What do you think?
Rate this book
Strollowana rewolucja
Wychowany w wierze, że Zachód to ostoja wolności i demokracji, w najbardziej pijanym widzie nie wyobraziłbym sobie, że ledwie trzydzieści lat po tym, jak komunistyczna zaraza haniebnie wygasła w swym kacapskim mateczniku, opanuje ona umysły Zachodu – „wolnego świata”, jak nazywało się go za moich czasów.
Nie sztuka czuć, że świat się psuje czy wariuje, nie sztuka zauważyć, że nadchodzi koniec świata, sztuka ten koniec świata przeżyć, zrozumieć i w świecie kolejnym znaleźć to, co będzie dobre, co da się wykorzystać i co trzeba rozwijać.
W zalewie informacji o rewolucyjnych zmianach, pandemicznych restrykcjach, politycznych przewrotach, ulicznych zamieszkach, obalaniu pomników i stawianiu nowych, potępianiu tego, co do niedawna było święte i uznawaniu za świętości tego, co do niedawna otaczano pogardą albo lekceważeniem – ustalić, co jest skutkiem, a co przyczyną.
Rewolucji, udanych i nie, mieliśmy w dziejach jeszcze więcej, niż końców świata. Wydaje się więc, że z takim materiałem porównawczym intelektualiści powinni tę dzisiejszą rozebrać na czynniki pierwsze i objaśnić bez żadnego problemu, błyskawicznie. A jednak jakoś nie potrafią.
Moi zdaniem dlatego, że tym razem mamy do czynienia z rewolucją, mimo wszelkich pozorów, zupełnie inną, bezprecedensową.
Strollowaną.
Nie sztuka czuć, że świat się psuje czy wariuje, nie sztuka zauważyć, że nadchodzi koniec świata, sztuka ten koniec świata przeżyć, zrozumieć i w świecie kolejnym znaleźć to, co będzie dobre, co da się wykorzystać i co trzeba rozwijać.
W zalewie informacji o rewolucyjnych zmianach, pandemicznych restrykcjach, politycznych przewrotach, ulicznych zamieszkach, obalaniu pomników i stawianiu nowych, potępianiu tego, co do niedawna było święte i uznawaniu za świętości tego, co do niedawna otaczano pogardą albo lekceważeniem – ustalić, co jest skutkiem, a co przyczyną.
Rewolucji, udanych i nie, mieliśmy w dziejach jeszcze więcej, niż końców świata. Wydaje się więc, że z takim materiałem porównawczym intelektualiści powinni tę dzisiejszą rozebrać na czynniki pierwsze i objaśnić bez żadnego problemu, błyskawicznie. A jednak jakoś nie potrafią.
Moi zdaniem dlatego, że tym razem mamy do czynienia z rewolucją, mimo wszelkich pozorów, zupełnie inną, bezprecedensową.
Strollowaną.
480 pages, Hardcover
Published October 13, 2021
9 people are currently reading
40 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
Read
February 21, 2022Jak to z Ziemkiewiczem - świetna lektura, o ile odpowiednio do niej podejdziesz:
1. polemika zamiast piany na ustach
2. nie musisz zgadzać się ze wszystkim
3. ale i nie ma powodu aby wszystko negować bez zastanowienia i fact-checkingu
U nie ta konwencja działa - nie identyfikuję się politycznie ani z lewym ani z prawym ekstremum, staram się przede wszystkim myśleć samodzielnie. Co gorąco wszystkim polecam.
O czym jest "Strollowana ..."? Hmm, najkrócej mówiąc - o zmianach społeczno-politycznych, które dotknęły tzw. demokracje i całą cywilizację Zachodu w przeciągu ostatnich 20 lat. Jest o ruchu "wokeness", jest o LGBTQ+, o migrantach, COVIDzie - do wyboru do koloru.
Czy z sensem? Myślę, że w dużej mierze tak. Bardzo dużo dobrych obserwacji (o linearnym myśleniu, kulturze mema, "skin in the game", itd.), a jeszcze więcej dobrych pytań (na które nie zawsze miałem te same odpowiedzi co autor). Czy to książka obiektywna? Oczywiście że nie - to nie literatura faktu. Ziemkiewicz ma swój światopogląd, częściej niż w poprzednich książkach odwołuje się do Boga - momentami nawet odpina wrotki i jest grubo, ale nie przekracza granic dobrego smaku.
Co mi przeszkadzało? Nie, nie te religijne wstawki (chociaż jestem ateistą i dość trudno było traktować mi je poważnie, aczkolwiek momentami miałem wrażenie, że autorowi chodzi mniej o religijne postaci a bardziej o potrzebę istnienia niekwestionowanego absolutu), tylko pewne niespójności. A za takie traktuję na przykład stwierdzenia, że pewnym kwestiom winne są korporacje, aby już za parę stron stwierdzić, że jednak nie ma tu żadnego wielku master-planu, tylko chaos, destrukcja i chciwość (z czym akurat w dużej mierze się zgadzam).
Co warto z tej książki wynotować? Dużo by tego było, więc się powstrzymam. A książkę polecam, nawet jeśli się z jej treścią nie zgodzicie. Dobra polemika też jest w cenie.
(brak oceny w gwiazdkach, bo chcę uniknąć wrażenia, że jest to deklaracja polityczna - ale ja bawiłem się na tyle dobrze i książka dostarczyła mi tyle materiału do przemyśleń, że celowałbym w okolice 4.5).
1. polemika zamiast piany na ustach
2. nie musisz zgadzać się ze wszystkim
3. ale i nie ma powodu aby wszystko negować bez zastanowienia i fact-checkingu
U nie ta konwencja działa - nie identyfikuję się politycznie ani z lewym ani z prawym ekstremum, staram się przede wszystkim myśleć samodzielnie. Co gorąco wszystkim polecam.
O czym jest "Strollowana ..."? Hmm, najkrócej mówiąc - o zmianach społeczno-politycznych, które dotknęły tzw. demokracje i całą cywilizację Zachodu w przeciągu ostatnich 20 lat. Jest o ruchu "wokeness", jest o LGBTQ+, o migrantach, COVIDzie - do wyboru do koloru.
Czy z sensem? Myślę, że w dużej mierze tak. Bardzo dużo dobrych obserwacji (o linearnym myśleniu, kulturze mema, "skin in the game", itd.), a jeszcze więcej dobrych pytań (na które nie zawsze miałem te same odpowiedzi co autor). Czy to książka obiektywna? Oczywiście że nie - to nie literatura faktu. Ziemkiewicz ma swój światopogląd, częściej niż w poprzednich książkach odwołuje się do Boga - momentami nawet odpina wrotki i jest grubo, ale nie przekracza granic dobrego smaku.
Co mi przeszkadzało? Nie, nie te religijne wstawki (chociaż jestem ateistą i dość trudno było traktować mi je poważnie, aczkolwiek momentami miałem wrażenie, że autorowi chodzi mniej o religijne postaci a bardziej o potrzebę istnienia niekwestionowanego absolutu), tylko pewne niespójności. A za takie traktuję na przykład stwierdzenia, że pewnym kwestiom winne są korporacje, aby już za parę stron stwierdzić, że jednak nie ma tu żadnego wielku master-planu, tylko chaos, destrukcja i chciwość (z czym akurat w dużej mierze się zgadzam).
Co warto z tej książki wynotować? Dużo by tego było, więc się powstrzymam. A książkę polecam, nawet jeśli się z jej treścią nie zgodzicie. Dobra polemika też jest w cenie.
(brak oceny w gwiazdkach, bo chcę uniknąć wrażenia, że jest to deklaracja polityczna - ale ja bawiłem się na tyle dobrze i książka dostarczyła mi tyle materiału do przemyśleń, że celowałbym w okolice 4.5).
November 22, 2021
Strollowana Rewolucja to chyba Najmniej "Polska", najbardziej pesymistyczna, najbardziej "foliarska" książka Ziemkiewicza. Miejscami trafia w dziesiątkę, innymi razy powołuje się na autorów mocno zdyskredytowanych jako nie mający pojęcia o tym co piszą.
Cenię autora za to, że prowokuje mnie do przemyśleń stawiając bardzo kontrowersyjne tezy względem których trudno być obojętnym i co za tym idzie - można sobie zorganizować światopogląd na kontrze lub zgadzając się z jego pisaniem. Wśród pozycji wydanych przez tego autora może to być książka z którą zgadzam się najmniej z tych, które miałem okazję czytać.
Jak zwykle z tym autorem: muszę to przemyśleć.
Cenię autora za to, że prowokuje mnie do przemyśleń stawiając bardzo kontrowersyjne tezy względem których trudno być obojętnym i co za tym idzie - można sobie zorganizować światopogląd na kontrze lub zgadzając się z jego pisaniem. Wśród pozycji wydanych przez tego autora może to być książka z którą zgadzam się najmniej z tych, które miałem okazję czytać.
Jak zwykle z tym autorem: muszę to przemyśleć.
November 6, 2021
Rafał Ziemkiewicz ma dar do opisywania rzeczywistości.
October 9, 2022
Ziemkiewicza można lubić albo i nie lubić, ale jak dla mnie - warto go posłuchać (poczytać). Mam czasami wrażenie, że jest jednym z niewielu publicystów, którzy nie są przypisani do stanowiska po jednej albo drugiej stronie toczącego się w Polsce od lat sporu. Jest jego obserwatorem, który potrafi go relacjonować, ale i sięgać szerzej, ukazując przyczyny, próbując też prognozować skutki poszczególnych zdarzeń.
„Strollowana rewolucja” w jakiś sposób to potwierdza. Jest to książka, która analizuje to „co jest”. Ukazuje mechanizmy, które rządzą procesami, które dostrzegamy we współczesnym świecie. Ukazuje zwłaszcza takie, których nie dostrzegamy, albo nie chcemy dostrzegać.
Stara się pokazać ich przyczyny, nawet te, które mogą się nie podobać. Wskazuje też na możliwe skutki.
Wieszczy upadek świata, który znamy i stawia pytanie o to, co z tym mamy zrobić i do czego nas to doprowadzi. Pytanie, które wydaje się być coraz pilniejsze, choć nadal tylko przez niewielu zadawane…
„Strollowana rewolucja” w jakiś sposób to potwierdza. Jest to książka, która analizuje to „co jest”. Ukazuje mechanizmy, które rządzą procesami, które dostrzegamy we współczesnym świecie. Ukazuje zwłaszcza takie, których nie dostrzegamy, albo nie chcemy dostrzegać.
Stara się pokazać ich przyczyny, nawet te, które mogą się nie podobać. Wskazuje też na możliwe skutki.
Wieszczy upadek świata, który znamy i stawia pytanie o to, co z tym mamy zrobić i do czego nas to doprowadzi. Pytanie, które wydaje się być coraz pilniejsze, choć nadal tylko przez niewielu zadawane…
February 6, 2024
To brzmi jak zapis jakiegoś szurowego podcastu.
November 22, 2021
R. Ziemkiewicz, „Strollowana Rewolucja”, wyd. Fabryka Słów
Dzień dobry! Oto długo wyczekiwana przeze mnie recenzja najnowszej książki Rafała Ziemkiewicza – człowieka, którego ciężko zaszufladkować do jednej kategorii. I bardzo dobrze, że nie da się tego zrobić – to dodaje mu autentyczności i swojego niepowtarzalnego stylu, co osobiście doceniam i szanuję. Ale dość tych peanów, czas na moje odczucia co do książki.
