Ντούμπλε Φας

by Ανδριάνα Ξηρού

Ένας άνθρωπος που δεν γνώρισε ποτέ στοργή και χάδι, που δεν ήξερε πού ανήκει, αλλά ήθελε κάπου να ανήκει. Ένας άνθρωπος που νόμιζε ότι μία μαφιόζικη συμμορία είναι η οικογένειά του. Ένας άνθρωπος που δεν γεννήθηκε, αλλά έγινε δολοφόνος -κι ας δάκρυζε κάθε φορά που έπαιρνε την εντολή να σκοτώσει.

Ο Μιχάλης Πετράκης, αγνώστου πατρός, που όλοι στη νύχτα τον ήξεραν με το παρατσούκλι "Ντούμπλε Φας", αποζητά την αγάπη, να δώσει και να πάρει. Αλλά και να κλείσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς του με το παρελθόν.

Όμως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα, όπως λέει ο ίδιος.

Πόσες πιθανότητες έχει να αλλάξει εκείνος;

340 pages, Paperback

First published September 10, 2021

Reviews

[Μaria Vrisanaki · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που μου άρεσε πάρα πολύ για τη γρήγορη ροή του, τη συνεχή εναλλαγή των γεγονότων, την κόφτη γραφή του και το συναίσθημα ❤ Έχουμε έναν άντρα πρωταγωνιστή μέσα από τον οποίο βλέπουμε συναισθήματα λύπης, αγάπης και στενοχώριας. Έχουμε μια γυναίκα συγγραφέα που αποτυπώνει ολοσωστα ανδρικές εκφράσεις, σκέψεις και διαλόγους, χωρίς να ωραιοποιει λέξεις ή φράσεις που μπορεί να σοκάρουν. Αυτό είναι και το αγαπημένο μου στοιχείο ❤

[Marilena ⚓ · Rating 4 out of 5]

Ν ΤΟ Υ Μ Π Λ Ε Φ Α Σ / Ανδριάννα Ξηρού

''Βλέποντας την φωτογραφία των γονιών μου μ' εμένα βρέφος στην αγκαλιά τους, ένιωθα πως συμπλήρωνα το πορτρέτο της ζωής μου, γιατί ένα πορτρέτο κουβαλάμε όλοι μας, λίγο βαρύ, λίγο ξεθωριασμένο, αλλά πορτρέτο''

Ακολουθούμε την ιστορία του Μιχάλη, που από μικρός έζησε δύσκολα, μεγαλώνοντας χωρίς πατέρα και με μια μητέρα αρκετά σκληρή που του στέρησε την αγάπη. Θα αναγκαστεί να χαράξει μόνος του την ζωή του, χωρίς βοήθεια σε μια Αθήνα που η παρανομία βρίσκεται παντού.
Αναπόφευκτα γίνεται μέλος της συμμορίας του Γιαλαμά και γίνεται ο Ντούμπλε Φας. Η πορεία της ζωής του συνεχίζει να τον οδηγεί σε σκληρό και δύσκολο μονοπάτι και η ευτυχία του είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί, όμως ο Μιχάλης δεν είναι κακός άνθρωπος, έχει καλή ψυχή, θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί, κάπου να ανήκει. Θα καταφέρει να ελευθερωθεί από την μαυρίλα και να ευτυχίσει;

''Κατάλαβα εντέλει πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα, ή μάλλον δεν αλλάζουν καθόλου''

Η Ανδριάνα παρουσιάζει το ελληνικό σύστημα της κοινωνίας μας, μερικών δεκαετιών πριν από την δική μας, αλλά όχι μακριά, όπου η πατριαρχία κυριαρχεί και η γυναίκα δεν έχει λόγο σε τίποτα.
Είναι αδύναμη και φοβισμένη απέναντι σε ένα άντρα και ρόλος της είναι, να γεννά, να μεγαλώνει παιδιά και να περιποιείται τον άντρα σαν βασιλιά.
Επίσης, το ψυχογράφημα των χαρακτήρων είναι ρεαλιστικό και δεν διαφέρει με τα σημερινά δεδομένα, ώστε μπορούμε να νιώσουμε την αδυναμία τους και πόσο εύκολα μπορεί να λυγίσουν καθώς και πόσο δύσκολο είναι να παλεύουν μόνοι τους, ώστε να βρουν την δύναμη και την αντοχή να συνεχίσουν.

''Έχω μάθει στη ζωή μου ν' αγαπάω τους ανθρώπους με τα λάθη τους, αρκεί να τα αγαπούν και οι ίδιοι''

Τέλος, να πω πόσο όμορφα γράφει η Ανδριάνα και πόσο εύκολα βάζει τον αναγνώστη στην ιστορία από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι παρόλο που είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και αφηγητής είναι άνδρας, δεν θυμίζει καθόλου η γραφή ότι είναι γυναικεία. Σίγουρα το προτείνω σε όσους ψάχνουν να διαβάσουν ένα σκοτεινό βιβλίο, με κοινωνικό περιεχόμενο στην Αθήνα της δεκαετίας του 70'.

[Kyriakos Sorokkou]

Η αλήθεια είναι ότι πριν ξεκινήσω αυτό το βιβλίο είχα τους ενδοιασμούς μου.
Όχι γιατί ήταν πρωτόλειο αλλά όταν δεν επιλέγω εγώ το βιβλίο αλλά το επιλέγει άλλος για μένα, είτε είναι δώρο από συγγενείς ή φίλους (πλέον σχεδόν εξ ολοκλήρου από φίλους), είτε είναι δώρο από τον ίδιο τον συγγραφέα (όπως συνέβει με αυτό το βιβλίο) ξέρω ότι δε θα είναι από τα βιβλία που διαβάζω συνήθως (comfort zone) και υπάρχει μια πιθανότητα να με απογοητεύσει, βλέπε Το μάτι του Ναμπόκοφ.
Ένας δεύτερος ενδοιασμός ήταν ίδιος με εκείνον που είχα πριν ξεκινήσω το Ένα παιδί από το πουθενά της Άλκης Ζέη, για το αν κατάφερνε η 90χρονη Ζέη να γίνει όχι μόνο η φωνή ενός παιδιού, αλλά να είναι και αγοριού.
Κι όχι μόνο αγόρι αλλά και αγόρι μιας εποχής μακρινής από την δική της παιδική ηλικία.

Και φυσικά διαβάζοντάς το βιβλίο διαπίστωσα ότι τα κατάφερε. Κατάφερε να γίνει αυθεντικά η φωνή του αφηγητή του έφηβου και μετέπειτα νεαρού Ντούμπλε Φας.
 
Και με το που άνοιξα αυτό το βιβλίο και ξεκίνησα να διαβάζω, με ρούφηξε η ιστορία και χάθηκα στον νουάρ κόσμο της που μου θύμιζε και λίγο παλιά ελληνική ταινία της δεκαετίας του '80.
Δέθηκα (αν μπορείς να το πεις έτσι) και με τον ήρωα, ο οποίος παρόλο που είναι αντιήρωας και μέλος εγκληματικής οργάνωσης, καταλαβαίνεις ότι πάνω απ' όλα είναι άνθρωπος και κατ' ουδένα λόγο δεν είχε σκοπό να γίνει αυτό που έγινε.

Υπάρχει και κάτι κινηματογραφικό στο πώς είναι στημένο το βιβλίο.
Ξεκινά με μια δολοφονία και μετά βρισκόμαστε στη δεκαετία του '90, όπου ο ήρωας εκτίει ποινή φυλάκισης και πρόκειται να συναντήσει ένα σημαντικό πρόσωπο από το παρελθόν του.
Πριν το συναντήσει και το συναντήσουμε κι εμείς, θα πάμε πίσω στις αρχές της δεκαετίας του '70 όταν ο πρωταγωνιστής ήταν μικρό παιδί, και απ' εκεί θα δούμε την πορεία του ως ένα παιδί και έφηβος στερημένος από αγάπη και μετέπειτα ως ένας έφηβος και νεαρός άντρας που αναζητούσε την αγάπη και την αίσθηση ότι ανήκει κάπου.
Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος θα συνεχίσουμε απ' εκεί που θα συναντούσε το σημαντικό πρόσωπο από τ0 παρελθόν του, μέχρι και το τέλος του βιβλίου.

Την συγγραφέα Ανδριάνα Ξηρού την γνώρισα διαδικτυακά στο Ίνσταγκραμ. Πριν μάθω πως ήταν συγγραφέας είχαμε μικρές συζητήσεις περί βιβλίων και αναγνώσεις σε ποστς και στόρις στο Ίνσταγκραμ.
Τέλη Οκτωβρίου μου ζήτησε αν ήθελα να διαβάσω το πρώτο της βιβλίο και φυσικά δέχτηκα.
Και φυσικά αυτό το πρωτόλειό της μυθιστόρημα δεν μοιάζει σαν ντεμπούτο αλλά ψημένο στα ώριμα χέρια ενός έμπειρου συγγραφέα.

