καλοί, κακοί, στο τέλος τους παίρνει όλους ο διάολος

by Γιάννης Νταουλτζής

∆εκαέξι διηγήµατα που διατρέχουν τον ελληνικό (αλλά και βαλκάνιο, οθωµανικό και αφγανικό) χώρο και χρόνο. ∆ράµα, Θεσσαλονίκη, Νάξος, Έβρος, Άουσβιτς, Πατήσια, Περιστέρι, Αθήνα. 1880, 1940, 1950, 1960, 1990, 2010, 2021. Αφηγήσεις του βιωµένου χρόνου αλλά και οικειοποιηµένη καταγραφή της Ιστορίας. Περιστατικά που καθορίζουν τη ζωή αφανών τους οποίους η Ιστορία προσπέρασε. Η αφήγηση ενός ποδοσφαιριστή της ∆όξας ∆ράµας που συµµετείχε και στους τρεις τελικούς Kυπέλλου µε τον Ολυµπιακό και οι κανόνες της µπάλας στην επαρχία του '70. Ο µυστήριος θάνατος δίπλα στο πέτρινο πτώµα του Κούρου στη Νάξο. Το ξόδι µιας εφηβείας που τη σηµάδεψαν τα σφαιριστήρια στο Περιστέρι. Η κάθοδος ενός ηθοποιού στα υπόγεια βάθη του τζόγου και η εκτέλεσή του. Ο πιτσιρικάς µε την πλαστική φανέλα του Μέσι που έγινε παγκόσµια γνωστός πριν τον φάνε τα σκυλιά στο Αφγανιστάν. Η εκδίκηση της µάνας που µαθαίνει την κακοποίηση της κόρης της από τον δικό της αγαπητικό. Μια γυναικοκτονία στα χρόνια της πανδηµίας. Η σκυφτή πορεία ενός Μπακίρ.

158 pages

Published January 1, 2021

Reviews

[Μαντώ Μάκκα · Rating 4 out of 5]

Τον κο Νταουλτζή τον γνώρισα στο Ζάππειο όπου και παρουσιάστηκε το βιβλίο του. Μου έκανε τρομερή εντύπωση που ερχόντουσαν συνεχώς νέα παιδιά, μετά έμαθα ότι ήταν οι μαθητές του. «Ο καλύτερος καθηγητής που θα μπορούσαμε να έχουμε» μου είπαν και φάνηκε από τον τρόπο που τον αγκάλιαζαν, που γέλαγαν μαζί του. Νομίζω ότι αυτά τα παιδιά εκείνη την ημέρα του κάνανε το καλύτερο δώρο, ήτοι την αναγνώριση της προσφοράς του και την αγάπη τους.
Στην αρχή σχεδόν κάθε διηγήματος ένα ποίημα ή απόσπασμα βιβλίου προλογίζει, κάποια, μάλλον τα περισσότερα, τα αγάπησα. Μικρές, σταράτες προτάσεις που δε χάνουν σε ειρμό ή σε απόδοση. Περιγραφές ανθισμένες , όμορφες που δεν κουράζουν και με χιούμορ όπου χρειάζεται. Ωραία γλώσσα γενικά και ντοπιολαλιές σε κάποια.
Ο θάνατος συνδέει όλα τα διηγήματα μιας και κανείς από τους πρωταγωνιστές δεν γλυτώνει, σάμπως θα γλυτώσουμε και εμείς! Έχω γράψει σε ένα άρθρο μου «Όταν έρθει η ώρα μου, θέλω να φύγω με χέρια όσο γίνεται πιο καθαρά. Ας είναι τουλάχιστον πουά, μόνο κατράμι να μην είναι» και όχι γιατί φοβάμαι την κόλαση απλά γιατί αγαπώ και σέβομαι τη ζωή πιότερο.
Βρήκα εύστοχη μια γνωστή ιστορία για τον Χέμινγουει αντί προλόγου. Απόλαυσα τις ιστορίες του και γενικά πέρασα μαζί του ένα όμορφο απόγευμα! Ίσως τα διήγηματα, «Το όνομα μου», «Τους βρήκε η νύχτα», «Τα πουλιά δέλεαρ του θεού» τα αγάπησα λίγο περισσότερο, όπως και τα «Είχα ξεχάσει», «Η πλαστική φανέλα του Μέσι»..α και το «Ταράξιππος» για τα κεφτεδάκια ρε γαμωτο!Αχ και αυτά «τα τέρατα»..με τσάκισαν…και «Τον πήρε ο διάολος»..και καλά του έκανε του να μην πω!!!
Θα περιμένω το επόμενο του βιβλίο με περιέργεια αλλά και χαρά γιατί η πένα του αξίζει να ξοδευτεί σε χαρτιά για εμάς!
Οπισθόφυλλο:
∆εκαέξι διηγήµατα που διατρέχουν τον ελληνικό (αλλά και βαλκάνιο, οθωµανικό και αφγανικό) χώρο και χρόνο. ∆ράµα, Θεσσαλονίκη, Νάξος, Έβρος, Άουσβιτς, Πατήσια, Περιστέρι, Αθήνα. 1880, 1940, 1950, 1960, 1990, 2010, 2021. Αφηγήσεις του βιωµένου χρόνου αλλά και οικειοποιηµένη καταγραφή της Ιστορίας. Περιστατικά που καθορίζουν τη ζωή αφανών τους οποίους η Ιστορία προσπέρασε. Η αφήγηση ενός ποδοσφαιριστή της ∆όξας ∆ράµας που συµµετείχε και στους τρεις τελικούς Kυπέλλου µε τον Ολυµπιακό και οι κανόνες της µπάλας στην επαρχία του '70. Ο µυστήριος θάνατος δίπλα στο πέτρινο πτώµα του Κούρου στη Νάξο. Το ξόδι µιας εφηβείας που τη σηµάδεψαν τα σφαιριστήρια στο Περιστέρι. Η κάθοδος ενός ηθοποιού στα υπόγεια βάθη του τζόγου και η εκτέλεσή του. Ο πιτσιρικάς µε την πλαστική φανέλα του Μέσι που έγινε παγκόσµια γνωστός πριν τον φάνε τα σκυλιά στο Αφγανιστάν. Η εκδίκηση της µάνας που µαθαίνει την κακοποίηση της κόρης της από τον δικό της αγαπητικό. Μια γυναικοκτονία στα χρόνια της πανδηµίας. Η σκυφτή πορεία ενός Μπακίρ.
...
Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δίνει τη σκυτάλη στην τριτοπρόσωπη και αντιστρόφως, ενώ τραγικό και κωµικό σφιχταγκαλιασµένα πορεύονται, αφήνοντας αχνά, εφήµερα ίχνη στου χρόνου τη σκόνη. Κοινό στοιχείο όλων των διηγηµάτων: ο θάνατος των πρωταγωνιστών. Μικρών τε και µεγάλων. Αθώων και ενόχων. Καλών και κακών. Τους παίρνει όλους ο διάολος

[αννα σγουρου]

για το σωστό εξώφυλλο με έργο του Γιώργου Ταξίδη: https://www.nikasbooks.gr/images/prod...