Zarówno ci, którzy znają mnie osobiście, jak i obserwujący od ponad roku profil wiedzą, że miałem już do czynienia z pozycjami krytykującymi współczesność i (pozorny) postęp cywilizacji zachodniej. I tak autorzy „Rozbitego lustra”, czy „Idiotokracji” (nie mylić z filmem komediowym pt. „Idiokracja”), dosadnie opisują hipokryzję rozpasanych elit Europy i północnej Ameryki względem poddanego im społeczeństwa, a czytany pod koniec roku utwór Chestertona o Napoleonie z Notting Hill jest aktualną od ponad wieku satyrą na politykę i wypaczenia władzy. Ostatnia książka autora „Pieprzonego losu kataryniarza”, czy „Myśli nowoczesnego endeka”, jest swego rodzaju epitafium na cześć odchodzącej epoki przewagi Zachodu nad Wschodem. Punktem kulminacyjnym tej zmiany równowagi jest według Ziemkiewicza obecna sytuacja na świecie. Ale to nie dzieje się w sposób przemyślany, a już na pewno logicznie uwarunkowany.
Mamy do czynienia z nową , światową rewolucją. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do francuskiej (przeciw monarchii), a także bolszewickiej (przeciw burżuazji), ta nasza jest przez jej twórców... strollowana (przeciw umysłowi? zdrowemu rozsądkowi? Czymkolwiek?). Obecne pokolenie rewolucjonistów koniecznie chce – dzięki metodzie małych kroków zwanej też „mądrością etapów” - za wszelką cenę zmienić porządek świata. Nawet za bardzo nie wiadomo, jak ten porządek ma wyglądać i jaką symbolikę ma ostatecznie mieć. W imię walki z nietolerancją, dyskryminacją i globalnym ociepleniem – nie tolerujemy odmienności, dyskryminujemy kogo się da (i kogo nam każą dyskryminować światowe autorytety) i niszczymy gospodarki krajów europejskich i amerykańskich, które stanowią mizerny ułamek wytwarzanego CO2 (oczywiście nie muszę mówić kogo nie drażnimy? /flaga Chin/ ).
Chyba najlepsza książka okołopolityczna tego roku – nie wiem, nie przeczytałem wszystkich tegorocznych publikacji. Ale na pewno trafnie opisuje naszą przegraną – jako świata Zachodu – i na nasze własne życzenie.
Dzień dobry! Oto długo wyczekiwana przeze mnie recenzja najnowszej książki Rafała Ziemkiewicza – człowieka, którego ciężko zaszufladkować do jednej kategorii. I bardzo dobrze, że nie da się tego zrobić – to dodaje mu autentyczności i swojego niepowtarzalnego stylu, co osobiście doceniam i szanuję. Ale dość tych peanów, czas na moje odczucia co do książki.
Zarówno ci, którzy znają mnie osobiście, jak i obserwujący od ponad roku profil wiedzą, że miałem już do czynienia z pozycjami krytykującymi współczesność i (pozorny) postęp cywilizacji zachodniej. I tak autorzy „Rozbitego lustra”, czy „Idiotokracji” (nie mylić z filmem komediowym pt. „Idiokracja”), dosadnie opisują hipokryzję rozpasanych elit Europy i północnej Ameryki względem poddanego im społeczeństwa, a czytany pod koniec roku utwór Chestertona o Napoleonie z Notting Hill jest aktualną od ponad wieku satyrą na politykę i wypaczenia władzy. Ostatnia książka autora „Pieprzonego losu kataryniarza”, czy „Myśli nowoczesnego endeka”, jest swego rodzaju epitafium na cześć odchodzącej epoki przewagi Zachodu nad Wschodem. Punktem kulminacyjnym tej zmiany równowagi jest według Ziemkiewicza obecna sytuacja na świecie. Ale to nie dzieje się w sposób przemyślany, a już na pewno logicznie uwarunkowany.
Mamy do czynienia z nową , światową rewolucją. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do francuskiej (przeciw monarchii), a także bolszewickiej (przeciw burżuazji), ta nasza jest przez jej twórców... strollowana (przeciw umysłowi? zdrowemu rozsądkowi? Czymkolwiek?). Obecne pokolenie rewolucjonistów koniecznie chce – dzięki metodzie małych kroków zwanej też „mądrością etapów” - za wszelką cenę zmienić porządek świata. Nawet za bardzo nie wiadomo, jak ten porządek ma wyglądać i jaką symbolikę ma ostatecznie mieć. W imię walki z nietolerancją, dyskryminacją i globalnym ociepleniem – nie tolerujemy odmienności, dyskryminujemy kogo się da (i kogo nam każą dyskryminować światowe autorytety) i niszczymy gospodarki krajów europejskich i amerykańskich, które stanowią mizerny ułamek wytwarzanego CO2 (oczywiście nie muszę mówić kogo nie drażnimy? /flaga Chin/ ).
Chyba najlepsza książka okołopolityczna tego roku – nie wiem, nie przeczytałem wszystkich tegorocznych publikacji. Ale na pewno trafnie opisuje naszą przegraną – jako świata Zachodu – i na nasze własne życzenie.
January 3, 2022
Nie czytałem Ziemkiewicza od czasów studenckich. Przez ten okres, nie tylko moje postrzeganie świata ewoluowało na wiele sposobów, ale sam autor zdążył też znaleźć się poza nawiasem akceptacji mainstreamu medialno-politycznego w PL. A może nigdy się w ten nawias nie łapał? Kilkukrotnie za to przez ten czas oglądałem rozmowy z nim. (Polecam chociażby te z Moniką Jaruzelską, które można znaleźć na YT) Nie można odmówić Rafałowi Ziemkiewiczowi inteligencji, niezwykle lekkiego pióra, a także sporej dozy poczucia humoru, która jego wypowiedzi i teksty niezmiernie wzbogaca. Zapewne pozwala też z jeszcze większym przebiciem dotrzeć do, bądź co bądź, ogromnej rzeszy odbiorców. Jest on jednym z bardziej poczytnych autorów społeczno-politycznych w Polsce i choćby z tego powodu warto bliżej przyjrzeć się jego myśli. Jestem przekonany, że w mniej lub bardziej bezpośredni sposób kształtuje on sporą część dyskursu politycznego polskiej alt-prawicy.
Co do samej książki, to autor przeprowadza tu do pewnego momentu bardzo usystematyzowany wywód na temat stanu współczesności i krytyki liberalnej demokracji jako pewnej karykatury systemu czysto demokratycznego, lub co zapewne pozostaje ideałem autora - republikańskiego. Co nie może zaskakiwać, wywód ten wyprowadzony jest z pozycji konserwatywnej. Neguje stojącą u podstaw liberalnej demokracji, indywidualistyczną i racjonalistyczną filozofię mającą swoje źródło w Oświeceniu. To jest to miejsce, w którym Ziemkiewicz daje popis znajomości historii i filozofii polityki. Myśli są ustrukturyzowane, a przekaz jasny. Można się z nim nie zgadzać, można polemizować, ale trzeba oddać, że ma to wszystko początek, środek i koniec. Osobiście, w myśli konserwatywnej, w klasycznym rozumieniu tego terminu, zawsze uwierało mnie patrzenie na społeczeństwo głównie przez pryzmat zbiorowości. Zawsze dostrzegałem tu zgrzyt, łączący w tym aspekcie konserwatystów z socjalistami. Różnica jest jedynie taka, że dla jednych tą zbiorowością jest naród, a dla drugich klasa społeczna.
W dalszej części, Ziemkiewicz przechodzi do konkretów i zagłębia się w widoczne jego zdaniem gołym okiem symptomy rozsypywania się naszych społeczeństw. Spora część tego wywodu również zachęca do kiwania głową z uznaniem. Temat jest wdzięczny i wszyscy zdajemy sobie sprawę zarówno z kryzysu tożsamościowego, jak i ekonomicznego dzisiejszego zachodu. Ziemkiewicz ubarwia to oczywiście znanymi powszechnie, mniej lub bardziej prawdziwymi historiami o unijnych przepisach na temat krzywizny banana, paradoksach amerykańskiej akcji afirmacyjnej itd.
