Haar leven loopt als een zonnetje. Ze heeft een fantastische echtgenoot met een goedlopend bedrijf en woont in een prachtige woning in een chique wijk in Bergen. De kinderen zijn volwassen en er zijn interessante vrienden om het leven te vieren. Ze reist de wereld rond en heeft alles wat haar hartje begeert. Het leven is goed. Heel goed.
Totdat twee rechercheurs haar wreed uut haar heerlijke leven wakker schudden. Haar man is samen met een vrouw gevonden in een oud hippie busje op een verlaten parkeerplaats. Michelle ontwaakt uit een mooie droom die het leven leek te zijn en wordt gedwongen oplossingen te vinden voor problemen die vergaande gevolgen hebben voor haar en haar kinderen. De stapel leugens die het fundament lijken te zijn van haar leven, wordt steeds groter. En als het lijkt of haar leven haar weer toelacht, moet ze weer verkassen en wordt ze meegenomen in een gevaarlijk spel in een tropisch paradijs.
Karin Bijl neemt je in haar boek Ontwaakt aan de hand mee het leven van Michelle Beekman in, in mijn ogen een naïef en dom mokkel wat als glamourpaardje door haar leven fietst. Ze heeft in haar ogen een geweldige man, die een goedlopend bedrijf heeft. Twee kinderen. Ze wonen in een mooi huis en heeft leuke vrienden waar ze haar tijd mee kan verdrijven, meerdere keren per jaar op vakantie. Maar dan staat de politie voor de deur. Ze hebben haar man gevonden met een andere vrouw in een oud hippie busje. Michelle haar leven staat op zijn kop en gaandeweg het onderzoek komt ze achter steeds meer dingen waar ze haar ogen voor heeft gesloten. Ze wordt bij van alles betrokken waar ze geen weet van had. Wanneer ze op aanraden van haar kinderen op een al voor haar betaalde vakantie gaat wordt de shit pas echt. Ze wordt aangesproken en in het gevaarlijke spelletje wat haar overleden man speelde betrokken. Ze maakt een beslissing om voor altijd vrij te zijn. Maar zal haar dat daadwerkelijk ook lukken en vindt zal zij de weg naar geluk ook weer vinden? Je leest het in ontwaakt.
Toen ik het boek net startte dacht ik echt, waar begin ik in vredesnaam aan. Ik ergerde me dood aan Michelle en het feit dat ze echt heel veel niet ziet. Overal maar denkt naïef doorheen te kunnen fietsen en maar af te gaan op wat er tegen haar gezegd wordt en niks te controleren. Ik heb regelmatig gedacht hoe dom ben je? Waarom denk je dit nou in hemelsnaam op dit moment en als het het hele boek zo gaat dan gaat het een lange zit worden. Ook haar zoon is een irritant persoon en ook dat helpt allemaal niet echt mee. Gelukkig gaat na een hoofdstuk of vier of vijf bij Michelle het knopje om en wordt ze sterker. Bijt ze van zich af en gaat ze voor zichzelf. Het boek wordt vanaf dat moment spannend en leuk, tot op het punt dat je het niet meer weg kan leggen.
Karin heeft een geniaal boek geschreven waarin je je eerst dus ergert aan de hoofdperso(o)n(en), maar daarna erg met ze mee leeft en hoopt dat ze het halen. Het boek krijgt daarom van mij vijf sterren, de verhaallijn en hoofdpersonen zijn goed uitgedacht en het einde is zoals ik gehoopt had. Ik raad dit boek dan ook aan iedereen aan die niet van de keiharde thrillers maar wel van een boek met spanning houdt.