Jonge hulpkok Dino heeft het moeilijk. Er zitten gaten en kieren in zijn appartement, zijn ex-vriendin vergeleek hun relatie met ondermaatse appelcake en in het restaurant zit de strenge chef hem dagelijks achter de veren. Rust vindt Dino in het schriftje op zijn nachtkastje, waarin hij de namen noteert van de mensen over wie hij droomt.
Als Dino de dochter van de chef ontmoet, komt ook haar naam in het schriftje terecht. Al snel blijkt dat ook zij van hem heeft gedroomd. Kunnen dromen werkelijkheid worden? Of verandert de werkelijkheid in een droom? Eén ding is zeker: alles heeft te maken met de geschiedenis die kleeft aan de oude Vespa van de chef.
Tegen een achtergrond van druilerige herfstbuien, vreemde telefoontjes over een overleden huurder en een doosje boordevol gebak ontspint er zich een vertederend verhaal vol humor en klein geluk. Maar bovenal toont deze roman hoe liefde onze levens voorgoed kan veranderen.
Ik heb er een tijdje over gedaan om deze recensie te schrijven maar het is één van de moeilijkste die ik al geschreven heb. Ik kan bijna niet beschrijven hoe ik het boek ervaren heb. Ik ben gestart op zaterdagmorgen en sloeg het boek dicht voordat ik ging slapen. Ik wilde het gewoon uitlezen.
Van zodra ik het boek begon te lezen, werd ik meegenomen door de prachtige schrijfstijl van de auteur. Ik hou ervan! Het is enorm filmisch geschreven en leest vlot.
Het is een liefdesverhaal. Niet alleen dat van Dino en Julia maar ook dat van haar vader. De personages zijn niet echt diep uitgewerkt maar dit verhaal kan het hebben. Het voelde niet afstandelijk omdat je op één of andere manier toch dichtbij komt.
Het verhaal gaat weliswaar een kant op die ik niet verwacht had en eindigt helemaal anders dan je als lezer zou denken. Het is ook een soort van open einde waarbij je je eigen fantasie wat moet aanspreken.
Dit boek zelf moet je zelf ervaren. Misschien hou je er net als ik ook van, misschien ontdek je dat het helemaal niks voor jou is. Maar ik vind wel dat dit boek gelezen mag worden. Her komt op mijn favorietenlijstje en ik da deze auteur zeker blijven volgen.
Dino, wat een mooi en ontroerend verhaal doe je uit de doeken, je bent naast dromenvanger vooral een hele goede verhalenverteller. Het verhaal van de chef en de Vespa grijpt jou (en ook ons als lezer) aan en laat je niet meer los. Ik voelde bij je ontmoeting met Julia enkele Romeo & Julia-vibes, wat mij betreft een mooie knipoog naar een ander liefdesverhaal. De Italiaanse achtergrond en 'Julia' deden mij er instant aan denken. Stiekem popte de gedachte ook op of dit even tragisch zou eindigen als de Shakespeare-versie.
Jouw verhaal neemt af en toe enkele hele bijzondere wendingen en ook voelde ik heel veel vrede voor het einde. Dino, ik ben blij dat je exact bent waar je moet zijn en het was enorm fijn om met jou en de andere sterke personages in dit boek kennis te maken.
By the way Dino, wat mij betreft sluit je meer aan bij Ferrari dan Fiat ;-)
Dit boek leest als een trein, de auteur weet je van meet af aan in het verhaal te brengen én te betoveren. Ik heb écht genoten van dit debuut, gewoon prachtig; Wanneer kan iemand dit verfilmen?
Thank you, @elkedagboeken, for the review copy. Young assistant cook Dino is having a hard time. Dino finds rest in the notebook on his bedside table, in which he writes down the names of the people he dreams about. When Dino meets the main cook's daughter, her name also ends up in the notebook not much later. But it soon turns out that she too has dreamed of him. Dino is the main character's nickname. A fun nickname, just like the story. A story that walks the fine line between dream and reality. This makes it feel unique and magical. I was charmed by the bond Dino develops with the chef's daughter. I immediately felt the connection between the two. Unfortunately, it's actually too short a story - not a short story - because in the end I wanted more. The ending is odd and a little confusing, but that's the nature of dreams, isn't it? My rating: 4 out of 5 stars --- Dank je, @elkedagboeken, voor het recensie-exemplaar. Jonge hulpkok Dino heeft het moeilijk. Rust vindt Dino in het schriftje op zijn nachtkastje, waarin hij de namen noteert van de mensen over wie hij droomt. Als Dino de dochter van de chef ontmoet, komt niet veel later ook haar naam in het schriftje terecht. Maar al snel blijkt dat ook zij van hem heeft gedroomd. Dino is de bijnaam van het hoofdpersonage. Een leuke bijnaam, net als het verhaal. Een verhaal dat de lijn tussen droom en werkelijkheid bewandelt. Daardoor voelt het uniek en sprookjesachtig aan. Ik was gecharmeerd door de band die Dino met de dochter van de chefkok ontwikkelt. Ik voelde de connectie tussen de twee direct. Helaas is het eigenlijk een te kort verhaal - niet een kortverhaal - want op het einde wou ik nog meer. Het einde is eigenaardig en een beetje verwarrend, maar dat is net de aard van dromen, niet? Mijn rating: 4 op 5 sterren
Raf De Bie (1986) studeerde aan Schrijvers Academie Antwerpen en was twee jaar redactielid bij Kluger Hans. Zijn kortverhalen verschenen bij o.a. DW B en deFusie. Dromenvanger Dino en het verhaal van de Vespa is zijn debuutroman. Dino zijn pad gaat niet altijd over rozen. Er zitten gaten en kieren in zijn appartement, zijn ex-vriendin vergeleek hun relatie met ondermaatse appelcake en op het werk zit de strenge chef hem dagelijks achter de veren. Rust vindt Dino in het schriftje op zijn nachtkastje, waarin hij de namen noteert van de mensen over wie hij droomt.Hij noemt zichzelf een dromenvanger. Dino is hulpkok en hij heeft er altijd van gedroomd om te koken in in een restaurant. Dino is niet zijn echte naam, maar de chef-kok van het restaurant is een autofreak en vernoemt iedereen in de keuken naar Italiaanse wagens. Voor de hulpkok had hij de Fiat Dino uitgekozen. Dino voelt dat hij op de wereld was gezet met een aangeboren gevoel om de exacte hoeveelheid bloem in een deeg te strooien en een taart op het juiste moment uit de oven te halen. Hij ontdekte dat op jonge leeftijd. Eigenlijk was hij daar niet zo blij mee want er viel weinig faam mee te halen. Mensen juichen niet om een gebakje zoals ze dat doen om een doelpunt in het voetbal, dat is de realiteit. Toch wist hij altijd dat hij in een professionele keuken zou eindigen. Waarom wist hij niet. Het zat zo in zijn hoofd. Hij werkte ondertussen vijf maanden in het restaurant en hij maakte de desserts. Tartufo, panna cotta, cannoli, bocconotti: ze stonden allemaal op de kaart en gingen een voor een door zijn vingers. Elke dag room, boter en bloem. Maar het tempo in de keuken lag zeer hoog want de chef vroeg van zijn werknemers de volle honderd procent en nog een beetje extra. Excuses telden niet. Er waren dagen waarop hij alles verknoeide en er waren dagen waarop hij zijn ontslag wilde geven. Maar toch werd hij elke dag beter in wat hij deed.Op een dag mocht hij er even tussenuit. Hij moest een gebak bij de dochter, Julia, van de chef gaan brengen. Ze verjaarde en ze moest studeren. Over enkele weken had ze examens. Dus moest hij het gebak afleveren en meteen weer terug komen. De dochter verbleef op een kamer midden in de studentenbuurt, een heel eind van het restaurant vandaan. Na een een eerder koele ontvangst kom er een wel een klik tussen JHuli en Dino. Ze kent zelfs zijn naam terwijl hij die niet vermeld heeft. Dino droomt van de dochter van de chef en bijgevolg komt ook haar naam in het schriftje terecht. Maar al snel blijkt dat ook zij van hem heeft gedroomd. En dan ontstaat er een nauwe relatie tussen hen die alles heeft te maken met de geschiedenis uit het verleden die kleeft aan de oude Vespa van de chef. Tegen een achtergrond van druilerige herfstbuien, vreemde telefoontjes over een overleden huurder en een doosje boordevol gebak ontspint er zich een vertederend verhaal vol ontroering, humor en klein geluk en ritjes in adamkostuum op de vespa. Dromenvanger Dino en het verhaal van de Vespa is een zeer mooi en ingenieus verhaal dat laveert tussen een sprookje en een magisch realistisch liefdesverhaal. Toch weet de auteur alles heel geloofwaardig te brengen en zweef je als lezer (al dan niet gekleed) mee op de vespa doorheen onverklaarbare mist en onbekende landschappen. Een ideaal boek om in weg te dromen op wat moeilijke momenten.
Dromenvanger Dino en het verhaal van de Vespa – Raf de Bie Dromenvanger Dino en het verhaal van de Vespa is zeker een boek dat ik heel graag wilde lezen. Het verhaal sprak mij aan, en de cover ziet er ook nog eens prachtig uit. Ben je benieuwd wat ik van dit boek vond? Lees dan hieronder mijn recensie.
Toen ik dit boek in mijn handen had viel mij meteen iets op. Het boekje is dunner dan verwacht. Toen ik het boek opensloeg, kwam ik ook nog eens een heel fijn, en volgens mij iets groter lettertype tegen. Dit maakte zeker dat dit boek ook zo fijn las. De cover ziet er leuk en uitnodigend uit, en ik ben dan ook niet heel lang nadat ik dit boek in handen had, begonnen met lezen. Het duurde niet lang voor dit boek uit was, want het las ook nog eens als een trein. Het verhaal begint heel gewoontjes, maar al snel zit je in een echt liefdesverhaal. De hoofdpersonages zijn redelijk oppervlakkig beschreven. Je leest niet echt iets over het uiterlijk van Dino of Julia. Toch is er iets wat je laat verbinden met deze personages. De humor van Dino en Julia is speciaal en misschien zelfs wel een beetje apart te noemen. Dit maakt dat het erg interessant is om over ze te lezen. ‘Dromenvanger Dino en het verhaal van de Vespa’ is niet zomaar een liefdesverhaal, het is een liefdesverhaal in de stijl van een klassieker zoals Anna Karenina, maar afgespeeld in de hedendaagse tijd. Het is zeker een liefdesverhaal om over na te denken.
‘Het duurde niet lang voor dit boek uit was, want het las ook nog eens als een trein.’ - ⭐⭐⭐⭐
Het verhaal is geschreven in een frisse stijl, met vooral in het begin goedgevonden vergelijkingen die een glimlach op je gezicht toveren. Naarmate het verhaal vordert, sluipt er psychologisering van de verhaallogica in. Dan geeft de auteur te veel uitleg bij de gebeurtenissen, terwijl hij gerust meer op zijn wat aparte fantasie mag vertrouwen.
Dromenvanger Dino en het verhaal van de Vespa vertelt een realistisch verhaal met een tikje magie. Raf De Bie heeft een erg unieke schrijfstijl met typerende en prachtige woordspelingen. Bovendien leest het verhaal erg vlot weg en is het enorm aangenaam om te lezen. Als lezer moet je mee nadenken om niet zelf verloren te lopen in de mist. Sommige betekenissen (voornamelijk het einde) gaan aan mij wat verloren, maar dit geeft dan ook weer de ruimte om zelf invulling te geven aan het verhaal. Ik zie dit boek echt op de leeslijsten komen en Nederlandse leerkrachten dit helemaal ontleden, samen met hun leerlingen. Ik kan niet wachten om meer te lezen van de pen van deze schrijver!
Een speciaal boek, dat is wel het minste wat ik hier kan over zeggen. Het laat me een beetje verward achter.
Dino lijkt me een beetje een eenzame figuur, hij werkt in een restaurant waar hij de desserts maakt en zich laat uitkafferen door de chef. Zijn vorige vriendin heeft het al een tijdje uitgemaakt en hij woont alleen op een klein, uitgeleefd appartement waar hij gewoon de meeste spullen van de vorige, overleden huurder heeft laten in staan. Het boek gaf me eerst de indruk dat het een beetje over een zielige loser zou gaan, maar ik zag al snel dat dat helemaal niet het geval was. Wat een diepzinnige gedachten heeft deze jongen, en wat kan hij die mooi verwoorden! De metaforen zijn prachtig en taalkundig heel knap. “Het voelde alsof je de lucht kon drinken.” Zijn beschouwingen zijn ook mooi filosofisch en zetten je aan het denken. “Ik beschouwde het niet als een eindhalte, eerder als een plek waar je leert om van een situatie het beste te maken”
Deze roman is de debuutroman van Raf De Bie en ik ben zeker dat we nog van hem gaan horen. Al zijn zinnen zijn taalkundige pareltjes, knap om zo een gans boek te kunnen volschrijven.
