Το δέντρο με τα μπουκάλια του ουίσκι

by Katharina Bendixen, Αλέξανδρος Κυπριώτης (Translator)

Η Καταρίνα Μπέντιξεν, γεννημένη στη Λειψία της Ανατολικής Γερμανίας το 1981, εκδίδει την πρώτη συλλογή διηγημάτων της στα είκοσι οκτώ της χρόνια. Σε αυτό το λογοτεχνικό ντεμπούτο της δίνει τον ευφάνταστο τίτλο "Το δέντρο με τα μπουκάλια του ουίσκι", από το ομώνυμο διήγημά της που είχε βραβευθεί δυο χρόνια πριν, και επιλέγει να μιλήσει για την τρομακτικά τακτοποιημένη ζωή ανθρώπων, που θα στοιχειώσουν τις ιστορίες της.

Άνθρωποι παγιδευμένοι στα γρανάζια μιας εφιαλτικά αδηφάγας καθημερινότητας απειλούνται διαρκώς από κάποια εκκωφαντικά βουβή εξέγερση του σώματος και της ψυχής τους.

Ο κόσμος της Καταρίνα Μπέντιξεν δεν χωράει ουτοπίες και η κοινή λογική μοιάζει ανήμπορη να συλλάβει το παράλογο και το γκροτέσκο που συντελείται στον ρεαλιστικό καμβά αυτού του κόσμου.

Ιστορίες προσωπικές, ιστορίες οικογενειακές, ιστορίες ανθρώπων που τρώνε, πίνουν, ζουν, ερωτεύονται, εργάζονται, πηγαίνουν διακοπές, συνταξιοδοτούνται, γερνάνε, δραπετεύουν σε δύσβατα νοητικά μονοπάτια, σκοτώνουν, σκοτώνονται ή πεθαίνουν, χωρίς να μάθουμε ποτέ το όνομά τους.

Με γλώσσα αριστοτεχνικά απέριττη και με αφοπλιστική ειλικρίνεια, παραμένοντας αιχμηρή και συναισθηματικά τόσο αποστασιοποιημένη, που η διαύγειά της σοκάρει, η Καταρίνα Μπέντιξεν κατορθώνει να χαράξει ανεξίτηλες στη μνήμη μας τις σπαρακτικές εικόνες ενός πολιτισμού που είναι καταδικασμένος να καταρρεύσει, ενώ με τον ιδιαίτερα ποιητικό τρόπο της υψώνει το μνημείο του άγνωστου ανθρώπου.

144 pages, Paperback

First published January 1, 2014

Reviews

[Damián Tullio · Rating 3 out of 5]

Cuentos cortos con aire de ensueño. Algo sórdidos, algo misteriosos, todo bajo una pátina de surrealismo grotesco. No me gustó demasiado, pero lo leí rapidísimo.

[Gabriela Latini · Rating 4 out of 5]

Personajes sin nombres, historias sin finales. Los relatos de Bendixen cuentan de eso de la humanidad que no sabemos muy bien que es, pero que no es de lo más bonito.

[Lara Betancor · Rating 4 out of 5]

Me gustó cómo la autora consigue en muy pocas carillas lograr cuentos muy interesantes que abordan las relaciones familiares Tuve varios favoritos: El perro que come carne fría me encanto la forma que a partir de la primera persona logra representar la pérdida de memoria, Africa postal y la tensión que genera el no saber a quién creer, e Historia de ciudad y ciudad de pueblo y lo difícil que es ver para una madre ver irse a los hijos. Hay mas que me gustaron, pero no quiero nombrarlo a todos jaja.

[Lucía Cherri · Rating 3 out of 5]

«Le acomodó las extremidades, de modo que uno podía creer que no le había pasado nada, si no fuera porque estaba todo ensangrentado».

[Daniela libroscomoalas · Rating 1 out of 5]

Yo sé que los cuentos son surrealistas. Pero el punto es que no les encontré sentido, y leí todos, a pesar de que me costó, y me aburrieron.
Perdón la ignorancia, no le llegó.

[Horacio · Rating 2 out of 5]

Uno o dos cuentos muy buenos, y nada más
El resto no me llegó

[ToBooksWithLuv · Rating 3 out of 5]

Algunos me gustaron mucho y otros no tanto, pero toda la onda que llevan las historias me pareció interesante

[Diego · Rating 4 out of 5]

Un hallazgo total esta autora que en pocas páginas alcanza a desplegar su talento.
Tiene una voz única. Es impredecible. Y sus cuentos están dotados de cierto surrealismo que te ata los ojos al papel y el único resultado garantizado es la tragedia.