What do you think?
Rate this book
I baci
Una storia d'amore intensa, improvvisa e travolgente è quella che esplode tra Salvador e Montserrat. Lui è un professore cinquantottenne che ha ottenuto il pensionamento anticipato perché in classe era assalito da inspiegabili attacchi di mutismo, lei la seducente quarantacinquenne che gestisce l'unico spaccio di alimentari del paese dove lui si è rifugiato, in mezzo ai boschi non lontano da Madrid. È il marzo del 2020, e poco dopo il suo arrivo la Spagna proclama il lockdown. L'incontro con quella donna sola, di una bellezza selvaggia, nutrito anche dalla lettura del Don Chisciotte, diventa l'innesco di un sentimento assoluto, puro e al tempo stesso profondamente carnale, esaltato dal forzato isolamento, quasi una ribellione, un'affermazione potente dell'istinto e della fisicità di fronte alla carica distruttiva del virus. La minaccia della routine incombe, così come l'ombra lunga del passato e dei legami precedenti, eppure a quell'amore bisogna aggrapparsi con tutte le forze, perché «quando usciamo da noi stessi e andiamo incontro all'altro lo facciamo avvolti in una gioia e in una speranza che giustificano la vita, il senso della vita».
432 pages, Paperback
First published September 1, 2021
67 people are currently reading
799 people want to read
About the author
Manuel Vilas
67 books270 followersNarrador y poeta nacido en Barbastro (Huesca) en el año 1962. También ha publicado numerosos artículos en diarios como el Heraldo de Aragón, ABC, El País, El Mundo, Público y El día de Aragón, amén de suplementos literarios como ABC Cultural y Babelia.
En sus inicios publicó poesía en títulos como El rumor de las llamas o El mal gobierno, sin embargo, si bien ha continuado publicando libros de poesía, su salto a un público más amplio se produjo tras la publicación de las novelas España y Aire Nuestro, lanzada por Alfaguara. Mediante la conocida editorial de narrativa también público Los inmortales, El luminoso regalo y el volumen de relatos Setecientos millones de rinoceronte. En 2016, a través del sello Malpaso, lanzó Lou Reed era español.
En sus inicios publicó poesía en títulos como El rumor de las llamas o El mal gobierno, sin embargo, si bien ha continuado publicando libros de poesía, su salto a un público más amplio se produjo tras la publicación de las novelas España y Aire Nuestro, lanzada por Alfaguara. Mediante la conocida editorial de narrativa también público Los inmortales, El luminoso regalo y el volumen de relatos Setecientos millones de rinoceronte. En 2016, a través del sello Malpaso, lanzó Lou Reed era español.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 148 reviews
March 28, 2023
Χωρίς ερωτική φαντασίωση η ζωή είναι ένα τίποτα, δεν αξίζει τον κόπο. Αν δεν είσαι ερωτευμένος, ακόμα κι αν πρόκειται για μια αυταπάτη μακρινή κι εξωπραγματική, η ζωή είναι άχρηστη. Γι’ αυτό, νομίζω, μιλάει το μυθιστόρημα του Θερβάντες. Αυτό μας είπε ο Θερβάντες. Διότι κάποιες φορές υποτιμήθηκε η σημασία του έρωτα του Δον Κιχώτη για την Δουλτσινέα και το μυθιστόρημα του Θερβάντες είναι ένα ερωτικό μυθιστόρημα.
Είναι ερωτικό μυθιστόρημα, διότι καλά είναι μόνον τα ερωτικά μυθιστορήματα.
Ο κόσμος νομίζει ότι ο έρωτας για τη Δουλτσινέα είναι μια παλαβομάρα ακόμα και είναι βέβαια, αλλά είναι η μεγάλη, η πραγματική παλαβομάρα, η υπέροχη, θαυμάσια παλαβομάρα.
Η θρησκεία του Δον Κιχώτη ήταν ο έρωτας. Δεν σταθήκαμε ικανοί να αντιληφθούμε ότι ο έρωτας του Δον Κιχώτη για την Δουλτσινέα είναι η μοναδική αλήθεια του μυθιστορήματος του Θερβάντες και δεν καταφέραμε να το καταλάβουμε επειδή δεν πιστεύουμε στον έρωτα.
Είναι ερωτικό μυθιστόρημα, διότι καλά είναι μόνον τα ερωτικά μυθιστορήματα.
Ο κόσμος νομίζει ότι ο έρωτας για τη Δουλτσινέα είναι μια παλαβομάρα ακόμα και είναι βέβαια, αλλά είναι η μεγάλη, η πραγματική παλαβομάρα, η υπέροχη, θαυμάσια παλαβομάρα.
Η θρησκεία του Δον Κιχώτη ήταν ο έρωτας. Δεν σταθήκαμε ικανοί να αντιληφθούμε ότι ο έρωτας του Δον Κιχώτη για την Δουλτσινέα είναι η μοναδική αλήθεια του μυθιστορήματος του Θερβάντες και δεν καταφέραμε να το καταλάβουμε επειδή δεν πιστεύουμε στον έρωτα.
September 6, 2021
Este es un libro que decidí leer porque nos muestra que una pandemia también puede traer cosas buenas.
¿De qué va? Salvador, un profesor de 58 años, jubilado anticipadamente porque ya presentaba fallos de memoria y silencios en plena clase, decide hacerle caso a su doctor y sale de Madrid antes de empezar el confinamiento por la pandemia.
Entonces, se instala en una cabaña de la sierra, en la localidad de Sotopeña; que su Sindicato le había ofrecido amablemente. Lleva consigo varios libros, entre ellos: El Quijote y la Biblia para que le sirvan como una especie de refugio e inspiración ante la incertidumbre del confinamiento.
Un día, va a la única bodega del pueblo y conoce a Montserrat, una mujer de 45 años que trabajaba atendiendo al público.
Era una mujer con mucho carácter, apasionada y para él fue un amor a primera vista. Se ilusionó muchísimo con esta mujer a pesar del contexto tan triste que vivía la humanidad en esos momentos. Él halló la manera de mantener esa ilusión permanentemente y hacer lo que fuera necesario para ello durante el poco tiempo que estuvieron juntos.
Habrá partes en la novela donde veremos que no iba a ser tan fácil mantener esa ilusión. Salvador era un hombre muy iluso, romántico e inocente y ese estado de enamoramiento permanente iba a ser complicado hacerlo para siempre. Porque, al fin y al cabo, era nada más que eso: una ilusión. Hasta le cambió de nombre a Montserrat, por el de Altisidora, la sin par doncella de don Quijote.
El libro del Quijote será muy importante en la narración porque de alguna manera el protagonista emulará al Quijote y a sus excentricidades durante este affaire.
El personaje está repleto de reflexiones muy interesantes sobre temas universales y críticas muy ácidas hacia los políticos que manejan la pandemia, la monarquía, el orden establecido, etc.
Por otro lado, vemos a Montserrat, una mujer a la que no le había ido muy bien en la vida, y que no era muy optimista al respecto. Con un matrimonio fallido y con un hijo que estaba lejos de ella, bregaba todos los día para hacer más tolerable su existencia.
La novela romántica no es mi tipo de novela, pero lo que rescato de ésta es el querer mantener una ilusión a como dé lugar; aún a costa de nuestros sentimientos, aunque parezca una contradicción. Si leen el libro lo van a entender.
Disfruté muchísimo los pensamientos y las disertaciones tan bonitas con las que nos encontramos durante toda la lectura. Es muy inspirador.
La cantidad de temas para reflexionar que nos deja esta novela es impresionante… capitalismo, políticos, amor, soledad, humanidad, Dios, muerte, salud, el virus, el sexo, su mutismo, el consumismo, sus alumnos, el fracaso, la humillación, la burla, el control y sus grietas, la existencia, los besos, el aplauso para los sanitarios, la incertidumbre, el amor en la adultez, el futuro, el tiempo, el tango, el erotismo…y podría seguir.
Dicen que el mayor placer de leer es releer. Y creo que esta obra será de relectura obligatoria.
Al final, las dos comunicaciones epistolares escritas a la antigua usanza, con papel y tinta que recibe Salvador, son muy conmovedoras. Sobre todo, la de su amigo “casi imaginario” (porque no lo veía hacía años) Rafael, en la que le aconseja que sea feliz y que busque la felicidad porque ésta siempre vale la pena.
Finalmente, me gusta que la narración haya terminado como empezó: con los besos.
Es una hermosa lectura y la recomiendo.
Hasta una nueva reseña.
Chau.
¿De qué va? Salvador, un profesor de 58 años, jubilado anticipadamente porque ya presentaba fallos de memoria y silencios en plena clase, decide hacerle caso a su doctor y sale de Madrid antes de empezar el confinamiento por la pandemia.
Entonces, se instala en una cabaña de la sierra, en la localidad de Sotopeña; que su Sindicato le había ofrecido amablemente. Lleva consigo varios libros, entre ellos: El Quijote y la Biblia para que le sirvan como una especie de refugio e inspiración ante la incertidumbre del confinamiento.
Un día, va a la única bodega del pueblo y conoce a Montserrat, una mujer de 45 años que trabajaba atendiendo al público.
Era una mujer con mucho carácter, apasionada y para él fue un amor a primera vista. Se ilusionó muchísimo con esta mujer a pesar del contexto tan triste que vivía la humanidad en esos momentos. Él halló la manera de mantener esa ilusión permanentemente y hacer lo que fuera necesario para ello durante el poco tiempo que estuvieron juntos.
Habrá partes en la novela donde veremos que no iba a ser tan fácil mantener esa ilusión. Salvador era un hombre muy iluso, romántico e inocente y ese estado de enamoramiento permanente iba a ser complicado hacerlo para siempre. Porque, al fin y al cabo, era nada más que eso: una ilusión. Hasta le cambió de nombre a Montserrat, por el de Altisidora, la sin par doncella de don Quijote.
El libro del Quijote será muy importante en la narración porque de alguna manera el protagonista emulará al Quijote y a sus excentricidades durante este affaire.
El personaje está repleto de reflexiones muy interesantes sobre temas universales y críticas muy ácidas hacia los políticos que manejan la pandemia, la monarquía, el orden establecido, etc.
Por otro lado, vemos a Montserrat, una mujer a la que no le había ido muy bien en la vida, y que no era muy optimista al respecto. Con un matrimonio fallido y con un hijo que estaba lejos de ella, bregaba todos los día para hacer más tolerable su existencia.
La novela romántica no es mi tipo de novela, pero lo que rescato de ésta es el querer mantener una ilusión a como dé lugar; aún a costa de nuestros sentimientos, aunque parezca una contradicción. Si leen el libro lo van a entender.
Disfruté muchísimo los pensamientos y las disertaciones tan bonitas con las que nos encontramos durante toda la lectura. Es muy inspirador.
La cantidad de temas para reflexionar que nos deja esta novela es impresionante… capitalismo, políticos, amor, soledad, humanidad, Dios, muerte, salud, el virus, el sexo, su mutismo, el consumismo, sus alumnos, el fracaso, la humillación, la burla, el control y sus grietas, la existencia, los besos, el aplauso para los sanitarios, la incertidumbre, el amor en la adultez, el futuro, el tiempo, el tango, el erotismo…y podría seguir.
Dicen que el mayor placer de leer es releer. Y creo que esta obra será de relectura obligatoria.
Al final, las dos comunicaciones epistolares escritas a la antigua usanza, con papel y tinta que recibe Salvador, son muy conmovedoras. Sobre todo, la de su amigo “casi imaginario” (porque no lo veía hacía años) Rafael, en la que le aconseja que sea feliz y que busque la felicidad porque ésta siempre vale la pena.
Finalmente, me gusta que la narración haya terminado como empezó: con los besos.
Es una hermosa lectura y la recomiendo.
Hasta una nueva reseña.
Chau.
October 21, 2021
“perché questa è la nostra salvezza, perché ci infiammiamo quando qualcuno ci tocca, quando qualcuno ci bacia.”
Ambientato in piena pandemia, come se il tempo si fosse fermato, I baci rispecchia la voglia di tornare bambini per sapersi guardare ancora e ritrovare nei baci (una delle privazioni che proprio la pandemia ha portato con sé), la luce della vita
“Bisogna stare attenti, è ovvio. Però la vita continua, non ti pare?”
Un romanzo intimo , esistenziale, romantico che tratta dell'amore maturo tra due adulti in cerca di una seconda possibilità.
Salvador, un insegnante in pensione idealista, si rifugia tra le montagne di Madrid dove incontra Montserrat, una donna invece realista che ha alle spalle un matrimonio e di cui si innamora.
A partire dagli occhi, che tutto sanno e tutto dicono, si avvicinano l'uno all'altro.
I loro incontri sono luminosi, intimi ed emozionanti.
L'amore nasce in modo maturo, plasmando un bellissimo rapporto romantico, idealizzato ma anche carnale
L'erotismo diventa per entrambi un luogo in cui rifugiarsi nel mezzo di una crisi più grande di loro, più grande di tutti noi..
E Manuel Vilas, tornando sempre sul potere indagatore dello sguardo, descrive ogni sensazione come se i suoi occhi filmassero il corpo dell’altro
“Perché il suo reggiseno è un indumento completamente incomprensibile per me? Non riesco a capirlo. Non riesco a sapere cosa sia. Lo guardo e lo riguardo, come se fosse un dinosauro, una specie sconosciuta.”
'I baci ' attraverso un perfetto equilibrio tra erotismo e tenerezza, scava in quel territorio impervio e meravigliosamente umano fatto di tristezza angoscia e alienazione
Ambientato in piena pandemia, come se il tempo si fosse fermato, I baci rispecchia la voglia di tornare bambini per sapersi guardare ancora e ritrovare nei baci (una delle privazioni che proprio la pandemia ha portato con sé), la luce della vita
“Bisogna stare attenti, è ovvio. Però la vita continua, non ti pare?”
Un romanzo intimo , esistenziale, romantico che tratta dell'amore maturo tra due adulti in cerca di una seconda possibilità.
Salvador, un insegnante in pensione idealista, si rifugia tra le montagne di Madrid dove incontra Montserrat, una donna invece realista che ha alle spalle un matrimonio e di cui si innamora.
A partire dagli occhi, che tutto sanno e tutto dicono, si avvicinano l'uno all'altro.
I loro incontri sono luminosi, intimi ed emozionanti.
L'amore nasce in modo maturo, plasmando un bellissimo rapporto romantico, idealizzato ma anche carnale
L'erotismo diventa per entrambi un luogo in cui rifugiarsi nel mezzo di una crisi più grande di loro, più grande di tutti noi..
E Manuel Vilas, tornando sempre sul potere indagatore dello sguardo, descrive ogni sensazione come se i suoi occhi filmassero il corpo dell’altro
“Perché il suo reggiseno è un indumento completamente incomprensibile per me? Non riesco a capirlo. Non riesco a sapere cosa sia. Lo guardo e lo riguardo, come se fosse un dinosauro, una specie sconosciuta.”
'I baci ' attraverso un perfetto equilibrio tra erotismo e tenerezza, scava in quel territorio impervio e meravigliosamente umano fatto di tristezza angoscia e alienazione
May 7, 2023
"Τα φιλιά. Το παν είναι εκεί, στα φιλιά".
Έτσι λοιπόν, πέντε αστέρια κ. Vilas.
Υπέροχο σε όλες του τις εκφάνσεις.
Γλυκό, ερωτικό, τρυφερό, φιλοσοφικό, αισιόδοξο και σε κάποιες στιγμές μελαγχολικό, μα πέρα για πέρα ελπιδοφόρο και πάνω από όλα, αληθινό.
Αξίζει. Τα φιλιά μου.
Έτσι λοιπόν, πέντε αστέρια κ. Vilas.
Υπέροχο σε όλες του τις εκφάνσεις.
Γλυκό, ερωτικό, τρυφερό, φιλοσοφικό, αισιόδοξο και σε κάποιες στιγμές μελαγχολικό, μα πέρα για πέρα ελπιδοφόρο και πάνω από όλα, αληθινό.
Αξίζει. Τα φιλιά μου.
December 5, 2021
Cuatro frases sueltas que son para quedarse con ellas y una lectura que no me ha dicho nada
November 2, 2023
Ο συγγραφέας τοποθετεί τον ήρωά του στην περίοδο της καραντίνας, που για τον ίδιο είναι μια ιδιαίτερη περίοδος, αφού αναγκάζεται να πάρει σύνταξη νωρίτερα. Κι από εκεί που όλα του πάνε στραβά και πιστεύει ότι η ζωή του θα αλλάξει δραματικά, γνωρίζει μια γυναίκα, γνωρίζει τον έρωτα και τα φιλιά που ανταλλάσσουν αποκτούν άλλο νόημα. Εμπνευσμένος από το αγαπημένο του ανάγνωσμα, τον Δον Κιχώτη, αποκαλεί κι εκείνος τη Μονσεράτ με το όνομα της ηρωίδας του Θερβάντες, Αλτισιδώρα. Η Μονσεράτ είναι μια γυναίκα που γνώρισε στο μπακάλικο του χωριού, ενώ ή Αλτισιδώρα είναι εκείνη που του χαρίζει τα φιλιά της. Γιατί, τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα φιλιά;
Ένα άκρως ερωτικό βιβλίο που μας βάζει να σκεφτούμε τι σημαίνουν για εμάς αυτές οι μικρές καθημερινές πράξεις. Τα φιλιά!
Ένα άκρως ερωτικό βιβλίο που μας βάζει να σκεφτούμε τι σημαίνουν για εμάς αυτές οι μικρές καθημερινές πράξεις. Τα φιλιά!
December 18, 2021
Esperaba mucho más, la novela se hace demasiado pesada, el protagonista divaga demasiado, sobran demasiadas cosas que están de relleno y te aburre de sobremanera.
Fue un milagro haberla terminado.
Fue un milagro haberla terminado.
December 2, 2023
BACI PERUGINA
Quando ti sbagli di baci incorri in una miSchiata alla enne.
Dove c'è questo individuo sessantenne che trascorre la pandemia in una casetta ai margini del bosco in una località indefinita, nei pressi di Madrid.
Dove c'è che costui si innamora della bella salumaia, ma subito subito subito, la prima volta che la vede nel negozio di alimentari dove va a fare la spesa, e figurarsi che la vede pure con la mascherina.
C'è che con la mascherina sembravamo tutti dei fighi spaziali...
Il colpo di fulmine in narrativa ma anche nella vita reale mi è sempre parso opinabile, comunque a parziale discolpa del protagonista, durante la pandemia non c'era tutta questa possibilità di fare incontri e i negozi di alimentari erano i centri di max aggregazione sociale...
La storia procede noiosamente alternando perle di saggezza sull'amore alcune, rare, condivisibili ma soprattutto molte stupidaggini senza né capo né coda che trovano il tempo che trovano, divagazioni su temi vari così pour parler, e poi numerose noiose descrizione degli incontri fra i due, i loro amplessi, i loro dialoghi.
Ma chemmenefrega.
Romanzo prevedibile, scontato.
La cosa più interessante sono stati gli spunti di lettura sul Don Chisciotte di Cervantes che il protagonista ha scelto come livre de chevet nel suo buen retiro pandemico.
In effetti mi ha fatto venire desiderio di leggerlo per giunta lo possiedo e anche in cartaceo, comprato circa 30 anni fa e mai affrontato, anzi, anche qui su Annobi, nel rifugio del lettore, non ho mai visto alcuno né leggerlo, né commentarlo.
Dopo un centinaio scarso di pagine di questo davvero "gran capolavoro della narrativa spagnola" (e non mi riferisco al Don Chisciotte...) mi sono accorta di avere confuso il titolo perché in realtà ne cercavo un'altro che contemplava sempre la parola baci, ma purtroppo mi sono sbagliata di baci non cercavo questi baci, bensì i baci di un altro libro: Stradario aggiornato di tutti i miei baci.
Insomma baci confusi....
Mi conviene tornare ad Apeirogon.
Salvo solo l'immagine di copertina che è molto carina.
Quando ti sbagli di baci incorri in una miSchiata alla enne.
Dove c'è questo individuo sessantenne che trascorre la pandemia in una casetta ai margini del bosco in una località indefinita, nei pressi di Madrid.
Dove c'è che costui si innamora della bella salumaia, ma subito subito subito, la prima volta che la vede nel negozio di alimentari dove va a fare la spesa, e figurarsi che la vede pure con la mascherina.
C'è che con la mascherina sembravamo tutti dei fighi spaziali...
Il colpo di fulmine in narrativa ma anche nella vita reale mi è sempre parso opinabile, comunque a parziale discolpa del protagonista, durante la pandemia non c'era tutta questa possibilità di fare incontri e i negozi di alimentari erano i centri di max aggregazione sociale...
La storia procede noiosamente alternando perle di saggezza sull'amore alcune, rare, condivisibili ma soprattutto molte stupidaggini senza né capo né coda che trovano il tempo che trovano, divagazioni su temi vari così pour parler, e poi numerose noiose descrizione degli incontri fra i due, i loro amplessi, i loro dialoghi.
Ma chemmenefrega.
Romanzo prevedibile, scontato.
La cosa più interessante sono stati gli spunti di lettura sul Don Chisciotte di Cervantes che il protagonista ha scelto come livre de chevet nel suo buen retiro pandemico.
In effetti mi ha fatto venire desiderio di leggerlo per giunta lo possiedo e anche in cartaceo, comprato circa 30 anni fa e mai affrontato, anzi, anche qui su Annobi, nel rifugio del lettore, non ho mai visto alcuno né leggerlo, né commentarlo.
Dopo un centinaio scarso di pagine di questo davvero "gran capolavoro della narrativa spagnola" (e non mi riferisco al Don Chisciotte...) mi sono accorta di avere confuso il titolo perché in realtà ne cercavo un'altro che contemplava sempre la parola baci, ma purtroppo mi sono sbagliata di baci non cercavo questi baci, bensì i baci di un altro libro: Stradario aggiornato di tutti i miei baci.
Insomma baci confusi....
Mi conviene tornare ad Apeirogon.
Salvo solo l'immagine di copertina che è molto carina.
June 25, 2022
" As vezes que elogiaste as minhas mãos e os meus olhos e o meu cabelo, tudo isso vive em mim. As minhas mãos foram a tua maior obsessão. Às vezes olho para elas, tentanto ver o que tu vias nelas e então acabo a ver-te a ti. Dizias do meu cabelo que às vezes era escuro e outras vezes loiro e quando me penteio ao espelho vejo o meu cabelo através dos teus olhos, e tu voltas a mim."
Salvador, professor reformado, a braços com o confinamento, em Março de 2020, abandona Madrid e isola-se numa pequena casa de bosque, acompanhado do seu livro Dom Quixote de la Mancha, de Miguel Cervantes. Numa ida à mercearia conhece Montserrat, quinze anos mais nova. Entre eles surge um grande amor que vão construindo com encontros sucessivos, ainda que revisitados por memórias do passado e com a tomada de consciência que a juventude está a ficar para trás. Esta é a premissa deste romance.
Seria uma premissa pouco entusiasta, não fosse a singularidade com que Manuel Vilas nos apresenta este monólogo inquietante que nos leva a reflectir sobre questões existenciais e filosóficas, com similitudes quotidianas comuns a todos nós.
Por vezes brusco, por vezes cru, mas belo o necessário para nos entorpecer os sentidos. Este romance é um verdadeiro tributo ao Amor, ao amor romântico e ao amor carnal.
Salvador, professor reformado, a braços com o confinamento, em Março de 2020, abandona Madrid e isola-se numa pequena casa de bosque, acompanhado do seu livro Dom Quixote de la Mancha, de Miguel Cervantes. Numa ida à mercearia conhece Montserrat, quinze anos mais nova. Entre eles surge um grande amor que vão construindo com encontros sucessivos, ainda que revisitados por memórias do passado e com a tomada de consciência que a juventude está a ficar para trás. Esta é a premissa deste romance.
Seria uma premissa pouco entusiasta, não fosse a singularidade com que Manuel Vilas nos apresenta este monólogo inquietante que nos leva a reflectir sobre questões existenciais e filosóficas, com similitudes quotidianas comuns a todos nós.
Por vezes brusco, por vezes cru, mas belo o necessário para nos entorpecer os sentidos. Este romance é um verdadeiro tributo ao Amor, ao amor romântico e ao amor carnal.
October 5, 2021
Marzo 2020. Questo segnadata è una specie di sparti-storia: la linea di confine che separa da una parte ciò che è stato prima della pandemia, dall'altra ciò che è stato dopo la pandemia; e nel mezzo ciò che è successo durante.
Questa malattia planetaria non era prevista. A questo pensa Salvador, un professore di 58 anni, in pensione che, con l'avvento della pandemia, decide di andare a vivere in una baita in montagna: “Non era previsto l’arrivo di una malattia planetaria che fa ammutolire i governi, non era previsto che all’Oscurità venisse un capriccio. Non si può contemplare come un semplice incidente, è più di questo. È una manifestazione della Storia. È un essere intelligente la Storia? È possibile che attraverso la Storia ci parli qualcuno? Chi? Noi stessi? Siamo noi che parliamo al noi del futuro?”
Ritorna Manuel Vilas con il suo modo particolarissimo di raccontare le storie.
Devo dire che all'inizio pensavo di rivivere la stessa sensazione angosciante provata nel leggere "In tutto c'è stato bellezza", il primo romanzo che ho letto di Vilas. Ma non è stato così (fu per non rivivire quella sensazione durante la lettura, che evitai di leggere "La gioia, all'improvviso": adesso voglio assolutamente recuperare anche quel romanzo).
A spingere Salvador a chiedere il pensionamento anticipato fu quella sensazione surreale che si impadronì dello spazio-tempo che separava lui dai suoi alunni: “È stato questo il motivo del mio pensionamento anticipato: all’improvviso non ho visto bellezza nel mondo e sono ammutolito. Non voglio ricordare. Guardavo i miei alunni e pensavo che non erano reali, che erano esseri immaginari, esseri virtuali, esseri del futuro.”
Una situazione straniante globale che accomuna tutti coloro che in quei mesi insegnavano, indipendentemente dalla nazione in cui lo facessero.
Ma in quella situazione di virtualità, cosa è realmente reale?
Salvador prova a rispondere a questa domanda: è la ricerca dell'amore.
Può un uomo di 58 anni ritornare ad amare? Si può ritornare ad amare, in un momento storico che sembra la negazione dell'amore, in cui i contatti fisici sono blanditi, perché è anche attraverso il contatto che il virus si trasmette. E poi come ci si può baciare se si indossa la mascherina?
Eppure Salvador in questo tempo sospeso si innamora di una donna quarantacinquenne, Montserrat/Altisidora, che gestisce un alimentari nel paese di montagna in cui si è rifugiato: “Non posso avere paura del virus perché mi sono innamorato di Altisidora.
Tutti portano la mascherina e la paura è palpabile, si palpa l’arrivo di eventi straordinari, tutto si sta distorcendo.”
Salvador è un Don Chisciotte del 2020: mi ha fatto sorridere che come unico libro abbia portato con sé proprio il Don Chisciotte della Mancia di Miguel De Cervantes (è stato proprio durante il primo lockdown che ho letto questo capolavoro della letteratura mondiale).
“Perciò, la proposta di futuro che un libro contiene è, in realtà, una perversa ragione per continuare a vivere. E se ti metti a leggere un libro, cominci a percorrere un sentiero, e quando lo stai facendo da un po’ dici «accidenti, ora non me ne torno da dove sono venuto», così continui a camminare, e quando sei a metà strada ti dici «accidenti, con un po’ più di sforzo arrivo alla meta e sarà una meraviglia arrivare alla meta come se fossi un campione, come se avessi fatto una prodezza di cui sentirsi orgoglioso», e così la vita passa e si riempie come può di ciò che capita.
La stessa cosa succede con le storie d’amore: se iniziano con un bacio, bisogna sapere come finiscono.
Le storie d’amore sono come i libri, iniziano e finiscono.”
Il virus Sars-Cov2 non ha portato solo morte e distanziamento.
“Il virus ha portato l’amore nella mia vita.
Perché se non fosse esistito il virus, Altisidora avrebbe avuto più scelta, e avrebbe scelto un altro uomo, un uomo migliore, più giovane, più bello, più alto, più forte, più tenero, più intelligente, più padrone di tutto quel che esiste.”
Manuel Vilas in questo libro, che è molto più di un romanzo (è un libro-mondo, un po' come lo è il Don Chisciotte della Mancia), con una scrittura poetica e attraverso capitoli brevi, riflette sulla Storia, passata e presente, sull'umanità, sull'amore: “Esco per le strade di Madrid, ho il frigorifero vuoto, devo comprare frutta, verdura, uova, latte e un croissant, e vedo un fiume di uomini e donne con il viso coperto, che camminano in silenzio, e aspettano.
Cosa aspettano?
I baci, questo aspettano.”
Questa malattia planetaria non era prevista. A questo pensa Salvador, un professore di 58 anni, in pensione che, con l'avvento della pandemia, decide di andare a vivere in una baita in montagna: “Non era previsto l’arrivo di una malattia planetaria che fa ammutolire i governi, non era previsto che all’Oscurità venisse un capriccio. Non si può contemplare come un semplice incidente, è più di questo. È una manifestazione della Storia. È un essere intelligente la Storia? È possibile che attraverso la Storia ci parli qualcuno? Chi? Noi stessi? Siamo noi che parliamo al noi del futuro?”
Ritorna Manuel Vilas con il suo modo particolarissimo di raccontare le storie.
Devo dire che all'inizio pensavo di rivivere la stessa sensazione angosciante provata nel leggere "In tutto c'è stato bellezza", il primo romanzo che ho letto di Vilas. Ma non è stato così (fu per non rivivire quella sensazione durante la lettura, che evitai di leggere "La gioia, all'improvviso": adesso voglio assolutamente recuperare anche quel romanzo).
A spingere Salvador a chiedere il pensionamento anticipato fu quella sensazione surreale che si impadronì dello spazio-tempo che separava lui dai suoi alunni: “È stato questo il motivo del mio pensionamento anticipato: all’improvviso non ho visto bellezza nel mondo e sono ammutolito. Non voglio ricordare. Guardavo i miei alunni e pensavo che non erano reali, che erano esseri immaginari, esseri virtuali, esseri del futuro.”
Una situazione straniante globale che accomuna tutti coloro che in quei mesi insegnavano, indipendentemente dalla nazione in cui lo facessero.
Ma in quella situazione di virtualità, cosa è realmente reale?
Salvador prova a rispondere a questa domanda: è la ricerca dell'amore.
Può un uomo di 58 anni ritornare ad amare? Si può ritornare ad amare, in un momento storico che sembra la negazione dell'amore, in cui i contatti fisici sono blanditi, perché è anche attraverso il contatto che il virus si trasmette. E poi come ci si può baciare se si indossa la mascherina?
Eppure Salvador in questo tempo sospeso si innamora di una donna quarantacinquenne, Montserrat/Altisidora, che gestisce un alimentari nel paese di montagna in cui si è rifugiato: “Non posso avere paura del virus perché mi sono innamorato di Altisidora.
Tutti portano la mascherina e la paura è palpabile, si palpa l’arrivo di eventi straordinari, tutto si sta distorcendo.”
Salvador è un Don Chisciotte del 2020: mi ha fatto sorridere che come unico libro abbia portato con sé proprio il Don Chisciotte della Mancia di Miguel De Cervantes (è stato proprio durante il primo lockdown che ho letto questo capolavoro della letteratura mondiale).
“Perciò, la proposta di futuro che un libro contiene è, in realtà, una perversa ragione per continuare a vivere. E se ti metti a leggere un libro, cominci a percorrere un sentiero, e quando lo stai facendo da un po’ dici «accidenti, ora non me ne torno da dove sono venuto», così continui a camminare, e quando sei a metà strada ti dici «accidenti, con un po’ più di sforzo arrivo alla meta e sarà una meraviglia arrivare alla meta come se fossi un campione, come se avessi fatto una prodezza di cui sentirsi orgoglioso», e così la vita passa e si riempie come può di ciò che capita.
La stessa cosa succede con le storie d’amore: se iniziano con un bacio, bisogna sapere come finiscono.
Le storie d’amore sono come i libri, iniziano e finiscono.”
Il virus Sars-Cov2 non ha portato solo morte e distanziamento.
“Il virus ha portato l’amore nella mia vita.
Perché se non fosse esistito il virus, Altisidora avrebbe avuto più scelta, e avrebbe scelto un altro uomo, un uomo migliore, più giovane, più bello, più alto, più forte, più tenero, più intelligente, più padrone di tutto quel che esiste.”
Manuel Vilas in questo libro, che è molto più di un romanzo (è un libro-mondo, un po' come lo è il Don Chisciotte della Mancia), con una scrittura poetica e attraverso capitoli brevi, riflette sulla Storia, passata e presente, sull'umanità, sull'amore: “Esco per le strade di Madrid, ho il frigorifero vuoto, devo comprare frutta, verdura, uova, latte e un croissant, e vedo un fiume di uomini e donne con il viso coperto, che camminano in silenzio, e aspettano.
Cosa aspettano?
I baci, questo aspettano.”
June 10, 2023
4.5 ⭐️ “para eso venimos al mundo, para enamorarnos hasta morir de locura. Aunque nunca es así, nos morimos de otras cosas, pero no de amor.”
¡Grata sorpresa! Llegué a este libro por mera casualidad y me ha encantado. Se sitúa en España en tiempos de la pandemia. Un maestro jubilado queda confinado en una cabaña, ahí conocerá a Monserrat, la empleada del supermercado más cercano.
Lo que más me ha gustado son las muchas referencias a Don Quijote de la Mancha y las reflexiones del protagonista sobre el amor, sobre la pasión y sobre la vida.
¡Grata sorpresa! Llegué a este libro por mera casualidad y me ha encantado. Se sitúa en España en tiempos de la pandemia. Un maestro jubilado queda confinado en una cabaña, ahí conocerá a Monserrat, la empleada del supermercado más cercano.
Lo que más me ha gustado son las muchas referencias a Don Quijote de la Mancha y las reflexiones del protagonista sobre el amor, sobre la pasión y sobre la vida.
December 10, 2021
No se ni que les puedo poner aca! La idea de un amor. La edad. La pandemia. La soledad. Las decisiones. Las oportunidades. El consumismo. La persona amada. Ser correspondido. El mundo. El vino. La comida. Esas platicas de todo y la vez de nada. Los silencios que se entienden.
October 5, 2021
Inacabado. Como historia corta hubiera estado bien, pero se hace pesado.
June 20, 2023
4,5 σύντομα podcast και κείμενο.
Αγάπησα αποφθέγματα!
Αγάπησα αποφθέγματα!
September 27, 2021
La última vez que hablé con Manuel Vilas comenzamos en privado y acabamos en público. Fue una charla bonita. Hablamos de literatura, de escritores, de nuestras lecturas y del amor en la madurez. Hablamos también, esta parte en público, sobre lo difícil que iba a ser que la pandemia pasase a formar parte de los libros. Era un terreno resbaladizo. Pero Manuel Vilas se guardaba su as literario, una vez más, en la manga.
Puede parecer al leer “Los besos”, su última novela publicada por Editorial Planeta, que yo conocía su trama cuando guie esa conversación. Fue el azar, lo prometo. Solo al bajarme de ese escenario, que sabinero me ha quedado, me enteré de que hablaba del amor maduro, y no supe hasta abrir la novela que la trama transcurría en el periodo de confinamiento.
Y vengo hoy aquí, casi de nuevo junto a Manuel Vilas, a hablar de amor, de confinamiento, de filosofía y de vida.
Los besos es un libro en el que el escritor abandona la autoficción sin olvidarse de la prosa poética, sumamente poética, de Ordesa. Dice Vilas que la gente necesita mucha poesía y él nos la da.
La trama es sencilla, un profesor retirado, Salvador, que huye de Madrid a un pueblo para pasar ahí el confinamiento, y se enamora en “siete minutos” de Montserrat, la dependienta de una de esas bonitas tiendas rurales que lo venden todo. Ahí, en esa confesión de enamoramiento inmediato, el lector comienza a entender que Salvador tiene una extraña tendencia a idealizar el amor. No es Salvador, pese a eso, un personaje que explote al principio al principio de la trama, no. Salvador evoluciona y mucho. Crece. Muda. Casi se distorsiona a sí mismo en su ensalzamiento de Montserrat, a quien en tremendo homenaje al Quijote más sátiro, desdobla en Altisidora. Y tú, que le lees, te quedas boquiabierta. ¿Qué puede llevar al autor a elegir a Altisidora y no a la dulce Dulcinea? La maestría narrativa. Porque precisamente ese buscado desdoble de la protagonista femenina refuerza la personalidad quijotesca de nuestro protagonista.
https://www.palabrasencadena.com/2021...
Puede parecer al leer “Los besos”, su última novela publicada por Editorial Planeta, que yo conocía su trama cuando guie esa conversación. Fue el azar, lo prometo. Solo al bajarme de ese escenario, que sabinero me ha quedado, me enteré de que hablaba del amor maduro, y no supe hasta abrir la novela que la trama transcurría en el periodo de confinamiento.
Y vengo hoy aquí, casi de nuevo junto a Manuel Vilas, a hablar de amor, de confinamiento, de filosofía y de vida.
Los besos es un libro en el que el escritor abandona la autoficción sin olvidarse de la prosa poética, sumamente poética, de Ordesa. Dice Vilas que la gente necesita mucha poesía y él nos la da.
La trama es sencilla, un profesor retirado, Salvador, que huye de Madrid a un pueblo para pasar ahí el confinamiento, y se enamora en “siete minutos” de Montserrat, la dependienta de una de esas bonitas tiendas rurales que lo venden todo. Ahí, en esa confesión de enamoramiento inmediato, el lector comienza a entender que Salvador tiene una extraña tendencia a idealizar el amor. No es Salvador, pese a eso, un personaje que explote al principio al principio de la trama, no. Salvador evoluciona y mucho. Crece. Muda. Casi se distorsiona a sí mismo en su ensalzamiento de Montserrat, a quien en tremendo homenaje al Quijote más sátiro, desdobla en Altisidora. Y tú, que le lees, te quedas boquiabierta. ¿Qué puede llevar al autor a elegir a Altisidora y no a la dulce Dulcinea? La maestría narrativa. Porque precisamente ese buscado desdoble de la protagonista femenina refuerza la personalidad quijotesca de nuestro protagonista.
https://www.palabrasencadena.com/2021...
October 1, 2025
Ενδιαφέρουσα ιστορία, όμως η ακατάσχετη φιλοσοφία του ήρωα με κάθε αφορμή, μπροστά στο ανοιχτό ψυγείο, καθώς βάζει πλυντήριο, και επί παντός του επιστητού, για 500 σελίδες, μόνο ως απότοκη της πανδημίας μπορεί να δικαιολογηθεί.
July 8, 2023
3.5*
Φιλοσοφικό και μελαγχολικό, γραμμένο την εποχή της καραντίνας του κόβιντ.
Μας μιλάει για έναν έρωτα που προέκυψε την περίοδο του εγκλεισμού στην πανδημία.
Ο Σαλβαδόρ καταφεύγει σε ένα μικρό σπίτι στις παρυφές ενός δάσους μιας μικρής πόλης της Ισπανίας για να μείνει στην καραντίνα. Οι ανώτεροι του τον ανάγκασαν σε πρόωρη συνταξιοδότηση όταν διαπίστωσαν διαταραχή της προσοχής του καθώς δίδασκε τους μαθητές του, την οποία απέδωσαν σε αρχόμενη άνοια. Εϊναι 58 ετών, κατά βάσιν ανέραστος. Φέρνει μαζί του τον "Δον Κιχώτη" του Θερβάντες.
Όταν ο Σαλβαδόρ ερωτεύεται, μακαρίζει την πανδημία γιατί όπως λέει αυτή η γυναίκα πρόσεξε αναγκαστικά εκείνον μη έχοντας τις επιλογές που θα είχε στους κανονικούς καιρούς. Έτσι, ζει τον απόλυτο έρωτα, σύμφωνα με όσα πιστεύει. Βιώνει τον έρωτα του παραλληλίζοντας τον με τον έρωτα του Θερβάντες για τη Δουλτσινέα - Αλτισιδόρα του.
Στο τέλος, με παρησσία, αποφασίζει να κρατήσει τον έρωτα του ανέγγιχτο από τη φθορά του χρόνου.
Το βιβλίο είναι γεμάτο με σκέψεις, διαπιστώσεις, επικρίσεις ...
Ίσως να γίνεται κουραστικό, ώρες ώρες.
Αποτυπώνει όμως μια ιδιαίτερη εποχή που ζήσαμε όλοι και σε αρκετά σημεία φέρνει στο νου σκέψεις που κάναμε και οι ίδιοι στις στιγμές της αναγκαστικής προσωπικής μοναξιάς που βιώσαμε.
Παραθέτω αρκετά αποσπάσματα :
Σκέφτηκα τα πουλιά, να προσφέρω φετούλες μανταρίνι στα πετούμενα τ΄ουρανού. Το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια δίδασκα εφήβους πιθανώς σχημάτισε αυτόν τον μυστικιστικό χαρακτήρα που απέκτησα και προέρχεται από την ταπεινοφροσύνη, στην οποία βασίζεται πάντα η μετάδοση της γνώσης. Χωρίς ταπεινοφροσύνη η ευφυΐα είναι απλώς ματαιοδοξία.
Στον κόσμο βασιλεύουν τώρα οι επιδημιολόγοι, από τους οποίους ζητάνε μια εξήγηση που μόνο ο ίδιος ο Θεός θα μπορούσε να δώσει, αν υπήρχε. Βλέπω τη ματαιοδοξία των επιδημιολόγων, τον επικοινωνιακό τους θρίαμβο. Για τον ιό δεν ξέρουν πολλά, αλλ΄απολαμβάνουν τη στιγμή της επιτυχίας τους. Στο κάτω κάτω, ας γνωρίζουν ελάχιστα, είναι οι μόνοι που γνωρίζουν κάτι. Χωρίς αυτές τις στιγμές της επιτυχίας που έχει το κάθε επάγγελμα, η ζωή είναι επίπεδη.
Απ' τις τέσσερεις τα ξημερώματα, τα προγράμματα της τηλεόρασης μπαίνουν σε άγνωστο έδαφος, μες τον εξευτελισμό, τις επαναλήψεις και τα σκουπίδια. Προχωρώ στο ξημέρωμα με τη βοήθεια εκπομπών που εμβαθύνουν στο βαθύ τίποτα. Το βαθύ τίποτα της ευφυίας και των ανθρώπινων συναισθημάτων, που χαραμίζονται εξευτελιστικά, γίνονται σκατά, αρρώστια.
Εκεί βρίσκεται η απαρχή της μόλυνσης.
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που έζησαν τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, τι να ένιωθαν; Δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν την έκταση του γεγονότος, διότι δεν υπήρχαν οπτικοακουστικά μέσα. Θα ζούσαν στο σκοτάδι την αγριότητα της Ιστορίας. Εμείς αυτή την αγριότητα τη ζούμε φωταγωγημένη.
Το παρόν είναι κάτι σα μονομάχος που έχει κόψει το κεφάλι του παρελθόντος κι έχει καρφώσει το σπ��θί στην καρδιά του μέλλοντος. Το παρελθόν είναι ακέφαλο και το μέλλον άκαρδο.
Το παρελθόν έχει μετατραπεί σ΄ένα παραμυθολόγιο με παράξενες, γραφικές ιστορίες, που καμιά φορά φτάνουν μέχρι το παρόν. Παλιά, το παρελθόν είχε κύρος και ήταν αντικείμενο φιλοσοφικής σπουδής, ερμηνείας και μελέτης. Τώρα, θεωρούμε το παρελθόν μέρος γελοίο, ανεπιθύμητο, χωρίς ίντερνετ, τεχνολογία και smartphones, ούτε τρένα υψηλής ταχύτητας. Ένα μέρος όπου οι άνθρωποι που μπορούσαν να ταξιδέψουν το έκαναν καβάλα στ΄άλογο. Το παρελθόν είναι άνθρωποι φτωχοί που πέρασαν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια ταξιδεύοντας καβάλα σε ζώα : καμήλες ελέφαντες, άλογα. Ένας οποισδήποτε σημερινός ζητιάνος έχει ανέβει σ΄ένα λεωφορείο ή σ΄ένα τρένο κι έχει ταξιδέψει χίλιες φορές γρηγορότερα απ΄τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Ναπολέοντα.
Αυτή η ευχαρίστηση, του να βρίσκεσαι εδώ, ανάμεσα στα δέντρα, απαγορεύεται για δισεκατομμύρια ανθρώπους, που είναι παγιδευμένοι στις πόλεις τους, στα κρεβάτια τους, στα διαμερίσματα τους, στα κουτιά τους. Η πόλη είναι κουτί, το διαμέρισμα είναι κουτί, η κρεβατοκάμαρα είναι κουτί, το κρεβάτι είναι κουτί, όλα είναι ειδοποιήσεις για το τελευταίο κουτί στο οποίο θα μας βάλουν.
Το φυσιολογικό θα ήταν να υπήρχαν γέροι και νέοι σε αναλογία, αλλά υπάρχουν μόνο γέροι. Η βασίλισσα της Αγγλίας και ο καινούργιος υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι γέροι. Παλιά, τα γηρατειά σήμαιναν σοφία και μετάδοση πείρας. Σήμερα σημαίνουν απληστία για να συνεχίσουν για άλλη μια μέρα σε τούτο τον κόσμο, μια απληστία καθ΄εαυτήν, δεν είναι προσφορά γνώσης σε άλλους, τώρα τα γηρατειά είναι ένας καθρέφτης στον οποίο κοιταζόμαστε : θέλουμε να έχουν απεριόριστη ιατρική φροντίδα, εδραιωμένη ευημερία, ν΄αντικατοπτρίζουν τον ανώτερο πολιτισμό μας κι εκείνοι, οι γέροι, επιβιώνουν, αρπάζονται απ΄τη ζωή....
Τι θα γινόμουν εγώ χωρίς το βιβλίο του Θερβάντες, διότι αυτό το βιβλίο κι όλα τα βιβλία είναι κρησφύγετα που σε προστατεύουν απ΄τους λύκους της παραίτησης και της κατάθλιψης. Ένα βιβλίο είναι μια πρόταση για το μέλλον, όπως κι ένας έρωτας, διότι το βιβλίο σου λέει "Δε με έχεις διαβάσει, δεν με ξέρεις, αν έχεις αποφασίσει ν΄αυτοκτονήσεις πρέπει να ξέρεις ότι θα πεθάνεις χωρίς να μάθεις ποιο είμαι".
Επομένως, αυτή η πρόταση για το μέλλον που περιέχεται στο βιβλίο είναι στην πραγματικότητα μια διεστραμμένη δικαιολογία για να συνεχίσεις να ζεις. Κι αν βαλθείς να διαβάσεις ένα βιβλίο, αρχίζεις να διαβαίνεις ένα δρόμο κι όταν έχει περάσει λίγη ώρα λες " εντάξει, δεν θα γυρίζω τώρα εκεί απ΄όπου ήρθα" κι έτσι εξακολουθείς να περπατάς κι όταν βρίσκεσαι στα μισά του δρόμου, λες στον εαυτό σου "άντε με λίγη προσπάθεια ακόμα θα πιάσω το στόχο και θα είναι υπέροχο να πιάσω το στόχο σαν να ήμουν πρωταθλητής, σαν να΄χω καταφέρει έναν άθλο για τον οποίο θα είμαι περήφανος".
Κι έτσι περνάει η ζωή και γεμίζει με τα καλά που φέρνει η τύχη.
Το ίδιο συμβαίνει με τις ερωτικές ιστορίες. Αν ξεκινήσουν με ένα φιλί πρέπει αν μάθουμε πως τελειώνουν.