Ανυπομονώ για το επόμενο.

[Maria Vrisanaki]

Ένα βιβλίου που μου άρεσε πάρα πολύ για τη γρήγορη ροή του, τη συνεχή εναλλαγή των γεγονότων, την κόφτη γραφή του και το συναίσθημα ❤ Έχουμε έναν άντρα πρωταγωνιστή μέσα από τον οποίο βλέπουμε συναισθήματα λύπης, αγάπης και στενοχώριας. Έχουμε μια γυναίκα συγγραφέα που αποτυπώνει ολοσωστα ανδρικές εκφράσεις, σκέψεις και διαλόγους, χωρίς να ωραιοποιει λέξεις ή φράσεις που μπορεί να σοκάρουν. Αυτό είναι και το αγαπημένο μου στοιχείο ❤

[Σκουλάς Αλκιβιάδης · Rating 5 out of 5]

✍️ Το πρώτο κοινωνικό noir-μυθιστόρημα της φίλης και συγγραφέως Ανδριάνας Ξηρού, με καθήλωσε από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια. Η δραματική ιστορία του Μιχάλη Πετράκη ή αλλιώς Ντούμπλε Φας, θα σας φέρει αντιμέτωπους με αρκετά συναισθήματα, μέσα από το σκληρό και σκοτεινό περιβάλλον που παλεύει να επιβιώσει.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, με κύριο αφηγητή τον Ντούμπλε Φας. Η πλοκή της υπόθεσης είναι δυνατή και ρέει γοργά, με σκηνές ωμής βίας και με ανατροπές που κόβουν την ΑΝΑΣΑ μέχρι και το ΦΙΝΑΛΕ!!! Οι χαρακτήρες θα σας προσφέρουν στιγμές χαράς, λύπης, νοσταλγίας, αγωνίας, δράσης, έρωτα, πόνου, αλλά και γέλιο με τις φοβερές ατάκες τους. Επίσης, λαμβάνουμε πληροφορίες γι’ αυτούς γύρω από τις ποικίλες σχέσεις τους, δίχως να σας αφήνουν με αναπάντητα ερωτήματα. Ωστόσο, πέρα από το γεγονός ότι το περίμενα πώς και πώς να το διαβάσω σε έντυπη μορφή, το ξεχώρισα το συγκεκριμένο βιβλίο από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια, και το απόλαυα σελίδα τη σελίδα. Συμπάθησα αρκετά τον πρωταγωνιστή, βυθίστηκα στο δράμα του μέσα από τις όμορφες και γλαφυρές περιγραφές και το εμπλουτισμένο λεξιλόγιο που προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό η συγγραφέας, δίχως μάλιστα να πλατειάζει ή να παρουσιάζει κοιλιά συνοδευόμενο ανούσιες λεπτομέρειες. 😉👌

Και εις ΑΝΩΤΕΡΑ, Ανδριάνα!!! 😉👌
Και πάλι ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ σου εύχομαι!!! 💙🙏😉


🔎 #likofos #andrianaxirou #ΝτούμπλεΦας #ekdoseislykofos #vivlia4u #readgreekauthors #translategreekbooks #noirfiction #crimefiction #κοινωνικόμυθιστόρημα #book4u #vivlioskolikes #instavivlio #instabook #bookstagram #vivliofagoi #proteino_gr

[Μανώλης Σιμιτσάκης · Rating 5 out of 5]

Εάν σας άρεσαν οι τηλεπτικές σειρές "10η εντολή" "Κόκκινος κύκλος" κτλ, με μία δόση όμως νουάρ και χρώματα των 80's, τότε θα το απολαύσετε.

Πρόκειται για μία βουτιά στον υπόκοσμο με κοινωνικούς προβληματισμούς και την αναζήτηση της ταυτότητας του πρωταγωνιστή μέσα σε αυτόν. Θέλει να ανήκει κάπου κι επιλέγει αυτόν τον κύκλο, γιατί δεν του έχει μείνει τίποτε άλλο στη ζωή.

