What do you think?
Rate this book
Skabelon
Der bor en familie på et øde sted dybt inde i skoven. Urd er den tredjeyngste i en søskendeflok på otte. Hun har et skarpt blik for alle slags dyr og insekter, døde og levende: ravne, ræve, krager og fluer, dyreskeletter og kranier; og er optaget af mørke og afsides steder: drømme, grotter, huller i jorden og skjulte rum i huset.
Faren er skovhugger og ofte væk i uger og måneder i træk. Når han kommer hjem, sover han i en ombygget bus der står tæt ved huset. Moren drikker kaffe og ryger i køkkenet, og hun tager lange bade på alle tider af døgnet. Der er knaphed på mad og ømhed.
En skyggeagtig skikkelse dukker op i skoven. En rævesaks mellem træerne bliver hele tiden spændt op igen. Huset går langsomt i opløsning; ting forsvinder fra alle rum, og rotterne er på vej fra byen, de snuser sig frem til familien.
Skabelon er skrevet i et knapt og usentimentalt sprog, samtidig med at fortællingen har en sværmerisk, gotisk og mørkt romantisk kvalitet, hvor virkeligheden og det sandsynlige med ét kan sættes til side.
Faren er skovhugger og ofte væk i uger og måneder i træk. Når han kommer hjem, sover han i en ombygget bus der står tæt ved huset. Moren drikker kaffe og ryger i køkkenet, og hun tager lange bade på alle tider af døgnet. Der er knaphed på mad og ømhed.
En skyggeagtig skikkelse dukker op i skoven. En rævesaks mellem træerne bliver hele tiden spændt op igen. Huset går langsomt i opløsning; ting forsvinder fra alle rum, og rotterne er på vej fra byen, de snuser sig frem til familien.
Skabelon er skrevet i et knapt og usentimentalt sprog, samtidig med at fortællingen har en sværmerisk, gotisk og mørkt romantisk kvalitet, hvor virkeligheden og det sandsynlige med ét kan sættes til side.
- GenresFiction
240 pages, Paperback
First published March 4, 2020
6 people are currently reading
181 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
May 1, 2022
Sie waren 8 Kinder, von denen die namenlose Icherzählerin das drittjüngste ist. Die Familie lebt zwischen den 70ern und 90ern abgeschieden im Wald; man kann sie nur erreichen, nachdem man sein Auto auf einem Wendeplatz am Wald abgestellt hat und zu Fuß weiter marschiert ist. Die Erzählerin ist ein besonderes Kind, das Farben riechen kann. Sie erinnert sich im Präsens an verschiedene Lebensalter, z. B. an ihr 5. Lebensjahr, als ihr 14-jähriger Bruder die einzige verantwortlich handelnde Person in der Familie zu sein scheint.
Die Kinder erziehen sich praktisch selbst, Essen gibt es selten und die Mutter schläft, stillt oder liegt in der Badewanne. Der Vater arbeitet zwar und riecht bei seiner Rückkehr nach Baumharz, er lebt jedoch in seinem Bus vor der Hütte und scheint sich nicht für seine Familie verantwortlich zu fühlen. Im Rückblick erlebt die damals 5-Jährige noch einmal, wie die älteren Geschwister so schnell wie möglich die dissoziale Familie verlassen und der 14-jährige Ask den Geschwistern vorher noch erklärt, wie man aus Ferienhütten Essen stiehlt, dabei Jod und Pflaster nicht vergessen soll und so wenig nehmen, dass es niemandem auffällt. Erst als die junge Erzählerin zur Schule kommt, wird ihr bewusst, dass über die kinderreichen Waldler getuschelt wird und ihre Lebensweise offenbar für Andere nicht akzeptabel ist. Dass so selten etwas zu Essen im Haus ist, wird ihr erst bewusst, als andere Menschen die Kinder so behandeln, als bekämen sie nicht genug zu essen. Als Ask schon nicht mehr zuhause lebt und sie zufällig trifft, kauft er ihr sofort etwas zu essen.
Die kindlich-nüchternen Berichte erzeugen beim Lesen eine Gänsehaut, weil – unausgesprochen – darüber wie Sprechblasen die Begriffe Vernachlässigung, sexuelle Gewalt, Versagen von Schule und Behörden schwebt. Stakkatohaft, im Präsens sehr schlicht wirkend, vermittelt mir das Mädchen eine Botschaft, die ihr selbst vermutlich nicht bewusst ist. Skabelon bedeutet im Wortsinn Schablone/Silhouette, letztlich lernen wir hier ein Kind kennen, das mit seiner besonderen Sicht auf die Welt in der Waldhütte nicht wahrgenommen wird. Ich fand den Roman ähnlich verstörend wie Spits „Und es schmilzt“.
Die Kinder erziehen sich praktisch selbst, Essen gibt es selten und die Mutter schläft, stillt oder liegt in der Badewanne. Der Vater arbeitet zwar und riecht bei seiner Rückkehr nach Baumharz, er lebt jedoch in seinem Bus vor der Hütte und scheint sich nicht für seine Familie verantwortlich zu fühlen. Im Rückblick erlebt die damals 5-Jährige noch einmal, wie die älteren Geschwister so schnell wie möglich die dissoziale Familie verlassen und der 14-jährige Ask den Geschwistern vorher noch erklärt, wie man aus Ferienhütten Essen stiehlt, dabei Jod und Pflaster nicht vergessen soll und so wenig nehmen, dass es niemandem auffällt. Erst als die junge Erzählerin zur Schule kommt, wird ihr bewusst, dass über die kinderreichen Waldler getuschelt wird und ihre Lebensweise offenbar für Andere nicht akzeptabel ist. Dass so selten etwas zu Essen im Haus ist, wird ihr erst bewusst, als andere Menschen die Kinder so behandeln, als bekämen sie nicht genug zu essen. Als Ask schon nicht mehr zuhause lebt und sie zufällig trifft, kauft er ihr sofort etwas zu essen.
Die kindlich-nüchternen Berichte erzeugen beim Lesen eine Gänsehaut, weil – unausgesprochen – darüber wie Sprechblasen die Begriffe Vernachlässigung, sexuelle Gewalt, Versagen von Schule und Behörden schwebt. Stakkatohaft, im Präsens sehr schlicht wirkend, vermittelt mir das Mädchen eine Botschaft, die ihr selbst vermutlich nicht bewusst ist. Skabelon bedeutet im Wortsinn Schablone/Silhouette, letztlich lernen wir hier ein Kind kennen, das mit seiner besonderen Sicht auf die Welt in der Waldhütte nicht wahrgenommen wird. Ich fand den Roman ähnlich verstörend wie Spits „Und es schmilzt“.
November 6, 2025
Sykt fine naturskildringer og bra språk. Perfekt sær. Vil lese mer om Urd🥺 Jeg mista det litt de siste sidene, men slo uansett igjen boka som en av mine favorittbøker fra i år.
July 20, 2024
Dit boek voelde als een roes. Onaf gevoel blijft achter
dnf-avbrutt
November 13, 2020Avbrutt (s. 88). Historien interesserte meg bare ikke nok til å fortsette.
June 2, 2022
Für Urd ist der Wald, in dem sie zusammen mit sechs Geschwistern aufwächst, mehr als ein Zuhause. Er ist ihre Zuflucht, der Ort mit dem sie sich verbunden fühlt. Sie kann mit den Bäumen verschmelzen und ist den Käfern und Elchen näher als ihren Mitmenschen. In der Schule, der einzigen Verbindung mit der Zivilisation, die sie hat, fühlt sie sich fremd. Auch innnerhalb ihrer Familie, die kaum Geborgenheit und wenig Nähe kennt, ist sie eine Außenseiterin. Es ist Urds ungewöhnlicher Blick, durch den wir die Entwicklungen innerhalb der Familie erleben. Die Mutter, die sich im Wald wie eine Gefangene fühlt und nicht in der Lage scheint, ihren Kindern Wärme zu geben und für sie zu sorgen. Die Geschwister, die nach und nach fliehen. Der oft abwesende Vater und der zwielichtige Opa, mit dem die Mutter sich trifft.
"Die Schatten unter den Fichten gehören mir, und die Furchen, wenn sich das Wasser tief in die Erde gräbt und darin fließt. (S. 156)
Rønnings Sprache wohnt eine unglaubliche Kraft inne, wenn sie uns tief in die Gefühlswelt ihrer Erzählerin tauchen lässt, die Menschen mit Tieren vergleicht, um sie zu begreifen, die in der Schule fremd ist, wie eine Fledermaus. Während sie alles versteht, was im Wald passiert muss sie immer wieder mühsam Verbindungen herstellen, um zu begreifen, was in ihrer Familie vor sich geht. Der Zerfall kommt schleichend, und hilflos muss Urd erleben, wie alte Traumata und Geheimnisse dazu führen, dass ihre Familie sich immer mehr zersetzt. Manches bleibt im Unklaren, als würde es durch Dickicht hindurch erzählt. Und hierin liegt für mich auch ein Teil des Zaubers dieses ungewöhnlichen Romans.
Großes Lob an Andreas Donat für die Übersetzung und den Karl Rauch Verlag, der dieses Kleinod auf Deutsch herausgebracht haben.
"Die Schatten unter den Fichten gehören mir, und die Furchen, wenn sich das Wasser tief in die Erde gräbt und darin fließt. (S. 156)
Rønnings Sprache wohnt eine unglaubliche Kraft inne, wenn sie uns tief in die Gefühlswelt ihrer Erzählerin tauchen lässt, die Menschen mit Tieren vergleicht, um sie zu begreifen, die in der Schule fremd ist, wie eine Fledermaus. Während sie alles versteht, was im Wald passiert muss sie immer wieder mühsam Verbindungen herstellen, um zu begreifen, was in ihrer Familie vor sich geht. Der Zerfall kommt schleichend, und hilflos muss Urd erleben, wie alte Traumata und Geheimnisse dazu führen, dass ihre Familie sich immer mehr zersetzt. Manches bleibt im Unklaren, als würde es durch Dickicht hindurch erzählt. Und hierin liegt für mich auch ein Teil des Zaubers dieses ungewöhnlichen Romans.
Großes Lob an Andreas Donat für die Übersetzung und den Karl Rauch Verlag, der dieses Kleinod auf Deutsch herausgebracht haben.
December 1, 2024
Het lukte niet tussen de regels te lezen. Dit boek bleef gesloten: ik had de tekst — de woorden, de zinnen —, maar niet de sleutel.
July 22, 2024
Denne boken skaper i leseren en slags engst og tristhet som er uforstålig og mørke. Man sitter igjen med en følelse av misthet. Noe mangler. Ting skjer utenfor synet, aldri førklart. Noe føles gal. sinnsykt. Hva har faktisk skjedd? Hva har vi bare forestilt oss.
Denne boken er ikke for alle. Om du liker en klar historie med begynnelse og slutt, er det ikke for deg. Men om du har lyst til å lese noe som er ikke lik andre boker, kanskje prøve den.
Denne boken er ikke for alle. Om du liker en klar historie med begynnelse og slutt, er det ikke for deg. Men om du har lyst til å lese noe som er ikke lik andre boker, kanskje prøve den.
February 8, 2024
A slow, but beautiful reading. Took some effort to plough on, but I 'm glad I did.
I usually do not return to a book I have already read, but with this one I would not mind, because there would always be some previously not fully appreciated passage - about a fox den or a frozen lake or smell of an April night.
What I think is especially noteworthy: The way Urd feels and views the world around her, her sensitivity when it comes to all things living and dead...except for people's world, and how she uses her imagination and senses to shelter herself from mishaps in the family and elsewhere. The miss/communication between the siblings and parents, their inability to express and often also to feel affection towards the others in the family. Is there a main culprit? The mother is an unhappy, emotionally stunted being who passes her inability to form healthy relationships on to her children, but she herself had been irreparably damaged by her cruel, abusive nuclear family. Is this a good enough explanation, let alone excuse, to neglect her children the way she does? How about the father, who cares to some extent, but not enough to take things in his hands?
And ...What is the ending?
I usually do not return to a book I have already read, but with this one I would not mind, because there would always be some previously not fully appreciated passage - about a fox den or a frozen lake or smell of an April night.
What I think is especially noteworthy: The way Urd feels and views the world around her, her sensitivity when it comes to all things living and dead...except for people's world, and how she uses her imagination and senses to shelter herself from mishaps in the family and elsewhere. The miss/communication between the siblings and parents, their inability to express and often also to feel affection towards the others in the family. Is there a main culprit? The mother is an unhappy, emotionally stunted being who passes her inability to form healthy relationships on to her children, but she herself had been irreparably damaged by her cruel, abusive nuclear family. Is this a good enough explanation, let alone excuse, to neglect her children the way she does? How about the father, who cares to some extent, but not enough to take things in his hands?
And ...What is the ending?
December 24, 2024
Het meisje dat opgroeit in het bos in een gezin met weinig warmte, veiligheid en liefde. Samen met een problematische moeder, een vader die vaak weg is en 7 andere broertjes en zusjes die al heel snel, zodra het kan, het huis uit vluchten.
Ergens een fantastisch boek, maar het bleef op een of andere manier kil en afstandelijk, terwijl er volgens mij juist wel een dichtbijheid van het meisjes werd gecreeërd, maar vond dat niet echt geslaagd. Daardoor pakte het boek mij niet en was het een beetje doorzetwerk.
Ergens een fantastisch boek, maar het bleef op een of andere manier kil en afstandelijk, terwijl er volgens mij juist wel een dichtbijheid van het meisjes werd gecreeërd, maar vond dat niet echt geslaagd. Daardoor pakte het boek mij niet en was het een beetje doorzetwerk.
March 6, 2024
3,5 stars.
Nature is the most important for urd, the girl,( her name is never mentioned in the whole story) -in the household there is lack of food and love and tenderness.,
The author is good in describing the atmosphere in very simple sentences.
Sterk gevoel van uitzichtloos bestaan.
Nature is the most important for urd, the girl,( her name is never mentioned in the whole story) -in the household there is lack of food and love and tenderness.,
The author is good in describing the atmosphere in very simple sentences.
Sterk gevoel van uitzichtloos bestaan.
March 6, 2021
Vokser på meg underveis, men mangler drivkraft.
January 30, 2024
Zowel verhaal als schrijfstijl spraken mij niet aan.
December 19, 2024
Interessant perspectief
November 28, 2023
Sjablone. Door: Malin C. M. Rønning.
Een boek uitgegeven door uitgeverij Oevers is een goed boek, dat weet je gewoon. Punt. Die boeken kan je blind uit het rek nemen.
Sjablone is een ‘typisch Oevers’ boek: sfeerig, broeierig, zinnelijk en erg onder je huid kruipend. We verplaatsen ons in Urd, een vijfjarig meisje dat doorheen het boek ouder wordt en meer en meer broers en zussen krijgt. Zij is de vijfde in de rij. Haar vader is voor zijn werk vaak weg van huis en als hij er is slaapt hij in een caravan, op hun erf, aan de rand van het bos. Moeder ligt meestal op de zetel of in bad. Soms is er eten, vaak niet. De meisjes delen een slaapkamer, de jongens ook (in theorie).
Hun opvoedingssituatie is op zijn zachts gezegd problematisch te noemen. Het is meer overleven dan opgroeien. Waar haar broers en zussen de stad opzoeken om te ontsnappen trekt Urd zich vaak terug in het bos, overdag en ’s nachts. Haar kinderlijke vertelstem maakt de sfeer broeierig, je leest dit boek in een soort van roes. Jij kijkt mee door haar ogen maar wij begrijpen meer dan zij, dat maakt het ook beklemmender om te lezen. Je hebt medelijden met haar én bewondert haar voor haar kennis en begrip van de dieren en planten om haar heen. De lelijkheid binnenshuis contrasteert fel met de schoonheid van de natuur buitenshuis.
Sjablone toont hoe de natuur een thuis kan vormen, als je die in je gezin niet hebt. De genezende, troostende kracht die daarvan uitgaat is mooi maar ook triest en pijnlijk; omdat ze enkel daar wordt ervaren door Urd en niet thuis of op school. Er hangt ook een magisch realistische sfeer, door de ogen van de kleine Urd kijkend.
Sjablone is een ode aan de kracht en de pracht van de dieren en de natuur. Een originele, intense leeservaring!
Een boek uitgegeven door uitgeverij Oevers is een goed boek, dat weet je gewoon. Punt. Die boeken kan je blind uit het rek nemen.
Sjablone is een ‘typisch Oevers’ boek: sfeerig, broeierig, zinnelijk en erg onder je huid kruipend. We verplaatsen ons in Urd, een vijfjarig meisje dat doorheen het boek ouder wordt en meer en meer broers en zussen krijgt. Zij is de vijfde in de rij. Haar vader is voor zijn werk vaak weg van huis en als hij er is slaapt hij in een caravan, op hun erf, aan de rand van het bos. Moeder ligt meestal op de zetel of in bad. Soms is er eten, vaak niet. De meisjes delen een slaapkamer, de jongens ook (in theorie).
Hun opvoedingssituatie is op zijn zachts gezegd problematisch te noemen. Het is meer overleven dan opgroeien. Waar haar broers en zussen de stad opzoeken om te ontsnappen trekt Urd zich vaak terug in het bos, overdag en ’s nachts. Haar kinderlijke vertelstem maakt de sfeer broeierig, je leest dit boek in een soort van roes. Jij kijkt mee door haar ogen maar wij begrijpen meer dan zij, dat maakt het ook beklemmender om te lezen. Je hebt medelijden met haar én bewondert haar voor haar kennis en begrip van de dieren en planten om haar heen. De lelijkheid binnenshuis contrasteert fel met de schoonheid van de natuur buitenshuis.
Sjablone toont hoe de natuur een thuis kan vormen, als je die in je gezin niet hebt. De genezende, troostende kracht die daarvan uitgaat is mooi maar ook triest en pijnlijk; omdat ze enkel daar wordt ervaren door Urd en niet thuis of op school. Er hangt ook een magisch realistische sfeer, door de ogen van de kleine Urd kijkend.
Sjablone is een ode aan de kracht en de pracht van de dieren en de natuur. Een originele, intense leeservaring!
August 28, 2024
Zeer mooi en verontrustend boek.
Het gaat over een familie met 8 kinderen, waarvan de verteller de derde jongste is. Het gezin leeft geïsoleerd in het bos;
De kinderen voeden zichzelf praktisch op, er is zelden eten en de moeder slaapt, geeft borstvoeding of ligt in bad. Het wordt nooit verteld waarom, gezien de verteller 5 is en enkel observaties uit.
De kinderlijke, nuchtere reportages bezorgen je kippenvel als je ze leest, omdat de termen verwaarlozing, seksueel geweld, depressie en falen van scholen en autoriteiten onuitgesproken als tekstballonnen rondzweven.
Je leest geen oordelen. Je leest wel hoe de oudere broers en zussen het asociale gezin zo snel mogelijk verlieten en dat de 14-jarige Ask aan de broers en zussen uitlegt hoe ze voedsel uit vakantiehutten konden stelen, en niet te vergeten jodium en pleisters.
Je leest hoe enkel babies geluk brengen en kinderen niet. Je leest veel open eindes die je laten raden naar wat fout ging, ondersteund door beelden. Je leest hoe instabiel de mama is, hoe afwezig de papa is. Je vraagt je af wat er gebeurde met de auto van de ouders, het blauwe oog van de opa, de baby op de rotsen... Maar onthoud vooral hoe desolaat het leven is.
De verteller is een bijzonder kind dat natuur als haar huis ziet, emoties worden vertaald naar observaties van de natuur en vertelt zo het verhaal van de familie, op verhulde wijze.
Meeslepend, intrigerend, desolaat samen tussen de wonderlijke natuur. Omdat we ook een beetje beestjes zijn?
Het gaat over een familie met 8 kinderen, waarvan de verteller de derde jongste is. Het gezin leeft geïsoleerd in het bos;
De kinderen voeden zichzelf praktisch op, er is zelden eten en de moeder slaapt, geeft borstvoeding of ligt in bad. Het wordt nooit verteld waarom, gezien de verteller 5 is en enkel observaties uit.
De kinderlijke, nuchtere reportages bezorgen je kippenvel als je ze leest, omdat de termen verwaarlozing, seksueel geweld, depressie en falen van scholen en autoriteiten onuitgesproken als tekstballonnen rondzweven.
Je leest geen oordelen. Je leest wel hoe de oudere broers en zussen het asociale gezin zo snel mogelijk verlieten en dat de 14-jarige Ask aan de broers en zussen uitlegt hoe ze voedsel uit vakantiehutten konden stelen, en niet te vergeten jodium en pleisters.
Je leest hoe enkel babies geluk brengen en kinderen niet. Je leest veel open eindes die je laten raden naar wat fout ging, ondersteund door beelden. Je leest hoe instabiel de mama is, hoe afwezig de papa is. Je vraagt je af wat er gebeurde met de auto van de ouders, het blauwe oog van de opa, de baby op de rotsen... Maar onthoud vooral hoe desolaat het leven is.
De verteller is een bijzonder kind dat natuur als haar huis ziet, emoties worden vertaald naar observaties van de natuur en vertelt zo het verhaal van de familie, op verhulde wijze.
Meeslepend, intrigerend, desolaat samen tussen de wonderlijke natuur. Omdat we ook een beetje beestjes zijn?
Displaying 1 - 16 of 16 reviews