Οι ερωτικές ιστορίες είναι σαν τα βιβλία, αρχίζουν και τελειώνουν.
Μήπως μόνον η νιότη είναι ο καιρός του έρωτα; Δεν γίνεται να΄ναι έτσι, πρέπει να υπάρχουν και οι ερωτικές ιστορίες όταν ανοίγουμε την πόρτα της έβδομης δεκαετίας μας, θα΄ταν άδικο να μη συμβαίνει έτσι. Αλλά όλοι προσβάλλουν τον ερωτευμένο εξηντάρη και η χειρότερη προσβολή έγκειται στην ιδέα ότι οι εξηντάρηδες ή οι πενηντάρηδες είναι ανίκανοι να ζήσουν επικούς έρωτες.
Μας ταπεινώνουν.
Μας προσβάλλουν.
Μας βλέπουν ως απομεινάρια μιας γιορτής.
Ο εχθρός της Ισπανίας, από τον 18ο αιώνα, είναι πάντα ο ίδιος, η υπανάπτυξη. Αδελφή της υπανάπτυξης είναι η αθλιότητα. Και πρώτος ξάδερφος της αθλιότητας είναι ο λυτρωτικός φανατισμός.
Στη σημερινή Ισπανία, η μεσαία τάξη πρέπει να επιλέξει ποια θέλει να τη φτωχύνει, η δεξιά ή η αριστερά. Σου δίνουν τη δυνατότητα να επιλέξεις το δολοφόνο σου. Τώρα η ευθύνη σου είναι να επιλέξεις και σου λένε να είσαι πολύ υπεύθυνος και πως η υπευθυνότητα σου είναι υπέροχη.
Αν αποβάλλεις τον έρωτα απ΄τη ζωή σου, το μόνο που σου μένει είναι ν΄αγοράσεις μια Μερσεντές, ένα μεγαλύτερο σπίτι, ν΄ανελιχθείς στη δουλειά σου, να μισείς αυτούς που δεν σε αφήνουν να προαχθείς στη δουλειά σου και να συνεχίσεις να δημιουργείς συνθήκες για φήμη και ιδιοκτησία.
Δημόσια, κοινωνική και πολιτική φήμη και ιδιοκτησία.
Οι άνθρωποι δεν είναι ερωτευμένοι, έχουν πετάξει έξω απ΄τη ζωή τους τον έρωτα. Πότε ακριβώς οι κοινωνίες, η ηθική τους και οι πολιτικές τους αποφάσισαν ότι ο έρωτας δεν είναι στόχος της ζωής, ποια ατυχή στιγμή αποφάσισαν ότι ο έρωτας δεν είναι επιτυχία;
Ο έρωτας είναι διαλύτης.
Ο ερωτευμένος ή η ερωτευμένη δεν δουλεύουν καλά, δεν συγκεντρώνονται στα εργασιακά τους καθήκοντα, δεν αφοσιώνονται σ΄αυτά που πρέπει να αφοσιωθούν. Επιπλέον, δεν έχουν πολιτική σκέψη. Δεν ξέρουν τίποτα. Δεν διαβάζουν. Δεν αγοράζουν τίποτα. Δεν ταξιδεύουν. Δεν καταναλώνουν. Δεν επιδιώκουν να βελτιώσουν την κοινωνία. Είναι εγωιστές.Περιορίζονται στο να είναι ερωτευμένοι.
Βλέπω την ψυχή σου στα χέρια σου, η ψυχή αναζητά παράθυρα ή πόρτες για να βγει λιγάκι, να κάτσει έξω πέντε λεπτά, αν προσέξεις κι είσαι συνεχώς εν αναμονή, μπορείς να τη δεις, την ψυχή σου, σ΄ευτές τις εξόδους που κρατούν τόσο λίγο.
Παντού ντόπιοι τουρίστες, αυτό είμαστε, κι εγώ ταυτίζομαι μαζί τους, είμαι ένας απ΄αυτούς, ισπανική μεσαία τάξη που κάνει ό,τι μπορεί, προσπαθεί να μη γίνει κατώτερη τάξη, σ΄συτή την προσπάθεια αναλώνεται μέρα νύχτα η ισπανική μεσαία τάξη, να μην κατεβεί κάνα δυο σκαλοπάτια ακόμα και πέσει με τα μούτρα στην αθλιότητα.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό απ΄το να μην έχεις κανέναν για να δείξεις τα εσώρουχα ακριβής μάρκας.
Η πολυτέλεια υπάρχει όταν μπορείς να τη μοιραστείς. Αν δεν μπορείς, είναι το πιο θλιβερό πράγμα στον κόσμο, γι΄αυτό στη διάρκεια της καραντίνας οι άνθρωποι δεν καλλωπίζονταν - για ποιο λόγο, αφού δεν επρόκειτο να σε δει κανείς.
Η γήρανση είναι η καρτ-βιζίτ του Σκότους.
Φιλοσοφικό και μελαγχολικό, γραμμένο την εποχή της καραντίνας του κόβιντ.
Μας μιλάει για έναν έρωτα που προέκυψε την περίοδο του εγκλεισμού στην πανδημία.
Ο Σαλβαδόρ καταφεύγει σε ένα μικρό σπίτι στις παρυφές ενός δάσους μιας μικρής πόλης της Ισπανίας για να μείνει στην καραντίνα. Οι ανώτεροι του τον ανάγκασαν σε πρόωρη συνταξιοδότηση όταν διαπίστωσαν διαταραχή της προσοχής του καθώς δίδασκε τους μαθητές του, την οποία απέδωσαν σε αρχόμενη άνοια. Εϊναι 58 ετών, κατά βάσιν ανέραστος. Φέρνει μαζί του τον "Δον Κιχώτη" του Θερβάντες.
Όταν ο Σαλβαδόρ ερωτεύεται, μακαρίζει την πανδημία γιατί όπως λέει αυτή η γυναίκα πρόσεξε αναγκαστικά εκείνον μη έχοντας τις επιλογές που θα είχε στους κανονικούς καιρούς. Έτσι, ζει τον απόλυτο έρωτα, σύμφωνα με όσα πιστεύει. Βιώνει τον έρωτα του παραλληλίζοντας τον με τον έρωτα του Θερβάντες για τη Δουλτσινέα - Αλτισιδόρα του.
Στο τέλος, με παρησσία, αποφασίζει να κρατήσει τον έρωτα του ανέγγιχτο από τη φθορά του χρόνου.
Το βιβλίο είναι γεμάτο με σκέψεις, διαπιστώσεις, επικρίσεις ...
Ίσως να γίνεται κουραστικό, ώρες ώρες.
Αποτυπώνει όμως μια ιδιαίτερη εποχή που ζήσαμε όλοι και σε αρκετά σημεία φέρνει στο νου σκέψεις που κάναμε και οι ίδιοι στις στιγμές της αναγκαστικής προσωπικής μοναξιάς που βιώσαμε.
Παραθέτω αρκετά αποσπάσματα :
Σκέφτηκα τα πουλιά, να προσφέρω φετούλες μανταρίνι στα πετούμενα τ΄ουρανού. Το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια δίδασκα εφήβους πιθανώς σχημάτισε αυτόν τον μυστικιστικό χαρακτήρα που απέκτησα και προέρχεται από την ταπεινοφροσύνη, στην οποία βασίζεται πάντα η μετάδοση της γνώσης. Χωρίς ταπεινοφροσύνη η ευφυΐα είναι απλώς ματαιοδοξία.
Στον κόσμο βασιλεύουν τώρα οι επιδημιολόγοι, από τους οποίους ζητάνε μια εξήγηση που μόνο ο ίδιος ο Θεός θα μπορούσε να δώσει, αν υπήρχε. Βλέπω τη ματαιοδοξία των επιδημιολόγων, τον επικοινωνιακό τους θρίαμβο. Για τον ιό δεν ξέρουν πολλά, αλλ΄απολαμβάνουν τη στιγμή της επιτυχίας τους. Στο κάτω κάτω, ας γνωρίζουν ελάχιστα, είναι οι μόνοι που γνωρίζουν κάτι. Χωρίς αυτές τις στιγμές της επιτυχίας που έχει το κάθε επάγγελμα, η ζωή είναι επίπεδη.
Απ' τις τέσσερεις τα ξημερώματα, τα προγράμματα της τηλεόρασης μπαίνουν σε άγνωστο έδαφος, μες τον εξευτελισμό, τις επαναλήψεις και τα σκουπίδια. Προχωρώ στο ξημέρωμα με τη βοήθεια εκπομπών που εμβαθύνουν στο βαθύ τίποτα. Το βαθύ τίποτα της ευφυίας και των ανθρώπινων συναισθημάτων, που χαραμίζονται εξευτελιστικά, γίνονται σκατά, αρρώστια.
Εκεί βρίσκεται η απαρχή της μόλυνσης.
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που έζησαν τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, τι να ένιωθαν; Δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν την έκταση του γεγονότος, διότι δεν υπήρχαν οπτικοακουστικά μέσα. Θα ζούσαν στο σκοτάδι την αγριότητα της Ιστορίας. Εμείς αυτή την αγριότητα τη ζούμε φωταγωγημένη.
Το παρόν είναι κάτι σα μονομάχος που έχει κόψει το κεφάλι του παρελθόντος κι έχει καρφώσει το σπ��θί στην καρδιά του μέλλοντος. Το παρελθόν είναι ακέφαλο και το μέλλον άκαρδο.
Το παρελθόν έχει μετατραπεί σ΄ένα παραμυθολόγιο με παράξενες, γραφικές ιστορίες, που καμιά φορά φτάνουν μέχρι το παρόν. Παλιά, το παρελθόν είχε κύρος και ήταν αντικείμενο φιλοσοφικής σπουδής, ερμηνείας και μελέτης. Τώρα, θεωρούμε το παρελθόν μέρος γελοίο, ανεπιθύμητο, χωρίς ίντερνετ, τεχνολογία και smartphones, ούτε τρένα υψηλής ταχύτητας. Ένα μέρος όπου οι άνθρωποι που μπορούσαν να ταξιδέψουν το έκαναν καβάλα στ΄άλογο. Το παρελθόν είναι άνθρωποι φτωχοί που πέρασαν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια ταξιδεύοντας καβάλα σε ζώα : καμήλες ελέφαντες, άλογα. Ένας οποισδήποτε σημερινός ζητιάνος έχει ανέβει σ΄ένα λεωφορείο ή σ΄ένα τρένο κι έχει ταξιδέψει χίλιες φορές γρηγορότερα απ΄τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Ναπολέοντα.
Αυτή η ευχαρίστηση, του να βρίσκεσαι εδώ, ανάμεσα στα δέντρα, απαγορεύεται για δισεκατομμύρια ανθρώπους, που είναι παγιδευμένοι στις πόλεις τους, στα κρεβάτια τους, στα διαμερίσματα τους, στα κουτιά τους. Η πόλη είναι κουτί, το διαμέρισμα είναι κουτί, η κρεβατοκάμαρα είναι κουτί, το κρεβάτι είναι κουτί, όλα είναι ειδοποιήσεις για το τελευταίο κουτί στο οποίο θα μας βάλουν.
Το φυσιολογικό θα ήταν να υπήρχαν γέροι και νέοι σε αναλογία, αλλά υπάρχουν μόνο γέροι. Η βασίλισσα της Αγγλίας και ο καινούργιος υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι γέροι. Παλιά, τα γηρατειά σήμαιναν σοφία και μετάδοση πείρας. Σήμερα σημαίνουν απληστία για να συνεχίσουν για άλλη μια μέρα σε τούτο τον κόσμο, μια απληστία καθ΄εαυτήν, δεν είναι προσφορά γνώσης σε άλλους, τώρα τα γηρατειά είναι ένας καθρέφτης στον οποίο κοιταζόμαστε : θέλουμε να έχουν απεριόριστη ιατρική φροντίδα, εδραιωμένη ευημερία, ν΄αντικατοπτρίζουν τον ανώτερο πολιτισμό μας κι εκείνοι, οι γέροι, επιβιώνουν, αρπάζονται απ΄τη ζωή....
Τι θα γινόμουν εγώ χωρίς το βιβλίο του Θερβάντες, διότι αυτό το βιβλίο κι όλα τα βιβλία είναι κρησφύγετα που σε προστατεύουν απ΄τους λύκους της παραίτησης και της κατάθλιψης. Ένα βιβλίο είναι μια πρόταση για το μέλλον, όπως κι ένας έρωτας, διότι το βιβλίο σου λέει "Δε με έχεις διαβάσει, δεν με ξέρεις, αν έχεις αποφασίσει ν΄αυτοκτονήσεις πρέπει να ξέρεις ότι θα πεθάνεις χωρίς να μάθεις ποιο είμαι".
Επομένως, αυτή η πρόταση για το μέλλον που περιέχεται στο βιβλίο είναι στην πραγματικότητα μια διεστραμμένη δικαιολογία για να συνεχίσεις να ζεις. Κι αν βαλθείς να διαβάσεις ένα βιβλίο, αρχίζεις να διαβαίνεις ένα δρόμο κι όταν έχει περάσει λίγη ώρα λες " εντάξει, δεν θα γυρίζω τώρα εκεί απ΄όπου ήρθα" κι έτσι εξακολουθείς να περπατάς κι όταν βρίσκεσαι στα μισά του δρόμου, λες στον εαυτό σου "άντε με λίγη προσπάθεια ακόμα θα πιάσω το στόχο και θα είναι υπέροχο να πιάσω το στόχο σαν να ήμουν πρωταθλητής, σαν να΄χω καταφέρει έναν άθλο για τον οποίο θα είμαι περήφανος".
Κι έτσι περνάει η ζωή και γεμίζει με τα καλά που φέρνει η τύχη.
Το ίδιο συμβαίνει με τις ερωτικές ιστορίες. Αν ξεκινήσουν με ένα φιλί πρέπει αν μάθουμε πως τελειώνουν.
Οι ερωτικές ιστορίες είναι σαν τα βιβλία, αρχίζουν και τελειώνουν.
Μήπως μόνον η νιότη είναι ο καιρός του έρωτα; Δεν γίνεται να΄ναι έτσι, πρέπει να υπάρχουν και οι ερωτικές ιστορίες όταν ανοίγουμε την πόρτα της έβδομης δεκαετίας μας, θα΄ταν άδικο να μη συμβαίνει έτσι. Αλλά όλοι προσβάλλουν τον ερωτευμένο εξηντάρη και η χειρότερη προσβολή έγκειται στην ιδέα ότι οι εξηντάρηδες ή οι πενηντάρηδες είναι ανίκανοι να ζήσουν επικούς έρωτες.
Μας ταπεινώνουν.
Μας προσβάλλουν.
Μας βλέπουν ως απομεινάρια μιας γιορτής.
Ο εχθρός της Ισπανίας, από τον 18ο αιώνα, είναι πάντα ο ίδιος, η υπανάπτυξη. Αδελφή της υπανάπτυξης είναι η αθλιότητα. Και πρώτος ξάδερφος της αθλιότητας είναι ο λυτρωτικός φανατισμός.
Στη σημερινή Ισπανία, η μεσαία τάξη πρέπει να επιλέξει ποια θέλει να τη φτωχύνει, η δεξιά ή η αριστερά. Σου δίνουν τη δυνατότητα να επιλέξεις το δολοφόνο σου. Τώρα η ευθύνη σου είναι να επιλέξεις και σου λένε να είσαι πολύ υπεύθυνος και πως η υπευθυνότητα σου είναι υπέροχη.
Αν αποβάλλεις τον έρωτα απ΄τη ζωή σου, το μόνο που σου μένει είναι ν΄αγοράσεις μια Μερσεντές, ένα μεγαλύτερο σπίτι, ν΄ανελιχθείς στη δουλειά σου, να μισείς αυτούς που δεν σε αφήνουν να προαχθείς στη δουλειά σου και να συνεχίσεις να δημιουργείς συνθήκες για φήμη και ιδιοκτησία.
Δημόσια, κοινωνική και πολιτική φήμη και ιδιοκτησία.
Οι άνθρωποι δεν είναι ερωτευμένοι, έχουν πετάξει έξω απ΄τη ζωή τους τον έρωτα. Πότε ακριβώς οι κοινωνίες, η ηθική τους και οι πολιτικές τους αποφάσισαν ότι ο έρωτας δεν είναι στόχος της ζωής, ποια ατυχή στιγμή αποφάσισαν ότι ο έρωτας δεν είναι επιτυχία;
Ο έρωτας είναι διαλύτης.
Ο ερωτευμένος ή η ερωτευμένη δεν δουλεύουν καλά, δεν συγκεντρώνονται στα εργασιακά τους καθήκοντα, δεν αφοσιώνονται σ΄αυτά που πρέπει να αφοσιωθούν. Επιπλέον, δεν έχουν πολιτική σκέψη. Δεν ξέρουν τίποτα. Δεν διαβάζουν. Δεν αγοράζουν τίποτα. Δεν ταξιδεύουν. Δεν καταναλώνουν. Δεν επιδιώκουν να βελτιώσουν την κοινωνία. Είναι εγωιστές.Περιορίζονται στο να είναι ερωτευμένοι.
Βλέπω την ψυχή σου στα χέρια σου, η ψυχή αναζητά παράθυρα ή πόρτες για να βγει λιγάκι, να κάτσει έξω πέντε λεπτά, αν προσέξεις κι είσαι συνεχώς εν αναμονή, μπορείς να τη δεις, την ψυχή σου, σ΄ευτές τις εξόδους που κρατούν τόσο λίγο.
Παντού ντόπιοι τουρίστες, αυτό είμαστε, κι εγώ ταυτίζομαι μαζί τους, είμαι ένας απ΄αυτούς, ισπανική μεσαία τάξη που κάνει ό,τι μπορεί, προσπαθεί να μη γίνει κατώτερη τάξη, σ΄συτή την προσπάθεια αναλώνεται μέρα νύχτα η ισπανική μεσαία τάξη, να μην κατεβεί κάνα δυο σκαλοπάτια ακόμα και πέσει με τα μούτρα στην αθλιότητα.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό απ΄το να μην έχεις κανέναν για να δείξεις τα εσώρουχα ακριβής μάρκας.
Η πολυτέλεια υπάρχει όταν μπορείς να τη μοιραστείς. Αν δεν μπορείς, είναι το πιο θλιβερό πράγμα στον κόσμο, γι΄αυτό στη διάρκεια της καραντίνας οι άνθρωποι δεν καλλωπίζονταν - για ποιο λόγο, αφού δεν επρόκειτο να σε δει κανείς.
Η γήρανση είναι η καρτ-βιζίτ του Σκότους.
May 25, 2022
Os beijos de @manuel.vilas
Salvador um Professor de Madrid vai viver
para uma pequena vila numa cabana onde
conhece Montserrat e logo começam a ter
uma confiança e intimidade que os leva a
revelações surpreendentes. Em pleno
confinamento
ele começa a fazer uma viagem pela coisas
da vida afinal o que é amar ? O que é sentir
desejo? O erotismo? As pequenas coisas
que nunca reparamos que existem a nossa
volta?
Um livro fabuloso onde o autor de uma
forma quase poética nos leva a meditar
sobre tudo e sobre nada , com uma
profundidade por vezes emotiva outras
vezes com humor, um livro que nem era
o meu estilo de leitura o que me levou a
hesitar mas que me
arrebatou desde a primeira página
Aconselho vivamente que leiam
Salvador um Professor de Madrid vai viver
para uma pequena vila numa cabana onde
conhece Montserrat e logo começam a ter
uma confiança e intimidade que os leva a
revelações surpreendentes. Em pleno
confinamento
ele começa a fazer uma viagem pela coisas
da vida afinal o que é amar ? O que é sentir
desejo? O erotismo? As pequenas coisas
que nunca reparamos que existem a nossa
volta?
Um livro fabuloso onde o autor de uma
forma quase poética nos leva a meditar
sobre tudo e sobre nada , com uma
profundidade por vezes emotiva outras
vezes com humor, um livro que nem era
o meu estilo de leitura o que me levou a
hesitar mas que me
arrebatou desde a primeira página
Aconselho vivamente que leiam
April 10, 2023
solo quiero un beso, todo está en los besos💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔
October 3, 2023
Βρισκόμαστε στη Μαδρίτη το 2020. Το σκηνικό είναι γνώριμο σε όλους: πρόκειται για την έναρξη της καραντίνας λόγω covid. Ο 58χρονος Σαλβαδόρ, καθηγητής στο επάγγελμα, έχει πρόσφατα συνταξιοδοτηθεί, καθώς αντιμετωπίζει προβλήματα με τη μνήμη του. Αποσύρεται λοιπόν στην επαρχία, σε ένα διαμέρισμα που του έχει παραχωρηθεί από το συνδικάτο. Εκεί γνωρίζει τη Μονσεράτ, η οποία είναι 15 χρόνια μικρότερή του και γίνονται ζευγάρι. Εκείνη εργάζεται στο τοπικό παντοπωλείο, είναι διαζευγμένη και ο πρώην σύζυγός της έχει πάρει τον μικρό τους γιο μαζί του στην Γερμανία.
Ο Σαλβαδόρ έχει εμμονή με τον Δον Κιχώτη. Σε αντίθεση με την Μονσεράτ, είναι αθεράπευτα ρομαντικός και ονειροπόλος. Η περίοδος της κοινωνικής απομόνωσης είναι για εκείνον ευκαιρία να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Παράλληλα ο έρωτας σε αυτή την ηλικία, θα τον γεμίσει ζωντάνια. Μέχρι που ανακοινώνεται η άρση των μέτρων κι εκεί οι ισορροπίες θα αλλάξουν...
Βρήκα το μυθιστόρημα του Vilas ιδιαίτερα απολαυστικό. Η αφήγηση είναι γρήγορη, το ύφος του συγγραφέα ιδιαίτερο, ενώ οι μνήμες του ήρωα δίνουν τροφή για σκέψη σε σχέση με την ιστορία, την κοινωνία, τις σχέσεις και φυσικά τον έρωτα... έκανα κι εγώ μαζί του μία σύντομη αναδρομή στις σκέψεις και τις ανησυχίες εκείνης της περιόδου.
Ο Σαλβαδόρ έχει εμμονή με τον Δον Κιχώτη. Σε αντίθεση με την Μονσεράτ, είναι αθεράπευτα ρομαντικός και ονειροπόλος. Η περίοδος της κοινωνικής απομόνωσης είναι για εκείνον ευκαιρία να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Παράλληλα ο έρωτας σε αυτή την ηλικία, θα τον γεμίσει ζωντάνια. Μέχρι που ανακοινώνεται η άρση των μέτρων κι εκεί οι ισορροπίες θα αλλάξουν...
Βρήκα το μυθιστόρημα του Vilas ιδιαίτερα απολαυστικό. Η αφήγηση είναι γρήγορη, το ύφος του συγγραφέα ιδιαίτερο, ενώ οι μνήμες του ήρωα δίνουν τροφή για σκέψη σε σχέση με την ιστορία, την κοινωνία, τις σχέσεις και φυσικά τον έρωτα... έκανα κι εγώ μαζί του μία σύντομη αναδρομή στις σκέψεις και τις ανησυχίες εκείνης της περιόδου.
July 17, 2023
Σχετική αναρτηση στο Instagram 😊
November 15, 2021
Bellamente escrito, una historia del confinamiento que tiene que ser leída, personajes entrañables.
January 26, 2023
Marzo del 2020. Salvador, de profesión profesor, se hospeda en un bungalow situado en la sierra de Madrid justo dos días antes de decretarse el estado de alarma en España, por prescripción médica. Durante el confinamiento conoce a Montserrat, dueña de la tienda en la que Salvador hace las compras necesarias para su día a día. Desde el primer momento se forja un vínculo muy fuerte entre los dos.
Tanto por la portada como por el título puede parecer que es un libro romántico. Sí hay una historia de amor, pero no pertenece a ese género. Todo lo que el protagonista nos va narrando no es ninguna novedad, ya que se trata de la situación tan surrealista que vivimos cada uno de nosotros desde aquel inolvidable 14 de marzo del 2020. Es cierto que se han escrito muchos libros sobre la pandemia a causa del covid, pero nunca me había encontrado con una forma tan poética y bonita de narrar un acontecimiento triste y doloroso. Como bien dice el título, nos habla de la importancia de los besos. Besos de hermanos, besos de padres y madres, besos entre amigos, besos de amor, besos robados y besos pactados. Esos besos que nos fueron negados ocultándolos tras una mascarilla y que tanto echamos de menos durante demasiado tiempo.
🔹️"Los ojos lo son todo, mirar a los ojos lo es todo. Lo declaras todo. Es una aduana en donde nadie miente".
Tanto por la portada como por el título puede parecer que es un libro romántico. Sí hay una historia de amor, pero no pertenece a ese género. Todo lo que el protagonista nos va narrando no es ninguna novedad, ya que se trata de la situación tan surrealista que vivimos cada uno de nosotros desde aquel inolvidable 14 de marzo del 2020. Es cierto que se han escrito muchos libros sobre la pandemia a causa del covid, pero nunca me había encontrado con una forma tan poética y bonita de narrar un acontecimiento triste y doloroso. Como bien dice el título, nos habla de la importancia de los besos. Besos de hermanos, besos de padres y madres, besos entre amigos, besos de amor, besos robados y besos pactados. Esos besos que nos fueron negados ocultándolos tras una mascarilla y que tanto echamos de menos durante demasiado tiempo.
🔹️"Los ojos lo son todo, mirar a los ojos lo es todo. Lo declaras todo. Es una aduana en donde nadie miente".
February 16, 2023
Hasta ahora, nunca había leído nada de Manuel Vilas, aunque conocía al autor por "Ordesa". La semana pasada, como había sido mi cumpleaños, me regalaron "Nosotros", su último libro, aunque reconozco que solo me interesa porque me parece bellísima la chica de la carátula del libro.
El otro día cogí de la biblioteca de Baracaldo "Los besos" porque quería leer algo antes de adentrarme en su último libro. Pues bien, he leído 34 páginas y lo he abandonado al instante. En mi opinión, no es literatura.
El otro día cogí de la biblioteca de Baracaldo "Los besos" porque quería leer algo antes de adentrarme en su último libro. Pues bien, he leído 34 páginas y lo he abandonado al instante. En mi opinión, no es literatura.
June 17, 2022
Intenté que me gustara un poco y la verdad es que es de los libros más enfadosos que he leído.
Muy monótono y repetitivo. Un señor que romantiza e idealiza todo en su vida, lejos de lo real, muy en su onda existencial. Ni el amor hizo que se bajara de la nube en que siempre parecía estar.
Muy monótono y repetitivo. Un señor que romantiza e idealiza todo en su vida, lejos de lo real, muy en su onda existencial. Ni el amor hizo que se bajara de la nube en que siempre parecía estar.
January 21, 2022
Lindo, romántico y melancólico...
March 1, 2025
3.5 🌟
December 6, 2021
Baci scagliati qui
September 4, 2021
El poder de las palabras de Vilas alborota la mente e invita a escribir.
Una historia de amor, de bondad, de remembranza. El valor del erotismo como exaltación del amor físico en el arte hace sonreír.
Una historia de amor, de bondad, de remembranza. El valor del erotismo como exaltación del amor físico en el arte hace sonreír.
December 17, 2021
La pasión es un brote de nervios, el amor es un acto de determinación. Y en el medio, ¿qué son los besos? Manuel Vilas escribe sobre el valor, la dimensión y la textura que el contacto de los labios dan a una vida.
Lo hace a través de unos personajes maduros, pero no por ello menos confundidos. En un escenario (la pandemia) que nos es de sobra conocido. Y con un estilo 100% Vilas que escribe con una pluma afilada por la filosofía, mojada en la tinta de lo terrenal y que se desliza por el lienzo de la poesía. Sin despeinarse.
Es cierto que no he conectado nunca del todo con las historias y los personajes que Manuel inventa para explicarnos su (el) mundo, pero es innegable que es un embaucador de las letras capaz de hacer que te olvides de todo lo demás, excepto de esa mosca detrás de la oreja que te zumba y te dice "esto también habla de ti".
Lo hace a través de unos personajes maduros, pero no por ello menos confundidos. En un escenario (la pandemia) que nos es de sobra conocido. Y con un estilo 100% Vilas que escribe con una pluma afilada por la filosofía, mojada en la tinta de lo terrenal y que se desliza por el lienzo de la poesía. Sin despeinarse.
Es cierto que no he conectado nunca del todo con las historias y los personajes que Manuel inventa para explicarnos su (el) mundo, pero es innegable que es un embaucador de las letras capaz de hacer que te olvides de todo lo demás, excepto de esa mosca detrás de la oreja que te zumba y te dice "esto también habla de ti".
Displaying 1 - 30 of 148 reviews