What do you think?
Rate this book
Witte Oren
Tegen roddels en verdachtmakingen is geen kruid gewassen. In Kerkevoort weten ze daar alles van. Wanneer Lucienne Stassen, die haar hele leven iedereen heeft beloerd en bespioneerd, op sterven ligt, hangt ze met pervers genoegen de vuile was van het dorp uit. Maar wat is er waar van de beschuldigingen van overspel, verkrachting en zelfs pedofilie? Stond Bart werkelijk met Dirk te kussen achter de glascontainer? Wilde Marina haar liefdesrivale echt met een mes vermoorden? Aan de cafétoog wordt iedere nieuwe roddel druk becommentarieerd. Niemand vertrouwt elkaar nog. Er wordt gedreigd, op wraak gezonnen. Intussen gaat het gewone leven wel voort. Maar wat is gewoon in Kerkevoort waar een pornobaas een duistere held is, een loodgieter vijf keer daags moet ejaculeren en in de kerk gevochten wordt voor de micro? Waar de rijkste man van het dorp iedere zondag de parking van de Carrefour afspeurt naar verloren kleingeld? En waarom heeft Lucienne Stassen in hemelsnaam witte oren?
376 pages, Paperback
Published January 1, 2021
2 people are currently reading
32 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
December 22, 2022
Louis van Dievel (Mechelen, 24 april 1953) is journalist en schrijver.
Hij haalde bekendheid in Vlaanderen en Nederland met De Pruimelaarstraat. Daarin grijpt hij terug naar het begin van de jaren zeventig, toen een seriemoordenaar en verkrachter de streek van Mechelen terroriseerde. Voor dit boek kreeg hij een nominatie voor de Libris Literatuur Prijs. Nadien werd het bewerkt door het theatergezelschap 't Arsenaal uit Mechelen.
Voor zijn werk Hof van Assisen behaalde hij de Hercule Poirotprijs en werd hij genomineerd voor de Diamanten Kogel. Een misdaadroman met vooral aandacht voor de werking van het assisenhof zelf.
Hij schrijft ook toneelteksten en vermakelijke teksten voor moeilijke lezers in de reeks 'Wablieft'.
In zijn nieuwste roman Witte oren voert Louis van Dievel een stoet kleurrijke personages op die allemaal hun geheimen hebben die nu ontmaskerd dreigen te worden.
In Kerkevoort, een fictief dorp in de Kempen, is Lucienne Stassen, die haar hele leven iedereen heeft beloerd en bespioneerd, stervende. In haar laatste dagen hangt ze met pervers genoegen de vuile was van het dorp uit. Maar wat is er waar van de beschuldigingen van overspel, verkrachting en zelfs pedofilie? Stond Bart werkelijk met Dirk te kussen achter de glascontainer? Wilde Marina haar liefdesrivale echt met een mes vermoorden? Aan de cafétoog wordt iedere nieuwe roddel druk becommentarieerd. Niemand vertrouwt elkaar nog. Er wordt gedreigd en wordt op wraak gezonnen.
Ze heeft al witte oren, wordt hen verteld, wat betekent dat het einde nabij is. Maar toch blijft de stroom vuilbekkerij maar komen.
De plaatselijke loodgieter blijkt een viriele dekhengst te zijn die graag veel vrouwen in nood helpt. Een leraar wordt beschuldigd van pedofilie en krijgt de rekening gepresenteerd. Het parochieteam ligt op gespannen voet met de pastoor. De rijkste inwoner van het dorp is een vrek die zelfs de parkeerplaats van de supermarkt afspeurt naar verloren munten. Er circuleren pornofilms en drugs in het dorp. Er worden branden gesticht en er sterven mensen die dat niet hadden moeten doen. De kranten vullen moeiteloos hun pagina's met de vuile spelletjes die in Kerkevoort worden. Elk boek van Louis Van Dievel is een amusant staaltje van volkse vertelkunst waarin de auteur zijn fantasie gekruid met pikante humor de vrije loop laat. Ook van dit boek krijg je niet direct witte maar wel rode oren. Hij bespaart zijn lezers geen expliciete scène min of meer en de meeste van zijn personages beschikken dan ook over een immens libido. Zijn werk doet altijd denken aan De helaasheid der dingen maar dan wel in een dolkomische versie.
Hij haalde bekendheid in Vlaanderen en Nederland met De Pruimelaarstraat. Daarin grijpt hij terug naar het begin van de jaren zeventig, toen een seriemoordenaar en verkrachter de streek van Mechelen terroriseerde. Voor dit boek kreeg hij een nominatie voor de Libris Literatuur Prijs. Nadien werd het bewerkt door het theatergezelschap 't Arsenaal uit Mechelen.
Voor zijn werk Hof van Assisen behaalde hij de Hercule Poirotprijs en werd hij genomineerd voor de Diamanten Kogel. Een misdaadroman met vooral aandacht voor de werking van het assisenhof zelf.
Hij schrijft ook toneelteksten en vermakelijke teksten voor moeilijke lezers in de reeks 'Wablieft'.
In zijn nieuwste roman Witte oren voert Louis van Dievel een stoet kleurrijke personages op die allemaal hun geheimen hebben die nu ontmaskerd dreigen te worden.
In Kerkevoort, een fictief dorp in de Kempen, is Lucienne Stassen, die haar hele leven iedereen heeft beloerd en bespioneerd, stervende. In haar laatste dagen hangt ze met pervers genoegen de vuile was van het dorp uit. Maar wat is er waar van de beschuldigingen van overspel, verkrachting en zelfs pedofilie? Stond Bart werkelijk met Dirk te kussen achter de glascontainer? Wilde Marina haar liefdesrivale echt met een mes vermoorden? Aan de cafétoog wordt iedere nieuwe roddel druk becommentarieerd. Niemand vertrouwt elkaar nog. Er wordt gedreigd en wordt op wraak gezonnen.
Ze heeft al witte oren, wordt hen verteld, wat betekent dat het einde nabij is. Maar toch blijft de stroom vuilbekkerij maar komen.
De plaatselijke loodgieter blijkt een viriele dekhengst te zijn die graag veel vrouwen in nood helpt. Een leraar wordt beschuldigd van pedofilie en krijgt de rekening gepresenteerd. Het parochieteam ligt op gespannen voet met de pastoor. De rijkste inwoner van het dorp is een vrek die zelfs de parkeerplaats van de supermarkt afspeurt naar verloren munten. Er circuleren pornofilms en drugs in het dorp. Er worden branden gesticht en er sterven mensen die dat niet hadden moeten doen. De kranten vullen moeiteloos hun pagina's met de vuile spelletjes die in Kerkevoort worden. Elk boek van Louis Van Dievel is een amusant staaltje van volkse vertelkunst waarin de auteur zijn fantasie gekruid met pikante humor de vrije loop laat. Ook van dit boek krijg je niet direct witte maar wel rode oren. Hij bespaart zijn lezers geen expliciete scène min of meer en de meeste van zijn personages beschikken dan ook over een immens libido. Zijn werk doet altijd denken aan De helaasheid der dingen maar dan wel in een dolkomische versie.
December 26, 2021
Hoe giftig roddels en verdachtmakingen kunnen zijn in een klein dorp toont Louis van Dievel ons in zijn roman Witte oren. Lucienne van Stassen ligt op sterven, ze heeft al witte oren, wordt er beweerd, het kan dus niet lang meer duren. Maar het blijkt een taaie die, voor ze er niet meer is, haar best doet nog zoveel mogelijk roddels het dorp in te sturen. Haar leven lang heeft ze iedereen bespioneerd en nu vertelt ze iedereen die haar komt bezoeken over vermeend overspel, verkrachting, pedofilie en andere zaken die verontwaardiging oproepen. Maar wat is er van waar? In de kroegen van het dorp wordt er over gediscussieerd, er heerst wantrouwen, ze kennen haar kwade tong, maar waar rook is...? Ze probeert de pastoor en de dokter voor haar karretje te spannen, maar die trappen er niet in. Ook de wijkzuster, zus van één van de bewoners, overlaadt ze met leugenachtige beweringen. Met noodlottige gevolgen.
Lucienne houdt het nog lang vol, maar ze krijgt steeds meer medicijnen, waardoor ze ook zaken door elkaar gaat halen. En waar het verhaal eerst nog een beetje komisch lijkt, krijgt het daarna pijnlijke en grimmige wendingen. Er gebeuren zaken die diep triest en verdrietig zijn: door misverstanden, onjuiste informatie, miscommunicatie, misbruik maken van de situatie en uit berekening. Het blijft 376 pagina's tot de laatste bladzijde spannend. Ik heb ervan genoten.
Vóór in het boek staat een lijst met de belangrijkste personages, geen overbodige luxe, omdat er niet veel mensen zijn in het dorp die aan de roddels van Lucienne ontsnappen. In het begin is het prettig om daar af en toe op terug te kunnen grijpen. Het aantal Vlaamse woorden blijft zeer beperkt. Uiteraard in de dialogen valt er geregeld een ge of gij en staat er hier en daar één in de tekst. Maar dat hoeft geen enkele belemmering te zijn. Uit de context zijn ze zonder meer te begrijpen. (Tip: De Standaard heeft in 2015 een boekje uitgegeven met 1000 Belgisch-Nederlandse woorden, onder de titel: Hoe Vlaams mag uw Nederlands zijn?).
Deze recensie verscheen eerder uitgebreider op Mijn Boekenkast: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
Lucienne houdt het nog lang vol, maar ze krijgt steeds meer medicijnen, waardoor ze ook zaken door elkaar gaat halen. En waar het verhaal eerst nog een beetje komisch lijkt, krijgt het daarna pijnlijke en grimmige wendingen. Er gebeuren zaken die diep triest en verdrietig zijn: door misverstanden, onjuiste informatie, miscommunicatie, misbruik maken van de situatie en uit berekening. Het blijft 376 pagina's tot de laatste bladzijde spannend. Ik heb ervan genoten.
Vóór in het boek staat een lijst met de belangrijkste personages, geen overbodige luxe, omdat er niet veel mensen zijn in het dorp die aan de roddels van Lucienne ontsnappen. In het begin is het prettig om daar af en toe op terug te kunnen grijpen. Het aantal Vlaamse woorden blijft zeer beperkt. Uiteraard in de dialogen valt er geregeld een ge of gij en staat er hier en daar één in de tekst. Maar dat hoeft geen enkele belemmering te zijn. Uit de context zijn ze zonder meer te begrijpen. (Tip: De Standaard heeft in 2015 een boekje uitgegeven met 1000 Belgisch-Nederlandse woorden, onder de titel: Hoe Vlaams mag uw Nederlands zijn?).
Deze recensie verscheen eerder uitgebreider op Mijn Boekenkast: https://mijnboekenkast.blogspot.com/2...
March 20, 2022
Heel fijn boek als je even wil ronddolen in de hoofden van een boerse gemeenschap. Goed geschreven, het boek zit goed in elkaar.
Toch geen 4 sterren omwille van het einde. Het eindigt naar mijn gevoel te snel, alle verhalen worden één voor één 'afgemaakt/afgehandeld'. Ik snap ergens de keuze wel om het zo te doen, aangezien er heel veel personages zijn. Toch bleef ik wat op mijn honger zitten.
Toch geen 4 sterren omwille van het einde. Het eindigt naar mijn gevoel te snel, alle verhalen worden één voor één 'afgemaakt/afgehandeld'. Ik snap ergens de keuze wel om het zo te doen, aangezien er heel veel personages zijn. Toch bleef ik wat op mijn honger zitten.
June 17, 2022
Wat doet de roddel met een dorp? Op zich een interessante insteek. Zoals gebruikelijk passeren een bonte verzameling zonderlinge figuren passeren de revue. Maar het verhaal mist toch de nodige diepgang, het is bij wijlen best grappig, maar ik verwachtte toch meer. Louis van Dievel heeft al betere boeken geschreven.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 24, 2022
Dat roddel gif is, weten we allemaal. In rauwe, grove taal beschrijft Louis van Dievel hoe een dorp a.h.w. behekst wordt door de op haar sterfbed liggende buurtgesel Lucienne van Stassen.
Overdreven en tegelijk oppervlakkig verhaal maar het leest vlot weg.
Overdreven en tegelijk oppervlakkig verhaal maar het leest vlot weg.
March 11, 2022
Een levendige en ironische roman met veel gevoel voor volkse humor, die vooral amuseert, maar waarin de clichés nooit veraf zijn.
November 1, 2022
Best langdradig en er gebeurde weinig.
May 14, 2023
Vermakelijk en vlot gelezen.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews