What do you think?
Rate this book
Der Gruftwächter
The Warden of the Tomb (Der Gruftwächter) is an expressionist play by Franz Kafka. Written in the winter of 1916-1917, it was published for the first time in Description of a Struggle.
36 pages, Paperback
First published January 1, 1936
About the author
Franz Kafka
3,341 books40.2k followersFranz Kafka was a German-speaking writer from Prague whose work became one of the foundations of modern literature, even though he published only a small part of his writing during his lifetime. Born into a middle-class Jewish family in Prague, then part of the Austro-Hungarian Empire, Kafka grew up amid German, Czech, and Jewish cultural influences that shaped his sense of displacement and linguistic precision. His difficult relationship with his authoritarian father left a lasting mark, fostering feelings of guilt, anxiety, and inadequacy that became central themes in his fiction and personal writings.
Kafka studied law at the German University in Prague, earning a doctorate in 1906. He chose law for practical reasons rather than personal inclination, a compromise that troubled him throughout his life. After university, he worked for several insurance institutions, most notably the Workers Accident Insurance Institute for the Kingdom of Bohemia. His duties included assessing industrial accidents and drafting legal reports, work he carried out competently and responsibly. Nevertheless, Kafka regarded his professional life as an obstacle to his true vocation, and most of his writing was done at night or during periods of illness and leave. Kafka began publishing short prose pieces in his early adulthood, later collected in volumes such as Contemplation and A Country Doctor. These works attracted little attention at the time but already displayed the hallmarks of his mature style, including precise language, emotional restraint, and the application of calm logic to deeply unsettling situations. His major novels The Trial, The Castle, and Amerika were left unfinished and unpublished during his lifetime. They depict protagonists trapped within opaque systems of authority, facing accusations, rules, or hierarchies that remain unexplained and unreachable. Themes of alienation, guilt, bureaucracy, law, and punishment run throughout Kafka’s work. His characters often respond to absurd or terrifying circumstances with obedience or resignation, reflecting his own conflicted relationship with authority and obligation. Kafka’s prose avoids overt symbolism, yet his narratives function as powerful metaphors through structure, repetition, and tone. Ordinary environments gradually become nightmarish without losing their internal coherence. Kafka’s personal life was marked by emotional conflict, chronic self-doubt, and recurring illness. He formed intense but troubled romantic relationships, including engagements that he repeatedly broke off, fearing that marriage would interfere with his writing. His extensive correspondence and diaries reveal a relentless self-critic, deeply concerned with morality, spirituality, and the demands of artistic integrity. In his later years, Kafka’s health deteriorated due to tuberculosis, forcing him to withdraw from work and spend long periods in sanatoriums. Despite his illness, he continued writing when possible. He died young, leaving behind a large body of unpublished manuscripts. Before his death, he instructed his close friend Max Brod to destroy all of his remaining work. Brod ignored this request and instead edited and published Kafka’s novels, stories, and diaries, ensuring his posthumous reputation.
The publication of Kafka’s work after his death established him as one of the most influential writers of the twentieth century. The term Kafkaesque entered common usage to describe situations marked by oppressive bureaucracy, absurd logic, and existential anxiety. His writing has been interpreted through existential, religious, psychological, and political perspectives, though Kafka himself resisted definitive meanings. His enduring power lies in his ability to articulate modern anxiety with clarity and restraint.
Kafka studied law at the German University in Prague, earning a doctorate in 1906. He chose law for practical reasons rather than personal inclination, a compromise that troubled him throughout his life. After university, he worked for several insurance institutions, most notably the Workers Accident Insurance Institute for the Kingdom of Bohemia. His duties included assessing industrial accidents and drafting legal reports, work he carried out competently and responsibly. Nevertheless, Kafka regarded his professional life as an obstacle to his true vocation, and most of his writing was done at night or during periods of illness and leave. Kafka began publishing short prose pieces in his early adulthood, later collected in volumes such as Contemplation and A Country Doctor. These works attracted little attention at the time but already displayed the hallmarks of his mature style, including precise language, emotional restraint, and the application of calm logic to deeply unsettling situations. His major novels The Trial, The Castle, and Amerika were left unfinished and unpublished during his lifetime. They depict protagonists trapped within opaque systems of authority, facing accusations, rules, or hierarchies that remain unexplained and unreachable. Themes of alienation, guilt, bureaucracy, law, and punishment run throughout Kafka’s work. His characters often respond to absurd or terrifying circumstances with obedience or resignation, reflecting his own conflicted relationship with authority and obligation. Kafka’s prose avoids overt symbolism, yet his narratives function as powerful metaphors through structure, repetition, and tone. Ordinary environments gradually become nightmarish without losing their internal coherence. Kafka’s personal life was marked by emotional conflict, chronic self-doubt, and recurring illness. He formed intense but troubled romantic relationships, including engagements that he repeatedly broke off, fearing that marriage would interfere with his writing. His extensive correspondence and diaries reveal a relentless self-critic, deeply concerned with morality, spirituality, and the demands of artistic integrity. In his later years, Kafka’s health deteriorated due to tuberculosis, forcing him to withdraw from work and spend long periods in sanatoriums. Despite his illness, he continued writing when possible. He died young, leaving behind a large body of unpublished manuscripts. Before his death, he instructed his close friend Max Brod to destroy all of his remaining work. Brod ignored this request and instead edited and published Kafka’s novels, stories, and diaries, ensuring his posthumous reputation.
The publication of Kafka’s work after his death established him as one of the most influential writers of the twentieth century. The term Kafkaesque entered common usage to describe situations marked by oppressive bureaucracy, absurd logic, and existential anxiety. His writing has been interpreted through existential, religious, psychological, and political perspectives, though Kafka himself resisted definitive meanings. His enduring power lies in his ability to articulate modern anxiety with clarity and restraint.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
December 2, 2019
There is something eerily mysterious about this unfinished play, the only one that Kafka ever attempted to write. And if indeed part of the original draft was lost, then maybe we must look at his other writings to find more clues, in a way, everything he ever wrote seems to be interconnected.
On the other hand, if Kafka tried to fit his philosophical system into this play, then all the remaining fragments from this text are valuable. Because this means that this play can offer a theoretical basis, an interpretive key to understand the rest of his work.
What we definitely have here is a rare glimpse from inside the Castle. Two worlds that must remain separate at all costs and a prince who must choose the right side before sinking into chaos and confusion, so that the Castle does not become a Tower of Babel.
There is a 1965 short film titled De grafbewaker by Harry Kümel based on Kafka's play, with a very intriguing ending.
The Warden of the Tomb (Der Gruftwächter) Ο φύλακας του τάφου:
Αυτό το θεατρικό του Kafka αποτελεί για εμένα ένα μεγάλο μυστήριο. Ωστόσο φαίνεται πως ο συγγραφέας απέφευγε να αναφέρεται σε αυτό, πράγμα που είναι ένα μυστήριο από μόνο του.
Την εποχή που υπολογίζεται πως γράφτηκε το έργο, αν δεχτούμε ως χρονολογία το 1916, είναι η χρονιά που πέθανε ο Αυστριακός αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ (21 Νοεμβρίου 1916) και τάφηκε στην Kapuzinergruft (Κρύπτη των Καπουτσίνων). Δυο μέρες αργότερα ο Kafka μετακόμισε στην Alchimistengasse (οδός Αλχημιστών) 22, στην Πράγα, σε ένα μικρό σπιτάκι όπου είχε νοικιάσει η αδερφή του, η Ottla. Αρχικά σε εκείνο το σημείο στεγάζονταν οι φρουροί του κάστρου του βασιλιά Rudolf II, κατά τον 16ο αιώνα. Εκεί, σε αυτό το περιβάλλον γράφει αυτό το θεατρικό το οποίο θα παραμείνει ημιτελές.
Η υπόθεση του έργου έχει να κάνει με έναν πρίγκιπα ονόματι Leo, ο οποίος ζει σε ένα κάστρο, έχει πρόσφατα ανέλθει στην εξουσία (περίπου ένα χρόνο) και ετοιμάζεται να πάρει μια απόφαση σχετικά με το τάφο των προγόνων του (ηλικίας άνω των 400 ετών), που βρίσκεται σε ένα πάρκο (Friedrichspark) και φυλάσσεται από έναν ηλικιωμένο Φύλακα/ Φρουρό, ο οποίος ζει εκεί με την εγγονή του. Ο πρίγκιπας θέλει να προσθέσει ωστόσο έναν ακόμα φρουρό για την φύλαξη του τάφου:
"Ο φύλακας εκεί πάνω στο πάρκο δεν είναι αρκετός. Πρέπει να βάλουμε ακόμα έναν φρουρό κάτω στον τάφο. Προφανώς δεν πρόκειται για μια ευχάριστη δουλειά. Αλλά από την εμπειρία μου ξέρω πως πάντα θα υπάρχουν οι διατεθειμένοι και κατάλληλοι για κάθε είδος εργασίας".
Ο πρίγκιπας δίνει μεγάλη σημασία στην φρούρηση του τάφου γιατί:
"Για την οικογένειά μου αυτός ο τάφος αντιπροσωπεύει το σύνορο ανάμεσα στο Ανθρώπινο και το Άλλο. Και σε αυτό ακριβώς το σύνορο επιθυμώ να προσθέσω έναν φρουρό".
Όλοι οι υπόλοιποι στο παλάτι, ο αυλάρχης, η πριγκίπισσα (με την οποία είναι παντρεμένος ο Leo) και ο ακόλουθός της, διαφωνούν με την απόφαση του πρίγκιπα. Θεωρούν πως όποιος απομακρύνεται από την ισορροπία της ζωής θα καταλήξει να γίνει τύραννος. Και ο πρίγκιπας, εξαιτίας της διττής του φύσης, τείνει προς την ανισορροπία. Από την μία είναι το παρόν, τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη διακυβέρνηση του τόπου του, τα οποία βαριέται και τον κουράζουν, κι από την άλλη είναι το παρελθόν στο οποίο καταφεύγει αναζητώντας τρόπους ώστε να στηρίξει και να ενδυναμώσει τα θεμέλια της εξουσίας του. Έτσι όμως είναι σαν να σκάβει τα θεμέλια για να χτίσει κάτι σαν τον Πύργο της Βαβέλ (όποιος μένει κολλημένος στο παρελθόν μοιραία υποκύπτει στη σύγχυση και στην ασυνεννοησία καθώς δεν μπορεί να ακολουθήσει και να κατανοήσει την εποχή του).
Γιατί όμως έχει τόσο μεγάλη σημασία η φρούρηση του τάφου; Φοβερά και τρομερά πράγματα συμβαίνουν εκεί κάθε νύχτα.
Ποιο είναι το νόημα αυτής της ιστορίας; Δεν μπόρεσα να βρω πολλά. Ένα ερμηνευτικό κλειδί μπορεί να υπάρχει σε κάποιες έμμεσες αναφορές που υπάρχουν στη βιογραφία που έγραψε ο Max Brod για τον Kafka παραπέμποντας σε έναν άλλο φίλο κοινό τους φίλο, τον τυφλό συγγραφέα Oskar Baum (ο οποίος έγραψε εκτός των άλλων και θεατρικά):
"Κάνοντας λόγο για ένα θεατρικό που είχε γράψει - προφανώς τον Φύλακα του τάφου - όταν του ζητήσαμε επίμονα να μας το διαβάσει, είπε: "Το μόνο πράγμα που δεν είναι υπερφίαλο (dilletantish) σε αυτό το έργο, είναι το γεγονός πως δεν θα σας το διαβάσω". Βλέπε Baum, Oskar. “Erinnerungen an Franz Kafka,” στο Literarische Welt, IV (1928).
Ο Oskar Baum μάλιστα είχε περάσει κάποιες ολιγοήμερες διακοπές παρέα με τον Kafka στο Zürau τον Ιανουάριο του 1918. Αυτές τις διακοπές θυμάται ο Kafka όταν του στέλνει την εξής επιστολή:
Προς Oskar Baum [Schelesen, αρχές του 1919]
Αγαπητέ Oskar πως τα περνάς αυτόν τον χειμώνα; Αλήθεια τα πράγματα δεν είναι ιδιαίτερα καλά. Εγώ να είμαι εδώ, να περνάω τον δεύτερο χειμώνα μου στην εξοχή, ενώ εσύ, που είχες κατευχαριστηθεί στο Zürau, να πρέπει να παραμείνεις στην Πράγα μέσα στα χιόνια και το κρύο. Κι αυτό παρ΄όλο που δεν γράφω καμία τραγωδία, καμία απολύτως, και σίγουρα καμία που να αξίζει όσο η δική σου, για την οποία θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω πώς προχωράει (σσ. αναφέρεται στο Das Wunder/ το Θαύμα, ένα θεατρικό έργο του Baum).
Άλλες πιο άμεσες αναφορές για το συγκεκριμένο θεατρικό του Kafka δεν μπόρεσα να βρω. Στο A Franz Kafka Encyclopedia των Richard T. Gray, Ruth V. Gross, Rolf J. Goebel, Clayton Koelb, εκδ. Greenwood, 2005 σελ. 113, στο λήμμα Der Gruftwachter, το οποίο παραπέμπει σε γερμανική βιβλιογραφία αναφέρεται πως:
Ο Kafka είχε αρχίσει να περνάει ένα προσχέδιο του θεατρικού στη γραφομηχανή αλλά το κείμενο κόβεται στη μέση μιας λέξης, στο τέλος μιας σελίδας κάτι που σημαίνει πως το αρχικό χειρόγραφο ήταν μεγαλύτερο αλλά το υπόλοιπο τμήμα του έχει χαθεί".
Στο ίδιο λήμμα έχουμε ξανά αναφορά στον Oskar Baum ο οποίος θεωρεί πως ο "Kafka συνέλαβε αυτό το έργο ως φιλοσοφικό δράμα".
Αν ο Kafka προσπάθησε να χωρέσει το φιλοσοφικό του σύστημα μέσα στο θεατρικό, τότε τα όποια θραύσματα σώζονται από το κείμενό του είναι πολύτιμα. Γιατί αυτό σημαίνει πως μέσα από το κείμενο αυτό έχουμε μια θεωρητική βάση, ένα ερμηνευτικό κλειδί για να κατανοήσουμε και το υπόλοιπο έργο του.
Αυτό που έχουμε σίγουρα εδώ είναι μια σπάνια ματιά στο εσωτερικό του Κάστρου. Δυο κόσμους που πρέπει να παραμείνουν πάση θυσία χωρισμένοι κι έναν πρίγκιπα που πρέπει επειγόντως να διαλέξει τη σωστή πλευρά προτού να βυθιστούν όλα στο χάος και την σύγχυση. Έτσι ώστε να μην καταλήξει το Κάστρο να γίνει ένας Πύργος της Βαβέλ.
On the other hand, if Kafka tried to fit his philosophical system into this play, then all the remaining fragments from this text are valuable. Because this means that this play can offer a theoretical basis, an interpretive key to understand the rest of his work.
What we definitely have here is a rare glimpse from inside the Castle. Two worlds that must remain separate at all costs and a prince who must choose the right side before sinking into chaos and confusion, so that the Castle does not become a Tower of Babel.
There is a 1965 short film titled De grafbewaker by Harry Kümel based on Kafka's play, with a very intriguing ending.
The Warden of the Tomb (Der Gruftwächter) Ο φύλακας του τάφου:
Αυτό το θεατρικό του Kafka αποτελεί για εμένα ένα μεγάλο μυστήριο. Ωστόσο φαίνεται πως ο συγγραφέας απέφευγε να αναφέρεται σε αυτό, πράγμα που είναι ένα μυστήριο από μόνο του.
Την εποχή που υπολογίζεται πως γράφτηκε το έργο, αν δεχτούμε ως χρονολογία το 1916, είναι η χρονιά που πέθανε ο Αυστριακός αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ (21 Νοεμβρίου 1916) και τάφηκε στην Kapuzinergruft (Κρύπτη των Καπουτσίνων). Δυο μέρες αργότερα ο Kafka μετακόμισε στην Alchimistengasse (οδός Αλχημιστών) 22, στην Πράγα, σε ένα μικρό σπιτάκι όπου είχε νοικιάσει η αδερφή του, η Ottla. Αρχικά σε εκείνο το σημείο στεγάζονταν οι φρουροί του κάστρου του βασιλιά Rudolf II, κατά τον 16ο αιώνα. Εκεί, σε αυτό το περιβάλλον γράφει αυτό το θεατρικό το οποίο θα παραμείνει ημιτελές.
Η υπόθεση του έργου έχει να κάνει με έναν πρίγκιπα ονόματι Leo, ο οποίος ζει σε ένα κάστρο, έχει πρόσφατα ανέλθει στην εξουσία (περίπου ένα χρόνο) και ετοιμάζεται να πάρει μια απόφαση σχετικά με το τάφο των προγόνων του (ηλικίας άνω των 400 ετών), που βρίσκεται σε ένα πάρκο (Friedrichspark) και φυλάσσεται από έναν ηλικιωμένο Φύλακα/ Φρουρό, ο οποίος ζει εκεί με την εγγονή του. Ο πρίγκιπας θέλει να προσθέσει ωστόσο έναν ακόμα φρουρό για την φύλαξη του τάφου:
"Ο φύλακας εκεί πάνω στο πάρκο δεν είναι αρκετός. Πρέπει να βάλουμε ακόμα έναν φρουρό κάτω στον τάφο. Προφανώς δεν πρόκειται για μια ευχάριστη δουλειά. Αλλά από την εμπειρία μου ξέρω πως πάντα θα υπάρχουν οι διατεθειμένοι και κατάλληλοι για κάθε είδος εργασίας".
Ο πρίγκιπας δίνει μεγάλη σημασία στην φρούρηση του τάφου γιατί:
"Για την οικογένειά μου αυτός ο τάφος αντιπροσωπεύει το σύνορο ανάμεσα στο Ανθρώπινο και το Άλλο. Και σε αυτό ακριβώς το σύνορο επιθυμώ να προσθέσω έναν φρουρό".
Όλοι οι υπόλοιποι στο παλάτι, ο αυλάρχης, η πριγκίπισσα (με την οποία είναι παντρεμένος ο Leo) και ο ακόλουθός της, διαφωνούν με την απόφαση του πρίγκιπα. Θεωρούν πως όποιος απομακρύνεται από την ισορροπία της ζωής θα καταλήξει να γίνει τύραννος. Και ο πρίγκιπας, εξαιτίας της διττής του φύσης, τείνει προς την ανισορροπία. Από την μία είναι το παρόν, τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη διακυβέρνηση του τόπου του, τα οποία βαριέται και τον κουράζουν, κι από την άλλη είναι το παρελθόν στο οποίο καταφεύγει αναζητώντας τρόπους ώστε να στηρίξει και να ενδυναμώσει τα θεμέλια της εξουσίας του. Έτσι όμως είναι σαν να σκάβει τα θεμέλια για να χτίσει κάτι σαν τον Πύργο της Βαβέλ (όποιος μένει κολλημένος στο παρελθόν μοιραία υποκύπτει στη σύγχυση και στην ασυνεννοησία καθώς δεν μπορεί να ακολουθήσει και να κατανοήσει την εποχή του).
Γιατί όμως έχει τόσο μεγάλη σημασία η φρούρηση του τάφου; Φοβερά και τρομερά πράγματα συμβαίνουν εκεί κάθε νύχτα.
Ποιο είναι το νόημα αυτής της ιστορίας; Δεν μπόρεσα να βρω πολλά. Ένα ερμηνευτικό κλειδί μπορεί να υπάρχει σε κάποιες έμμεσες αναφορές που υπάρχουν στη βιογραφία που έγραψε ο Max Brod για τον Kafka παραπέμποντας σε έναν άλλο φίλο κοινό τους φίλο, τον τυφλό συγγραφέα Oskar Baum (ο οποίος έγραψε εκτός των άλλων και θεατρικά):
"Κάνοντας λόγο για ένα θεατρικό που είχε γράψει - προφανώς τον Φύλακα του τάφου - όταν του ζητήσαμε επίμονα να μας το διαβάσει, είπε: "Το μόνο πράγμα που δεν είναι υπερφίαλο (dilletantish) σε αυτό το έργο, είναι το γεγονός πως δεν θα σας το διαβάσω". Βλέπε Baum, Oskar. “Erinnerungen an Franz Kafka,” στο Literarische Welt, IV (1928).
Ο Oskar Baum μάλιστα είχε περάσει κάποιες ολιγοήμερες διακοπές παρέα με τον Kafka στο Zürau τον Ιανουάριο του 1918. Αυτές τις διακοπές θυμάται ο Kafka όταν του στέλνει την εξής επιστολή:
Προς Oskar Baum [Schelesen, αρχές του 1919]
Αγαπητέ Oskar πως τα περνάς αυτόν τον χειμώνα; Αλήθεια τα πράγματα δεν είναι ιδιαίτερα καλά. Εγώ να είμαι εδώ, να περνάω τον δεύτερο χειμώνα μου στην εξοχή, ενώ εσύ, που είχες κατευχαριστηθεί στο Zürau, να πρέπει να παραμείνεις στην Πράγα μέσα στα χιόνια και το κρύο. Κι αυτό παρ΄όλο που δεν γράφω καμία τραγωδία, καμία απολύτως, και σίγουρα καμία που να αξίζει όσο η δική σου, για την οποία θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω πώς προχωράει (σσ. αναφέρεται στο Das Wunder/ το Θαύμα, ένα θεατρικό έργο του Baum).
Άλλες πιο άμεσες αναφορές για το συγκεκριμένο θεατρικό του Kafka δεν μπόρεσα να βρω. Στο A Franz Kafka Encyclopedia των Richard T. Gray, Ruth V. Gross, Rolf J. Goebel, Clayton Koelb, εκδ. Greenwood, 2005 σελ. 113, στο λήμμα Der Gruftwachter, το οποίο παραπέμπει σε γερμανική βιβλιογραφία αναφέρεται πως:
Ο Kafka είχε αρχίσει να περνάει ένα προσχέδιο του θεατρικού στη γραφομηχανή αλλά το κείμενο κόβεται στη μέση μιας λέξης, στο τέλος μιας σελίδας κάτι που σημαίνει πως το αρχικό χειρόγραφο ήταν μεγαλύτερο αλλά το υπόλοιπο τμήμα του έχει χαθεί".
Στο ίδιο λήμμα έχουμε ξανά αναφορά στον Oskar Baum ο οποίος θεωρεί πως ο "Kafka συνέλαβε αυτό το έργο ως φιλοσοφικό δράμα".
Αν ο Kafka προσπάθησε να χωρέσει το φιλοσοφικό του σύστημα μέσα στο θεατρικό, τότε τα όποια θραύσματα σώζονται από το κείμενό του είναι πολύτιμα. Γιατί αυτό σημαίνει πως μέσα από το κείμενο αυτό έχουμε μια θεωρητική βάση, ένα ερμηνευτικό κλειδί για να κατανοήσουμε και το υπόλοιπο έργο του.
Αυτό που έχουμε σίγουρα εδώ είναι μια σπάνια ματιά στο εσωτερικό του Κάστρου. Δυο κόσμους που πρέπει να παραμείνουν πάση θυσία χωρισμένοι κι έναν πρίγκιπα που πρέπει επειγόντως να διαλέξει τη σωστή πλευρά προτού να βυθιστούν όλα στο χάος και την σύγχυση. Έτσι ώστε να μην καταλήξει το Κάστρο να γίνει ένας Πύργος της Βαβέλ.
September 22, 2018
Franz Kafka's The Warden Of The Tomb is another short piece.
Doesn't Kafka often write his one highly imaginative and truly original idea right on page one of his story - after which he fits things around, and sometimes sadly loses interest and never finishes the writing, for in a very real sense he's already done what he stepped up on the stage to do: present a predicament? A man wakes up finding himself metamorphosed into an insect - on page one. A man makes his way up to his apartment to find a pair of celluloid balls introducing themselves to him in a bouncing way - right at the beginning. A burrow-dwelling creature contemplates the safety of his tunnels; a trapeze-artist decides to never come down - all from the off. Surely it's only a limited number of writers who can come up with original ideas - ones which (importantly) 'chime' with a readership? So the things are important, and Kafka tends to get them down from the off. The Warden Of The Tomb is an example of just this.
And sometimes this device makes a story read back-to-front. A narrative about a curiously lonely bachelor (Blumfeld An Elderly Bachelor) might move from an introduction to this curious bachelor, plagued in his office by two unserious assistants, at home lonely and fussy and deciding not to get himself a dog, and end up with the finale of Blumfeld's 'crisis', a fantastical appearance of these two celluloid balls that plague him once he's returned home to his apartment. Only it doesn't. It opens with the finale, it opens with the 'good bit'. And The Warden Of The Tomb can be read in a similar way.
Kafka's fantastical image is that of an old tomb-warden who has for years been engaging the ancestors of the Prince of this realm, to whom the tomb belongs, in nightly wrestling matches.
And following this idea and this image, explanations and expansions must be rolled-out. A Prince who is faced with the words of his placid Chamberlain, his rebellious Steward, and The Female in the form of two women who are trying to access him sexually both with their separate agendas; a Prince who has two preoccupations, that of governing his people, and that of consulting his ancestors for a way to 'strengthen his foundations'. The 'good bit' - this warden and his wrestling bouts, and these ancestors, and the current muddle - is right at the beginning. An explanation of why you the reader are where you are, then follows. Back to front.
Back-to-front writing is a technique used by several writers (and film makers), but they don't normally use it because they have a rare great 'hook'; they use it for other creative reasons. Of course if you do have one of these hooks, surely it makes sense to put it down at the outset. It answers the purely practical problem of grabbing a reader's attention at the start, and it avoids the similar risk of losing a reader before you've delivered your 'great scene'. A story told this way is perhaps a more sophisticated one, one that avoids the simplicity of a start, which moves to an expansion, which moves to a finale. Perhaps slightly more sophisticated than the simple narrative then, but a method that does create its own problems. After your grand finale at the front - where do you go? On the risk side there is the tendency to wander a bit; on the opportunity side there is the task of trying to grab the type of readership who are curious about how someone, or (with Kafka) some creature endowed with human-like thoughts, has got itself into this predicament. And oh aren't they always predicaments in Kafka's world. (https://markeldersonbooks.blogspot.com)
Doesn't Kafka often write his one highly imaginative and truly original idea right on page one of his story - after which he fits things around, and sometimes sadly loses interest and never finishes the writing, for in a very real sense he's already done what he stepped up on the stage to do: present a predicament? A man wakes up finding himself metamorphosed into an insect - on page one. A man makes his way up to his apartment to find a pair of celluloid balls introducing themselves to him in a bouncing way - right at the beginning. A burrow-dwelling creature contemplates the safety of his tunnels; a trapeze-artist decides to never come down - all from the off. Surely it's only a limited number of writers who can come up with original ideas - ones which (importantly) 'chime' with a readership? So the things are important, and Kafka tends to get them down from the off. The Warden Of The Tomb is an example of just this.
And sometimes this device makes a story read back-to-front. A narrative about a curiously lonely bachelor (Blumfeld An Elderly Bachelor) might move from an introduction to this curious bachelor, plagued in his office by two unserious assistants, at home lonely and fussy and deciding not to get himself a dog, and end up with the finale of Blumfeld's 'crisis', a fantastical appearance of these two celluloid balls that plague him once he's returned home to his apartment. Only it doesn't. It opens with the finale, it opens with the 'good bit'. And The Warden Of The Tomb can be read in a similar way.
Kafka's fantastical image is that of an old tomb-warden who has for years been engaging the ancestors of the Prince of this realm, to whom the tomb belongs, in nightly wrestling matches.
And following this idea and this image, explanations and expansions must be rolled-out. A Prince who is faced with the words of his placid Chamberlain, his rebellious Steward, and The Female in the form of two women who are trying to access him sexually both with their separate agendas; a Prince who has two preoccupations, that of governing his people, and that of consulting his ancestors for a way to 'strengthen his foundations'. The 'good bit' - this warden and his wrestling bouts, and these ancestors, and the current muddle - is right at the beginning. An explanation of why you the reader are where you are, then follows. Back to front.
Back-to-front writing is a technique used by several writers (and film makers), but they don't normally use it because they have a rare great 'hook'; they use it for other creative reasons. Of course if you do have one of these hooks, surely it makes sense to put it down at the outset. It answers the purely practical problem of grabbing a reader's attention at the start, and it avoids the similar risk of losing a reader before you've delivered your 'great scene'. A story told this way is perhaps a more sophisticated one, one that avoids the simplicity of a start, which moves to an expansion, which moves to a finale. Perhaps slightly more sophisticated than the simple narrative then, but a method that does create its own problems. After your grand finale at the front - where do you go? On the risk side there is the tendency to wander a bit; on the opportunity side there is the task of trying to grab the type of readership who are curious about how someone, or (with Kafka) some creature endowed with human-like thoughts, has got itself into this predicament. And oh aren't they always predicaments in Kafka's world. (https://markeldersonbooks.blogspot.com)
August 23, 2020
«نگهبان گور »
نوشته شده در زمستان 1916-1917
نوشته شده در زمستان 1916-1917
February 5, 2014
I read it translated by Tania and James Stern.
The worst work I've read by Kafka. His world isn't a drama world, even the dialogue here isn't as good as the dialogues in his other works.
The worst work I've read by Kafka. His world isn't a drama world, even the dialogue here isn't as good as the dialogues in his other works.
April 26, 2026
Το θεατρικό σαν θεατρικό (αν και μικρό) ήταν πολύ συμπαθητικό . Αυτό που με χάλασε ήταν η εισαγωγή του βιβλίου και οι πρόσθετες αναλύσεις που γίνονται για την ιστορία , πριν καν την διαβάσεις . Αυτό ήταν χαζομάρα . Τουλάχιστον να τα έβαζαν αυτα σαν επίμετρο . Mid .
June 13, 2016
I wasn't able to understand the symbolism if there was any in this short story.
April 23, 2026
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με το συγκεκριμένο θεατρικό έργο του Κάφκα, ήταν πολύ μικρό και ανολοκλήρωτο. Παρόλα αυτά το τέλος του, με την εμφάνιση της πριγκίπισσας, ήταν πολύ καλό και οι συζητήσεις του φύλακα με τον πρίγκηπα στην αρχή καθώς και οι αποκαλύψεις του τι έβλεπε στον τάφο είχαν μια μυστηριακή χροιά.
July 20, 2017
Zora
Zagreb, 1968.
Prevedeno kao "Čuvar grobnice".
Nedovršena DRAMA. KAFKINA DRAMA. Morate imati i u rukama i u očima ovo Zorino izdanje iz 1968. Vjerojatno je to jedino izdanje na ilirskom jeziku koje posjeduje prijevod ove Kafkine drame. Nedavno čitah Perićev prijevod niza kraćih i manje poznatih Kafkinih proza gdje nije bilo prijevoda ove drame, no to je i očekivano uzevši u obzir naslov izdanja: http://www.oceanmore.hr/knjige.php#!p...
Wikipedia na engleskom uopće ne navodi niti jednu Kafkinu dramu.
Tako da razglasite širom sinjeg mora i zelenih gora da Kafka ima i jednu dramu.
Dramska radnja prati dvije linije radnje; dvorske spletke i nemir čuvara grobnice. Čuvara grobnice svake večeri progone aveti groblja. Lupaju mu od vrata poput scene iz nekog horror filma, gdje bi zombiji pokušavali ući u kuću.
Pročitajte! Pročitajte! Pročitajte! Pročitajte! Pročitajte!
Zora, 1968.- zadnje djelo je ova drama. Nedovršena, kao i uostalom toliko drugih Kafkinih tekstualnih skica.
Isplatilo bi se jedno jutro probuditi u obličju kukca nakon što si prošle noći pročitala/-ao (kako sam liberalan) cjelovitog "Čuvara groblja".
Živio Kafka! Više vrijedi jedno Kafkino slovo nego svi brojevi svih EPH izdanja. Da se bar Ninoslav Pavić pretvori u kukca, no koliko je on uopće i daleko od žohara?
Još jednom: Živio Kafka!
Bez ironije, hvala ti puno!
Zagreb, 1968.
Prevedeno kao "Čuvar grobnice".
Nedovršena DRAMA. KAFKINA DRAMA. Morate imati i u rukama i u očima ovo Zorino izdanje iz 1968. Vjerojatno je to jedino izdanje na ilirskom jeziku koje posjeduje prijevod ove Kafkine drame. Nedavno čitah Perićev prijevod niza kraćih i manje poznatih Kafkinih proza gdje nije bilo prijevoda ove drame, no to je i očekivano uzevši u obzir naslov izdanja: http://www.oceanmore.hr/knjige.php#!p...
Wikipedia na engleskom uopće ne navodi niti jednu Kafkinu dramu.
Tako da razglasite širom sinjeg mora i zelenih gora da Kafka ima i jednu dramu.
Dramska radnja prati dvije linije radnje; dvorske spletke i nemir čuvara grobnice. Čuvara grobnice svake večeri progone aveti groblja. Lupaju mu od vrata poput scene iz nekog horror filma, gdje bi zombiji pokušavali ući u kuću.
Pročitajte! Pročitajte! Pročitajte! Pročitajte! Pročitajte!
Zora, 1968.- zadnje djelo je ova drama. Nedovršena, kao i uostalom toliko drugih Kafkinih tekstualnih skica.
Isplatilo bi se jedno jutro probuditi u obličju kukca nakon što si prošle noći pročitala/-ao (kako sam liberalan) cjelovitog "Čuvara groblja".
Živio Kafka! Više vrijedi jedno Kafkino slovo nego svi brojevi svih EPH izdanja. Da se bar Ninoslav Pavić pretvori u kukca, no koliko je on uopće i daleko od žohara?
Još jednom: Živio Kafka!
Bez ironije, hvala ti puno!
December 17, 2020
STEWARD: He who blinks sees only complications. He who keeps his eyes open sees the eternal truth in the first hours as clearly as after a hundred years. Admittedly, in this case, a sad truth which in the next four days, however, may take a decisive turn for the better.
—excerpt from the Tania and James Stern translation of "The Warden of the Tomb"
This short story, written in the style of a play, it is a bit difficult to unpack. The steward to the royal family speaks with a graveyard warden and then takes umbrage with his shifty behavior, and propensity to watch others in silence. The steward refers to the man as a "screech-owl" — after waxing philosophical about the prospects of the prince, the appointed heir.
At the end of the story, the steward reports back to the princess. Which means, that he was receiving intel about the climate of the royal family, from the warden, for her benefit. It's a rather simple story, with some cryptic allusions, and I didn't really understand the point of it all. It's a mediocre story, especially compared to some of Kafka's other works!
—excerpt from the Tania and James Stern translation of "The Warden of the Tomb"
This short story, written in the style of a play, it is a bit difficult to unpack. The steward to the royal family speaks with a graveyard warden and then takes umbrage with his shifty behavior, and propensity to watch others in silence. The steward refers to the man as a "screech-owl" — after waxing philosophical about the prospects of the prince, the appointed heir.
At the end of the story, the steward reports back to the princess. Which means, that he was receiving intel about the climate of the royal family, from the warden, for her benefit. It's a rather simple story, with some cryptic allusions, and I didn't really understand the point of it all. It's a mediocre story, especially compared to some of Kafka's other works!
March 22, 2025
3 stars – I'm guessing that this is a fragment or initial draft of a play featuring a prince, a steward, a chamberlain, a princess and a warden of the tomb. The prince is figuring out his role, and the work of the tomb warden, by soliciting the advice of the chamberlain and steward (who strongly disagree with one another). The warden's description of his 30-year task of watching the tomb appears to involve nightly wrestling with ghosts of the prince's antecedents. Just as the warden's strange tale and the counselors' arguments are laid before us, the princess and prince exchange a few words, and then the story ends. With its cast of characters engaging in continuous dialog, the play differs from Kafka's stories about individual males who are confronted by inexplicable circumstances.
January 5, 2024
gothic play featuring a prince with (maybe) questionable character, rude ass castle ghosts, court draammaaaaa + shittalk behind the prince's back, aaaand the mysteries will never be revealed cuz its freaking unfinished forever all set up no pay off somebody bust out the ouiji board i am not letting kafka rest until we get this shit finished & on stage
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 24, 2024
Μια ιστορία που κινείται στο ομιχλώδες μεταίχμιο της πραγματικότητας και του ονείρου, του αληθινού και του φανταστικού, της φθοράς και της αφθαρσίας. Μια αλληγορία για τη δύναμη της εξουσίας, την ενίσχυση των ορίων και την ειρωνεία. Ο φύλακας φρουρεί τον τάφο για να μην εισέλθουν οι ζωντανοί σε αυτόν ή για να μην εξέλθουν τα φαντάσματα των νεκρών;
April 20, 2020
Na ja, meine Güte! Der Fürst Leo möchte einen zusätzlichen Gruftwächter auf dem Friedhof einstellen um das Grab von innen zu bewachen, was bedeuten kann, dass der Fürst abergläubisch ist, was später ins Spiel kommen werde. Wann der alte Gruftwächter ankommt, ist er erschöpft, weil er jede Nacht gegen zwei Geister kämpfen muss, die versuchen, dem Friedhof zu entkommen und den Fürsten zu treffen. Letztendlich zeigt es sich, dass diese beiden Gespenster die Frau des Fürsten und der Oberhofmeister sind, die den Fürsten stürzen wollen.
May 30, 2014
Tolle Kurzgeschichte
Displaying 1 - 14 of 14 reviews