige verbeelding dat hij nu zichzelf portretteert aan de hand van zijn verhalen. En het is het schitterende bewijs dat een biografie inderdaad volstrekt overbodig is. Koot graaft zichzelf autobio.

Genres: Fiction

344 pages, Kindle Edition

Published September 16, 2021

Reviews

[Ellen IJzerman (Prowisorio)]

Perfect boek om 's avonds mee in slaap te vallen. Mooi tijdsbeeld, licht, niet zelden lekker voorgelezen omdat de voorlezer, Kees van Kooten zelf, weet wat er verteld wordt en hoe het verteld moet worden en het dus voorleest zoals bedoeld. Dat is zoveel aangenamer dan voorlezers die aan het eind van de regel erachter komen dat er nog een stuk zin te lezen is!
Soms echter, drijft van Kooten over, en werkt de gekozen vertelstem en/of -wijze niet voor mij. Dat mocht de pret echter nooit te lang drukken... lekker boek, en vooral heel lekker om naar te luisteren.

[Martin De jong]

Niet elke verandering is een verbetering, zelfs niet is elke verbetering er een. In zijn ‘Voorzin’ voorin verklaart Van Kooten dat hij elk van de ‘tachtig vertelsels’ enigszins heeft herschreven. Omdat ik dat destijds mooi gevonden vond herinnerde ik mij dat de veertigjarige auteur in het verhaal ‘Lécrivain’ van zijn vrouw een ‘ontzagwekkend cadeau’ had gekregen. Dat is hier een ‘veel te groot cadeau’ geworden. Geef mij maar een ontzagwekkend cadeau.

[Frans Van Der Zanden]

In het verleden heb ik alle verhalenbundels van Kees van Kooten met veel plezier gelezen. Deze ‘verzamelde’ verhalen komen echter een beetje gedateerd op mij over. Hier en daar een glimlach. Waar de typetjes van Koot en Bie nog steeds actueel kunnen zijn, vind ik de verhalen van Kees passé. Ik moet sowieso geen verhalenbundels meer lezen. Ik zit liever langer in een boek.

[Rene Stone]

Laatste hoogtepunt van de meester van de Nederlandse taal en humor. Aardige bundeling van oude en nieuwe stukjes. Dank Kees voor alles wat je ons gegeven hebt!

[Caroline Schrijvers]

Kees van Kooten, the legend, on the occasion of his 80th birthday selected a combination of his previously published stories, poems, satirical columns and commentaries and put them together in this book.
The oldest one was published in 1969 and the newest in 2019, although topics date back tonearlier days.

From all these stories you catch a glimpse of a well educated man who never stopped observing the world and its people an always kept the heart of a young boy.

He is a true artist with words and you see the world through his eyes
.
He writes about rearranging his grand daughters doll house on the gloor in his pyjamas, he represents a generation that seems comfortable talking about both nudity and sex.

He is witty about his own uncertainties and character flaws and does not censor his well written thoughts or cancel outdated observations. Sometimes he does add a comment on the context. Or confesses an exageration.

To quote the brilliant poem he ends the book with (first 2 words: bold statement; next line: reverses the statement; line 3: another statement; line 4: everyone is angry and hate mail for a month)

67% respect

God bestaat
Nog meer niet
Dan Allah
Al niet bestond

[José Van Rosmalen]

Dit boek is het slotakkoord van de literaire productie van Kees van Kooten. Nog eenmaal wilde hij toen hij tachtig werd zijn oeuvre overzien en het beste van zichzelf laten zien. Dat doet hij door een ruime en afwisselende keuze en ook door hier en daar een voetnoot te plaatsen, een correctie op zijn vroegere zelf aan te brengen. Die voetnoten en kleine aanvullingen vind ik een verademing om te lezen, omdat hij zichzelf vroeger toch wel eens te opschepperig vond. Hij was natuurlijk behalve schrijver ook een mediapersoonlijkheid, bekend van het duo Koot en Bie. Sommige jongere lezers zullen dat nauwelijks meer weten, maar zij waren toen razend populair. Hier ontpopt Kees zich vooral als family man, met mooie herinneringen aan zijn ouders en grootouders en zijn vrouw en kinderen. Het is wat mij betreft nu ook een afscheid van Kees van Kooten. Hij schrijft ook mooi over zijn vriend en inspirator Remco Campert, die hij als jongen van zestien las.

[Nico Van Straalen]

Kees van Kooten heeft een bloemlezing uit zijn eigen 27 eerder gepubliceerde boeken gemaakt."En zo is het welletjes" zegt hij aan het eind, Dat vind ik eigenlijk ook. Op de televisie met Wim de Bie vond ik hem leuker.

[Jelle Mostien]

In een aantal teksten door de jaten heen merk je dat de bange blankeman de heer Van Kooten nooit ontvlucht is.

Op zich een mooie bundeling. Maar hij zet me niet aan om het gehele oeuvre te lezen.

[Carlo Hagemann]

Een mooi overzicht van columns en verhalen van Kees van Kooten. Soms hilarisch, soms gewild grappig, maar altijd oprecht Kees van Kooten. Hij schetst een prachtig, leesbaar tijdsbeeld.

[Connie Van Den Hoogenband]

Kabbelt een beetje voort. Had er.meer van verwacht. Weet nu weer waarom ik de boeken van Wim de Bie vroeger leuker vond