Een vijfenzestigjarige autohandelaar uit Belgisch Limburg kijkt terug op een leven vol ontmoetingen met sterren en andere prominenten. 'Billen Bloot' vertelt het verhaal van de flamboyante Frans Billen, die in Vlaanderen een 'American dream' realiseerde: van een gewone volksjongen werd hij een geslaagd zakenman en de intimus van Hollywood-sterren. Met zijn limousines neemt hij al jaren internationale vedetten mee op hun trips door ons land, maar daar laat hij zich niet voor betalen: hij vraagt alleen een souvenir voor zijn Hollywood-museum...
Een paar dagen geleden was ik aan het zappen op televisie en ik kwam opeens bij een item in één of ander schattingsprogramma waar iemand een pruik van Elizabeth Taylor ten tijde van Cleopatra probeerde te slijten. Ik was geïnteresseerd, La Taylor is één van mijn favoriete actrices, maar de naam van de verkoper zei me ergens iets. Het heeft even geduurd, maar na een tijdje viel het kwartje: ik heb gewoon een boek van die Frans Billen!
Eigenlijk meteen uit de kast gehaald (voor de pruik kreeg hij uiteindelijk ongeveer 2000 euro, wat ongeveer de helft was van wat hij voor ogen had geloof ik) en eens in begonnen. Waar ik Billen tijdens het programma al een kwal leek te vinden, is dat bij het lezen van zijn 'boek' niet echt gebeterd. De man heeft ooit een Mercedes garage uit de grond gestampt en is er in geslaagd om zich bij veel evenementen te profileren als de man die je moest hebben om de sterren te laten rondrijden. Daarmee kwam Billen veel in contact met de groten der aarde, maar werkelijk heel het boek is één grote lofzang hoeveel mensen hij heeft ontmoet. De zogenaamde anekdotes hebben niet meer inhoud dan 'met persoon X ben ik naar daar gereden en ik heb een goede babbel met hem/haar gehad' en verder wordt het allemaal opgefleurd met artikels uit Story, Het Laatste Nieuws of Dag Allemaal. De verhalen van Billen zijn in ieder geval van eenzelfde kwaliteit en ondertussen ligt hij nog af te geven op andere producties, want ja... een beetje niveau moet je toch behouden!
Die laatste zin is een letterlijke quote trouwens. Aan het einde zit nog een namenregister (die niet enkel de namen bevatten van mensen die hij heeft ontmoet maar ook Ingrid Bergman staat ertussen omdat hij ooit Casablanca heeft gezien) en in de bijna 15 jaar tussen nu en het uitkomen van het boek is Billen blijkbaar ook van zijn sokkel gevallen. Echtscheiding, uit zijn eigen zaak gewerkt, de helft van zijn museum verkocht, ... Zet zijn geblaas meteen in een ander daglicht.
This entire review has been hidden because of spoilers.