Nadat Dino de dochter van de chef ontmoet, en de geschiedenis van de Vespa hoort, neemt het verhaal wel een heel aparte, onverwachte wending. Zou ik het durven vergelijken met het magisch realisme? Wat is nog werkelijk? En wat gebeurt in de verbeelding? Of in een droom? Ook heden en verleden, en zelfs de personages lijken in elkaar over te vloeien. Met de liefde als centraal bindmiddel.
Ik denk dat dit boek voor mij ook een eerste kennismaking was met uitgeverij Vrijdag, ik kan me niet meteen herinneren een ander boek van hen gelezen te hebben. Ze vernoemden zichzelf naar het bekende toneelstuk van Hugo Claus en publiceren overwegend werk van Vlaamse auteurs.
Ik ben alleszins heel benieuwd naar nog meer werk van Raf De Bie.
Raf De Bie schreef met deze Dromenvanger Dino zijn debuutroman, en wat voor één! Het verhaal wordt verteld door Dino. Dat is natuurlijk niet zijn echte naam, zijn bijnaam heeft hij te danken aan zijn chef, zijn chef van het Italiaanse restaurant waar hij werkt als hulpkok. Zijn specialiteit als hulpkok is heerlijk Italiaans gebak maar 's nachts, wanneer hij slaapt, vangt Dino dromen. Wanneer hij de dochter van de chef, Julia, voor het eerst ontmoet worden al zijn dromen een heel stukje ingewikkelder. Weet je wel, zo'n heerlijke feelgood waar je bij pagina één al zoiets hebt van, dit is het? Wel, dit is er eentje. Wat een leuk verhaal schreef Raf De Bie neer! Een verhaal waar je doorheen vliegt, vol humor, realistische gebeurtenissen, heerlijke oneliners, Italiaanse desserten en een overdonderend verliefd gevoel. Raf De Bie, ik kan alleen maar dromen over je tweede roman!
Vindt mij ook op Facebook en Instagram @annelies_leest.
Hartverwarmend, ondanks de mist en de tocht die door de kieren van zijn appartement waait, maar dankzij het gebak. Grappig en ook triest, ergens tussen droom en werkelijkheid, of dan toch ook weer niet. Met prachtige woorden, omschrijvingen die staan als een huis en een taalgevoel dat kan tellen.
Ik vond het boek heel chill om te lezen, korte hoofdstukken en duidelijke beschrijvingen. Alleen het verhaal was me te voorspelbaar en het einde vond ik vaag. Je moet veel zelf invullen, wat leuk is maar ik had graag vaststelling gehad op het einde.
Verwondering en onschuld Dino woont in een aftands appartement waarin de rode telefoon van de vorige bewoner nog steeds, werkend en wel, aanwezig is. Dino werkt als hulpje in het restaurant van een chef-kok die ieder personeelslid een bijnaam geeft die te maken heeft met Italiaanse auto’s. Voor de jonge hulpkok heeft hij een Fiat Dino uitgekozen. ‘Een sportwagen die de verwachtingen niet had kunnen inlossen.’ Niet direct een fijne opmerking, maar toch kunnen dat soort uitspraken van zijn brommerige chef Dino niet schelen. De chef is de chef en samen weten ze precies wat ze aan elkaar hebben. Dino is ervan overtuigd dat hij op de wereld is gezet met een aangeboren gevoel om de exacte hoeveelheid bloem in een deeg te storten en een taart op het juiste moment uit de oven te halen. Dat doet hij dagelijks in een rap tempo. Lees de rest van mijn recensie op: https://www.boekenbijlage.nl/verwonde...
Een fantastisch boek, helder geschreven in een stijl die zo makkelijk leest dat ofwel er heel veel tijd in is gaan zitten, ofwel de schrijver een natuurtalent is (of beide). Mooie zinnen en ook mooie beelden -ik realiseerde me dat ik vrijwel alles “voor me zag”. Aanrader.