Waya leeft in een winters, sprookjesachtig bos met zijn ouders. Vastberaden om erachter te komen waarom zijn vader al jaren geen contact meer heeft met opa en oma, begint hij samen met zijn wolf Tikaani aan een lange zoektocht over de witte bergen naar de herberg van zijn grootouders.
Met hulp van voorbijgangers - zowel mens als dier - ont hij een groot familiegeheim... Lukt het Waya om zijn familie weer bij elkaar te krijgen?
Met haar zeer fijne schrijfstijl schept ze een complete wereld waar je als het ware ingezogen wordt. Tijdens het lezen moest ik heel af en toe denken aan Lepelsnijder en De brief voor de koning. Het is mooi hoe vriendschap, familie en mysterie in een verhaal verwerkt zijn en verschillende verhalen/personen weer bij elkaar komen in de verhaallijnen. Een geheel. De vriendschap en bloedband tussen Waya en zijn wolf Tikaani spelen hierin een grote rol.
Een boek voor de iets betere lezer, maar nergens te moeilijk. De verhalen die tussendoor door Waya en Nanuk vertelt worden, zijn niet zomaar verhalen. Ze bevatten een kern van waarheid/een boodschap. Wat voor lezer je ook bent; gelukkig heeft Jonne Kramer ook nog Dop en Het raadsel van de zee geschreven!
Waya leeft samen met zijn ouders ver weg van de beschaafde wereld. Hij weet niet beter dan dat hij geen opa en oma heeft, totdat zijn moeder op een dag anders verteld. Zijn vader wil niet vertellen waarom ze zijn ouders nooit zien. Maar Waya ziet dat zijn vader altijd triest wordt wanneer het over zijn ouders gaat en besluit daarom op zoek te gaan naar zijn grootouders. Als Waya iedereen samen krijgt, zal iedereen gelukkig zijn.
--
Winterse sferen
Waya en de Wolf speelt zich af in winterse bossen. Er ligt altijd sneeuw en het is er altijd koud. Waya weet niet beter dan dat en kan dan ook niet anders dan het te accepteren. Jonne Kramer weet de omgeving prachtig te beschrijven waardoor je je als lezer goed kunt voorstellen hoe de omstandigheden van Waya zijn.
De schrijfstijl van Jonne Kramer kan omschreven worden als zeer bloemrijk. Door de details leer je de personages ook goed kennen. Het is echter niet té beschrijvend, waardoor er een stuk mysterie aanwezig blijft. De zinnen lopen soepel over in elkaar en het verhaal is ook goed te volgen.
Het avontuur van Waya zit ook niet zonder gevaar, waardoor de spanning tijdens zijn reis flink opgevoerd wordt. Tijdens zijn reis ontmoet hij verschillende mensen die mogelijk wat met zijn opa en oma te maken kunnen hebben. Het is hartverwarmend hoe hij met de personen omgaat die hij voor het eerst ontmoet. De onzekere manier van zichzelf voorstellen komt erg realistisch over en hij heeft respect voor iedereen, wat Waya over laat komen als een heel zachtaardig en lief personage.
Zoektocht naar familie
Zoals hierboven al wel beschreven is Waya op zoek naar zijn opa en oma. Het blijkt dat hij net zulke prachtige verhalen kan vertellen als zijn oma kan. Waya wil haar daarom graag ontmoeten, maar ze is al jaren weg bij zijn opa en zowel zijn vader als zijn vader willen hem niet vertellen waarom. De reis gaat daardoor van hut naar her, onder begeleiding van zijn trouwe vriend wolf Tikaani, die hem tegen de gevaren beschermd. Deze reis bevat een mooie boodschap en is simpelweg heerlijk om over te lezen. Het is hartverwarmend, mysterieus en spannend tegelijkertijd. Het zorgt ervoor dat je het boek liever niet wilt wegleggen.
Het plot van het verhaal is goed uitgewerkt. Het is een tikkeltje voorspelbaar, maar het is dan ook een kinderboek. Het einde laat je achter met een goed gevoel en het liefst ga je verder met andere titels van Kramer.
Jonne Kramer is een Nederlandse auteur. Ze heeft inmiddels meerdere kinderboeken titels op haar naam staan. Haar debuut is Het raadsel van de zee, dat genomineerd werd voor onder andere voor de Hotze de Roosprijs.
Waya en de Wolf is een kinderboek voor tien jaar en ouder. Het neemt je mee op een spannend avontuur en de zoektocht naar familie, waarbij duidelijk wordt dat niet alles wat gezegd wordt, waar blijkt te zijn. Zeker een aanrader voor de kleine avonturiers onder ons.
De titel en de cover vertellen al een beetje over het verhaal. Het gaat dus over Waya, een jongen die in een gebied woont waar altijd sneeuw ligt. Hij heeft een wolf als huisdier: Tikaani. Waya komt erachter dat de ouders van zijn vader toch nog wel leven en hij dus een opa en oma heeft. Maar Waya wil graag weten waarom zijn vader dan geen contact meer met ze heeft. Vastbesloten om dit te weten te komen, gaat hij op onderzoek uit. In het geheim, was het plan.
Nadat Waya het eerste mysterie heeft ontrafeld: hij heeft toch wel een opa en oma, gaat hij op zoek naar de herberg. Zijn lieve en beschermende wolf Tikaani gaat natuurlijk met Waya mee. Tijdens het verhaal, vertelt Waya verhalen, deze hebben een andere opmaak dan de rest van het boek. Ik vond dat een mooie toevoeging.
De vriendschap tussen Waya en zijn wolf speelt een grote rol in dit avontuur. Tikaani zorgt goed voor Waya en soms krijgt Tikaani nog meer hulp van de dieren uit het bos. Op deze manier leren we de dieren uit het bos ook een beetje extra kennen. Niet alleen dieren helpen Waya en Tikaani, ook mensen. Zelfs een oude vriend van zijn vader.
Hoewel het erg koud zou moeten zijn op de plek waar het verhaal zich afspeelt, is het verhaal hartverwarmend. Zoals al eerder genoemd, de relatie tussen Waya en Tikaani, maar ook de band tussen Waya en zijn ouders is erg sterk. Zijn ouders hebben alleen een rol aan het begin en einde van het verhaal, maar Waya draagt ze bij zich de hele reis lang. Zijn ouders komen heel zorgzaam over.
Als je fan bent van de boeken van Jonne Kramer, dan raad ik je zeker aan om dit boek te lezen! Dit boek vind ik ook een beetje bij de winter passen door de hoeveelheid sneeuw. Doordat het boek wat dikker is dan andere kinderboeken zal het eerder de doorgewinterde lezer aanspreken. Maar het taalgebruik is juist helemaal niet moeilijk. Mocht je kind of jij van dunnere boeken houden, kun je natuurlijk Het raadsel van de zee of Dop eerst lezen, deze zijn iets dunner.
Een mooie quote uit het boek (p. 19): Dan staat hij in een snelle beweging op en slingert me over zijn schouder. Ik doe net alsof ik dat stom vind, maar het is het heerlijkste wat er is. Hij doet dat maar heel af en toe. Alleen als hij in een goede bui is, zoals nu. De vorige keer dat hij zo opgewekt was, kan ik me niet eens meer herinneren.
Ik vond het boek heel leuk, want er is heel veel vriendschap, familie en warmte - ook al is het buiten heel koud! Het verhaal is mysterieus en avontuurlijk, het lijkt net of je mee op reis bent met Waya en Tikaani.
Ik raad dit boek heel erg aan, voor kinderen die van vriendschap en avontuur houden.
Een flink meer aantal pagina's dan Jonne Kramers voorgaande boeken, dat vind ik wel een mooie ontwikkeling. Het verhaalt ontvouwt zich in alle rust en vloeit mooi in elkaar over. De cover is wederom een pareltje, en ik houd van landkaarten als schutbladeren dus daar werd ik zeker blij van. Het verhaal steek goed in elkaar, gaat cirkeltje rond en laat zien dat er goed over is nagedacht.
En hoewel dit een verhaal is met spannende confrontaties met wilde beesten, vreemde kruidenmannen, koningen en ijsberen vind ik de toon van het verhaal eigenlijk de hele tijd erg schattig. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen waar dit door komt, maar ondanks de spannende en soms nare gebeurtenissen in het verhaal, heb je als lezer van begin af aan al het gevoel dat alles sowieso goed gaat komen. En misschien is dat ook wel de bedoeling van de schrijver hoor, maar zelf houd ik wel van een rauw randje in verhalen.
Zelfleesboek vanaf groep 6 - Explorerend/reflectief
Prachtig mooi, sprookjesachtig verhaal over Waya die samen met zijn wolf Tikani op zoek gaat naar zijn familie. Een tocht door een winters landschap waar hij onderweg veel wijsheden tegenkomt en verhalen vertelt.
Het boek doet me een beetje denken aan Brief voor de Koning, Lepelsnijder en het mysterieuze 'De geest en het meisje' van Lucy Strange.
Mooie sprookjesachtige omslag en een fijne alliteratie in de titel maken dat ik dit boek meteen wilde lezen toen ik het zag. Het verhaal duurde me hier en daar 'te lang' door de vele verhalen binnen het verhaal, maar de taal is mooi en uiteindelijk komen alle lijnen weer bij elkaar. Waya vindt zijn oma en brengt haar terug naar huis. Voor goede lezers vanaf 10 jaar
‘Ik denk dat ik weet wie Tuva is. En ik denk dat ik weet waar ik haar kan vinden. Maar ik begrijp nog steeds niet waarom mijn opa van haar moest weten dat vogels terugkeren als de sneeuw verdwijnt. De sneeuw verdwijnt hier namelijk nooit.’