What do you think?
Rate this book
De staatsvijand
Het langverwachte vervolg op de bestseller Het complot van Laken
- GenresHistory
352 pages, Paperback
Published April 30, 2021
5 people are currently reading
83 people want to read
About the author
Johan Op de Beeck
22 books192 followersJohan Op de Beeck is a well-known TV face and has had a renowned career in media and journalism for 35 years. Previously, he was active as an anchor of the VRT news, documentary maker, director of Canvas, presenter and interviewer of various talk shows and editor-in-chief of various media at home and abroad. Today he is an independent communications consultant and author of a series of successful non-fiction books, which do very well in the bestseller lists and are always well received.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
October 11, 2021
Wat moeizaam op gang gekomen, maar uiteindelijk heel fijne opvolger van Het complot van Laken. Opnieuw goede research van mijn schrijfnonkel.
September 17, 2022
Opnieuw een knap boek van Johan Op De Beeck. Net iets minder meeslepend dan zijn puur historische portretten (Napoleon, Lodewijk XIV…), maar leuke verwevenheid van feit en fictie
October 5, 2021
Geschiedkundig fijn om te lezen. Qua roman schiet het soms te kort.
April 1, 2025
Het verhaal bouwt verder op het eerder boek. Daarentegen is het ook perfect mogelijk afzonderlijk te lezen. Echter, wanneer men de twee boeken leest ziet men toch meer elementen. Hier zal nog verder op teruggekomen worden.
Het verhaal speelt zich af in de jaren ’50-’60 waarbij de Koude Oorlog en de praktijk van de spionage het toneel vormt van het verhaal. Jef Van Hoof, Een uitgerangeerde agent van de staatsveiligheid wordt opgezocht en overhaald een belangrijke missie te voltooien; het opsporen van een lek binnen de hoogste kringen van de belgische politiek. Of hij hierin slaagt, zal uiteindelijk niet zeer relevant worden voor de belgische politiek an sich, dan wel voor zijn eigen veiligheid, alsook voor zijn persoonlijke ontwikkeling en de verwerking van zijn eigen verleden. Via een web van intriges, wordt Van Hoof zelf op de hielen gezeten. Wat eerst blijkt een achtervolging van de sovjet-unie te zijn, draait uit op een onaangename verrassing van formaat waarbij het gevaar uit onverwachte hoek komt.
De storyline is soms wat warrig opgebouwd. Nevenpersonnages komen en gaan, soms zonder al te veel betekenis. Ze worden slechts heel kort voorgesteld, spelen gedurende korte tijd een intensieve rol en sterven/verdwijnen dan weer zonder er verder op ingegaan wordt. Voorbeelden hiervan zouden de Poolse intellectueel kunnen zijn die Van Hoof het allerbelangrijkste document van het boek overhandigt, namelijk de microfilm. Vanwaar komt deze man, hoe is hij juist verbonden met de missie en waarom wil hij helpen? Dit wordt heel kort aangehaald, maar is niet altijd even duidelijk. Hetzelfde geldt voor de gepensioneerde italiaanse carabinieri. Plots wordt deze overvallen in huis en doodgeschoten door de CIA. Geen haan kraait er blijkbaar naar. Tot slot geldt dit ook voor de advocaat die in de laatste pagina’s wordt geïntroduceerd, maar een decisieve rol zal spelen in de amoureuze plottwist. Dit geeft soms het gevoel dat de schrijver een breder plot voor ogen had, maar tijd en plaats moest besparen.
