Is het al zeven uur?

by Margot C. Pol

Elke ochtend als Margot C. Pol het hekje van het kinderdag- verblijf dichttrekt, nog één keer zwaait en zich naar de trein haast, denkt ze hetzelfde: doe ik hier goed aan? Maar ja: als moderne, werkende moeder breng je je kinderen nu eenmaal netjes drie dagen naar de opvang, hoe hard ze soms ook huilen. Tot ze op een dag besluit te proberen hoe het is om wél alle tijd en aandacht voor haar kinderen te hebben. Ze zegt haar opdrachtgevers af, schrijft haar zoons van 1 en 3 uit en wordt één jaar lang fulltime thuisblijfmoeder. Haar omgeving reageert verbijsterd. Waarom zou je als hoogopgeleide jonge vrouw de hele dag koekjes gaan bak- ken? En vooral: waarom zou je je helemaal storten op het moederschap – vooral als je dat moederschap helemaal niet zo leuk vindt? Toch zet ze door, in de hoop dat ze haar kinderen beter leert begrijpen en het moederschap bevredigender gaat vinden. Maar wie ben je nog zonder werk, en wat gebeurt er met een relatie als je je man om nieuwe schoenen moet vragen? Wordt het een rampjaar inclusief schoolpleinromances, day time drinking en een ontbindend huwelijk? Of valt er tussen de gekmakende verveling en beenknuffels door misschien nog een opvoedkundige openbaring te beleven? Het resultaat is een pijnlijk eerlijk boek over moederschap.

Genres: Nonfiction

272 pages, Paperback

Published October 1, 2021

Reviews

[Djoeke · Rating 1 out of 5]

Wat een draak van een boek. Pak het er gerust bij als je zin hebt om te lezen over de perikelen van een rijke witte vrouw die er zelf voor heeft gekozen twee kinderen op de wereld te zetten om vervolgens te schrijven over wat een marteling het is om een jaar lang zelf voor die kinderen te moeten zorgen. Gaandeweg het boek wordt duidelijk dat die kinderen tijdens dit jaar als ‘fulltime thuisblijfmoeder’ gewoon naar school en peuterspeelzaal gaan, en op vrijdag is mevrouw gewoon aan het werk. Ohja, en de schoonmaakster blijft ook gewoon wekelijks komen. En maar klagen. Eindeloos veel herhaling en verwijzingen naar nutteloze ‘onderzoeken’, weinig echte inhoud. En waarom moet ik aan het eind van elk hoofdstuk lezen wat het gewicht van de schrijfster is? Dit had een mooi boek kunnen zijn over de tweestrijd van de werkende moeder, maar dat zou vereisen dat de schrijfster eerst eens in de spiegel had gekeken. 1 ster voor de moeite.

[Tosca · Rating 3 out of 5]

De eerste hoofdstukken van het boek voel je een diep verwantschap dat mogelijks alle moeders voelen als ze elkaar passeren met een wenende kind aan de hand. De schrijfster geeft een eerlijke inkijk in haar gezinsleven en in haar emotionele beleving daarvan. Het is wonderbaarlijk om te lezen hoe iemand met een totaal andere wereldvisie exact diezelfde gevoelens lijkt het hebben omtrent het moederschap. De afwisselende gevoelens van wanhoop, trots en vreugde die het ouderschap oproepen alsook de eeuwige mentale strijd tussen zorgen voor de kinderen of jezelf. Mag je nog iets voor jezelf realiseren zoals een bloeiende carrière of dien je deze dromen op te offeren om je volledige op die opvoeding te richten? Is het wel een opoffering als die carrière er nooit echt inzat. Allemaal twijfels en vraagstukken die mooi aanbod komen. Het boek is enorm aangenaam geschreven en leest als een trein.

Echter! Doorheen de hoofdstukken begint men sympathie voor de schrijfster te dalen. Je kan je de vraag stellen in welke mate haar opoffering om thuis te blijven een meerwaarde was voor de kinderen aangezien ze 3 uur per dag voor de tv werden gezet. Ze schrijft dat ze zich verveelt en moeite heeft van hun (tijd samen) te genieten. Maar in plaats van hierin iets te ondernemen, zwelgt ze liever in haar zelfmedelijden. Hoewel we haar thuisblijf verhaal een jaar volgen, valt er weinig persoonlijke groei waar te nemen. De lezer blijft over met herkenbare momenten, maar voor de rest een leeg verhaal.

[Marieke van Boven · Rating 4 out of 5]

Leest heerlijk weg, knap hoe ze het zo goudeerlijk heeft opgeschreven. Voor alle moeders ongetwijfeld wat herkenning (of heel veel…).

[Inger · Rating 4 out of 5]

Een herkenbaar boek over de twijfels van het ouderschap.

[Malou · Rating 2 out of 5]

Een kind hebben is af en toe hard werken, maar dit boek is wel érg negatief en pessimistisch. Beetje relativeren had geen kwaad gekund.. Ik ben halverwege gestopt, want toen wist ik het wel. (Los van dat het goed geschreven is en ook veel dingen herkenbaar zijn)

[Eline · Rating 5 out of 5]

Meest eerlijke en realistische boek over ouderschap die ik tot nu toe heb gelezen! Fijn dat er regelmatig een link werd gelegd naar onderzoeken en andere artikelen/boeken

[Chris Leest · Rating 3 out of 5]

Pure horror!

Ze schrijft goed en super eerlijk. Daarvoor verdient ze tig sterren. Maar dit boek is zo beklemmend en deprimerend. Je kunt anno nu (harde lockdown) nog beter de goddelijke komedie lezen (Dante's hel 👹).

Óf het juist wel lezen en jezelf tienduizend keer feliciteren en dankbaar zijn dat je zelf wél lekker een stapel boeken kunt lezen in de lockdown.

[Lisa · Rating 4 out of 5]

Onverwachts goed en herkenbaar boek. Ik heb veel ezelsoren gemaakt en wilde veel onderstrepen. Beschrijft veel van de strubbelingen van de moeders van deze tijd: Tijd met je kinderen moet productief, leuk, gezellig en zaligmakend zijn. Schuldgevoelens als je toegeeft dat je niet de hele tijd thuis wil zijn met je kinderen. Maar in dit boek schrijft Margot wat veel anderen denken:
"Het is geen heilige missie, moederschap, geen kwestie van zeker weten of er wel of niet goed in zijn. Het is iets wat je overkomt, ook al kies je ervoor, gewoon omdat je geen idee hebt waar je aan begint en niemand garandeert dat de kinderen die je krijgt passen bij wie je zelf bent. Het is niet altijd leuk, het is heel lang níét leuk, weekenden zijn soms niet leuk, spelen is soms mniet leuk, in de regen naar buiten gaan is nooit leuk. Het wordt langzaam steeds anders, ik word zelf steeds anders. Het gaat niet weg. Het is er gewoon."

Ze haalt veel interessante bronnen erbij: boeken en wetenschappelijke onderzoeken die onderschrijven dat meer tijd doorbrengen met je kinderen niet per se beter is voor alle partijen.

Ik had aanvankelijk veel ergernissen over de schrijfster. Ze zette haar kinderen 3 uur per dag achter Netflix, zag ze meer als een last dan als een plezier, en sloeg haar dreumes als die niet deed wat zij wil (!!). Maar naarmate het boek vordert voel je verzachting. Ze leert haar kinderen kennen, krijgt meer tools en haalt de haast uit de opvoeding. En daar zit denk ik wel de key: als je écht aanwezig bent in het contact met je kind, kan je daar het meeste uit halen. En die balans is voor iedereen anders.

"Hoe leger de dagen lijken, des te meer ik erachter kom dat het leven met kinderen spectaculair onspectaculair is. Het is de verveling en tegelijkertijd de charme van een blokje om, de opgewekte truttigheid van éven een frisse neus halen en een Cars puzzel maken met alle afleiding die daarbij komt kijken. Soms zou ik willen huilen van vermoeidheid, soms is dit het mooiste wat er is."

[Tessel Doucet · Rating 5 out of 5]

Hoe lekker zou het zijn als je fulltime thuis bij de kinderen kon zijn?

En dat is precies wat journaliste Margot Pol gaat doen. Één jaar, hun oudste is 4, hun jongste 2. Door corona ("tante Cor") wordt het nog ietsje meer kindtijd thuis dan voorzien. Want school en de peuterspeelzaal sluiten ook. Net als kantoor van haar ega.

Pol neemt ons mee. En… na 5 dagen fulltime moederen, raakt het alleen-maar-lekker en volop genieten wel op. Hoe de rest van het jaar verloopt, laat ze zien; ze deelt inkijkjes in de ervaringen en overpeinzingen binnen het eigen gezin, en zet het af tegen relevante en recente andere ervaringen en cijfers.

Het geworstel met hoeveel schermtijd mag/moet/is haalbaar en goed, zindelijkheidstraining, hoe krijg je zo’n kind gezond aan het eten en hou je de boel ook nog gezellig, en hoe zit het eigenlijk met de verdeling van taken, verantwoordelijkheden en de zorg om inkomen tussen partners, m/v in dit geval? Hoe zorg je voor jezelf, hoe ga je om met de vermoeidheid en je eigen ambities, wie ben je zelf eigenlijk nog in deze veeleisende miniwereld?

Het mooiste vond ik de beschrijving hoe de liefde tussen de auteur en diens partner ontsprong, uit een onwaarschijnlijke Tindermatch - les: swipe ook eens buiten je comfortzone.

Het boek - leende het bij de bieb - geeft ontspanning in het ouderschap, omdat je zoveel kan herkennen. Zelfs voor iemand als ik, met oudere (tiener)kinderen ten tijde van lezen (november 2021). Het boek geeft bevestiging: ouderschap is loeizwaar, niemand is er goed op voorbereid, we hoeven onszelf geen watje te noemen. Het tegenovergestelde is waar: we mogen er meer in ontspannen, laat het gaan, en vooral: wees eerlijk naar elkaar toe, juist ook over de scherpe randjes en ontploffingen.

Gauw kijken of jouw bieb het ook heeft!

[Linda · Rating 2 out of 5]

2,5/5

Heb je jonge kinderen en wil je bevestigd hebben dat je niet alleen bent in je worstelingen en wanhoop die het hebben van kinderen soms met zich meebrengen? Lees dan dit boek. Anderen kunnen het rustig laten liggen. Het is wel een aardige reflectie op het moderne ouderschap (vnl moederschap) in een positie van hogere sociaal economische status. Deels herkenbaar, ook omdat Pol openheid geeft over haar worstelingen. Het boek is echter geenszins vernieuwend of opmerkelijk, en daarmee wat saai. Het is nu een week of zes geleden dat ik dit boek heb gelezen en kan me er nauwelijks meer wat van herinneren.

Het boek wil een beschrijving van een jaar als thuisblijfmoeder geven, en is in die zin niet representatief dat het een coronajaar bleek te zijn, waardoor Pol's hele situatie in een snelkookplan bleek te komen. Bovendien, maar dat is vrijwel altijd het geval bij boeken over dit onderwerp, behoort Pol tot de hoger opgeleiden, waardoor ze schrijft vanuit een bepaald perspectief en voor een bepaald publiek: voor mensen die zich ook kunnen veroorloven om een jaar niet te werken, die een een schoonmaker kunnen betalen, en voor mensen die ruimte en tijd hebben om zich niet uitsluitend met overleven bezig te houden, maar met opvoedtheorieën over kinderen. Vernieuwend zou het nu eens zijn om een boek over ouderschap te lezen vanuit een heel ander perspectief.

[Neeltje · Rating 5 out of 5]

Margot schreef een boeiend en bij (veel) vlagen zeer herkenbaar boek over haar jaar als thuisblijfmoeder. Het begint haar tegen te staan om haar twee zoons drie dagen per week naar de opvang te brengen en ze besluit een jaar thuis te blijven. Niet alleen om het welzijn van haar kinderen, maar ook in de hoop dat zij het moederschap een beetje leuker gaat vinden als ze veel bij haar kinderen is - want dat valt haar meestal nogal zwaar. Of dat lukt, wordt duidelijk gedurende het boek, waarin ze alle hobbels die ze moet nemen illustreert met voorbeelden en achtergrondinformatie uit (bekende) opvoedboeken, podcasts en wetenschappelijke literatuur. Een enorme aanrader voor werkende moeders en vaders, of voor hen die juist overwegen daar een tijdje mee op te houden, voor zichzelf of voor de kinderen. Niet in de laatste plaats omdat het boek heerlijk en goudeerlijk geschreven is.

[Caro · Rating 3 out of 5]

P. 230-231 'Ik kan haar van alles vertellen, zegt schrijver en body- positivityrolmodel Mayra Louise in Vogue over haar kleuterdochter, 'maar uiteindelijk zal ze de kunst afkijken van de realiteit. Daarom wil ik het leven leiden dat ik mijn kind ook gun. En daarbij hoort een weekendje weg zonder de kleine erbij of een keer mijn stem verheffen waarna ik me excuseer en uitleg dat ouders soms ook moe zijn.’

[Nathalie Van Ruijven · Rating 2 out of 5]

Van tevoren had ik niet verwacht dat het boek zou gaan over de strubbelingen van het ouderschap, maar meer over hoe het is om van werken naar een jaar thuis blijven te gaan. Blijkbaar kwamen die strubbelingen in dat jaar pas aan het licht? Af en toe kwam de schrijfster naïef over (of de humor ontgaat me). Alles bij elkaar prima om te lezen, maar geen grote inzichtmomenten.

[Mirna Van der veen · Rating 4 out of 5]

Hilarisch leesplezier om - zelf als moeder van een tweejarige - op te reflecteren, van te leren, mee te lachen en mee te huilen. Treffend, soms schurend eerlijk maar vooral heerlijk schrijfwerk van Margot Pol.

[Sjan · Rating 5 out of 5]

Een heel eerlijk verhaal, een zeer herkenbaar!

[Mem · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Imre Te Velde · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Marooi · Rating 5 out of 5]

Het allergrappigste en eerlijkste en ondertussen beste opvoedboek wat er is. Iedereen met kleine kinderen, zeker die met Coronababies en peuters, moet dit lezen

[Mariëlle Walta · Rating 4 out of 5]

Zo herkenbaar! Leuk om te lezen over strubbelingen van ouders met (jonge) kinderen.

[Kim Benjamins · Rating 5 out of 5]

Een boek waarin de moeder het moederschap herontdekt.

[Tjitske Van · Rating 4 out of 5]

Heerlijk eerlijk!

[Mandy · Rating 4 out of 5]

Dit boek had een stuk meer diepgang dan ik op basis van de kaft/titel had verwacht!

[Eva · Rating 1 out of 5]

Wat een negatief boek over het moederschap.
Kwam er met veel moeite doorheen.

[Nancy · Rating 3 out of 5]

3,5☆

[Janneke · Rating 2 out of 5]

Er valt zoveel te doen op een dag, maar zo weinig te denken.

[Mariëlla Simons · Rating 2 out of 5]

Pff zware bevalling. 1 ster voor het schrijven en 1 ster voor het volledig uitlezen van dit boek…

[M van Someren · Rating 3 out of 5]

Leuk leesvoer, leest snel weg.
Als minpunten: veel herhaling, had korter kunnen zijn.

[Lauri van Oosterom · Rating 3 out of 5]

Hoewel ik me als niet-moeder zonder kinderwens niet zo goed kon inleven in het leven als thuisblijfmoeder, vond ik dit boek toch verrassend leuk. Knap hoe goudeerlijk Margot C. Pol is en hoe kwetsbaar ze zich durft op te stellen.

Natuurlijk is het een privilege om thuisblijfmoeder te kunnen zijn, hebben veel mensen geen schoonmaker of ouders die op de kinderen kunnen passen, maar ik had niet het idee dat dit ontkend wordt.

Ik begreep alleen niet zo goed waarom het gewicht van de auteur van toegevoegde waarde was, dat had ze wat mij betreft weg kunnen laten.