Dla osoby która śledzi jednak wydarzenia polityczne na świecie, drobne przemilczenia, przeinaczenia i manipulacje w tym tekście są niezwykle dojmujące. Przykłady? Ziemkiewicz pisze chociażby, że w wypadku porażki wyborczej Bidena w Stanach Zjednoczonych, w 2020 roku, establishment medialno-polityczny nie zaakceptowałby wyniku wyborów. Zderza to z przypadkiem Nixona, który nie chciał podważać wątpliwych wyników w części hrabstw w czasie swojego wyborczego pojedynku z Kennedym. Ma to być przykład na to, że wspomniany wyżej establishment uznaje demokrację tak długo, jak toczy się ona po jego myśli. Słowem jednak Ziemkiewicz nie wspomina o tym, że tym który nie zaakceptował wyników wyborów i w sposób jawny wystąpił przeciwko fundamentom demokracji w USA był nie kto inny jak Trump, czyli siła stojąca w kontrze do establishmentu. Takich przykładów jest w książce więcej i zupełnie nie rozumiem, czemu autor tak jawnie się podkłada. Czy to lektura skierowana do czytelnika, który tych manipulacji nie zauważy?
Są wreszcie fragmenty, gdzie wychodzi z Ziemkiewicza jaskiniowiec. O ile często zgadzam się ze stwierdzeniami krytykującymi terror politycznej poprawności, to fragmenty w których Ziemkiewicz pisze nie o ruchu LGBT w wymiarze politycznym, a o homoseksualistach indywidualnie, próbując silić się na jakieś medyczne czy biologiczne analizy, są po prostu niesmaczne.
Jest natomiast u Ziemkiewicza jedna teza, której nie jest on oczywiście autorem, ale którą trafnie przywołuje w odniesieniu do trwających naokoło nas społecznych przemian. Mam tu na myśli słynną tezę Dantona, o tym, że rewolucja zawsze pożera swoje dzieci. Bojowy zapał w tym wymiarze, zawsze wymyka się zaś spod kontroli i staje się w pewnym momencie karykaturą pierwotnych zamiarów. Tak było w czasach rewolucji francuskiej, kiedy na gilotynie kończyli kolejno Danton i sam Robespierre, tak było w bolszewickiej Rosji, gdzie Stalin pozbył się kolejno Lenina, jak i Trockiego. U podstaw wszystkich tych rewolucji leżało zawsze wywrócenie starego porządku do góry nogami. Ruszenie z posad bryły świata. Nie inaczej dzieje się dziś z lewicowymi rewolucjami kulturowymi dokonywanymi na żywej tkance społecznej. Ich tempo zaskakuje samych zainteresowanych lub będących jeszcze niedawno w awangardzie. Czym bowiem staje się ruch na rzecz praw kobiet, jeśli nie można już nazywać ludzi kobietami i mężczyznami? Jak to jest, że pod cancel culture zaczynają podpadać komicy, niczym w głośnej ostatnio sprawie Dave'a Chapelle'a? Historia się nie powtarza, ale rymuje.
Podsumowując samą książkę, z Ziemkiewiczem warto się zapoznać, choć nie bez krytycznego spojrzenia i przede wszystkim faktograficznej uważności.
Co do samej książki, to autor przeprowadza tu do pewnego momentu bardzo usystematyzowany wywód na temat stanu współczesności i krytyki liberalnej demokracji jako pewnej karykatury systemu czysto demokratycznego, lub co zapewne pozostaje ideałem autora - republikańskiego. Co nie może zaskakiwać, wywód ten wyprowadzony jest z pozycji konserwatywnej. Neguje stojącą u podstaw liberalnej demokracji, indywidualistyczną i racjonalistyczną filozofię mającą swoje źródło w Oświeceniu. To jest to miejsce, w którym Ziemkiewicz daje popis znajomości historii i filozofii polityki. Myśli są ustrukturyzowane, a przekaz jasny. Można się z nim nie zgadzać, można polemizować, ale trzeba oddać, że ma to wszystko początek, środek i koniec. Osobiście, w myśli konserwatywnej, w klasycznym rozumieniu tego terminu, zawsze uwierało mnie patrzenie na społeczeństwo głównie przez pryzmat zbiorowości. Zawsze dostrzegałem tu zgrzyt, łączący w tym aspekcie konserwatystów z socjalistami. Różnica jest jedynie taka, że dla jednych tą zbiorowością jest naród, a dla drugich klasa społeczna.
W dalszej części, Ziemkiewicz przechodzi do konkretów i zagłębia się w widoczne jego zdaniem gołym okiem symptomy rozsypywania się naszych społeczeństw. Spora część tego wywodu również zachęca do kiwania głową z uznaniem. Temat jest wdzięczny i wszyscy zdajemy sobie sprawę zarówno z kryzysu tożsamościowego, jak i ekonomicznego dzisiejszego zachodu. Ziemkiewicz ubarwia to oczywiście znanymi powszechnie, mniej lub bardziej prawdziwymi historiami o unijnych przepisach na temat krzywizny banana, paradoksach amerykańskiej akcji afirmacyjnej itd.
Dla osoby która śledzi jednak wydarzenia polityczne na świecie, drobne przemilczenia, przeinaczenia i manipulacje w tym tekście są niezwykle dojmujące. Przykłady? Ziemkiewicz pisze chociażby, że w wypadku porażki wyborczej Bidena w Stanach Zjednoczonych, w 2020 roku, establishment medialno-polityczny nie zaakceptowałby wyniku wyborów. Zderza to z przypadkiem Nixona, który nie chciał podważać wątpliwych wyników w części hrabstw w czasie swojego wyborczego pojedynku z Kennedym. Ma to być przykład na to, że wspomniany wyżej establishment uznaje demokrację tak długo, jak toczy się ona po jego myśli. Słowem jednak Ziemkiewicz nie wspomina o tym, że tym który nie zaakceptował wyników wyborów i w sposób jawny wystąpił przeciwko fundamentom demokracji w USA był nie kto inny jak Trump, czyli siła stojąca w kontrze do establishmentu. Takich przykładów jest w książce więcej i zupełnie nie rozumiem, czemu autor tak jawnie się podkłada. Czy to lektura skierowana do czytelnika, który tych manipulacji nie zauważy?
Są wreszcie fragmenty, gdzie wychodzi z Ziemkiewicza jaskiniowiec. O ile często zgadzam się ze stwierdzeniami krytykującymi terror politycznej poprawności, to fragmenty w których Ziemkiewicz pisze nie o ruchu LGBT w wymiarze politycznym, a o homoseksualistach indywidualnie, próbując silić się na jakieś medyczne czy biologiczne analizy, są po prostu niesmaczne.
Jest natomiast u Ziemkiewicza jedna teza, której nie jest on oczywiście autorem, ale którą trafnie przywołuje w odniesieniu do trwających naokoło nas społecznych przemian. Mam tu na myśli słynną tezę Dantona, o tym, że rewolucja zawsze pożera swoje dzieci. Bojowy zapał w tym wymiarze, zawsze wymyka się zaś spod kontroli i staje się w pewnym momencie karykaturą pierwotnych zamiarów. Tak było w czasach rewolucji francuskiej, kiedy na gilotynie kończyli kolejno Danton i sam Robespierre, tak było w bolszewickiej Rosji, gdzie Stalin pozbył się kolejno Lenina, jak i Trockiego. U podstaw wszystkich tych rewolucji leżało zawsze wywrócenie starego porządku do góry nogami. Ruszenie z posad bryły świata. Nie inaczej dzieje się dziś z lewicowymi rewolucjami kulturowymi dokonywanymi na żywej tkance społecznej. Ich tempo zaskakuje samych zainteresowanych lub będących jeszcze niedawno w awangardzie. Czym bowiem staje się ruch na rzecz praw kobiet, jeśli nie można już nazywać ludzi kobietami i mężczyznami? Jak to jest, że pod cancel culture zaczynają podpadać komicy, niczym w głośnej ostatnio sprawie Dave'a Chapelle'a? Historia się nie powtarza, ale rymuje.
Podsumowując samą książkę, z Ziemkiewiczem warto się zapoznać, choć nie bez krytycznego spojrzenia i przede wszystkim faktograficznej uważności.
October 7, 2022
Jedna z lepszych książek jakie ostatnio czytałam. Cały egzemplarz mam w znacznikach. Wiele ponadczasowych stwierdzeń. Uważam, że treść rewelacyjnie opisuje dzisiejsze czasy.
January 21, 2024
Bardzo ciekawa książka pełna anegdot, nawiązań historycznych i politycznych, nakreślająca ogólną teorię Ziemkiewicza na temat źródeł problemów społecznych toczących świat zachodni.
Książka jest niestety napisana w sposób chaotyczny i niezbyt jasno ustrukturyzowany. Pierwszy rozdział ma aż 140 stron a drugi... 6. Pierwszy dość długi rozdział nie jest podzielony na podrozdziały przez co na czytelniku spoczywa problem organizacji struktury wypowiedzi Ziemkiewicza (pomocne są jedynie gdzieniegdzie pogrubione zdania przedstawiające główne myśli).
Wstęp bardzo fajnie napisany i już pełen ciekawych teorii. Ziemkiewicz we wstępie przekonuje że w ważne jest poszukiwanie przyczyn niepokojów, że stoi za nimi koniec świata, tłumaczy dlaczego z psychologicznego punktu widzenia one wnikają, oraz opisuje narzędzia którymi się będzie w książce posługiwał (metafora)
Pierwsza po wstępie część jest najdłuższa i opisuje 5 warunków istnienia demokracji. Pierwsza to ograniczenie wspólnoty do 'wszystkich nią objętych wspólnotą realną'. Druga to istnienie klasy średniej. Trzecia to istnienie forum dla swobodnej komunikacji i dyskusji dla klasy średniej.
Ciekawe nawiązania:
- Clausewitz i jego teoria wojny (str 35)
-Filippo Tomasso Marinetti (str 75)
Książka jest niestety napisana w sposób chaotyczny i niezbyt jasno ustrukturyzowany. Pierwszy rozdział ma aż 140 stron a drugi... 6. Pierwszy dość długi rozdział nie jest podzielony na podrozdziały przez co na czytelniku spoczywa problem organizacji struktury wypowiedzi Ziemkiewicza (pomocne są jedynie gdzieniegdzie pogrubione zdania przedstawiające główne myśli).
Wstęp bardzo fajnie napisany i już pełen ciekawych teorii. Ziemkiewicz we wstępie przekonuje że w ważne jest poszukiwanie przyczyn niepokojów, że stoi za nimi koniec świata, tłumaczy dlaczego z psychologicznego punktu widzenia one wnikają, oraz opisuje narzędzia którymi się będzie w książce posługiwał (metafora)
Pierwsza po wstępie część jest najdłuższa i opisuje 5 warunków istnienia demokracji. Pierwsza to ograniczenie wspólnoty do 'wszystkich nią objętych wspólnotą realną'. Druga to istnienie klasy średniej. Trzecia to istnienie forum dla swobodnej komunikacji i dyskusji dla klasy średniej.
Ciekawe nawiązania:
- Clausewitz i jego teoria wojny (str 35)
-Filippo Tomasso Marinetti (str 75)
December 20, 2023
Super pozycja. Warto poświęcić czas na przeczytanie książki. Można się z autorem nie zgadzać lecz kunszt pisania znakomity.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews