What do you think?
Rate this book
Το νησί των οστών
Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος, Χένρι; Πόσα κύματα να αντέξει ο ψυχικός του κόσμος; Η ψυχή μας φθείρεται σαν τον βράχο που στέκει ακίνητος στη θάλασσα. Νομίζεις ότι είναι σταθερός και ισχυρός, ένα σίγουρο έδαφος. Όμως φθείρεται και διαβρώνεται σιγά σιγά, απελπιστικά αργά και τόσο αμετάκλητα κάτω από το θαλασσινό νερό…» Ο ψυχίατρος Χένρι Κουέντους δεν μπορούσε να φανταστεί ούτε στα πιο σκοτεινά του όνειρα τι θα ανακάλυπτε στο Νησί των Οστών, στο οποίο κλήθηκε να υπηρετήσει ως ο ευνοούμενος διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής της μυστηριώδους λαίδης Σκάρλετ Ντι Νότσε. Μια απόφαση που θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή του ίδιου και της οικογένειάς του, αποκαλύπτοντας τα μυστικά του μικρού νησιού στη λιμνοθάλασσα της κοσμοπολίτικης Βενετίας. Μια γοτθική ιστορία αγάπης και τρόμου, δράματος και φαντασίας στο πιο στοιχειωμένο νησί του κόσμου, την Ποβέλια.
284 pages, Paperback
Published January 1, 2021
28 people want to read
About the author
Μαίρη Α. Βούλγαρη
3 books25 followersΗ Μαίρη Βούλγαρη γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην επαρχία ως και τα φοιτητικά της χρόνια. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου καθώς και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Η έμφυτη αγάπη της για τη λογοτεχνία και ειδικότερα για τη λογοτεχνία φαντασίας και τρόμου συντέλεσε στη συγγραφή μικρών διηγημάτων και ιστοριών φαντασίας και τρόμου, ενώ για περίπου ένα χρόνο αρθρογραφούσε στο διάσημο Blog “The Daily Owl”. Η συγγραφή ιστοριών και μυθιστορημάτων αποτελούσε και αποτελεί τις αγαπημένες της ασχολίες καθώς ανέκαθεν γοητευόταν από τους κόσμους του φανταστικού. Το 2016 πήρε μέρος στον διαγωνισμό του Iwrite –Ζόμπι στην Ελλάδα– όπου και διακρίθηκε με το διήγημα «Μαύρο Αίμα». Από τον Ιούλιο του 2017 και μετά συμμετέχει ως αρθρογράφος στο site του φανταστικού “Will o’ wisps”. Μάλιστα, στα πλαίσια των δράσεων του site συμμετείχε στη δεύτερη ανθολογία με τίτλο «Του Χειμώνα Ψίθυροι» με την ιστορία επικής φαντασίας «Ο Καβαλάρης του Ανέμου». Το 2019 πήρε μέρος στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό του λογοτεχνικού περιοδικού «Κέφαλος» όπου το διήγημά της «Η ελεύθερη σκλάβα» διακρίθηκε και απέσπασε το πρώτο βραβείο στο είδος του αστυνομικού διηγήματος.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 6, 2022
Ένα γοτθικό μυθιστόρημα που θυμίζει το πρώτο γοτθικό μυθιστόρημα που έγραψε στα 1764 ο Οράτιος Ουολπολ μας ξεναγεί στο νησί της Ποβελιας όπου διαδραματίζεται η ιστορία της συγγραφέως Μαρία Α. βουλγαρη. Και πιστεψτε με είναι ένα από τα βιβλία που τελείωσα μέσα στη Νέα χρονιά και το αγάπησα.
Τι γοτθικό μυθιστόρημα γεννήθηκε την ίδια εποχή με τον ρομαντισμό και το κίνημα του. Γραμμένο στα 1764 θυμίζει σε πολλά τις ελληνικές τραγωδίες. Ο άνθρωπος προσπαθεί να τα βάλει με τον Θεό. Μιας και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο. Και αυτή η βλασφημία γίνεται πράξη μέσα στο κάστρο του Οτράντο, όπου ο συγγραφέας μας εξιστορεί τον μεταφυσικό τρόμο, που θα γεννηθεί μέσα στους υγρούς του τοίχους.
Η Μαρία Βουλγαρη θα πει την ιστορία της μέσα σε ένα άλλο καταραμένο μέρος. Που και εκεί η ανθρώπινη έπαρση θα αναμετρηθεί με την τρέλα και τα μυστικά. Το τέλος θα είναι καταραμένο όπως και το νησί.
Το μυθιστόρημα είναι γεμάτο από αποκοσμα στοιχεία, με την νυχτα και την σκοτεινια να διέπουν το βιβλίο. Με τον άνθρωπο να προσπαθει να καταλάβει τι είναι αλήθεια και τι όραμα. Αυτό που συμβαίνει στον ήρωα του βιβλίου συμβαίνει σε όποιον με τον εγωισμό και την έπαρση του καταλήγει στα σκοτάδια. Και δεν υπάρχει σωτηρία για αυτόν.
Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που πραγματικά απόλαυσα. Και που χρονια είχα να διαβάσω κατι ανάλογο. Μη το χάσετε.
Τι γοτθικό μυθιστόρημα γεννήθηκε την ίδια εποχή με τον ρομαντισμό και το κίνημα του. Γραμμένο στα 1764 θυμίζει σε πολλά τις ελληνικές τραγωδίες. Ο άνθρωπος προσπαθεί να τα βάλει με τον Θεό. Μιας και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο. Και αυτή η βλασφημία γίνεται πράξη μέσα στο κάστρο του Οτράντο, όπου ο συγγραφέας μας εξιστορεί τον μεταφυσικό τρόμο, που θα γεννηθεί μέσα στους υγρούς του τοίχους.
Η Μαρία Βουλγαρη θα πει την ιστορία της μέσα σε ένα άλλο καταραμένο μέρος. Που και εκεί η ανθρώπινη έπαρση θα αναμετρηθεί με την τρέλα και τα μυστικά. Το τέλος θα είναι καταραμένο όπως και το νησί.
Το μυθιστόρημα είναι γεμάτο από αποκοσμα στοιχεία, με την νυχτα και την σκοτεινια να διέπουν το βιβλίο. Με τον άνθρωπο να προσπαθει να καταλάβει τι είναι αλήθεια και τι όραμα. Αυτό που συμβαίνει στον ήρωα του βιβλίου συμβαίνει σε όποιον με τον εγωισμό και την έπαρση του καταλήγει στα σκοτάδια. Και δεν υπάρχει σωτηρία για αυτόν.
Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που πραγματικά απόλαυσα. Και που χρονια είχα να διαβάσω κατι ανάλογο. Μη το χάσετε.
November 23, 2021
https://dominicamat.blogspot.com/2021...
Πόση αλήθεια κρύβεται μέσα στους θρύλους που διαιωνίζονται από γενιά σε γενιά; Τί είναι αυτό που διατηρεί άσβεστη την φλόγα τους; Εμείς οι άνθρωποι που τους δεχόμαστε,χωρίς να προσπαθούμε να τους ''αποδομήσουμε'',ή,είναι τόσο βαθειές οι ρίζες τους καί όσα συνδέονται,άμεσα καί έμμεσα,με εκείνους που δεν μας επιτρέπουν να τους αφήσουμε στο παρελθόν; Ό,τι κι αν είναι,το μόνο σίγουρο είναι πως υπήρχαν,υπάρχουν καί θα υπάρχουν για πολλά χρόνια ακόμα. Κι ας μην πάμε τόσο μακρυά. Σχεδόν καθημερινά γύρω μας,κάτι θα πάρει το αυτί μας για τόπους,κτίρια κι άλλα πιθανά μέρη κι αντικείμενα που σχετίζονται με την ύπαρξη διαφόρων θρύλων. Μην μου πείτε πως ποτέ δεν έχετε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες ανάλογων ιστοριών,γιατί δεν θα σας πιστέψω. Ακόμη κι αν δεν σας αρέσουν οι θρύλοι καί δεν ψάχνετε διάφορους από αυτούς,είμαι βέβαιη πως κάποιοι σας είναι γνώριμοι. Δεν χρειάζεται να πιστεύετε σε αυτούς καί να τους αποδέχεστε ως κάτι αληθινό. Αλλά δεν σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό η σκέψη,πως ίσως καί να ισχύουν; Δεν σας ιντριγκάρει ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκαν; Εμένα πολύ! Γι'αυτό λαχταρώ να λαμβάνω όλο καί περισσότερες πληροφορίες γύρω από εκείνους.
Το όνομα της συγγραφέως Μαίρης Βούλγαρη είναι γνωστό στους κύκλους του αναγνωστών/στριων,που επιλέγουν να διαβάζουν βιβλία φαντασίας καί θρίλερ,μέσα από τις πετυχημένες τις συμμετοχές σε συλλογές ανάλογων διηγημάτων κι όχι μόνο. Εγώ μέχρι σήμερα δεν είχε τύχει να έρθω σε επαφή με κάποιο έργο της. Αντιλαμβάνεστε,συνεπώς,την χαρά μου όταν έπιασα,για πρώτη φορά,στα χέρια μου το βιβλίο της,με τίτλο ''Το νησί των οστών'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο κι άρχισα να το επεξεργάζομαι. Τίτλος άκρως δελεαστικός που συνδυάζεται με αυτό το γοτθικό,μα συνάμα ερωτικό,εξώφυλλο που η εικόνα του μας μεταφέρει σε ένα απόκοσμο σκηνικό που θυμίζει ένα ψυχρό κύμα αέρα που μας διαπερνά σαν τη λεπίδα ενός ξιφους,χωρίζοντάς μας στα δύο...
"Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος,Χένρι; Πόσα κύματα να αντέξει ο ψυχικός του κόσμος; Η ψυχή μας φθείρεται σαν τον βράχο που στέκει ακίνητος στη θάλασσα. Νομίζεις ότι είναι σταθερός και ισχυρός,ένα σίγουρο έδαφος. Όμως φθείρεται και διαβρώνεται σιγά σιγά,απελπιστικά αργά και τόσο αμετάκλητα κάτω από το θαλασσινό νερό…» Ο ψυχίατρος Χένρι Κουέντους δεν μπορούσε να φανταστεί ούτε στα πιο σκοτεινά του όνειρα τι θα ανακάλυπτε στο Νησί των Οστών,στο οποίο κλήθηκε να υπηρετήσει ως ο ευνοούμενος διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής της μυστηριώδους λαίδης Σκάρλετ Ντι Νότσε. Μια απόφαση που θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή του ίδιου και της οικογένειάς του,αποκαλύπτοντας τα μυστικά του μικρού νησιού στη λιμνοθάλασσα της κοσμοπολίτικης Βενετίας." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας επιλέγει να ορίσει ως τίτλο του βιβλίου,μα καί ως κύριο τόπο διεξαγωγής των γεγονότων το νησί των οστών,την Ποβέλια. Για να είμαι ειλικρινής,πριν να ξεκινήσω την ανάγνωση του βιβλίου,έριξα μια ματιά στις τελευταίες σελίδες λαμβάνοντας χρήσιμες πληροφορίες σύμφωνα με το νησί. Η ύπαρξή του καί η ιδέα πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορούσα να το επισκεφθώ ήταν αρκετές για να μου εξάψουν ακόμη παραπάνω την φαντασία. Αρχίζοντας,λοιπόν,να ''χάνομαι'' στον κόσμο των προσώπων της ιστορίας,η αγωνία,η ένταση καί το μυστήριο σταδιακά λάμβαναν όλο καί μεγαλύτερη έκταση. Οι αποχρώσεις του ερέβους εναλλάσσονταν καί μας περικύκλωναν όλο καί περισσότερο στερώντας μας το όποιο αίσθημα ασφάλειας,κλείνοντας ερμητικά κάθε έξοδο διαφυγής...
Διαβάζοντας το βιβλίο,μπορώ να δηλώσω αρκετά ικανοποιημένη από την πένα της συγγραφέως καί να ελπίζω πως μελλοντικά μας επιφυλάσσει κι άλλα αξιοπρεπή έργα όπως το παρόν. Ο λόγος της είναι οικείος,σωστά δομημένος καί με συνοχή. Με συνεχόμενη κινηματογραφική δράση,γρήγορο ακατάπαυστο ρυθμό,τις απαραίτητες ανατροπές,τον σωστό αριθμό διαλόγων ανάμεσα στα πρόσωπα της υπόθεσης,που ευτυχώς δεν φλυαρούν,αλλά μας δίνουν σταδιακά όλα τα κομμάτια του παζλ,εντέλει έχουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα από την αρχή έως καί το τέλος. Μία γοτθική ιστορία που συνδυάζει άψογα τον τρόμο με τον έρωτα καί το δράμα καί την πραγματικότητα με την φαντασία. Ένα βιβλίο που μπορεί να κάνει καί τους πιο δύσπιστους αναγνώστες να αλλάξουν στάση απέναντι στους θρύλους. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Καλή ανάγνωση!
Πόση αλήθεια κρύβεται μέσα στους θρύλους που διαιωνίζονται από γενιά σε γενιά; Τί είναι αυτό που διατηρεί άσβεστη την φλόγα τους; Εμείς οι άνθρωποι που τους δεχόμαστε,χωρίς να προσπαθούμε να τους ''αποδομήσουμε'',ή,είναι τόσο βαθειές οι ρίζες τους καί όσα συνδέονται,άμεσα καί έμμεσα,με εκείνους που δεν μας επιτρέπουν να τους αφήσουμε στο παρελθόν; Ό,τι κι αν είναι,το μόνο σίγουρο είναι πως υπήρχαν,υπάρχουν καί θα υπάρχουν για πολλά χρόνια ακόμα. Κι ας μην πάμε τόσο μακρυά. Σχεδόν καθημερινά γύρω μας,κάτι θα πάρει το αυτί μας για τόπους,κτίρια κι άλλα πιθανά μέρη κι αντικείμενα που σχετίζονται με την ύπαρξη διαφόρων θρύλων. Μην μου πείτε πως ποτέ δεν έχετε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες ανάλογων ιστοριών,γιατί δεν θα σας πιστέψω. Ακόμη κι αν δεν σας αρέσουν οι θρύλοι καί δεν ψάχνετε διάφορους από αυτούς,είμαι βέβαιη πως κάποιοι σας είναι γνώριμοι. Δεν χρειάζεται να πιστεύετε σε αυτούς καί να τους αποδέχεστε ως κάτι αληθινό. Αλλά δεν σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό η σκέψη,πως ίσως καί να ισχύουν; Δεν σας ιντριγκάρει ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκαν; Εμένα πολύ! Γι'αυτό λαχταρώ να λαμβάνω όλο καί περισσότερες πληροφορίες γύρω από εκείνους.
