Het eeuwig jongenshart

by Bram Vermeulen

Bram Vermeulen was zanger, componist, theatermaker, schilder, schrijver en televisiemaker. ‘Rode wijn’, ‘De steen’, ‘Een doodgewone jongen’, het zijn enkele titels die hem een plek hebben bezorgd in de eregalerij van het Nederlandstalige lied. In oktober zou hij 75 jaar zijn geworden. Dat is de aanleiding voor de verschijning van Het eeuwig jongenshart, een keuze uit de dagboeken die hij van 1984 tot zijn plotselinge dood in 2004 heeft bijgehouden.

Bram Vermeulen was niet alleen een hypersensitieve denker maar ook een hyperactieve doener. Wie zijn dagboeken leest zit eerste rang in zijn hoofd. Is getuige van het ontstaan van zijn bekendste liederen. Gaat mee op tournee door Nederland en Vlaanderen. Leeft mee met wat Bram inspireert of irriteert. Kijkt met hem terug op zijn Haagse jeugd, zijn vroege successen als topvolleyballer en als helft van het spraakmakende cabaretduo Neerlands Hoop.

Het eeuwig jongenshart, met een voorwoord van Ernst Jansz, is samengesteld door Just Enschedé, ooit manager van Neerlands Hoop.

480 pages, Paperback

Published October 12, 2021

About the author

Abraham Gerrit (Bram) Vermeulen (Den Haag, 13 oktober 1946 – San Dalmazio, Italië, 4 september 2004) was een Nederlands zanger, componist, cabaretier, volleyballer en kunstschilder.

For the journalist with the same name, see Bram Vermeulen

Reviews

[Wim Chielens · Rating 3 out of 5]

Een jaar lang was Bram mijn gezel op het kleinste kamertje. In zijn dagboeken, of tenminste wat de samensteller eruit selecteerde, heeft hij het enerzijds over zijn werk als zanger/theatermaker, anderzijds over hoe hij in het leven staat, hoe hij de wereld beleeft, hoe hij tegenover de maatschappij staat. Zijn groeiend geloof in reïncarnatie en hoe dit leven door veel vorige voorafging, komt vaak terug. Het interessantst vind ik hoe breekbaar, onzeker en rusteloos Bram in het leven en vooral in zijn vak staat. Dat zou je niet hebben vermoed als je de meestal redelijk luidruchtige man oppervlakkig hebt gekend of ontmoet. Het eeuwige gevecht om uit de schaduw van Freek De Jonge te treden, het juk van Neerlands Hoop van zich af te schudden, draagt hij met zich mee tot op zijn laatste dag. Ook bijzonder interessant is de ontstaansgeschiedenis van sommige liederen. Dat had er wat mij betreft nog veel meer mogen inzitten, maar misschien schreef hij niet zo uitgebreid over alle nummers zoals hij dat deed over Rode Wijn of De Wedstrijd.
Slechts drie sterren, tja, omdat, ook al is dit een selectie, een dagboek niet altijd even boeiend kan zijn. Maar dit soort bedenkingen koester ik als wandtegeltjeswijsheid: "Nu weet ik hoe klein ik was. Volleybal, Neerlands Hoop: roem, dat was, dacht iik, de weg eruit, omhoog, weg. Pas nu, veertig jaar later (2001) begin ik te begrijpen dat het anders in elkaar steekt. Roem is precies wat Shireen (zijn tweede vrouw) zei: complimentjes, klopjes op de schouder, BEVESTIGING. Het is precies dat waar ik voortdurend mee bezig ben." Ach, wie niet, Bram?