Τα flashbacks είναι συχνά, στην παιδική ηλικία, την εφηβεία του πρωταγωνιστή, με πολύ ομαλό τρόπο, αποκαλύπτοντας στοιχεία που δίνουν πάτημα στην πλοκή, αλλά προσδίδουν και μία νότα ανεμελιάς, αναπόλησης σε κάθε αναγνώστη που άνηκε σε αγορίστικη παρέα. Όλες οι παράτολμες περιπέτειες, η αλητεία, που ζήσαμε ως πιτσιρικάδες είναι εκεί μέσα, προκαλώντας μια εύθημη και αστεία αίσθηση, σε σημείο που έβαζα τα γέλια με τις ατάκες τους και όσα έκαναν/κάναμε.

Το θετικό στοιχείο που ξεχωρίζω τεχνικά είναι στη γραφή: Αδυνατείς να πεισθείς οτι το έχει γράψει γυναίκα. Είναι τόσο ανδρικές οι κουβέντες τους και οι περιγραφές, που ξεπερνά και άνδρες συγγραφείς σε ρεαλισμό και επινόηση.

Αρνητικό δε βρήκα, το τέλος είναι αυτό που αρμόζει στην ιστορία, με τη "λύτρωση" να δίνει μία συμβολική χροιά και να σε κάνει να αναρωτιέσαι εάν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Οι κύκλοι είναι κύκλοι όμως και πρέπει να κλείνουν.

Πολύ καλό ντεμπούτο.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2021...

Η συγγραφέας Ανδριάννα Ξηρού,μετά την συμμετοχή της σε ποιητικές κι όχι μονο συλλογές,επιστρέφει δυναμικά με το νέο προσωπικό της μυθιστόρημα με τίτλο ''Ντούμπλε φας'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως καί αυτομάτως θέτει τον πήχη ψηλά. Πρόκειται για ένα αστυνομικό/κοινωνικό μυθιστόρημα με αρκετά στοιχεία νουάρ που το κάνουν να ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα. Ένα μυθιστόρημα που από τον διφορούμενο χαρακτήρα του τίτλου του μας προϊδεάζει πως οι ανατροπές θα είναι παρούσες καί πως πολλά πρόσωπα καί καταστάσεις του κειμένου μπορούν να λάβουν διαφορετικές ερμηνείες,καθώς τίποτα σχεδόν δεν είναι πάντα όπως φαίνεται...

Η αλήθεια είναι πως στο πρώτο άκουσμα του τίτλου ο νους μου πήγε στα ρούχα καί σε άλλα είδη οικιακής χρήσης που μπορούν να φορεθούν/χρησιμοποιηθούν κι από τις δύο πλευρές εξίσου. Το ξέρω πως φαντάζει κάπως αστείο,μα όταν πέρασε το αρχικό ξάφνιασμα,οι σκέψεις μου οδηγήθηκαν σε άλλα μονοπάτια. Αυτή η ιδιαιτερότητα της διπλής ''φύσης'' μπορεί να λάβει κι άλλες ερμηνείες. Όπως για παράδειγμα τον χαρακτήρα καί τον τρόπο σκέψης καί δράσης ενός ανθρώπου. Ακόμη καί την φυσιογνωμία του. Πόσες φορές δεν έχουμε δει ανθρώπους που τους έχουμε βάλει τις όποιες ''ταμπέλες'' βάσει των εξωτερικών τους χαρακτηριστικών; Πόσο λανθασμένα κρίνουμε τα άλλα άτομα γύρω μας από την όποια εξωτερική ομορφιά,ή,ασχήμια; Την όποια συμπεριφορά,ή,στάση ζωής; Μήπως τελικά ό,τι μπορεί να είναι,ή,να φαντάζει έξω από τα δικά μας πλαίσια,να είναι απλά ακόμη ένα ντούμπλε φας που μας παραπλανά;

Έπειτα,είναι αυτή η εικόνα του εξωφύλλου που μέσα από τη δωρικότητά της δεν μας επιτρέπει να στρέψουμε αλλού την προσοχή μας. Αυτό το διαπεραστικό βλέμμα με την ετεροχρωμία στα μάτια είναι κάτι που δεν μπορείς να του ξεφύγεις. Σαν να κοιτά βαθειά μέσα στην ψυχή σου... Σαν να μπορεί να δει καί να ακούσει μύχιες σκέψεις,συναισθήματα καί μυστικά. Ναι,είναι ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχω δει μέχρι σήμερα καί τολμώ να σας πω πως η ένταση του βλέμματος με συνόδευε από την αρχή έως καί το τέλος της ανάγνωσης του βιβλίου. Αυτό το ζευγάρι ματιών άφησε ''σημάδια'' πάνω στην ψυχή μου καί θα μείνει καιρό νωπό στην μνήμη μου...

