Βροχή φτερών κύκλωσε τις σκέψεις όλων. Κανένας δεν είχε όρεξη βάρδια να βγάλει. Στην πιο βαθιά γωνία των μαρτυρίων τερμάτιζε η πορεία όλων. Και όπου άλλοτε σιχτίριζαν ακτές, ναύσταθμους και ευτυχισμένες πόλεις, νορμάλ και διεστραμμένοι ένωναν τις φωνές τους και αντιλάληζε στα πέρατα το πιο ακριβό απ’ τα ακριβά νοήματα της εποχής τους: “Τι μαλακία που είναι ο πόλεμος αδέλφια;” Με ορθάνοιχτα μάτια, ατσαλένια, διάβαζε ο Αρμάντο το Θαλασσινό του Μανιφέστο και ξέρναγε θαρρείς την αλήθεια από τα σπλάχνα των αμέτρητων οστράκων που έντυσαν με μυστήριο τις υπόγειες στοές του Shell Grotto. Επάνω από το αγύριστο κεφάλι του, τρία κέρατα κρατούσανε όρθιο τον κόσμο. Στο πρώτο κρατιόταν ένας πάστορας και μπάνιζε ουρανοξύστες στα μήκη και στα πλάτη, στο δεύτερο ιμάμης την έρημο με βλέμμα απλανές κοιτούσε και στο τρίτο ένας ραβίνος δάκρυζε για τη ζωή που η Ιστορία είχε σπρώξει δίχως άλλοθι στην πιάτσα. Πριν από τους τίτλους υπήρξε ο άνθρωπος. Στο κανάλι της Λε Σαμπλ Ντ΄Ολόν αλάργα φεύγαν τα πουλιά και αναφουρμάζονταν το ξερατό των δώδεκα καπνών που άφησαν πίσω στο φευγιό τους οι δώδεκα δαιμόνοι. Συνθετικό μετάξι και περιττώματα ακριβά στης γης τον βούρκο. Βροχή φτερών κύκλωσε τις σκέψεις όλων. Κανένας δεν είχε όρεξη να ταξιδεύει δίχως να έχει από πριν την πορεία χαραγμένη στην ψυχή του. Είχαν όλοι τα χέρια τους κομμένα στο ύψος του καρπού. Και είχαν πλέον και τα μάτια τους δεμένα πιο χαμηλά από το μπόι των ονείρων.
Αισθάνομαι την ανάγκη να εξωτερικεύσω τον ενθουσιασμό και την συγκίνησή μου για το εξαιρετικό μυθιστόρημα του κ. Μάρκου Σαριμανώλη, ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ. Δύσκολη η θέση μου… Πώς να αφήσω πάνω σε λίγες σελίδες τις εντυπώσεις μου, τις γνώσεις που αποκόμισα και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν διαβάζοντας το ογκώδες και βαθυστόχαστο έργο του; Καταρχήν, υπάρχει μια δυνατή ιστορία με πλοκή και απίστευτες ανατροπές .Ο συγγραφέας ξετυλίγει με μαεστρία το νήμα, φτάνοντας τον αναγνώστη στην κορύφωση των τελευταίων εκατόν πενήντα σελίδων, όπου , χωρίς ανάσα, ρουφάει τις πληροφορίες και μένει άναυδος και καθηλωμένος. Και να φανταστεί κανείς, πως τα προσωπικά δράματα των πρωταγωνιστών είναι μέσα απ’ την ζωή. Είναι οι ιστορίες συγγενών μας, ανθρώπων της διπλανής πόρτες , που βίωσαν την δύσκολη εποχή της δεκαετίας του εβδομήντα, όπου κάποιες χώρες της Λατ.Αμερικής, καθώς και Ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Πορτογαλία και η Ελλάδα μας, βυθίστηκαν στο σκοτάδι και πνίγηκαν στο αίμα. Πώς συνδέονται οι ιστορίες λαών, που γεωγραφικά απέχουν τόσο πολύ; Πώς συνδέονται ημερομηνίες του 1974,που ήταν ορόσημο για την χώρα μας και για την Πορτογαλία; Ο συγγραφέας, μ’ έναν αξιοζήλευτο τρόπο, τις συσχετίζει με το Παγκόσμιο αίτημα του γήινου και του συμπαντικού ανθρώπου για Ισότητα, Δικαιοσύνη και Ελευθερία. Και όλα αυτά, τα διαπιστώνεις στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης… Γιατί ο συγγραφέας, με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, προχωράει βαθύτερα, στέκεται παρατηρητής και ερευνά την ανθρώπινη ψυχή, χωρίς να μεροληπτεί, χωρίς να γίνεται διδακτός και να σηκώνει το δάχτυλο, ακόμη και στον πιο στυγνό φασίστα εγκληματία. Δεν σε οδηγεί να νιώσεις οργή, θλίψη… Αισθάνεσαι πως κοιτάζεις κατάματα την αλήθεια των ηρώων και αποφασίζεις εσύ πού θα δώσεις το έλεός σου… Το έργο του είναι ένας ύμνος στον άνθρωπο, στην ελευθερία, στις δυνατότητές του, στα αχαρτογράφητα όρια του, στην γνώση της αναγκαιότητας και στην αναγνώριση της δυναμικής του φόβου… Αιώνια ερωτήματα και προβληματισμοί της ανθρώπινης φύσης παρελαύνουν εύστοχα, χωρίς παιάνες, διδαχές και Ερινύες, αλλά με άφθονο λυρισμό, αγάπη και τρυφεράδα. Ακροβατεί επιτυχημένα ανάμεσα σ’ έναν κόσμο ποίησης, φαντασίας, συναισθημάτων, αντανακλάσεων και σε μια σκληρή πραγματικότητα που δεν της λείπει καμιά λεπτομέρεια. Όλα είναι δοσμένα με συνέπεια απ’ τον κόσμο που πλαισιώνει την ιστορία: η σωστή ορολογία της ναυτικής γλώσσας στα καΐκια, στα λιμάνια, στα σοκάκια της Ταγγέρης, ως την Μεθώνη με το εκτυφλωτικό λευκό του ασβέστη και το μπλε της κάθε πόρτας … Ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται μόνο μια φορά… Έχει πυκνά νοήματα και πίσω απ’ τον περίτεχνο λόγο αναδύονται συνεχώς καινούργιες έννοιες … Και κανείς δεν αφήνει τα διαμάντια να πέσουν κάτω, τα μαζεύει…(όπως λέει κι ο συγγραφέας). Όλα τα είδη του λόγου, με τέχνη περισσή, υπηρετούν τον σκοπό του: να ερεθίσει το συναίσθημα και να προκαλέσει την λογική… Θέλω ν’ αρπάξω τη σιωπή, το θάρρος σου ν’αρπάξω Μα δεν μπορώ είμ’Άνθρωπος και άνθρωπος θα μείνω Στα σκοτεινά θεμέλια του Ειρηνικού θα κλάψω Να γίνει Ειρήνη η θάλασσα, να γίνει ο κόσμος κρίνο. Ο συγγραφέας αποδεικνύεται μέγας συμβολιστής και γητευτής του λόγου. Σε αναγκάζει να καταδυθείς σε απίστευτα βάθη υπαρξιακής αναζήτησης και αγωνίας κι εκεί που νομίζεις ότι προσεγγίζεις τον θησαυρό, σου δίνει μια σπρωξιά και αναδύεσαι για κάποιες γρήγορες ανάσες,… για κάποιο σύντομο διάλειμμα, ώσπου να βρεθείς στην επόμενη πίστα… Συνειδητός και συνεπής στην έννοια της ενότητας όλων, παράγει ζωντανές πολύχρωμες εικόνες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι: Ακούω το κύμα να μιλάει και να αναστενάζει ή είμαι εγώ το κύμα και πλέω μέσα σ’ αυτήν την αιώνια θάλασσα του ασυνειδήτου; Ο δημιουργός αυτής της μυθοπλασίας χαράσσει στο νου μας, με τρόπο μυστικιστικό, νέες διαδρομές… Αλλάζει τους προγραμματισμούς του εγκεφάλου μας… Η ουράνια Ελληνική γλώσσα, με τις άπειρες δυνατότητές της ,γίνεται ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια του. Ο ουρανός, η θάλασσα, η στεριά, τα αστέρια αποκτούν άλλη διάσταση, έρχονται δίπλα μας, μας ερεθίζουν, μας γαληνεύουν, μας προκαλούν, μας αφυπνίζουν, είναι μέσα στον κόσμο μας και ανασαίνουν στον ρυθμό των ηρώων που ονειρεύονται να φτάσουν σε μια ελεύθερη στεριά… Ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ είναι το ταξίδι όλων μας… «Κάπως έτσι ταξιδεύανε όλοι μαζί και ο καθένας μόνος με τον ΤΡΙΤΟ ΕΙΡΗΝΙΚΟ του» Με λίγες λέξεις, ο συγγραφέας θέτει προβληματισμούς που άλλοι χρειάζονται δεκάδες σελίδες για να τους αναπτύξουν. Η ανθρώπινη υπόθεση, με όλες τις αγωνίες και τις αναζητήσεις, συμπυκνωμένη σε δυο λέξεις:ΤΡΙΤΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ. Είναι ένα πλεούμενο ή ο κόσμος όλος; «Ας ζουν στη θάλασσα οι ελεύθεροι και στον Παράδεισο οι πνιγμένοι» Και βέβαια αυτό το έργο μόνο ένα ελεύθερο μυαλό, με καθαρή σκέψη και άδολη ματιά, θα μπορούσε να το αποτυπώσει σε χαρτί… Ένας ελεύθερος άνθρωπος με αχαλίνωτη φαντασία και άφθονη αγάπη για την Κόσμο.
Ευχαριστούμε Μάρκο Σαριμανώλη. Θα προσπαθήσω να σταματήσω εδώ όλον τον ενθουσιασμό μου με δυο προτάσεις απ’ το βιβλίο σου: Καλό ταξίδι σε όσους διάλεξαν την θάλασσα να ζήσουν. Καλή στεριά σε όσους φοβήθηκαν να φύγουν…