如果我的腦袋正常的話…

by Asako Yamashiro, 山白朝子, 王華懋 (Translator)

不正常的究竟是我，
還是這個世界？

我們生命縫隙裡，秘密攀附的恐怖、悲傷、惆悵，與溫暖。
8篇關於「失去」的物語，山白朝子寫給大人的現代怪談。

　　突然見鬼而失去日常生活的夫妻；失去頭部卻仍苟延殘喘的怪雞；
　　失去記憶而能夠預知未來的情侶；失去創作熱情的小說家；
　　失去對女兒的愛的母親；害怕失去珍貴回憶的男子；
　　因前夫報復而失去愛女的女子；海難意外失去性命的少女……
　　山白朝子讓悲慟的人得以慰藉，絕望的人仍有救贖，
　　散失的靈光得以歸返，沉沒的記憶再次浮現──
　　在幾乎要吞噬一切的黑暗深淵中，
　　仍有人，有燈，有念念不忘，有溫暖的火光。

　　〈全世界最短的小說〉
　　我和妻子同時在家裡看見了鬼魂，
　　那是一個穿著鼠灰色西裝的男子。
　　他的輪廓模糊，背有點駝，後腦的形狀怪異地凹陷下去。
　　我們決定追查被鬼附身的原因，
　　卻也想起，我們未出世便夭折的孩子……

　　〈無頭雞夜間漫步〉
　　轉學到鄉下學校的我，發現同樣被孤立的風子的秘密：
　　她偷偷養著一隻「無頭雞」。
　　我們變得無話不談，但我漸漸把雞的身影和風子重疊在一起，
　　頭被砍掉，只剩下身體，
　　就像風子什麼都不想、什麼都不看，僅僅只是活著……

　　〈酩酊科幻〉
　　「喝得酩酊大醉的女人時間感發生混亂，可以看見混濁的過去和未來。」
　　學弟想把這個點子寫成小說，並讓主角用這種能力賺大錢。
　　我建議他可以寫買馬券致富的故事，半年後他果然靠買馬券一夜暴富。
　　他向我坦承，他的女友正是擁有奇妙能力的人，但不久後他卻向我求救。
　　因為喝醉的女友說，「看見」他血淋淋地倒在地上……

　　〈被窩裡的小宇宙〉
　　陷入寫作瓶頸的作家，某天卻在文藝雜誌發表新作品。
　　身為寫作同業的我向他請教脫離低潮的秘訣。
　　他說，一切都要感謝那床二手店的被褥。
　　他躺在被褥裡，感覺到有東西闖進來，腳尖像是探進某個未知的場所。
　　於是他開始想像被褥深處的異世界，並因此文思泉湧……

　　〈溺死孩子〉
　　我的高中同學殺死了嬰兒。
　　不久，另一個朋友也殺了嬰兒，
　　然後又有一個朋友殺死了自己的骨肉。
　　我們四個人曾一起霸凌過一個名叫賴子的女生，　
　　她割腕數次，最後上吊自殺。
　　本以為她們只是產後憂鬱症，
　　但才剛奉子結婚的我卻收到一封朋友的信：
　　小心妳的孩子也會長出一張越來越像賴子的臉……

　　〈對講機〉
　　在三一一大地震引發的海嘯中，
　　我失去了摯愛的妻子和兒子小光，還有我買給他的玩具對講機。
　　我活得如同行屍走肉，每天只能拚命灌酒麻痺自己。
　　然而那一天，從半毀的住家回收的另一台玩具對講機中，
　　竟傳出了小光的聲音：「過來這裡嘛！一起玩嘛！」
　　我無法抗拒這個甜蜜的誘惑，拿出了尼龍繩……

　　〈如果我的腦袋正常的話〉
　　我帶著女兒和因家暴離婚的前夫見面時，
　　他拖著女兒去撞卡車，雙雙身亡。
　　我多次自殺未遂，好不容易才漸漸穩定下來。
　　然而，某天到河堤散步時，我聽見小女孩叫著：
　　「媽媽，救我……媽媽……」
　　如果這是我的幻聽，那只是我的腦袋有問題；
　　但如果我的腦袋正常的話，
　　就表示真的有小女孩發出了求救……

　　〈晚安，孩子們〉
　　參加大型郵輪兒童旅行團的我，發生海難身亡，　　
　　臨死前的走馬燈卻和自己的人生完全不一樣。
　　「負責帶領將死之人的天使」伊莎貝兒適時現身，
　　以幫忙救回數秒後即將從救生艇落海的小孩為條件，
　　請我幫忙找走馬燈影片。
　　但卻發現根本就沒有我的走馬燈，也沒有天使剪輯的紀錄。
　　原來，我的身邊不只沒有守護天使，
　　連我自己，都可能不是人類……

Genres: Mystery, Fiction, Japanese Literature, Short Stories

256 pages, Paperback

First published February 1, 2018

About the author

One of the pen names of Otsuichi.

Reviews

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

ยังคงความเศร้า หลอน ยะเยือก บรรยากาศลึกลับและหักมุมให้คนอ่านเหวอตามสไตล์โอตสึ

เป็นเรื่องสั้นที่คุ้มค่าแก่การอ่าน สะท้อนภาพสังคม ครอบครัวญี่ปุ่น การบุลลี่ในโรงเรียน ความสัมพันธ์ที่แสนเปราะบาง

เรื่องที่ชอบมากที่สุดคือเรื่อง “จมน้ำบ่อโศก” สุดท้ายเราก็ไม่อาจหนีพ้นสิ่งที่เราแสนเกลียดชัง

[Makmild · Rating 4 out of 5]

หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน aka.โอตสึอิจิ
.
เล่มนี้เป็นเรื่องสั้นค่ะ ประมาณ4-5 เรื่อง (จำไม่ได้แล้ว) แต่ทุกเรื่องเศร้ามากเศร้าน้อยต่างกันไป คือไม่มีไม่เศร้า หลอนน้อยกว่าเศร้าอีก สมกับเป็นเรื่องวิญญาณผีๆ มันไม่ใช่ความกลัว หลอกหลอน แต่เป็นความเศร้า คะนึงหา และไม่ได้ตายจากไปจริงๆ ต่างหาก

ทุกเรื่องสั้นมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองเลยค่ะ ตัวละครแต่ละตัวก็มีความประหลาดๆ และบวกความเศร้าเพิ่มเข้าไปด้วย มายชอบเรื่องแรก/นิยายที่สั้นที่สุด/ ส่วนเรื่องไก่ไร้หัวเศร้ามาก/เรื่องสุดท้ายคือ ทำให้คิดถึงเหตุการณ์เรือล่มที่เกาหลี และโอตสึอิจิก็ต่อยอดจากเหตุการณ์ตรงนั้นไปเป็นประเด็นนรก สวรรค์ และขยายเหตุผลว่าทำไมเวลามนุษย์กะเทวดาไม่เท่ากันได้สมเหตุสมผลดี

สรุปสนุกดีค่ะ อ่านได้เรื่อยๆเลย

[เมื่อฉันรีวิวหนังสือ · Rating 5 out of 5]

สนุกทุกเรื่องเลย ตอนแรกเห็นรีวิวแล้วคนบอกว่าเนื้อหาดูน่ากลัวดูดาร์ก แต่เอาจริงก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันน่ากลัวขนาดนั้น อ่านแล้วชอบมาก ชอบความหลากหลายของเรื่องนี้ตรงที่ว่าบางเรื่องจบพีค บางเรื่องจบเศร้าหม่นๆ บางเรื่องก็จบแบบอบอุ่นหัวใจ ส่วนตัวชอบเรื่องนี้มากกว่าเรื่องปฏิบัติการสังหารแมรี่ซูอีก

[nananatte · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 7 เรื่อง 7 รส ของ ยามาชิโระ อาซาโกะ (อีกนามปากกาหนึ่งของโอตสึอิจิ ที่จะเขียนเรื่องเกี่ยวกับวิญญาณ)

"นวนิยายแสนสั้นที่สุดของโลก"
เรื่องราวของคู่สามีภรรยาที่อยู่ดีๆ ก็พบว่ามีวิญญาณชายในชุดสูทโผล่ขึ้นมาที่มุมห้องพัก !?
ฝ่ายชายกลัวมาก แต่คุณภรรยานิ่งดีเหลือเกิน

ว่าแล้วคุณภรรยาก็เล่นบทนักสืบ สืบว่าคุณผีมาจากไหน
"ถ้าเราช่วยไขข้อข้องใจของคุณผีได้ คุณเค้าอาจจะหายไปก็ได้นะ... "
เพราะคิดแบบนั้น การตามหาว่าคุณผีตนนี้มาข้องเกี่ยวกับพวกตนได้ยังไง จึงเริ่มต้นขึ้น

(ตกใจนิดหน่อยตอนเฉลย รู้สึกหยะแหยงเหมือนกันค่ะ เหอๆๆ)



"หัวอยู่ไหน ไก่เดินหา"
เรื่องนี้เป็นสไตล์คลาสสิคของโอตสึอิจิเลย
คือมีเด็กชายที่แอบชอบเด็กสาว กับโทนเรื่องที่ดาร์คดีแท้
ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน

ฝั่งเด็กสาวเสียพ่อแม่ไป ทำให้เธอต้องไปอยู่กับน้า
น้าสาวไม่ได้เลี้ยงดูเธอดีนัก ไม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ ไม่มีเสื้อกันหนาวใส่ ถุงเท้าขาดเป็นรู
เธอมีข้าวกินไม่ครบมื้อแน่ๆ เพราะดูตอบลงเรื่อยๆ

ฝั่งเด็กชาย แอบเดินตามเธอกลับบ้าน
จนได้ไปพบเห็นสภาพบ้านปัจจุบันที่เธออาศัยอยู่กับน้า
เขาเห็นเธอเดินรอบบ้านจนเกือบถึงชายป่า เรียกหาอะไรสักอย่างที่คาดว่าน่าจะเป็นสัตว์เลี้ยง
แล้วก็ถึงกับผงะว่าเธอเลี้ยงตัวอะไรอยู่ !

(เรื่องนี้ ใครอ่านเจอว่าน้องเลี้ยงอะไรก็ต้องอึ้งค่ะ แบบนี้ก็ได้เหรอ...)




"SF น้ำเมา"
เรื่องราวของรุ่นน้องที่ทักผมมาเพราะรู้ว่าผมเป็นนักเขียน
เขาบอกว่ามีพล็อตคร่าวๆ อยู่ในหัว แต่ไม่รู้ต้องทำยังไงถึงจะเขียนได้ ก็เลยทักมาขอคำปรึกษา
พล็อตที่รุ่นน้องบอกไว้คือ มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ถ้าเมาแล้ว จะมองเห็นอนาคตใน 10 วินาทีข้างหน้าได้... แค่นี้เลย ไปไงต่อดีครับพี่?

ผมก็แนะไปว่างั้นงี้สิ
รุ่นน้องก็บอกว่า น่าจะเอาความสามารถนี้ไปใช้ประโยชน์ในทางทำให้รวยขึ้นนะครับ

ผมก็เลยว่า งั้นลองเอาไปแทงม้าสิ
แต่ต้องมีผู้ช่วยนะ คือระหว่างที่ผู้หญิงคนนี้เมา ก็ให้ถามว่าม้าตัวไหนวิ่งเข้าวิน แล้วผู้ช่วยก็ทำการสั่งซื้อเบอร์นั้น

รุ่นน้องบอกว่า ไอเดียแจ่มมาก ผมจะลองทำดูครับ

หลังจากนั้น รุ่นน้องก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย
ผมได้ยินจากเพื่อนร่วมคณะคนอื่นๆ ว่า รุ่นน้องคนนี้มีหนี้สินพะรุงพะรัง ยืมเงินคนโน้นไปโปะเงินคนนี้มากมาย

แล้ววันหนึ่งตอนเข้าเมือง
ผมก็ได้พบกับรุ่นน้องอีกครั้ง เขาขับรถหรูโฉบเข้ามาหา
บอกผมว่า "ที่ผมมีวันนี้ได้ก็เพราะคำแนะนำของรุ่นพี่นั่นแหล่ะครับ"

(ให้คะแนนความคิดสร้างสรรค์เรื่องนี้เป็นพิเศษ! แต่ไม่ชอบนิสัยตัวละครเลยค่ะ)




"จักรวาลใต้ผืนผ้าห่ม"
ผมมีนักเขียนที่ชื่นชอบอยู่ แต่เขาไม่เขียนงานมาเป็นสิบปีแล้ว
อาการติดหล่ม แบบที่พบเห็นทั่วไปในหมู่นักเขียน

ปกติ เวลาเราจัดรวมตัวนักเขียนมาพูดคุยกินข้าวกัน เขาจะไม่มาร่วมโต๊ะด้วย
"อาย" เขาบอก "ผลงานเรื่องสุดท้ายก็ปาเข้าไปสิบปีแล้วมั้ย"

แต่วันนี้ เขามาร่วม เพราะมีนักเขียนขายดีคนดังมาด้วยอีกคน
"ลูกสาวชอบ พอได้ยินว่าอาจารย์มาเข้าร่วม ก็ต้องมาขอลายเซ็นต์ไปให้ลูกสาวให้ได้"

ทั้งที่ตัวเขาเองเป็นนักเขียนที่สร้างโลกได้มหัศจรรย์มากแท้ๆ
เป็นนักเขียนแบบที่นักเขียนด้วยกันชื่นชอบ
ความสามารถในการบรรยายแบบหาตัวจับยาก
โลกในจินตนาการ ละเอียดจนเหมือนเราเข้าไปเดินอยู่ในนั้น
แต่ถึงอย่างนั้น... ผลงานของเขาก็ขายไม่ดี ไม่ได้รับรางวัล ส่วนหนึ่งก็เพราะโครงเรื่องยังทำได้อ่อนเกินไป

"ดีว่าได้ภรรยาช่วย เงินเก็บแทบไม่เหลือแล้ว
อยู่แบบนี้ต่อไป อีกไม่นานก็คงหย่า" เขาพูดเศร้าๆ ทิ้งไว้แบบนั้น

ต่อมาอีกไม่นาน ผมก็ได้ยินว่าเขาหย่าจริงๆ
แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าคือ ได้ยินว่าเขาจะมีผลงานใหม่ !!
เรื่องสั้นเรื่องแรกในรอบสิบปี

ผมรีบออกจากบ้าน ไปตามหานิตยสารฉบับนั้น ทั้งที่ปกติไม่เคยสนใจจะหานิตยสารเล่มที่ว่ามาอ่านเลยสักนิด

ผมรีบกลับบ้านเปิดออกอ่านทีละตัวอักษร
ซาบซึ้งใจจนต้องกลับไปขุดผลงานเรื่องเก่าๆ ของเขามาอ่านซ้ำ

อ่านเทียบกันดูแล้วก็ได้แต่ขนลุก
ฝีมือเขาไม่ตกลงเลย นักเขียนคนนั้นกลับมาแล้ว !
ไม่สิ ฝีมือดีขึ้นกว่าเก่าด้วย !

ผมรีบเขียนอีเมล์ส่งหาเขา บอกว่า ผมชอบเรื่องนี้มากขนาดไหน
และผมสงสัยมาก ทั้งที่เขียนไม่ได้มาตั้งนาน เขาหายจากอาการติดหล่มได้อย่างไร

คุณนักเขียนตอบอีเมล์กลับมา ชวนไปกินข้าวกัน
เขาบอกว่า มีผมคนเดียวที่เขียนอีเมล์มาหาแบบนี้
"ไปสิ ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง"

"ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากหย่ากับภรรยา แยกกันอยู่กับลูก
แล้วผมย้ายมาอยู่อพาร์ทเมนต์โทรมๆ ที่ไม่มีห้องน้ำนี่แหล่ะ"

"ผ���ออกจากบ้านนั้นมาแต่ตัว
มีแค่อุปกรณ์เครื่องเขียน กับกระเป๋าเสื้อผ้าแค่นั้นเอง

"มาอยู่ที่นี่ ไม่มีกระทั่งเงินค้ำประกัน
ต้องขอบ.ก.ที่สนิทกันเซ็นค้ำประกันให้
ที่นี่ผนังบางมาก ตอนกลางคืนหนาวจนนอนไม่ได้
ผมอยากกลับบ้านไปขอฟูกนอน ขอผ้าห่มจากภรรยา
แต่ก็ไม่รู้ว่าควรกลับไปดีไหม"

"ก็พอดีเดินผ่านร้านเฟอร์นิเจอร์มือสอง
เห็นกองสีดำสุมๆ จมกองฝุ่นไม่มีใครเอา เห็นแล้วรู้สึกเหมือนตัวผมเลย
พอดูสิ่งที่อยู่ในนั้น ก็พบว่าเป็นฟูกนอนสีแดงเข้ม"

"ผมอุ้มฟูกราคาถูกแสนถูกนั้นกลับบ้าน
แล้วตั้งแต่นั้น ผมก็เขียนแบบพรั่งพรูออกมาไม่หยุด"

(ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ เป็นโรแมนติก แฟนตาซี
แต่มันก็มีช่วงที่แอบน่ากลัวนะ โดยเฉพาะตอนที่เราไม่รู้ว่าเจ้าพวกนั้นคือตัวอะไรอ่ะ ^^;;;)




"จมน้ำบ่อโศก"
เธอได้ยินข่าวว่า เพื่อนสาวกลุ่มที่เธอสนิทด้วยสมัยเรียนม.ปลาย ทุกคนฆ่าลูกของตัวเอง ทั้งกดน้ำ ทั้งทิ้งลงจากระเบียง ฯลฯ

มันคือเรื่องบังเอิญหรืออะไร?

เพื่อนแก๊งค์นี้คือความทรงจำปิดตายที่เธอไม่อยากให้ใครรับรู้
โดยเฉพาะสามีของเธอ

เธอหนีมาอยู่โตเกียวตั้งแต่วันนั้น ลืมเรื่องราวพวกนี้ไปหมดแล้ว
แต่อยู่มาวันหนึ่ง จดหมายจากเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มก็ส่งมาหา

ข้อความในจดหมาย แสดงความยินดีที่เธอกำลังจะแต่งงาน
แต่ก็ขอเขียนมาเล่าให้ฟัง ว่าทำไมเพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่มจึงฆ่าลูกสาวของตัวเอง
ตัวเธออาจจะเพิ่งแต่งงาน อาจจะยังไม่มีลูกก็ได้
หรือถ้ามี ก็อาจจะไม่ใช่ลูกสาวก็ได้
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ขอเล่าให้ฟังแล้วกัน ว่าทำไมเพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่ม จึงตัดสินใจทำแบบนั้น

(เปิดเรื่องโหดมากจนตกใจ แต่อ่านๆ ไปแล้วนึกถึงพวกนิทานกงกรรมกงเกวียน อ่านจนจบ ก็จะพบว่าโอตสึอิจิเป็นคนใจดีนะ)



"หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน"

เขียนดีที่สุดในเล่ม ทรงพลัง มีทั้งช่วงบีบคั้น เศร้า เห็นใจ ลำบากใจ ตกใจ ผงะ เดาทางข้างหน้าไม่ได้เลย ตรึงคนอ่านไว้กับเก้าอี้

เป็นเรื่องราว bittersweet ที่ไม่อยากจะเชื่อว่าคนเขียนเป็นผู้ชาย ทำไมเขียนเรื่องจิตใจของผู้หญิง โดยเฉพาะคนเป็นแม่ได้ละเอียดขนาดนี้

ขออนุญาตไม่เล่าเรื่องย่อ อยากให้ไปสัมผัสประสบการณ์เองค่ะ



"ราตรีสวัสดิ์ เด็กน้อยทั้งหลาย"
ตอนเปิดเรื่องมา ไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาในลักษณะนี้
พอรู้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร ก็รู้สึกว่าน่ารักดี
โอตสึอิจิเล่าเรื่องโลกหลังความตายในลักษณะโรงภาพยนตร์
เป็นเรื่องราวอ่อนโยน แฟนตาซี ฟีลกู้ด :-)



4.5/5.0

[bubblemustard · Rating 4 out of 5]

ภายในเล่มประกอบด้วยเรื่องสั้นที่มีธีมคือการสูญเสีย เล่าเรื่องด้วยบรรยากาศหลอน ยะเยือก ลี้ลับ แต่จบด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย รวมกันแล้วไม่น่าเบื่อ

เป็นเล่มที่ชอบและประทับใจเลยแหละ เราอ่านรวดเดียวจบเลย ส่วนเรื่องที่ชอบที่สุดคือ จมน้ำบ่อโศก จักรวาลใต้ผืนผ้าห่ม และSFน้ำเมา

ป.ล. ชอบปกหนังสือมากๆๆ ได้เล่นหาว่าอะไรมาจากเรื่องไหน 😄

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

แม้ว่าเราจะชอบโอตสึ อิจิ
แต่ก็ไม่ใช่หนังสือของเขาทุกเล่มที่เราจะชอบ
ยิ่งแนวถนัดของโอตสึ อิจิ เป็นรวมเรื่องสั้นด้วยแล้ว
ในการที่เราจะชอบหนังสือทั้งเล่ม ยิ่งเป็นไปได้ยากมาก

แต่กับเล่มนี้ เป็นผลงานรวมเรื่องสั้นของโอตสึ (ในอีกนามปากกา)
ที่ดีงามเกือบทุกเรื่องเลยทีเดียว
มีเรื่องที่เรารู้สึกเฉยๆ เพียง 2 เรื่อง
ซึ่งก็ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่มันสนุกน้อยกว่าเรื่องอื่นๆ ในเล่มนี้หน่อยเท่านั้น

กับงานของโอตสึ อิจิ เล่มนี้สุดยอดมากจริงๆ ค่ะ

[Mook · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ดีกว่าที่คาด ชอบกิมมิกในเรื่อง SF น้ำเมาที่มีพูดถึงเล่มแดนดิไลออนด้วย ดีที่สุดสำหรับเราก็คือเรื่อง จมน้ำบ่อโศก
แม้จะเป็นเรื่องสั้น 7 เรื่องแต่พล็อตดี พล็อตไม่ค้างเติ่ง แก่นเรื่องเน้นไปที่เรื่องราวของตัวละครเหงา ๆ ที่เผชิญกับความสูญเสีย ผนวกกับฝีมือเขียนสไตล์โอตสึอิจิ ไม่ผิดหวังค่ะ

[Wasin Waeosri · Rating 5 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 7 เรื่องของโอตสึ อิจิ ในธีมของความสูญเสีย มีทั้งแนวสยองขวัญนิดๆ แนวอ่านแล้วใจฟู แนวตลก ความรัก ความแค้นและให้การให้อภัย สอดแทรกปัญหาความรุนแรงในครอบครัว

อ่านเพลินมาก แป๊บๅ จบ

[Fangj · Rating 5 out of 5]

ชอบกลไกการทำงานกับใจเราของหนังสือเล่มนี้ ทุกๆตอนมันหม่นเศร้า แต่ทำให้เราอยากมีชีวิตต่อไป แบบ execution แม่งโศกสัดๆ แต่ผลลัพธ์กลับให้ความหวังเราเฉย55 เขาไม่ได้มามอบคำแสนคมหรือปลอบประโลมอะไรเลย แต่การเติบโต การก้าวข้ามผ่านของตัวละครแต่ละตอน มันทิ้งประกายบางอย่าง ที่ประทับลงใจเราได้

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 4 out of 5]

หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน - รวมเรื่องสั้น 7 เรื่องโดยโอตสึอิจิ ที่รวมมวลอารมณ์สุข เศร้า เหงา ทุกข์ ไว้ในเล่มเดียวกัน โดยใช้ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติและปัญหาความรุนแรงในสังคมเข้ามาผสานได้อย่างเหมาะสม

เรื่องที่ผมชอบมาก ๆ มีอยู่ 3 เรื่อง ได้แก่
1. นวนิยายที่แสนสั้นที่สุดของโลก เรื่องนี้คือสยองขวัญปนน่ารัก นี่สินะ ภรรยาผู้น่ารัก เธอน่ารักกว่าเราและในบางมุม เธอเก่งและเข้มเเข็งกว่าเราด้วย
2. หัวอยู่ไหน ไก่เดินหา เรื่องนี้คือร้าวรานจริง ๆ
3. หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน บางครั้งความสูญเสียก็ทำให้เราทำอะไรบางอย่างให้ไม่สูญเปล่า

ส่วนเรื่องที่เหลือคือดีครับ พล็อตเจ๋งมาก สำหรับใครชอบอ่านเรื่องสั้นหรืออ่านงานแนว Japanese mystery stories - ผมขออนุญาตชวนอ่านครับ

[Katie Chun · Rating 4 out of 5]

One of the authors who always surprise me. Sharp and gripping plots.

[Benchaphorn Thammathorn · Rating 4 out of 5]

ชอบเรื่อง หากสมองฉันไม่ได้สติฟั่นเฟือนมาก
ในฐานะที่เรียนจิตแพทย์จะลุ้นมากว่า อย่าหยุดยาเลยนะ ขอร้องหละๆๆๆๆ
เพราะไม่กินยาวันเดียวมันไม่ได้จะทำให้ข้อพิสูจน์ของนางเอกเป็นจริงขนาดนั้น
แต่ท้ายที่สุดแล้วเรื่องก็ออกมาดี ทำให้เห็นมุมมองของคนไข้ด้วยนะ ถึงความลำบากใจ ความรู้สึกเป็นภาระของคนในครอบครัว มันต้อง balance กันมากๆเลย

เรื่องอื่นๆก็สนุก กลับมาสไตล์โอตสึอิจิคนเดิม ชอบเรื่องที่ลูกกลายไปเป็นหน้าเหมือนคนที่แกล้งมาก แบบนึกตามเป็นภาพยนต์สั้นได้เลย น่าจะหลอนมาก
หนังสือโอตสึอิจิชอบออกมาไม่ให้ซุ่มเสียงโผล่มาอีกทีก็ออกมาและอะไรแบบนี้

[ueiiyui · Rating 4 out of 5]

ใน 7 เรื่องสั้นนี้ ชอบเรื่อง
SF น้ำเมา - คู่รักผู้สามารถหยั่งรู้อนาคตโดยแลกกับความทรงจำ
หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน - หญิงผู้ถูกอดีตสามีพรากชีวิตลูกน้อยไปต่อหน้าต่อตา
หัวอยู่ไหน ไก่เดินหา - ไก่ประหลาดที่แม้คอขาดก็ยังมีลมหายใจ
จักรวาลใต้ผืนผ้าห่ม - นักเขียนผู้หมดสิ้นเรื่องราวที่อยากเขียน

[Book Beforebed_ · Rating 5 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 7 เรื่อง หลากหลายมู้ด แต่ทุกล้วนล้วนพูดเกี่ยวกับเรื่องของความสูญเสีย จริง ๆ ภาพรวมของเนื้อหาทั้งหมดดูจะหม่นและสะเทือนใจ แต่ว่าผู้เขียนนำเสนอออกมาได้ไม่โฟกัสที่ความหดหู่จนเกินไป บางตอนก็ใส่ความหลอน ความน่าขนลุกเข้ามาดึกอารมณ์ไป (หลอนสุดคือตอนแรก แล้วเราดันอ่านตอนกลางคืนซะด้วย เสียวสันหลังเล็กน้อย 555) บางตอนก็ดราม่า แต่จบได้อบอุ่น หรือบางเรื่องดึงไปเป็นแฟนตาซีเลยก็มี เรียกได้ว่าครบรสจริง ๆ สำหรับเล่มนี้

[Le Gongdong Blur · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้น อีกผลงานของ โอตสึ อิจิ
ที่มีทั้งฆาตกรรม สืบสวน ความตาย ความสัมพันธ์
การสูญเสีย ความหวัง แฟนตาซี วิญญาณ
.
บางเรื่องภาพในหัวก็มีแอบโหด
สนุกแบบอ่านได้เรื่อยๆ ชอบเกือบทุกเรื่องเลย
ตัวอย่างเช่น เด็กหญิง ที่เลี้ยงไก่ที่ไม่มีหัว,
คู่สามีภรรยา ที่สืบหาการตายของผีในห้อง,
ผู้หญิงสามคน ที่ฆ่าลูกวัยทารก
เพราะสาเหตุอะไรบางอย่าง,
(ไม่แน่ใจว่าเรื่องสุดท้ายเขียนจากเหตุการณ์
เรือเซวอลล่มที่เกาหลีใต้รึเปล่า)
.
ถึงจะไม่ว้าวมาก แต่เล่มนี้ถือว่า ผ่านนน

[Kamon SecondAccount · Rating 5 out of 5]

รวมเรื่องสั้นที่ชอบเกือบทุกเรื่อง
พล็อตกึ่งสืบสวนกึ่งวิญญาณ เล่าเรื่องได้ดี (หรือไม่ก็แปลเรียบเรียงดี?)
..
น่าจะเป็นรวมเรื่องสั้นเล่มเดียวของปี 2021 ที่อ่าน ดีใจหยิบถูกเล่ม

[Punnchyyy · Rating 4 out of 5]

"อารมณ์ประมาณ Twilight Zone เป็น 224 หน้าที่จบอย่างรวดเร็วภายใน 1.30 ชม"

หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นอีกหนึ่งเล่มที่ Showcase ความเจ๋งของ โอตสึ อิจิ ยิ่งอ่านยิ่งสงสัยว่าแกไปเอาไอเดียเเปลกๆ เยอะแยะแบบนี้มาจากไหน ส่วนตัวมองว่าโอตสึ อิจิ เป็นหนึ่งในพ่อทุกสถาบันของวงการเรื่องสั้นได้แบบสบายๆ

หนังสือประกอบด้วยเรื่องสั้น 7 เรื่องที่เป็นเอกเทศ ต่างรสชาติ และ genre กันไป ขอยกบางเรื่องที่ชอบมาป้ายยา

SF น้ำเมา: นักเขียนหนุ่มได้รับการติดต่อจากรุ่นน้องที่สนิทกันเพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับพล็อตนิยายเจ๋งๆ ที่คิดขึ้นได้ เรื่องประมาณว่า 'แฟนสาวของเขาสามารถมุดเข้าไปในห้วงมิติเวลาที่อดีต ปัจจุบัน และอนาคต ไม่ได้เรียงต่อกันเป็นเส้นตรงทำให้การรับรู้ทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน เงื่อนไขของความสามารถนี้คือทำได้เฉพาะช่วงที่เธอเมาเท่านั้น' นักเขียนหนุ่มจึงเสนอไอเดียให้ลองไปเวย์เอาความสามารถนี้ไปใช้โกยเงินจากการแทงพนันม้าดู รุ่นน้องรวยขึ้นจนผิดหูผิดตาและสารภาพความจริงว่าที่มาขอปรึกษานั้นคือเรื่องจริง ไม่ใช่พล็อตนิยาย ชีวิตเหมือนจะไปได้สวยจนกระทั่งเขาได้รับโทรศัพท์จากรุ่นน้องว่า 'เมื่อกี้ตอนเมา แฟนผมเห็นผมนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่บนพื้น ผมไม่อยากตาย ช่วยผมด้วย' นักเขียนจึงแนะนำให้รุ่นน้องชงเหล้ามอมแฟนสาวให้นานที่สุดเพื่อประวิงเวลาและหางทางเปลี่ยนอนาคต ทั้ง 3 คนจะทำสำเร็จมั้ยนะ

หัวอยู่ไหน ไก่เดินหา: เด็กสาวไร้พ่อแม่ถูกน้าที่รับมาเลี้ยงทุบตีเป็นประจำ วันหนึ่งขณะเดินออกตามหาไก่ที่ทำหลุดไปในป่า เธอพบเด็กชายเพื่อนร่วมชั้นโดยบังเอิญ เขาเจอไก่ที่เธอทำหายไปแต่ก็ต้องตกใจเพราะไก่โดนตัดคอขาดเหลือแต่ตัว แต่มันยังคงมีชีวิตต่อไปได้ เด็กชายเสนอตัวรับเอาไก่หัวขาดมาเลี้ยงเองหลังรู้ว่าน้าของเด็กสาวเป็นคนทำเพราะต้องการทำลายทุกสิ่งที่เธอรัก อยู่มาวันหนึ่งเด็กสาวหายตัวไป เด็กชายรู้สึกแปลกใจจึงออกตามหาและพบความจริงที่แสนเศร้า

สรุป: เหมาะมากกับคนเวลาชีวิตน้อย ชอบอ่านอะไรสั้นๆ พล็อตเจ๋งๆ ไม่ต้องปูนานแต่เข้าฮุคได้แบบเอาอยู่ทุกเม็ด

[bacon tong · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้ววว เรื่องสั้นที่อ่านง่ายมากกก พยายามอ่านช้า ๆ เพราะกลัวอ่านจบแล้วจะไม่มีอะไรให้อ่าน เป็นเรื่องสั้นทั้งหมด7เรื่อง
แน่นอนว่าพอเป็นเรื่องสั้นก็จะไม่ได้ชอบทุกเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องที่ชอบมากที่สุดก็มีถึง5เรื่องเลย
ชอบที่โอตสึอิจิ ในนามปากกายามาชิโระ อาซาโกะเขียนเรื่องสั้นอยู่แล้ว แล้วชอบเขียนประเด็นเกี่ยวกับเด็กที่ถูกบุลลี่ ถูกเลือกปฏิบัติซึ่งเล่มนี้ก็มี แล้วมันสนุกมาก คือเรื่องหัวอยู่ไหน ไก่เดินหา เป็นแนวแฟนตาซีด้วย สนุกก เรื่องนี้มีประเด็น child abuse ด้วย

อีกเรื่องที่ชอบมาก ๆ คือ SF น้ำเมา พีคอะ ไม่คิดว่าจะจบแบบนี้ เป็นแนวแฟนตาซีอะเนอะ

เรื่องจมน้ำบ่อโศก ก็สนุกมากกก ความรักระหว่างแม่ต่อลูก ต่อความเกลียดชัง เราจะรักและดูแลลูกได้ไหม ถ้าลูกที่เราคลอดออกมาหน้าตาเหมือนกังคนที่เราเคยทำร้ายร่างกายและบุลลี่จนทำให้้ขาตัดสินใจsuicide ลึกซึ้งมาก และหดหู่ด้วย

หากสมองของฉันไม่ได้ฟั่นเฟือนก็สนุกมาก ๆ เป็นเรื่องที่มีประเด็น การทำร้ายร่างกาย ซึ่งอ่านแล้วปวดใจมาก สังคมญี่ปุ่นอะเนอะ สงสารผู้หญิงในเรื่องมาก ๆๆ ชอบที่โอตสึอิจิที่เป็นนักเขียนผู้ชายแต่ก็ไม่ได้เขียนหนังสือออกมาเป็นชุดความคิดแบบชายเป็นใหญ่อะ

[Beam Tennyson · Rating 3 out of 5]

"หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน" คือหนังสือรวมเรื่องสั้น 8 เรื่องจากป���ายปากกาของยามาชิโระ อาซาโกะ หรือที่เป็นที่รู้จักกันดีในอีกนามปากกาหนึ่งว่า โอตสึอิจิ

ในฐานะคนที่ติดตามอ่านผลงานโอตสึอิจิมาตลอด มีความข้องใจว่าจะเปลี่ยนนามปากกาทำไมก่อน!?5555 เพราะหนังสือเล่มนี้ บรรยากาศ สไตล์การเขียน การดำเนินเรื่อง ทุกอย่างมันคือโอตสึอิจิชัดๆ ไม่ได้แหวกแนวจากผลงานเก่าๆเลย

ดังนั้น ความดีงามของเล่มนี้จึงอยู่ตรงที่ความลึกลับ ดาร์กแฟนตาซี แต่แฝงความซึ้งกินใจแบบเหงาๆสไตล์เฮียแกนั่นแหละ ใครที่ชอบอ่านโอตสึอิจิมาก่อน อ่านเล่มนี้แล้วไม่ผิดหวังแน่นอน

เรื่องสั้นที่เราชอบที่สุด คือ เรื่องแม่ที่ไม่อาจรักและฆ่าลูกตัวเอง ส่วนเรื่องที่ชอบน้อยที่สุดคงเป็นนกกระเรียนหัวขาด และเด็กผู้หญิงที่ตกทะเลเสียชีวิต เพราะถึงพล็อตจะดูว้าวในตอนแรก แต่ค่อนข้างเดาทางไปได้ง่าย อีกอย่าง รู้สึกว่าตัวละครทุกตัวที่บรรยายด้วย "ฉัน/ผม" นิสัยและทัศนคติมันค่อนข้างคล้ายกันไปหมดเหมือนบรรยายด้วยคนๆเดียว (ซึ่งก็คือนักเขียน) โดยเฉพาะเรื่องนกกระเรียนหัวขาดที่บรรยายโดยเด็กประถม อ่านแล้วก็ขมวดคิ้วว่า นี่มันมุมมองเด็กประถมจริงๆเหรอ เลยขอหักไป 2 คะแนน

[Nunnnp · Rating 3 out of 5]

จากใจแฟนคลับที่อ่านหนังสือเค้ามาอย่างยาวนาน แบบถ้าเป็นหนังสือของโอตสึอิจิคือซื้อแน่นอน อ่านเล่มนี้แล้วรู้สึกว่าเออบางเรื่องก็สนุก แล้วก็ยังทึ่งกับการจินตนาการแบบทวิสชีวิตที่ดูน่าจะปกติให้มันแปลกๆได้ แล้วมันก็ไม่ค่อยเลือดเท่าไหร่ แต่บางเรื่องก็เฉยๆ ไม่ได้ประทับใจมาก แบบไม่ใช่หนังสือเล่มที่ชอบที่สุดของเค้าละกัน
แต่สิ่งนึงที่รู้สึกมากๆเลยคือเค้าโตขึ้นเยอะเลย เขียนเรื่องเกี่ยวกับความเป็นแม่เป็นลูกอะไรแบบนี้เยอะเลยในเล่มนี้ แบบสมัยฤดูร้อน ดอกไม้ไฟมันคือเรื่องเกี่ยวกับเด็กอะ แบบตัวละครในเล่มนี้โต๊โต แต่ก็นั่นแหละ เดาว่าเพราะคนเขียนโตขึ้นด้วย รวมๆก็ยังเป็นหนังสือที่ยังอยากอ่านจนจบ สนุกดีนะ อ่านได้ถ้าเป็นแฟนคลับ55

[Eye_Candy · Rating 3 out of 5]

'หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน' รวม 7 เรื่องสั้นเกี่ยวกับการสูญเสีย เขียนโดย 'ยามาชิโระ อาซาโกะ' อีกนามปากกาของโอตสึ อิจิ ผู้เชี่ยวชาญด้านความเหงาขวัญใจเราเอง นามปากกานี้จะเน้นเรื่องราวเกี่ยวกับความลี้ลับที่แฝงไปด้วยความเปล่าเปลี่ยวลึก ๆ
.
เอาจริงคือไม่ถูกจริตกับงานเขียนด้านนี้ของอ.โอตสึเลย มันไม่ได้แย่แต่มันค่อนข้างเฉย ไม่มีเรื่องไหนทัชใจเป็นพิเศษ ที่พอจะสะเทือนความรู้สึกก็มี 'จมน้ำบ่อโศก' กับ 'หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน' ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับจิตวิญญาณของความเป็นแม่นี่แหละที่ทำให้อินและมีอารมณ์ร่วมได้หน่อย

[Pear Sermma · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น เหมาะกับคนที่มีเวลาไม่มาก แบ่งอ่านเป็นตอนๆได้ ซื้อมาเพราะความหน้าปกสวย กับชื่อเรื่องหนังสือน่าสนใจ

ไม่คิดว่าเป็นแนวลึกลับ อ่านเรื่องแรกกลัวมาก เพราะเป็นคนกลัวผีมากกว่าชาวบ้านทั่วไป เลยหยุดอ่านไปพักนึง แล้วหยิบมาอ่านอีกตอนที่อยู่ข้างนอกไปนั่งอ่านคาเฟ่ ลดความกลัวลงไปได้

ตอนอื่นๆไม่น่ากลัวอีกแล้วเป็นแนวลึกลับน่าค้นหามากกว่า ตอนที่ชอบที่สุดชื่อ หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน อยู่ในตอนสุดท้ายของเล่มพอดี ชอบการบรรยาย การเล่าเรื่อง เราความรู้สึกนึกคิดของตัวเอก อ่านแล้วรู้สึกสับสนตามไปด้วยเลย แนะนำนะคะ ใครชอบแนวนี้ ไม่น่ากลัวอย่างที่คิดอ่านไปเรื่อยๆสนุกน่าติดตามค่ะ

[PuPu Tanprasertsuk · Rating 5 out of 5]

เหมือนคนเขียนเอาเรื่องเศร้าๆยัดไส้เป็นเนื้อพาย แล้วหลอกคนอ่านว่าขนมพายชิ้นนี้เป็นเรื่องสยองขวัญ อ่านผิวเผินจะรู้สึกว่าบรรยากาศของแต่ละเรื่องหลอนดี แต่พอได้สัมผัสกับความรู้สึกของตัวละคร จะรู้สึกได้ว่าตัวละครไม่ได้มีความกลัวอยู่เลย คนที่กลัวคือคนอ่าน แต่คนที่อยู่ในเนื้อเรื่องกลับมีแต่ความเศร้า

ชอบทุกเรื่อง แต่ชอบเรื่องนวนิยายที่สั้นที่สุดในโลกกับเรื่องจมน้ำบ่อโศกเป็นพิเศษ

[Bighead_Monster · Rating 5 out of 5]

ผลงานของ โอตสึอิจิ กับเรื่องสั้นทั้ง7เรื่อง มาในธีมการสูญเสีย ในความเรียบง่ายแต่ก็แหวกแนวเหนือจริงท้าทายจินตนาการ เจาะลึกอารมณ์ผู้คน เศร้าหลอนรันทดทรหดบีบหัวใจแต่ท้ายสุดคลายออกอย่างสวยงาม #หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน เหมือนโดนพาขึ้นรถไฟเหาะลงมาแล้วมีคนลูบหลังปลอบใจ เศร้าด้วยโกรธด้วยแต่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะอ่านสนุกดี

[Kloy Saowaphak · Rating 4 out of 5]

นวนิยายเเสนสั้นที่สุดของโลก 4/5 ชอบเเนวการดำเนินเรื่อง
หัวอยู่ใน ไก่เดินหา 5/5 ดำเนินเรื่องเเทรกอารมณ์ตัวละครได้ดี เเละจบได้ดี
SF น้ำเมา 5/5
จักรวาลใต้ผืนผ้าห่ม 4/5 ชอบในจิตรการเเนวของเรื่อง
จมน้ำบ่อโศก 5/5 กลมกล่อมดี
หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน 5/5 สะเทือนใจเเละตบตนจบได้ดี
ราตรีสวัสดิ์ เด็กน้อยทั้งหลาย 3/5 สนุกเเบบเเนวเรื่อยๆ

[Wkd · Rating 4 out of 5]

ยังเขียนหนังสือสนุก ชวนติดตามตามสไตล์โอตสึ อิจิ แต่ด้วยวัยของเรา มันเลยไม่ได้ว้าวกับมันมากเท่าตอนอ่านงานเขาแรกๆ

ชอบสุดคงเป็นตอนที่ชื่อเรื่องเดียวกับชื่อหนังสือ มันหม่นเศร้าเอาเรื่องเลย แต่ตอนท้ายๆ มันกลับอาบด้วยความรู้สึกมีความหวัง

[Janed · Rating 4 out of 5]

นิยายแสนสั้น (3/5)
หัวอยู่ไหน ไก่เดินหา (4/5)
SF น้ำเมา (3/5) หักคะแนนใช้ชื่อคนเป็นตัวย่อ ไม่อิน
จักรวาลใต้ผืนผ้าห่ม (3/5)
จมน้ำบ่อโศก (5/5)
หากสมองของฉันไม่ฟั่นเฟือน (5/5)
ราตรีสวัสดิ์ เด็กน้อยทั้งหลาย (4/5)

[beerdesu · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นในอีกนามปากกาของโอตสึ อิจิ ชอบที่ทุกเรื่องจะคงธีมความคลุมเครือของเส้นแบ่งระหว่างโลกจริงกับโลกส��มติ สนใจเรื่องสุดท้ายที่สุด อ่านแล้วนึกถึงหนัง after life ของโคเรเอดะ ที่มองการตายสัมพันธ์กับการจัดการความทรงจำ

[Nhan · Rating 3 out of 5]

Actual rating: 3.5

[Supanat Panmuk · Rating 5 out of 5]

Good but deep scary and warm heart of all at the same time :-)