Een visgraatjas met haaiengrijns

by Sylvia Witteman

Met de apocalyps viel het mee afgelopen jaar chez Witteman, al leidde een val van oma tot de app-groep ‘heup doet leven’. De röntgenfoto van het bekken waar Witteman ooit uit tevoorschijn was gekomen bracht kitscherige gevoelens met zich, en navenante tranen. De avondklok bleek ook te omzeilen zónder de aanschaf van een geit, al was dat misschien juist wel aardig geweest omdat Artis dicht was; een van de weinige écht akelige bijverschijnselen van corona. Ook werd de shampoo voor normaal haar afgeschaft, een gril van het grootkapitaal die ongetwijfeld zal worden teruggedraaid als iedereen er net aan gewend is. Er zijn de nodige luxeproblemen rond tompoucebier en een tuinkaboutertekort, maar ook stadsconversaties zijn alom te beluisteren, van vileine uitwisselingen tussen de verwende spes patriae tot een visgraatjas met een haaiengrijns of een oude dame die genuanceerd onderhandelt met haar oppashond. En zelfs als zich een echt noodgeval aandient – bijvoorbeeld een even aantal bloemen – komt alles toch nog goed. Want God helpt hen die zichzelf helpen, en anders doen de eendjes het wel.

Genres: Nonfiction

192 pages, Paperback

Published October 1, 2021

About the author

Sylvia Witteman is a Dutch culinary journalist and columnist for the national daily newspaper De Volkskrant.

Reviews

[Leesdame · Rating 3 out of 5]

Sylvia Witteman observeert, luistert en doolt rond in Amsterdam. Ze luistert naar discussies, ze praat met vreemden en schrijft over de beslommeringen in huis tijdens de lockdown. Altijd op luchtige wijze, soms met een rare twist op het eind.

Lees verder op mijn blog :)

[Thijs Hoekstra · Rating 3 out of 5]

Wat een zinnen weer:

"Er worden dit jaar meer kerstbomen verkocht dan gebruikelijk, las ik ergens. Er was zelfs sprake van een 'vroege piek' (lollig hoor) in de verkoop. Mensen hopen hun corona-angst/-verveling/-agitatie blijkbaar te bezweren met zo'n potsierlijk opgedirkt boslijk in de kamer."

"Uit de koffietent kwam een man van dezelfde leeftijd. Hij had een duistere testosteronkop, als op het omslag van een kasteelroman, compleet met hinderlijk golvend kapsel, en droeg een dure jas in grove, wollen visgraat."

"Het woord 'ambachtelijk' betekent gelukkig helemaal niets, maar bij 'passie' word ik altijd een beetje gehinderd door beelden van naakte lichamen die zich druipend van allerlei lichaamsvocht aan elkaar vergrijpen terwijl ze met één vrije hand in dat ijs roeren."

[Mehsi · Rating 5 out of 5]

Weer een superleuk boek van Sylvia Witteman. Het is elke keer weer moeilijk om een hele tijd geen columns van haar te lezen want het liefst wil ik ze meteen lezen... maar ja dan heb je hier niks meer te lezen. XD
In dit boek weer heerlijk veel rake columns over van alles dat er om Sylvia Witteman gebeurd. Over Corona, over haar kinderen, over familie, over vreemde mensen op straat (soms vond ik haar een tikje hard hier), over geiten en de avondklok, en nog veel meer. Ik heb gelachen, gedeeld met mijn man (want die vindt haar colums ook top), en mijn hoofd geschud (soms moet je).
Echt een aanrader.

[Frederike · Rating 4 out of 5]

Heerlijk, verrassend en tegelijkertijd herkenbaar, miniatuurtjes van het dagelijks leven in Amsterdam in een gezin met vier spelers

[Angeline Cuijpers · Rating 4 out of 5]

Sylvia Witteman, altijd goed, altijd hilarisch. Vaste prik voor het slapengaan.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

Sylvia Wittekam schrijft al jarenlang columns, die voornamelijk in Amsterdam spelen, net als haar verre voorganger Simon Carmiggelt. Net als hij beschrijft ze vaak mensen die ze toevallig tegenkomt en die ze vaak raak typeert. Er zijn ook wel verschillen. Amsterdam is in de jaren twintig een andere stad dan in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Sylvia beweegt mee met de tijd maar durft soms ook ouderwets te zijn, ze kijkt vaak ook met verbazing en weet die op mij als lezer over te brengen. Veel van de columns spelen zich af rond de coronaepidemie die opkwam en later weer verdween. De boa's, de avondklok, de vaccinaties, het komt allemaal langs en het lijkt nu al weer zo lang geleden. Maar het is nog maar kort geleden. Sylvia schrijft ook wel persoonlijk, maar het doen van ontboezemingen is niet haar doel. Ze deelt speldenprikjes en lichtpuntjes uit, waar je even bij stilstaat of om lacht. Als je een hele bundel leest is het ook een kroniek van de jaren twintig en eenentwintig. De verhalen verschenen eerder in de Volkskrant.

[Ineke · Rating 4 out of 5]

Sylvia Witteman schrijft erg geestig en levendig over haar gezin, over wat ze op straat meemaakt, vooral wanneer ze ergens in de rij staat, en tussendoor ook over de coronatijd. Heel onderhoudend, de stukjes happen heerlijk weg.

[Cees Everaert · Rating 4 out of 5]

Deze tweede bundel van Witteman beviel beter. Vooral als ze over haar zonen schrijft (oogst over de broederlijke inspanningen met wietplantjes en inktvlek over het eindexamen gymnasium van één van haar mannen).

[Anouk Booneman · Rating 5 out of 5]

Always five stars for Sylvia.

[Betty · Rating 3 out of 5]

Weer een leuke nieuwe! Genoten.

[Annemieke · Rating 5 out of 5]

Grappig, herkenbaar, origineel.

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Zoals altijd drie steren voor de columns van Witteman, net zoals ik er drie per avond (voor)lees. Licht, maar niet onnozel.

[Vivian · Rating 4 out of 5]

love you sylvia

[Adriana · Rating 4 out of 5]

Hele leuke collectie van columns, wat een fijne schrijfstijl.

[Renske Steenhof · Rating 2 out of 5]

Nergens om moeten lachen. Hooguit één keer een glimlach op mijn gezicht. Ik denk niet dat het hielp dat de meeste verhalen zich rondom de pandemie afspeelden.

[Lesley · Rating 3 out of 5]

(Kobo plus)

Hetzelfde als steeds bij deze verzameling columns: soms grappig, soms minder, maar steeds leuk om tussendoor wat in te lezen.