Հանթինգթոնի գիրքը 1990-ական թցականներից ի վեր ամենատարածված աշխարհաքաղաքական աշխատություններից է, որը նորովի է վերլուծում միջազգային քաղաքական իրողություններն ու դրանց զարգացման ուղիները։ Գրքում առկա դիտարկումների մեծ մասն արդիական են նաև մեր օրերում։
Հեղինակն անցյալի և ներկայի քաղաքակրթությունների պատմության, միմյանց հետ փոխգործունեության, կոնֆլիկտների, պատերազմների և դրանց հետևանքների վերլուծություններով փորձում է մեկ կարևոր բան բացատրել` ապագայում խաղաղությունը կախված է աշխարհի խոշոր քաղաքակրթությունների քաղաքական, հոգևոր ու մտավոր առաջնորդների` իրար հասկանալու և իրար հետ համագործակցելու կարողությունից: Այստեղ, ըստ իս, կարևոր է Արևմուտքի կողմից Օրուելյան հայտնի «բոլոր կենդանիները հավասար են. սակայն որոշ կենդանիներ ավելի հավասար են, քան մնացածը» մտքից հրաժարվելը, քանզի ԱՄՆ-ի` իրեն (այս համատեքստում` Արևմուտքի) «մեն ու միակ գերտերություն» համարելու հաստատակամությունը, մեղմ ասած, լավ հետևանքների չի բերի:
«Ազգը վեր է էթնիկական համայնքից, իսկ հասարակությունը` անհատից։ Ընտանիքը հասարակության հիմնական միավորն է։ Կոնսենսուս` վեճի փոխարեն» Քաղաքագիտական արժեքավոր աշխատություններից մեկն է, որը պարտադիր ընթերցել է պետք, հասկանալու ներկա աշխարհաքաղաքական բարդ ու բազմաշերտ գործողությունները...