Το όνομα της συγγραφέως Μαίρης Βούλγαρη είναι γνωστό στους κύκλους του αναγνωστών/στριων,που επιλέγουν να διαβάζουν βιβλία φαντασίας καί θρίλερ,μέσα από τις πετυχημένες τις συμμετοχές σε συλλογές ανάλογων διηγημάτων κι όχι μόνο. Εγώ μέχρι σήμερα δεν είχε τύχει να έρθω σε επαφή με κάποιο έργο της. Αντιλαμβάνεστε,συνεπώς,την χαρά μου όταν έπιασα,για πρώτη φορά,στα χέρια μου το βιβλίο της,με τίτλο ''Το νησί των οστών'' που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο κι άρχισα να το επεξεργάζομαι. Τίτλος άκρως δελεαστικός που συνδυάζεται με αυτό το γοτθικό,μα συνάμα ερωτικό,εξώφυλλο που η εικόνα του μας μεταφέρει σε ένα απόκοσμο σκηνικό που θυμίζει ένα ψυχρό κύμα αέρα που μας διαπερνά σαν τη λεπίδα ενός ξιφους,χωρίζοντάς μας στα δύο...
"Πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος,Χένρι; Πόσα κύματα να αντέξει ο ψυχικός του κόσμος; Η ψυχή μας φθείρεται σαν τον βράχο που στέκει ακίνητος στη θάλασσα. Νομίζεις ότι είναι σταθερός και ισχυρός,ένα σίγουρο έδαφος. Όμως φθείρεται και διαβρώνεται σιγά σιγά,απελπιστικά αργά και τόσο αμετάκλητα κάτω από το θαλασσινό νερό…» Ο ψυχίατρος Χένρι Κουέντους δεν μπορούσε να φανταστεί ούτε στα πιο σκοτεινά του όνειρα τι θα ανακάλυπτε στο Νησί των Οστών,στο οποίο κλήθηκε να υπηρετήσει ως ο ευνοούμενος διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής της μυστηριώδους λαίδης Σκάρλετ Ντι Νότσε. Μια απόφαση που θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή του ίδιου και της οικογένειάς του,αποκαλύπτοντας τα μυστικά του μικρού νησιού στη λιμνοθάλασσα της κοσμοπολίτικης Βενετίας." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας επιλέγει να ορίσει ως τίτλο του βιβλίου,μα καί ως κύριο τόπο διεξαγωγής των γεγονότων το νησί των οστών,την Ποβέλια. Για να είμαι ειλικρινής,πριν να ξεκινήσω την ανάγνωση του βιβλίου,έριξα μια ματιά στις τελευταίες σελίδες λαμβάνοντας χρήσιμες πληροφορίες σύμφωνα με το νησί. Η ύπαρξή του καί η ιδέα πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορούσα να το επισκεφθώ ήταν αρκετές για να μου εξάψουν ακόμη παραπάνω την φαντασία. Αρχίζοντας,λοιπόν,να ''χάνομαι'' στον κόσμο των προσώπων της ιστορίας,η αγωνία,η ένταση καί το μυστήριο σταδιακά λάμβαναν όλο καί μεγαλύτερη έκταση. Οι αποχρώσεις του ερέβους εναλλάσσονταν καί μας περικύκλωναν όλο καί περισσότερο στερώντας μας το όποιο αίσθημα ασφάλειας,κλείνοντας ερμητικά κάθε έξοδο διαφυγής...
Διαβάζοντας το βιβλίο,μπορώ να δηλώσω αρκετά ικανοποιημένη από την πένα της συγγραφέως καί να ελπίζω πως μελλοντικά μας επιφυλάσσει κι άλλα αξιοπρεπή έργα όπως το παρόν. Ο λόγος της είναι οικείος,σωστά δομημένος καί με συνοχή. Με συνεχόμενη κινηματογραφική δράση,γρήγορο ακατάπαυστο ρυθμό,τις απαραίτητες ανατροπές,τον σωστό αριθμό διαλόγων ανάμεσα στα πρόσωπα της υπόθεσης,που ευτυχώς δεν φλυαρούν,αλλά μας δίνουν σταδιακά όλα τα κομμάτια του παζλ,εντέλει έχουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα από την αρχή έως καί το τέλος. Μία γοτθική ιστορία που συνδυάζει άψογα τον τρόμο με τον έρωτα καί το δράμα καί την πραγματικότητα με την φαντασία. Ένα βιβλίο που μπορεί να κάνει καί τους πιο δύσπιστους αναγνώστες να αλλάξουν στάση απέναντι στους θρύλους. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Καλή ανάγνωση!
October 27, 2022
Ένα βιβλίο που κυλάει πολύ εύκολα . Καθηλωτικό και συγκλονιστικό!
November 1, 2022
Για να μπει καλά ο μήνας (κάποιες σκέψεις για το Νησί των Οστών της Μαίρης Βούλγαρη)
Τους τελευταίους μήνες, όπως θα έχετε διαπιστώσει, διάβασα αρκετά εγχώρια βιβλιαράκια. Ήταν μοίρα, ήταν τύχη, ήταν ανώτερη αριθμολογία, δεν ξέρω, αλλά από όλα αυτά, εφτά με απογοήτευσαν/εξόργισαν και εφτά με ενθουσίασαν. Στο τοπ 3 αυτών που με ενθουσίασαν (μαζί με το Βασίλειο των Σκιών και το Witchpunk) βρίσκεται τούτο το εξαιρετικό ντεμπούτο!
Παιδιά, ό,τι και να πω, θα είναι λίγο. Απλά πηγαίνετε αγοράστε το ψες και αφήστε το ίδιο το βιβλίο να σας τα πει, όχι εγώ.
Οκέι, θα πω κάτι ακόμα πριν μπω στο κατεβατό και μπορείτε μετά να φύγετε: ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς όλων των εποχών είναι ο Γουίλκι Κόλινς. Ε, με την πένα της Βούλγαρη, ένιωθα ότι είχε μετενσαρκωθεί εντός της! Ορμάτε στην πολιτεία τώρα και συνεχίζω εγώ το λογύδριο.
Το βιβλίο, αρχικά, με έπεισε να το αγοράσω ο Γιώργος Σκαγιάκος. Είχα βρεθεί στην παρουσίαση –γιατί παρουσίαζα το επόμενο βιβλίο εκείνο το βράδυ- και ακούγοντας όσα είπε ο Γιώργος, με έπεισε να το πάρω στα καπάκια. Την συγγραφέα την ήξερα ονομαστικά από διάφορα άρθρα, αλλά δεν είχα διαβάσει κάτι άλλο δικό της. Το ότι ήταν ‘’γοτθικό’’ με έψησε από μόνο του.
Ξεκίνησα το βιβλίο, για να είμαι ειλικρινής, δίχως να ελπίζω πολλά, αλλά με μία ανυπομονησία διότι με τα ντεμπούτα έχω μία αδυναμία.
Δεν το περίμενα ότι θα ενθουσιαζόμουν και θα το λάτρευα!
Τρομερά ατμοσφαιρικό, κυλάει νερό, υπέροχος λόγος, ρεαλιστικό σε κάποια σημεία και απόκοσμο σε άλλα, μεταφέρει με ακρίβεια την περίοδο, ο πρωταγωνιστής είναι άρτια γραμμένος και ξεχνάς ότι είναι από πένα γυναίκας καμωμένος, η γυναίκα του είναι τόσο ακραία όσο πρέπει για να μην κουράσει και η φεμ φατάλ… αχ είχα να νιώσω έτσι με κάποιο φεμ φατάλ από το Άρμαντεϊλ.
Αν θέλετε αιματίλα και ακρότητες, δεν τα έχει αυτό το βιβλίο. Έχει πολλά καλύτερα όμως: τίγκα ατμόσφαιρα (στο ύφος της γυναίκας με τα μαύρα) και ολοζώντανους χαρακτήρες (στο κλίμα της γυναίκας με τα λευκά). Το μυστήριο και το ξεκομμένο από τον κόσμο νησί, θα σας κάνουν να νιώσετε ένα όμορφο ντε ζα βου από το Σάτερ Άιλαντ του Σκορσέζε, αλλά η πρόζα και το ύφος θα σας κάνουν να νιώσετε λες και είναι κάποια χαμένη νουβέλα του Πόε.
ΔΕ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΆΛΛΟ!
Αρνητικούλια; Τρία μόνον, αλλά γίνομαι ψείρας πάλι και το ξέρετε. Πρώτον, το ότι αντί για Σοπέν, η συγγρ��φέας έγραψε Τσόπιν. Με πέταξε τρομερά εκτός κειμένου και εκείνο το βράδυ δεν διάβασα άλλο γιατί μπορούσα να σκεφτώ μόνο λογοπαίγνια με ξυλοκόπους (choppin wood) και μετά με στύσεις… Δεύτερον, κάποιες αντιδράσεις δευτερευόντων χαρακτήρων είναι πολύ απότομες. Εμφανίζονται και τσακ μπαμ γεια σας (ειδικά οι αστυνόμοι στον σταθμό του τρένου κλώτσησε περισσότερο από όλους). Και τέλος, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ίσως κλωτσήσει σε κάποιους, το … τέλος. Εμένα μου άρεσε και η κατάληξη του ήρωα και της γυναίκας του και το πώς κλείνει το βιβλίο, αλλά μπορεί να ξενίσει κάποιους που δεν γνωρίζουν την γοτθική παράδοση… υποθέτω.
Τους τελευταίους μήνες, όπως θα έχετε διαπιστώσει, διάβασα αρκετά εγχώρια βιβλιαράκια. Ήταν μοίρα, ήταν τύχη, ήταν ανώτερη αριθμολογία, δεν ξέρω, αλλά από όλα αυτά, εφτά με απογοήτευσαν/εξόργισαν και εφτά με ενθουσίασαν. Στο τοπ 3 αυτών που με ενθουσίασαν (μαζί με το Βασίλειο των Σκιών και το Witchpunk) βρίσκεται τούτο το εξαιρετικό ντεμπούτο!
Παιδιά, ό,τι και να πω, θα είναι λίγο. Απλά πηγαίνετε αγοράστε το ψες και αφήστε το ίδιο το βιβλίο να σας τα πει, όχι εγώ.
Οκέι, θα πω κάτι ακόμα πριν μπω στο κατεβατό και μπορείτε μετά να φύγετε: ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς όλων των εποχών είναι ο Γουίλκι Κόλινς. Ε, με την πένα της Βούλγαρη, ένιωθα ότι είχε μετενσαρκωθεί εντός της! Ορμάτε στην πολιτεία τώρα και συνεχίζω εγώ το λογύδριο.
Το βιβλίο, αρχικά, με έπεισε να το αγοράσω ο Γιώργος Σκαγιάκος. Είχα βρεθεί στην παρουσίαση –γιατί παρουσίαζα το επόμενο βιβλίο εκείνο το βράδυ- και ακούγοντας όσα είπε ο Γιώργος, με έπεισε να το πάρω στα καπάκια. Την συγγραφέα την ήξερα ονομαστικά από διάφορα άρθρα, αλλά δεν είχα διαβάσει κάτι άλλο δικό της. Το ότι ήταν ‘’γοτθικό’’ με έψησε από μόνο του.
Ξεκίνησα το βιβλίο, για να είμαι ειλικρινής, δίχως να ελπίζω πολλά, αλλά με μία ανυπομονησία διότι με τα ντεμπούτα έχω μία αδυναμία.
Δεν το περίμενα ότι θα ενθουσιαζόμουν και θα το λάτρευα!
Τρομερά ατμοσφαιρικό, κυλάει νερό, υπέροχος λόγος, ρεαλιστικό σε κάποια σημεία και απόκοσμο σε άλλα, μεταφέρει με ακρίβεια την περίοδο, ο πρωταγωνιστής είναι άρτια γραμμένος και ξεχνάς ότι είναι από πένα γυναίκας καμωμένος, η γυναίκα του είναι τόσο ακραία όσο πρέπει για να μην κουράσει και η φεμ φατάλ… αχ είχα να νιώσω έτσι με κάποιο φεμ φατάλ από το Άρμαντεϊλ.
Αν θέλετε αιματίλα και ακρότητες, δεν τα έχει αυτό το βιβλίο. Έχει πολλά καλύτερα όμως: τίγκα ατμόσφαιρα (στο ύφος της γυναίκας με τα μαύρα) και ολοζώντανους χαρακτήρες (στο κλίμα της γυναίκας με τα λευκά). Το μυστήριο και το ξεκομμένο από τον κόσμο νησί, θα σας κάνουν να νιώσετε ένα όμορφο ντε ζα βου από το Σάτερ Άιλαντ του Σκορσέζε, αλλά η πρόζα και το ύφος θα σας κάνουν να νιώσετε λες και είναι κάποια χαμένη νουβέλα του Πόε.
ΔΕ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΆΛΛΟ!
Αρνητικούλια; Τρία μόνον, αλλά γίνομαι ψείρας πάλι και το ξέρετε. Πρώτον, το ότι αντί για Σοπέν, η συγγρ��φέας έγραψε Τσόπιν. Με πέταξε τρομερά εκτός κειμένου και εκείνο το βράδυ δεν διάβασα άλλο γιατί μπορούσα να σκεφτώ μόνο λογοπαίγνια με ξυλοκόπους (choppin wood) και μετά με στύσεις… Δεύτερον, κάποιες αντιδράσεις δευτερευόντων χαρακτήρων είναι πολύ απότομες. Εμφανίζονται και τσακ μπαμ γεια σας (ειδικά οι αστυνόμοι στον σταθμό του τρένου κλώτσησε περισσότερο από όλους). Και τέλος, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ίσως κλωτσήσει σε κάποιους, το … τέλος. Εμένα μου άρεσε και η κατάληξη του ήρωα και της γυναίκας του και το πώς κλείνει το βιβλίο, αλλά μπορεί να ξενίσει κάποιους που δεν γνωρίζουν την γοτθική παράδοση… υποθέτω.