Daarentegen, slaagt Op de Beeck er als geen ander in om de hoofdpersonnages op een zeer mooie en professionele manier uit te werken, zowel in de breedte als in de diepte. Van Dyck, als protagonist, is het voorbeeld van een parallel circulaire figuur, zoals ik het graag zou noemen. Ten eerste parallel, vanwege de gelijkenissen met Hall die Van Hoof tegenkomt in het eerste boek. Een bloedmooie, mysterieuze dame die valt voor de eenvoudige pracht van een rechtschapen man zoals Van Hoof. Dit kan natuurlijk alleen maar de aandachtige lezer opvallen die ook het voorgaande boek heeft gelezen. Wat betreft circulariteit, wordt dit personnage op het einde weggezet zoals ze initieel geïntroduceerd werd, namelijk oppervlakkig en gevoelloos. Cruciaal daarbij is dat dit personnage tussen begin en einde, een enorme emotionele evolutie doormaakt. Initieel werd ze geportreteerd als rijke weduwe, verbitterd in het bourgeois leven waar ze steeds geld en standing nastreefde. Haar seksuele lusten vierde ze bot met betekenisloze one night stands. Doorheen het verhaal bloeit zij open en wordt ze voorgesteld als een heel aimable, verstandige vrouw met een juiste moraal en dito levensvisie. Ze leert liefhebben. Echter, de grootste verrassing van het verhaal is het abrupte einde. Op enkele bladzijden wordt er het nieuwe figuur van de advocaat ingevoerd. Op het hospitaalbed van Van Hoof kondigt ze aan dat ze, ondanks de emotionele evolutie die ze doormaakte, toch gaat trouwen met de advocaat. Dit als een soort verstandshuwelijk, waarin ze terug de rijkdom en hoge standing zou betreden. Hierbij geeft ze toe dat dit een keuze van het verstand is, niet van het hart. Op deze manier eindigt het personage van Van Dyck na een gehele evolutie, wederom in oppervlakkigheid en gevoelloos. Parallelle circulariteit zodoende.
Op de Beeck slaagt er in een historische roman neer te schrijven die zeer intrigerend is. Net zoals in zijn vorige roman beschrijft hij een tijdsgeest aan de hand van een spannend en meeslepend verhaal. De lezer wordt ondergedompeld in de geopolitieke geschiedenis van de jaren ’50-’60, krijgt lessen in de inter-menselijke verhoudingen, de diplomatie en de staatsveiligheid van de Koude Oorlog. Dit gebeurt zeer subtiel aan de hand van een meeslepende roman, zonder dat de lezer doorheeft overladen te worden met dit alles. Maar wat is het belangrijkste van het boek? Dat is volgens mij een persoonlijke kwestie. Sommige mensen zullen verworven inzicht in de tijdsgeest antwoorden, anderen zullen de nadruk leggen op de thriller-achtige spanningsopbouw met ultieme onvewachte ontknoping. Wat mij betreft is het, wanneer de twee verhalen tezamen bekeken worden, vooral inzicht in de menselijke gevoelens. Hoe een gedrevenheid en discipline voor een bepaalde opdracht, tegelijk het leven zo moeilijk én prachtig kunnen maken. De meest belevenissen en ontmoetingen kunnen daardoor het pad kruisen. Wanneer men dan zo overtuigd is van hoe alles kan veranderen, komt plots toch de bittere realiteit boven en blijken mensen gewoontedieren te zijn die dan toch in afgezworen principes vervallen. Bedankt meneer Op de Beeck. Wat een werken.
Het verhaal speelt zich af in de jaren ’50-’60 waarbij de Koude Oorlog en de praktijk van de spionage het toneel vormt van het verhaal. Jef Van Hoof, Een uitgerangeerde agent van de staatsveiligheid wordt opgezocht en overhaald een belangrijke missie te voltooien; het opsporen van een lek binnen de hoogste kringen van de belgische politiek. Of hij hierin slaagt, zal uiteindelijk niet zeer relevant worden voor de belgische politiek an sich, dan wel voor zijn eigen veiligheid, alsook voor zijn persoonlijke ontwikkeling en de verwerking van zijn eigen verleden. Via een web van intriges, wordt Van Hoof zelf op de hielen gezeten. Wat eerst blijkt een achtervolging van de sovjet-unie te zijn, draait uit op een onaangename verrassing van formaat waarbij het gevaar uit onverwachte hoek komt.
De storyline is soms wat warrig opgebouwd. Nevenpersonnages komen en gaan, soms zonder al te veel betekenis. Ze worden slechts heel kort voorgesteld, spelen gedurende korte tijd een intensieve rol en sterven/verdwijnen dan weer zonder er verder op ingegaan wordt. Voorbeelden hiervan zouden de Poolse intellectueel kunnen zijn die Van Hoof het allerbelangrijkste document van het boek overhandigt, namelijk de microfilm. Vanwaar komt deze man, hoe is hij juist verbonden met de missie en waarom wil hij helpen? Dit wordt heel kort aangehaald, maar is niet altijd even duidelijk. Hetzelfde geldt voor de gepensioneerde italiaanse carabinieri. Plots wordt deze overvallen in huis en doodgeschoten door de CIA. Geen haan kraait er blijkbaar naar. Tot slot geldt dit ook voor de advocaat die in de laatste pagina’s wordt geïntroduceerd, maar een decisieve rol zal spelen in de amoureuze plottwist. Dit geeft soms het gevoel dat de schrijver een breder plot voor ogen had, maar tijd en plaats moest besparen.