''Ένας άνθρωπος που δεν γνώρισε ποτέ στοργή και χάδι, που δεν ήξερε πού ανήκει, αλλά ήθελε κάπου να ανήκει. Ένας άνθρωπος που νόμιζε ότι μία μαφιόζικη συμμορία είναι η οικογένειά του. Ένας άνθρωπος που δεν γεννήθηκε, αλλά έγινε δολοφόνος -κι ας δάκρυζε κάθε φορά που έπαιρνε την εντολή να σκοτώσει. Ο Μιχάλης Πετράκης, αγνώστου πατρός, που όλοι στη νύχτα ήξεραν με το παρατσούκλι «Ντούμπλε Φας», αποζητά την αγάπη, να δώσει και να πάρει. Αλλά και να κλείσει τους ανοικτούς λογαριασμούς του με το παρελθόν. Όμως, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν εύκολα, όπως λέει ο ίδιος. Πόσες πιθανότητες έχει να αλλάξει εκείνος;" (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Άνδρας,λοιπόν,ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου κι ενώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν θεωρείται σε καμία περίπτωση ήρωας,ούτε κι ενσαρκώνει αυτά τα ιδανικά,είναι άκρως προσιτός. Μέσα από τις σκέψεις,τα πάθη,τα λάθη καί τις εμπειρίες της ζωής του φαντάζει όλο καί πιο ανθρώπινος. Οξύμωρο φαντάζει πως γίνεται,λοιπόν,ένας τέτοιος λογοτεχνικός χαρακτήρας να μπορεί να αγαπηθεί από το αναγνωστικό κοινό. Μα να που συμβαίνει κι αυτό. Η συγγραφέας μπαίνει στην θέση του ήρωα καί μιλάει εξ αυτού. Μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου,πέρα από την στρωτή γραφή της συγγραφέως,ο τρόπος που αναδεικνύει αυτούσια την ανδρική ψυχολογία καί σκέψη. ''Αποποιείται'' την γυναικεία της φύση καί εισχωρεί στο ανδρικό μυαλό φανερώνοντας όλα όσα κρύβονται μέσα σε αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν παρεκκλίνει από τον αρχικό της σκοπό. Μένει εκεί συγκεντρωμένη,απαλλαγμένη από περιττά φτιασίδια. Ακόμη καί το λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιεί είναι ταυτισμένο με το όλο κλίμα της υπόθεσης. Η συγγραφέας έχει φροντίσει κι έχει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Έτσι δικαιολογείται κι αυτό που προανέφερα στον πρόλογό μου σχετικά με τις νουάρ επιρροές τόσο πάνω στον κεντρικό πρωταγωνιστή,όσο καί σε κάποια σημεία της υπόθεσης.

Μέσα,λοιπόν,από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του ήρωα,όχι μόνο θα προβούμε σε μία ορθή σκιαγράφηση του χαρακτήρα του,μα καί των λοιπών προσώπων που θα συναντήσουμε μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Όλοι κι όλες φαντάζουν σαν τα αναπόσπαστα κομμάτια ενός παζλ που όταν ενωθούν μας δίνουν την πλήρη εικόνα. Κάθε πρόσωπο θα αντιπροσωπεύσει καί το κάτι διαφορετικό. Θα αναπτύξουμε συναισθήματα για αυτά τα πρόσωπα. Θα δούμε στοιχεία του εαυτού μας πάνω τους καί θα θελήσουμε καθένα από αυτά στο τέλος να λάβει την όποια τιμωρία,ή,επιβράβευση. Όχι,δεν θα είναι εύκολο το μονοπάτι που θα πρέπει να διαβούν,αλλά έτσι έχει ορίσει η μοίρα. Κι από αυτήν κανείς καί καμία δεν μπορεί να ξεφύγει. Παράλληλα,θα δούμε καταστάσεις καί γεγονότα που όρισαν σε μεγάλο βαθμό το κοινωνικό καί πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας μας.

Εν ολίγος,το ''Ντούμπλε φας'' είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί από την πρώτη έως καί την τελευταία του σελίδα ικανοποιώντας ακόμη καί τους/τις πιο απαιτητικούς/ες αναγνώστες/στριες συμπεριλαμβανομένης κι εμένα της ίδιας. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Καλά σας αναγνώσματα!