December 7, 2021
"Βρικολακες..." ψιθυρισε ανεπαισθητα ο Χενρι με τη Σκαρλετ να χαμογελα γεματη ευχαριστηση με τη διαπιστωση του.
"Απο τους προγουνους μου αντλω δυναμη, Χενρι. Ισως εχει ερθει η ωρα να τους γνωρισεις, δε νομιζεις? Ντυσου χοντρα, εχει τρικυμια σημερα" ειπε και βγηκε εξω να τον περιμενει.
Μπορεις να περιμενεις εναν θρυλο που διαιωνιζεται απο γενια σε γενια και στεκεται πισω απο τη λαιδη Σκαρλετ Ντι Νοτσε η οποια εξωθει τον δρ Χενρι Κουεντους να αποδεχθει τη θεση του διευθυντη της ψυχιατρικης κλινικης στο Νησι των Οστων, την Ποβελια. Ο τοπος στον οποιο διαδραματιζεται η ιστορια, η Ποβελια, σου εξαπτει απο μονη της τη φαντασια λογω της προιστοριας της, bonus σελιδες με πληροφοριες για την Ποβελια υπαρχουν μαζι με φωτογραφιες στο τελος του βιβλιου.
"Μια απόφαση που θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή του ίδιου και της οικογένειάς του,αποκαλύπτοντας τα μυστικά του μικρού νησιού στη λιμνοθάλασσα της κοσμοπολίτικης Βενετίας." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Εισαι ετοιμος να αλλαξεις τη σταση απενατι στους θρυλους ή να ενισχυσεις ολα οσα πιστευεις με αυτη την γοτθικη ιστορια αγαπης, με μια δοση ερωτα, τρομου, φαντασιας αλλα και πραγματικοτητας?
Σου το προτεινω ανεπιφυλακτα!
"Απο τους προγουνους μου αντλω δυναμη, Χενρι. Ισως εχει ερθει η ωρα να τους γνωρισεις, δε νομιζεις? Ντυσου χοντρα, εχει τρικυμια σημερα" ειπε και βγηκε εξω να τον περιμενει.
Μπορεις να περιμενεις εναν θρυλο που διαιωνιζεται απο γενια σε γενια και στεκεται πισω απο τη λαιδη Σκαρλετ Ντι Νοτσε η οποια εξωθει τον δρ Χενρι Κουεντους να αποδεχθει τη θεση του διευθυντη της ψυχιατρικης κλινικης στο Νησι των Οστων, την Ποβελια. Ο τοπος στον οποιο διαδραματιζεται η ιστορια, η Ποβελια, σου εξαπτει απο μονη της τη φαντασια λογω της προιστοριας της, bonus σελιδες με πληροφοριες για την Ποβελια υπαρχουν μαζι με φωτογραφιες στο τελος του βιβλιου.
"Μια απόφαση που θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη ζωή του ίδιου και της οικογένειάς του,αποκαλύπτοντας τα μυστικά του μικρού νησιού στη λιμνοθάλασσα της κοσμοπολίτικης Βενετίας." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Εισαι ετοιμος να αλλαξεις τη σταση απενατι στους θρυλους ή να ενισχυσεις ολα οσα πιστευεις με αυτη την γοτθικη ιστορια αγαπης, με μια δοση ερωτα, τρομου, φαντασιας αλλα και πραγματικοτητας?
Σου το προτεινω ανεπιφυλακτα!
December 21, 2022
Ένα βιβλίο που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο!!!
November 30, 2022
Υπέροχο βιβλίο! Μοναδική ατμόσφαιρα, καθηλωτική πλοκή, όμορφη γραφή. Μπράβο στη συγγραφέα!
December 11, 2021
Το βιβλίο κυλάει σαν νεράκι. Έχει ενδιαφέρον θεματολογία. Είναι σκοτεινό και μυστηριώδες. Θα μπορούσε να είναι λίγο περισσότερο ακόμα. Η συγγραφέας πιάνεται με την μακάβρια ιστορία του νησιού και μπλέκει μια ενδιαφέρουσα ιστορία γύρω του.
Ο γιατρός μου την έσπασε. Παρόλο που την λέει στους υπόλοιπους συναδέλφους του για την αντιμετώπιση που έχουν στους ασθενείς της κλινικής, το ίδιο ακριβώς κάνει και στην γυναίκα του. Αντί να την πάρει μια αγκαλιά, να της δώσει ένα χάδι, να ασχοληθεί μαζί της, που στην τελική έχασε το μωρό της, νοιάξου λίγο και για αυτήν, προτιμά να γίνει υποχείριο μιας άλλης γυναίκας και να αφήσει τον έρωτα που νιώθει γι' αυτήν την άλλη γυναίκα, να τον παρασύρει σε έναν τόπο άγνωστο.