Daarentegen, slaagt Op de Beeck er als geen ander in om de hoofdpersonnages op een zeer mooie en professionele manier uit te werken, zowel in de breedte als in de diepte. Van Dyck, als protagonist, is het voorbeeld van een parallel circulaire figuur, zoals ik het graag zou noemen. Ten eerste parallel, vanwege de gelijkenissen met Hall die Van Hoof tegenkomt in het eerste boek. Een bloedmooie, mysterieuze dame die valt voor de eenvoudige pracht van een rechtschapen man zoals Van Hoof. Dit kan natuurlijk alleen maar de aandachtige lezer opvallen die ook het voorgaande boek heeft gelezen. Wat betreft circulariteit, wordt dit personnage op het einde weggezet zoals ze initieel geïntroduceerd werd, namelijk oppervlakkig en gevoelloos. Cruciaal daarbij is dat dit personnage tussen begin en einde, een enorme emotionele evolutie doormaakt. Initieel werd ze geportreteerd als rijke weduwe, verbitterd in het bourgeois leven waar ze steeds geld en standing nastreefde. Haar seksuele lusten vierde ze bot met betekenisloze one night stands. Doorheen het verhaal bloeit zij open en wordt ze voorgesteld als een heel aimable, verstandige vrouw met een juiste moraal en dito levensvisie. Ze leert liefhebben. Echter, de grootste verrassing van het verhaal is het abrupte einde. Op enkele bladzijden wordt er het nieuwe figuur van de advocaat ingevoerd. Op het hospitaalbed van Van Hoof kondigt ze aan dat ze, ondanks de emotionele evolutie die ze doormaakte, toch gaat trouwen met de advocaat. Dit als een soort verstandshuwelijk, waarin ze terug de rijkdom en hoge standing zou betreden. Hierbij geeft ze toe dat dit een keuze van het verstand is, niet van het hart. Op deze manier eindigt het personage van Van Dyck na een gehele evolutie, wederom in oppervlakkigheid en gevoelloos. Parallelle circulariteit zodoende.
Op de Beeck slaagt er in een historische roman neer te schrijven die zeer intrigerend is. Net zoals in zijn vorige roman beschrijft hij een tijdsgeest aan de hand van een spannend en meeslepend verhaal. De lezer wordt ondergedompeld in de geopolitieke geschiedenis van de jaren ’50-’60, krijgt lessen in de inter-menselijke verhoudingen, de diplomatie en de staatsveiligheid van de Koude Oorlog. Dit gebeurt zeer subtiel aan de hand van een meeslepende roman, zonder dat de lezer doorheeft overladen te worden met dit alles. Maar wat is het belangrijkste van het boek? Dat is volgens mij een persoonlijke kwestie. Sommige mensen zullen verworven inzicht in de tijdsgeest antwoorden, anderen zullen de nadruk leggen op de thriller-achtige spanningsopbouw met ultieme onvewachte ontknoping. Wat mij betreft is het, wanneer de twee verhalen tezamen bekeken worden, vooral inzicht in de menselijke gevoelens. Hoe een gedrevenheid en discipline voor een bepaalde opdracht, tegelijk het leven zo moeilijk én prachtig kunnen maken. De meest belevenissen en ontmoetingen kunnen daardoor het pad kruisen. Wanneer men dan zo overtuigd is van hoe alles kan veranderen, komt plots toch de bittere realiteit boven en blijken mensen gewoontedieren te zijn die dan toch in afgezworen principes vervallen. Bedankt meneer Op de Beeck. Wat een werken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 7, 2024
Een spannend boek, bij momenten zelfs een pageturner. De schrijver combineert fictie en feit en dompelt de lezer doormiddel van gedetailleerde beschrijvingen onder in de wereld van de jaren 50.
De hoofdpersonages zijn mooi uitgebouwd en men gaat naarmate het verhaal vordert helemaal met hen meeleven. Het zou met andere woorden een viersterrenboek zijn, ware het niet dat er in de laatste pagina's een twist volgt dat me met een wrang gevoel en vooral onbegrijpend achterliet. Een arc die het gehele boek opgebouwd werd, wordt in enkele zinnen tijd volledig ondersteboven gelopen. En dit zonder uitleg. Het stuitte me zodanig tegen de borst dat ik het boek gefrustreerd dichtsloeg. Drie sterren is het gevolg.
De hoofdpersonages zijn mooi uitgebouwd en men gaat naarmate het verhaal vordert helemaal met hen meeleven. Het zou met andere woorden een viersterrenboek zijn, ware het niet dat er in de laatste pagina's een twist volgt dat me met een wrang gevoel en vooral onbegrijpend achterliet. Een arc die het gehele boek opgebouwd werd, wordt in enkele zinnen tijd volledig ondersteboven gelopen. En dit zonder uitleg. Het stuitte me zodanig tegen de borst dat ik het boek gefrustreerd dichtsloeg. Drie sterren is het gevolg.
September 10, 2022
Wederom een spannende thriller met opnieuw Jef Van Hooff. Is het avontuur waarin deze haarkapper uit Mechelen opnieuw in een historisch spannend verhaal beland vergezocht, misschien wel na de avonturen die de man mee maakte in de Tweede Wereldoorlog. Maar het blijft uiteraard op historische feiten gestaafde fictie.
Wederom schrijf Op de Beeck een subliem verhaal neer dat je meeneemt naar Italië en de onderwereld van de Belgische politiek. Nu en dan kan je niet anders dan denken dat grootmeester van de thrillers Jef Geeraerts af en toe de pen vasthield.
Wederom schrijf Op de Beeck een subliem verhaal neer dat je meeneemt naar Italië en de onderwereld van de Belgische politiek. Nu en dan kan je niet anders dan denken dat grootmeester van de thrillers Jef Geeraerts af en toe de pen vasthield.
October 17, 2022
een kaft mooi past bij het verhaal.
Een historische thriller waar de geschiedenis niet stoort, integendeel.
De periode voor 1956 waar Rusland bang was van de NAVO, net als vandaag met een oorlog als gevolg.
Besluit: wij hebben niets geleerd uit het verleden!!!
Zeer spannend vanaf het begin tot het einde.
Wat geld dat er verloor ging aan de koude oorlog en aan de geheimendiensten , veiligheid en spinoenen.
Zeer zeker een aanrader en zeker voor de jeugd. Een betere les geschiedenis kan men niet krijgen.
Een historische thriller waar de geschiedenis niet stoort, integendeel.
De periode voor 1956 waar Rusland bang was van de NAVO, net als vandaag met een oorlog als gevolg.
Besluit: wij hebben niets geleerd uit het verleden!!!
Zeer spannend vanaf het begin tot het einde.
Wat geld dat er verloor ging aan de koude oorlog en aan de geheimendiensten , veiligheid en spinoenen.
Zeer zeker een aanrader en zeker voor de jeugd. Een betere les geschiedenis kan men niet krijgen.
February 25, 2023
Mijn eerste boek van deze schrijver. Ik vond met name het historische deel interessant, ik weet niet zo heel veel van de Belgische geschiedenis en politiek, maar vond het in dat opzicht meer dan goed te pruimen.
Het thrillergedeelte deed me iets minder, naar mijn idee was het enigszins amateuristisch hoe de grote en minder grote veiligheidsdiensten hun zaken regelden.
Maar in het algemeen een boek dat ik met interesse en plezier gelezen heb.
Het thrillergedeelte deed me iets minder, naar mijn idee was het enigszins amateuristisch hoe de grote en minder grote veiligheidsdiensten hun zaken regelden.
Maar in het algemeen een boek dat ik met interesse en plezier gelezen heb.
February 16, 2024
Interessant en spannend boek. Over een tijd toen psychopaten nog helden waren (dat is nog steeds zo?), mannen nog echte mannen (ahum) en mooie vrouwen altijd geil waren. Maar goed dat moet je er maar bijnemen.
November 25, 2021
Sterk vervolg op Het Komplot van Laken. Mooie verweving van historische feiten met fictie zorgen voor een spannende thriller die beklijft tot de laatste pagina.
August 22, 2025
Leest lekker weg. Goed vervolg op deel 1, kan wel los gelezen worden.
January 17, 2023
De Staatsvijand. Johan Op de Beeck
SPOILERS!!
