Minke Douwesz (1962) is werkzaam als psychiater. In 2003 debuteerde zij met de omvangrijke roman Strikt, die binnen een jaar vier drukken beleefde. Haar tweede roman Weg verscheen in 2009.
Alles wat over mensen te bedenken was, was waar, ten dele en voor korte tijd.'
Aangetrokken door de cover, maar lang tegengehouden door de meer dan 800 pagina's. Dit was uiteindelijk echt een verhaal en schrijfstijl naar mijn hart: klein, gedetailleerd, introspectief, en het voelde soms zelfs als een soort milde therapie. Ik zat er zó in dat ik zelfs over Idske gedroomd heb. Het was voor mij het soort verhaal dat eindeloos door had kunnen gaan. Aan het eind van iedere dag even lezen hoe de dag van Idske was geweest, dat zou toch lekker zijn.
Misschien leer je iemand wel het beste kennen door de kleine dingen die ze doet of zegt. En daar geeft dit boek je ruim de gelegenheid toe. Aan het eind lijkt het alsof je de hoofdpersoon al heel lang kent, en dat je alles van haar weet.
Mocht je op zoek zijn naar groots en meeslepend, dan zou ik niet aan dit boek beginnen, doordrenkt als het is van alledaagsheid. Ik ben het echter niet eens met degenen die zeggen dat mannen geen belangstelling voor dit boek zouden hebben, want ik vond het bijna verslavend om te lezen.
Het enige minpuntje is Judith, de vrouw waar de hoofdpersoon verliefd op wordt. Ze is zo'n wispelturige draaikont, dat het moeilijk te geloven is dat de hoofdpersoon daar echt op zou kunnen vallen.
"'Dag broertje.' De inhammen van zijn haar waren dieper dan ik me herinnerde. Hij droeg een bril met een bruingevlekt montuur. Elke nieuwe vriendin bracht een wijziging in zijn uiterlijk teweeg. 'Je wordt kaal.' Hij lachte. De avonden was een van zijn favoriete boeken."
Het wordt werkelijk nergens saai, al die honderden bladzijden niet, ook al gaat het alweer over Idske die de poezen eten geeft of een patiënt die moeilijk doet. Het is steeds net anders.
In het begin dacht ik dat dit boek me minder goed zou bevallen dan Weg, maar uiteindelijk vond ik het net zo heerlijk om te lezen.
Ik kreeg dit aangeraden, en ik vond het zeker niet vervelend om te lezen, maar echt fan ben ik ook niet. Ik vond het hoofdpersonage heel herkenbaar (ook op een negatieve manier, en dat is wel eens goed), maar naar mijn gevoel kregen sommige personages en situaties teveel ruimte en teveel herhaling. De relatie tussen Judith en Idske kon me ook niet echt bekoren, voor mijn gevoel stonden de momenten waarop Idske haar allesverzengende gevoelens overpeinsd een beetje los van wat er echt gebeurt tussen de twee. Idske is heel analytisch en leeft heel erg in haar eigen hoofd, dat vond ik realistisch en mooi, maar dat zorgde er naar mijn idee ook voor dat andere personages en de relaties met hen niet helemaal tot hun recht kwamen. Ik verlangde tijdens het lezen soms naar plot en dialoog. Ik vond veel vrienden van Idske bv fantastische personages, maar juist daarom vond ik het zo jammer dat die in verhouding zo weinig aandacht krijgen.
Een geweldig boek, ontzettend knap geschreven. Verhaal gaat over de grillige verhouding en ontluikende liefde tussen Idske psychiater en de celliste Judith. Kleine verhalen maar erg mooi beschreven.
Net als bij 'Het laatste voorjaar', Douwesz' meest recente boek, voelde ik ook in Strikt een hechte verwantschap met de hoofdpersoon, Idske. Dit komt enerzijds door de mooie alledaagse dingen die steeds besproken worden, waardoor de hoofdpersoon dichtbij voelt, maar anderzijds ook doordat ik daadwerkelijk dingen deel met de hoofdpersoon. Net als ik vroeger (het boek is geschreven in 2003) leest zij elke donderdag de filmrecensies in de krant en schrijft de titels op van de films die ze graag wil zien (heb ik ook nog altijd in mijn agenda!). Ook gaat ze elk jaar naar het filmfestival Rotterdam en maakt van tevoren een schema met schuine pijlen die aangeven welke films qua tijdstip het beste op elkaar aansluiten. Ik zie mezelf zo weer bezig. Of het moment dat ze beschrijft dat ze een enkeltje (treinkaartje) als bladwijzer gebruikt. Hoe herkenbaar... Los van al deze dingen was het verhaal spannend genoeg om te volgen, zijn alle terzijdes over katten voor kattenliefhebbers echt leuk en zijn veel twijfels en gedachten herkenbaar. Het enige wat me op den duur een beetje op de zenuwen ging werken, waren de psycho-analyses. Ik vond het een vrij onzinnige exercitie om dagelijks (!) met een therapeut te praten over zo ongeveer alles wat er gebeurt in je leven. Daarom toch geen 5 sterren maar 4. Hoe dan ook een zeer fijn boek en ik ga nu haar (voor mij) derde boek lezen, 'Weg'.
Nadat ik net een boek van zo’n 1200 blz had gelezen, was ik aanvankelijk wat terughoudend om weer zo’n dik boek op te pakken, maar geen spijt! Dit boek leest als een trein.
Vanaf het begin af aan wordt je meegenomen in het verhaal. En och wat kon ik Idske soms achter het behang plakken als ze weer eens voorbarige conclusies trok of haar ego zo liet spreken. Dat ik af en toe wilde schreeuwen: “maar Idske, dat bedoelt ze toch helemaal niet?!”. Hetzelfde geldt overigens voor Judith.
Ik vind het fantastisch dat een auteur je zo kan mee laten leven en heel bijzonder dat we deelgenoot werden gemaakt van Idske’s interne dialoog door mee te kijken in haar gedachten en haar gesprekken met de analyticus. Bijzonder om meegevoerd te worden en te lezen dat Idske ook gaandeweg de wereld om zich heen anders ervaart. Mooie karakterontwikkeling die geen moment onrealistisch lijkt.
De beschrijving van de overige karakters vond ik ook treffend. Ik snap waarom ze bevriend zijn en tijdens het boek voelde het ook alsof ik ze zelf kende. Waarom dan geen 5 sterren? Waar ik het gevoel heb dat ik Idske, haar vrienden en familie beter heb leren kennen, heb ik het gevoel dat Judith onderbelicht is gebleven. Het wispelturige in het verhaal staat eigenlijk haaks op haar karakter (en dat ze daarin dingen zo weloverwogen doet en aanpakt). Dat intrigeert me. Ik kan mij Judith’s struggle goed voorstellen, toch had het in het boek meer aandacht mogen krijgen. Ik had meer over Judith te weten willen komen, wat beweegt haar, wat speelt er etc. Wat bijv tot uiting had kunnen komen in meer dialoog met Idske, wat mijn inziens beperkt is gebleven. Daarom was het soms moeilijk in te leven waarom ze nou zo geïntrigeerd door elkaar waren. Desalniettemin was het een fantastisch boek en ben ik nieuwsgierig naar de overige boeken van de auteur!
Qua stijl deed dit boek me denken aan het bureau van Voskuil: zeer gedetailleerd werd alles beschreven en toch nooit saai. Het boek beschrijft een psychiater die psycho analyses doet en het beschrijft haar eigen worsteling met haar verliefdheid op een hetero(?) vrouw. Je moet ervan houden om na te denken over relaties en je eigen rol daarin. Mij heeft het zeker geboeid maar ik heb het wel naast een wat lichter boek gelezen.
Ik lees een boek bijna nooit een tweede keer. Maar dit boek wel, helemaal omdat ik dacht dat de schrijfster niet meer met een nieuw boek kon komen. Gelukkig is daar nu; ' Het laatste voorjaar', genieten!
In de ruim 800 pagina’s volg je Idske van dichtbij. Het voelt alsof je langzamerhand een close vriend van haar wordt en daardoor leef je mee en blijf je geboeid. De mooie observaties en taal helpen om dit boek uit te lezen.