Ο γιατρός μου την έσπασε. Παρόλο που την λέει στους υπόλοιπους συναδέλφους του για την αντιμετώπιση που έχουν στους ασθενείς της κλινικής, το ίδιο ακριβώς κάνει και στην γυναίκα του. Αντί να την πάρει μια αγκαλιά, να της δώσει ένα χάδι, να ασχοληθεί μαζί της, που στην τελική έχασε το μωρό της, νοιάξου λίγο και για αυτήν, προτιμά να γίνει υποχείριο μιας άλλης γυναίκας και να αφήσει τον έρωτα που νιώθει γι' αυτήν την άλλη γυναίκα, να τον παρασύρει σε έναν τόπο άγνωστο.
December 29, 2024
Ενδιαφέρον βιβλίο που κέρδισε το ενδιαφέρον μου από την πρώτη σελίδα. Πρώτη φορά που διαβάζω την συγγραφέα και η γραφή της με έβαλε κατευθείαν στο σκοτεινό και βαρύ κλίμα της ιστορίας.
Μου άρεσαν οι κεντρικοί χαρακτήρες αρκετά, παρότι κάπου στα μέσα του βιβλίου, είχα την αίσθηση πως διάβαζα σαπουνόπερα παρά μια ιστορία μυστηρίου. Αυτό κράτησε για λίγο όμως καθώς η ιστορία της Όντρεϊ μα και της Σκάρλετ ήταν αυτές που κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο. Αντιθέτως, ο Χένρι, ο γνωστός ψυχίατρος,παντρεμένος με την Όντρεϊ και διευθυντής του ψυχιατρικού ασύλου στο νησί των οστών υπό την απόφαση της Σκάρλετ, ήταν μια αμφιλεγόμενη από την αρχή φιγούρα.
Το βιβλίο παίζει έντονα με τις ψυχικές παθήσεις και τα φαντάσματα σε βαθμό που σαν αναγνώστες δεν μπορούμε να είμαστε σίγουρες αν ο Χένρι στο τέλος ήταν ο εαυτός του ή κάποιος άλλος, μα εμένα σε αρκετά σημεία μου έβγαλε την εικόνα ενός ανθρώπου που από την μια έμοιαζε δειλός μα από την άλλη απεγνωσμένος να αποκτήσει μια διευθυντική θέση με κάθε τρόπο. Θα προτιμούσα να μάθαινα παραπάνω για την ψυχοσύνθεση του διότι έστω και στο τέλος δεν μπόρεσα ακριβώς να καταλάβω τι άνθρωπος ήταν... οχι απόλυτα.
Στα αρνητικά θα βάλω μονάχα πως το βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου είχε κάποια θεματακια,όπως σε ορισμένες σελίδες που έλειπαν μια δυο λέξεις ,με αποτέλεσμα να χάνω την ροή της ιστορίας ενώ παράλληλα δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο ορισμένα κεφάλαια έχουν εικόνες ενώ αλλά όχι.
Μου άρεσαν οι κεντρικοί χαρακτήρες αρκετά, παρότι κάπου στα μέσα του βιβλίου, είχα την αίσθηση πως διάβαζα σαπουνόπερα παρά μια ιστορία μυστηρίου. Αυτό κράτησε για λίγο όμως καθώς η ιστορία της Όντρεϊ μα και της Σκάρλετ ήταν αυτές που κράτησαν το ενδιαφέρον μου αμείωτο. Αντιθέτως, ο Χένρι, ο γνωστός ψυχίατρος,παντρεμένος με την Όντρεϊ και διευθυντής του ψυχιατρικού ασύλου στο νησί των οστών υπό την απόφαση της Σκάρλετ, ήταν μια αμφιλεγόμενη από την αρχή φιγούρα.
Το βιβλίο παίζει έντονα με τις ψυχικές παθήσεις και τα φαντάσματα σε βαθμό που σαν αναγνώστες δεν μπορούμε να είμαστε σίγουρες αν ο Χένρι στο τέλος ήταν ο εαυτός του ή κάποιος άλλος, μα εμένα σε αρκετά σημεία μου έβγαλε την εικόνα ενός ανθρώπου που από την μια έμοιαζε δειλός μα από την άλλη απεγνωσμένος να αποκτήσει μια διευθυντική θέση με κάθε τρόπο. Θα προτιμούσα να μάθαινα παραπάνω για την ψυχοσύνθεση του διότι έστω και στο τέλος δεν μπόρεσα ακριβώς να καταλάβω τι άνθρωπος ήταν... οχι απόλυτα.
Στα αρνητικά θα βάλω μονάχα πως το βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου είχε κάποια θεματακια,όπως σε ορισμένες σελίδες που έλειπαν μια δυο λέξεις ,με αποτέλεσμα να χάνω την ροή της ιστορίας ενώ παράλληλα δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο ορισμένα κεφάλαια έχουν εικόνες ενώ αλλά όχι.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews