เศษเสี้ยวจากแสงจันทร์ที่ครั้งหนึ่งนั้นเคยเปล่งประกาย

by Tetsuya Sano, ปาวัน การสมใจ (Translator)

ตอนนี้ฉันก็ยังชอบเธออยู่นะ ชอบเธอไปพร้อมๆ กับที่ชอบตัวเองมากขึ้นทุกวัน

"ภาคต่อของ แด่เธอผู้เปล่งประกายใต้แสงจันทร์"

เรื่องราวที่ทุกคนรอคอย จากนิยายขายดีทั้งในญี่ปุ่นและไทย
แด่เธอผู้เปล่งประกายใต้แสงจันทร์กลับมาอีกครั้ง!

จากวันที่ วาตาราเซะ มามิสุ เด็กสาวผู้ป่วยเป็น "โรคเปล่งแสง"
ตายจากไปสิ่งที่ฝากฝังไว้กับ โอคาดะ ทาคุยะ คือให้ช่วยทำ
"สิ่งที่อยากทำก่อนตาย" แทนเธอต่อไป...

เรื่องราวของความเป็นกับความตายโลกที่เหมือนไม่มีวันบรรจบกัน
แต่กลับถักทอโอบกอดความทรงจำและความรู้สึกทั้งหลายแหล่
ผสานเป็นชีวิตของเหล่าผู้เหลืออยู่เปรียบดั่งแสงจันทร์ที่ยังส่อง
ประกายอย่างเงียบเชียบมายังโลกอันแสนวุ่นวาย

178 pages, Paperback

First published February 23, 2019

About the author

佐野徹夜

Reviews

[sisilovekiki · Rating 2 out of 5]

จะเรียกว่าเป็นภาคเสริมจากเรื่องแต่เธอผู้เปล่งประกายใต้แสงจันทร์ก็ได้ส่วนหนึ่งเป็นการเล่าเพิ่มเติมความคิดของตัวละครจากภาคแรก ส่วนที่ 2 เป็นการกล่าวถึงชีวิตในช่วงมหาลัยของอากิระและผู้คนที่เขาได้พบเจอ

ส่วนตัวคิดว่าถ้าคนที่อ่านภาคแรกจบแล้วและคิดว่าเรื่องจบด้วยดีแล้วเราไม่แนะนำเล่มต่อนี้นะคะ เพราะเนื้อเรื่องมีเพียงความเรื่อยเฉื่อยและว่างเปล่าของตัวละครไม่ได้มีอะไรซาบซึ้งกินใจค่ะ ออกแนวคนพังกับคนพังมาเจอกันคนอ่านก็เลยรู้สึกว่างเปล่าตามไปด้วย 😐

[Suchan · Rating 1 out of 5]

This book is exceptionally bad and does not even deserve half a star.

[LaPommequirougit · Rating 5 out of 5]

https://lapommequirougit.com/2020/12/...

Je remercie les Éditions Akata pour l’envoi de cette lecture. J’avais lu il y a quelques mois le roman Rendez-vous au crépuscule, qui était une merveilleuse découverte pour ma part. Alors, quand j’ai entendu parler d’un recueil de nouvelles, dans l’univers de ce roman, ni une, ni deux, j’ai eu envie de le lire.

Depuis la mort de Mamizu, le temps passe, c’est ainsi, mais la jeune fille a laissé une trace dans le cœur de nombreuses personnes. À travers ce recueil, nous allons y découvrir différentes nouvelles où passé, présent et futur s’entremêlent.

Nous aurons le droit à des points de vue de Mamizu, et de d’autres personnes qui ont fait partie de sa vie. Cela rajoute un flot d’émotion énorme à l’histoire principale. Cela est d’autant plus émouvant et dur, qu’on sait comment s’est terminée l’histoire du roman. Ce n’est pas un happy end, mais c’est ce qui rend cette histoire si réelle et émouvante.

En bref, c’était un plaisir pour moi de découvrir ce recueil. J’ai adoré lire de nouveau la plume de Tetsuya. Ce recueil est vraiment un gros plus si vous avez adoré rendez-vous au crépuscule ! 😉

[moomooread · Rating 3 out of 5]

ถ้าให้สรุป เราว่าเรื่องราวในเล่มนี้น่าจะพูดว่า “ชอบเธอนะ และยังเศร้าอยู่ ฉันก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ แบบนี้แหละ พร้อมกับนึกถึงเธอไปด้วย”

จะว่าภาคต่อก็ไม่เชิง น่าจะเป็นภาคเสริมมากกว่า เพราะมีทั้งมุมมองของคายามะ โอคาดะ และมามิสุที่ตายไปแล้ว เน้นหนักที่มุมมองคายามะที่ไม่ค่อยเผยความรู้สึกออกมา ทั้งที่ตัวเองก็ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์การสูญเสียคนสำคัญในชีวิต (พี่ชาย/คนที่ชอบ) ไปเต็มๆ บวกกับเรื่องราวของโคเอะกับยูริที่เข้ามาช่วยตีแผ่ผลกระทบของคนที่ผ่านการสูญเสียได้ดีขึ้นมากๆ

โทนเรื่องไม่ได้แฮปปี้เลย ไม่ได้รู้สึกซึ้งกินใจ เธอทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ พาร์ทคายามะเหมือนมีแต่ความรู้สึก “เมื่อไหร่จะตายสักที” เขียนแทรกอยู่ระหว่างบรรทัดตลอดเวลา ไหนจะความรู้สึกของโคเอะ เด็กประถมที่เสียพ่อไป แถมต้องอยู่กับแม่ที่ยังเยียวยาตัวเองจากการสูญเสียได้ไม่ดีพอจนทำให้น้องรู้สึกอึดอัด อยากมีอิสระ อยากตายอยู่บ่อยๆ แต่ผู้เขียนบรรยายความว่างเปล่าผ่านบทสนทนาได้ดีอยู่นะ ครึ่งเล่มมีแต่ความรู้สึกว่างเปล่า ความรู้สึกมีชีวิตไปทำไมก็ไม่รู้

ปล. ไม่มั่นใจว่าตัวเองอ่านผ่านเกินหรือว่าอะไร ไม่เห็นมีประโยค “ตอนนี้ผมยังชอบเธอนะฯ” แบบที่เขียนอยู่บนหน้าปกเลย5555555

[Nuttha Nitayaprapha · Rating 4 out of 5]

โดยปกติแล้วนิยายที่ไม่ได้มีแพลนจะเขียนภาคต่อตั้งแต่แรก หนังสือเล่มแรกมักจะดีกว่า แต่ไม่รู้เพราะอะไรกลายเป็นว่าชอบความรู้สึกตอนได้อ่านเล่มนี้มากกว่า แต่ก็อาจจะเป็นเพราะเคยได้รู้เรื่องราวจากเล่มแรกมาด้วยหรือเปล่านะที่ก่อให้เกิดมวลความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาตอนอ่านเล่มที่สอง รู้สึกว่าเนื้อหาในเล่มนี้มีความเป็นมนุษย์สุด ๆ คล้ายจะชี้ให้เห็นว่าแต่ละคนที่เผชิญการสูญเสียต่างก็มีวิถีทางที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปในแบบของตัวเอง และมันช่างไม่ง่ายดายเอาเสียเลย ชอบการที่เพิ่มเรื่องราวของคายะมะเข้ามา เพราะตอนอ่านเล่มแรกได้แต่รู้สึกฉงนว่าไอ้หมอนี่เป็นคนยังไงแน่เนี่ย แปลกเสียจริง เป็นคนที่ตอบสนองกับการสูญเสียได้แปลกประหลาด ดูไม่เศร้าเอาเสียเลย แต่กลัลทำตัวเละเทะเสียยิ่งกว่าความเศร้า จนได้มาอ่านเล่มนี้ถึงได้เข้าใจสักทีแหละว่าคายามะเองก็เป็นเด็กหนุ่มคนนึงที่เศร้าเหมือนกัน แต่เพราะไม่ได้ให้พื้นที่ตัวเองได้เผชิญกับความรู้สึกเหล่านั้น เขาถึงแสดงออกมาด้วยการใช้ชีวิตอย่างเละเทะแบบนั้น เพราะจะได้ไม่ต้องคาดหวัง ไม่ต้องเสียใจ

"หากไม่อาจเสียใจได้เป็นเรื่องเป็นราว ความเศร้านั้นจะหลงเหลืออยู่ตลอดไป"

[kun · Rating 3 out of 5]

เมนหลักของเรื่องคือคายามะ อาจจะไม่ได้เป็นภาคต่อของภาคแรก แต่ก็โอเคที่ได้อ่าน โคเอะกับคายามะบ้าดี

[Karin Pimsamsee · Rating 3 out of 5]

ช่วงแรกที่เป็นมุมมองของ ทาคุยะ กับ มามิสุ ดูเหมือนเป็นส่วนขยายจากเล่มก่อนที่ดี แต่ช่วงหลังที่เป็นเรื่องของ คายามะ ดูจะหม่นหมอง เลื่อนลอย ไปหน่อย

[David Theophine · Rating 4 out of 5]

Fun weekend speed read that left me a little bruised.

[Lepicentrecult]

J'aurais peut-être dû commencer par rendez-vous au crépuscule... A relire pour voir