Inhoud: de hoofdpersoon is (blijkbaar net als in Het Complot van Laken, dat ik niet gelezen heb) de goeie ouwe Jef Van Hooff, 47-jaar en ex-spion uit WO II, nu teruggetrokken en zijn brood verdienend als kapper. Komt daar toch wel zijn oude makker Marissal (zelf moribundus van de kanker) uit de spionagecel hem vragen om nog eens een keertje in actie te schieten! En de Jef zegt nog ja ook! Hoe stom kun je zijn? Om maar te zeggen dat niet alles even geloofwaardig is. De roman of thriller speelt zich af in 1956, en dat is erg handig om ons een aantal niet al te oude feiten in herinnering te brengen: de Hongaarse Opstand, de dood van Stalin, de Koude Oorlog, enz. Op de Beeck maakt hiervan handig gebruik om fictie en historische figuren te vermengen: Paul-Henri Spaak, Achilles Van Acker en Spinoy spelen allemaal hun rolletje. En ja, als je in een milde stemming bent, vakantie of zo aan een strand met het juiste drankje binnen handbereik, valt de plot eigenlijk nog wel mee. Alles gaat vlotjes vooruit, met flink wat variatie, wisselende standpunten van talloze betrokkenen in België, in de USA, in de USSR, af en toe wat info uit het verleden (WO II met name), een beetje flirterige erotiek, een paar actiescènes en wat gekonkelfoes van de CIA (wie anders?). Maar word best niet te kritisch, want dan komt de geloofwaardigheid van het hele geval behoorlijk onder druk te staan. Op de Beeck neemt je mee doorheen Mechelen, Brussel, met de trein naar Milaan, terug te voet de Alpen over, weer naar Brussel, en hij doet dat telkens erg gedetailleerd qua geografie. Zozeer, dat het pronken met zijn kennis van de Milanese binnenstad nogal pedant overkomt. De tocht van de hoofdpersoon alleen over de Alpen naar Chamonix, in de ijzige kou, zonder fatsoenlijke berguitrusting, is een beetje een afknapper. Op de Beeck zit hier met een dilemma: enerzijds mogen de ontberingen van een bergtocht wat in de verf gezet worden, anderzijds mag het allemaal niet te lang duren, aangezien we toch weten dat Van Hooff het gaat halen, en de spanningsopbouw dus sowieso gedoemd is. Als je ooit de film Touching the Void hebt gezien, dat is andere koek: een overlevingstocht in het hooggebergte die je wel op het puntje van je stoel doet zitten.
En de figuur van Gisèle riep bij mij niet veel sympathie of betrokkenheid op. Ze is een mengelmoesje van feministische natte dromen: een knappe, rijke weduwe, nogal promiscue, niettemin (of juist daarom) goed geïntroduceerd in de Mechelse high-life, slim, ambitieus, pruilerig sentimenteel als het kan en koelbloedig als het moet. Eerst is ze dolverliefd op de ouwe Jef (en hij op haar), maar nadat hij neergekogeld is en in het ziekenhuis ligt, komt ze hem bezoeken in gezelschap van haar rijke, oudere advocaat-verloofde, die ze blijkbaar op drie weken tijd heeft opgescharreld, en nog een huwelijksbelofte heeft afgedwongen ook. De huwelijksdatum ligt al vast! Foei, foei dame! Of is dat ook een feministische natte droom?
Stijl: vind ik nogal belerend en schoolmeesterachtig bij momenten. Overuitleggerig, alsof de lezer niet van de begaafdste is en voortdurend bij het handje moet worden genomen. Bv. “Een weinig flatteuze hielenlikkerij was wat Vermote hier opvoerde.” Ja Johan, dat begrijpen we wel uit de voorafgaande dialoog. Ook wordt in een hoofdstuk vaak al verwezen naar wat er nadien gaat gebeuren. Bv. “Achtenveertig uur later diende hij die mening bij te stellen.” “Maar hij wist dat dit niet voorbij was.” “De volgende dag al zou blijken wat het allemaal waard was.” Ja Johan, dat zullen we dan zelf wel zien hoor.
Sommige auteurs (ik verwijs nu specifiek naar Moskva van Jack Grimwood) hebben de gewoonte de zaken maar half uit te leggen, waarbij u verzocht wordt er de andere helft maar zelf bij te denken, maar Op de Beeck vervalt in het andere uiterste. Maar wellicht komt die stijl beter tot zijn recht in zijn historische werken. Daar heb ik er nog geen van gelezen. Moet ik toch eens doen.
SPOILERS!!
Inhoud: de hoofdpersoon is (blijkbaar net als in Het Complot van Laken, dat ik niet gelezen heb) de goeie ouwe Jef Van Hooff, 47-jaar en ex-spion uit WO II, nu teruggetrokken en zijn brood verdienend als kapper. Komt daar toch wel zijn oude makker Marissal (zelf moribundus van de kanker) uit de spionagecel hem vragen om nog eens een keertje in actie te schieten! En de Jef zegt nog ja ook! Hoe stom kun je zijn? Om maar te zeggen dat niet alles even geloofwaardig is. De roman of thriller speelt zich af in 1956, en dat is erg handig om ons een aantal niet al te oude feiten in herinnering te brengen: de Hongaarse Opstand, de dood van Stalin, de Koude Oorlog, enz. Op de Beeck maakt hiervan handig gebruik om fictie en historische figuren te vermengen: Paul-Henri Spaak, Achilles Van Acker en Spinoy spelen allemaal hun rolletje. En ja, als je in een milde stemming bent, vakantie of zo aan een strand met het juiste drankje binnen handbereik, valt de plot eigenlijk nog wel mee. Alles gaat vlotjes vooruit, met flink wat variatie, wisselende standpunten van talloze betrokkenen in België, in de USA, in de USSR, af en toe wat info uit het verleden (WO II met name), een beetje flirterige erotiek, een paar actiescènes en wat gekonkelfoes van de CIA (wie anders?). Maar word best niet te kritisch, want dan komt de geloofwaardigheid van het hele geval behoorlijk onder druk te staan. Op de Beeck neemt je mee doorheen Mechelen, Brussel, met de trein naar Milaan, terug te voet de Alpen over, weer naar Brussel, en hij doet dat telkens erg gedetailleerd qua geografie. Zozeer, dat het pronken met zijn kennis van de Milanese binnenstad nogal pedant overkomt. De tocht van de hoofdpersoon alleen over de Alpen naar Chamonix, in de ijzige kou, zonder fatsoenlijke berguitrusting, is een beetje een afknapper. Op de Beeck zit hier met een dilemma: enerzijds mogen de ontberingen van een bergtocht wat in de verf gezet worden, anderzijds mag het allemaal niet te lang duren, aangezien we toch weten dat Van Hooff het gaat halen, en de spanningsopbouw dus sowieso gedoemd is. Als je ooit de film Touching the Void hebt gezien, dat is andere koek: een overlevingstocht in het hooggebergte die je wel op het puntje van je stoel doet zitten.
En de figuur van Gisèle riep bij mij niet veel sympathie of betrokkenheid op. Ze is een mengelmoesje van feministische natte dromen: een knappe, rijke weduwe, nogal promiscue, niettemin (of juist daarom) goed geïntroduceerd in de Mechelse high-life, slim, ambitieus, pruilerig sentimenteel als het kan en koelbloedig als het moet. Eerst is ze dolverliefd op de ouwe Jef (en hij op haar), maar nadat hij neergekogeld is en in het ziekenhuis ligt, komt ze hem bezoeken in gezelschap van haar rijke, oudere advocaat-verloofde, die ze blijkbaar op drie weken tijd heeft opgescharreld, en nog een huwelijksbelofte heeft afgedwongen ook. De huwelijksdatum ligt al vast! Foei, foei dame! Of is dat ook een feministische natte droom?
Stijl: vind ik nogal belerend en schoolmeesterachtig bij momenten. Overuitleggerig, alsof de lezer niet van de begaafdste is en voortdurend bij het handje moet worden genomen. Bv. “Een weinig flatteuze hielenlikkerij was wat Vermote hier opvoerde.” Ja Johan, dat begrijpen we wel uit de voorafgaande dialoog. Ook wordt in een hoofdstuk vaak al verwezen naar wat er nadien gaat gebeuren. Bv. “Achtenveertig uur later diende hij die mening bij te stellen.” “Maar hij wist dat dit niet voorbij was.” “De volgende dag al zou blijken wat het allemaal waard was.” Ja Johan, dat zullen we dan zelf wel zien hoor.
Sommige auteurs (ik verwijs nu specifiek naar Moskva van Jack Grimwood) hebben de gewoonte de zaken maar half uit te leggen, waarbij u verzocht wordt er de andere helft maar zelf bij te denken, maar Op de Beeck vervalt in het andere uiterste. Maar wellicht komt die stijl beter tot zijn recht in zijn historische werken. Daar heb ik er nog geen van gelezen. Moet ik toch eens doen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews