Een vrouw probeert het beste te maken van de vakantie met haar moeder op een pompeuze cruise, totdat de paniek toeslaat wanneer zij plotseling onvindbaar is. Een stel besluit het roer finaal om te gooien en een swingersclub te beginnen. Een kapitein verzorgt potten vol basilicum op zijn schip, omdat de geur hem terugbrengt naar zijn geboorteland.
De hoofdpersonen uit *En dit zal zo voorbij zijn* balanceren allemaal op een koord, gespannen tussen herinnering en hoop, tussen eenzaamheid en verbinding. Op tedere, maar ook spitsvondige en prikkelende wijze schrijft Rossaert over liefde, herinnering en omgaan met het lot, over bijzondere ontmoetingen die alles wat vanzelfsprekend is doen wankelen.
Een verhalenbundel waar de nostalgie naar andere tijden van elke pagina springt. "De zee heeft de kleur van saffier; vandaag heeft het water de kleur van aquamarijn; vandaag heeft de zee de kleur van antractiet; de zee is zo kalm dat hij gestold kijkt; met een kust vol inhammen van azuurblauw water. "
Bij mij is de zee grijs of blauw. Het verschil tussen een literair en een non-fictie schrijver.
A nice journey on the sea with a daughter and her mother, a captain and some others. While the short reading on the back of the book might give you an impression that it will be a book of magic realism.....it is not at all. Somehow the story does not stick.
Isabelle Rossaert laat de melancholie toe zonder dat het klef of sentimenteel wordt. Ze kiest haar woorden zorgvuldig en laat haar personages veelbetekenend zwijgen terwijl er zo veel te zeggen valt.