Vlammende historische roman over een keerpunt in de geschiedenis‘Er zweeft veel op zee vanaf de mars. Een school vliegende vissen kan onverwacht in een horde ratten veranderen, verre golven kunnen op verloren geliefden gaan lijken, de horizon kan opeens bomenrijen herbergen, en hoeveel uitgehongerde mannen hebben niet meerminnen zien wegglippen in de watervlugge wentelingen van dolfijnenstaarten.’1597. De jonge Republiek der Nederlanden stuurt reusachtige schepen oostwaarts. Om buit te vergaren, het fundament voor een ontluikend wereldrijk. Een schip met meer dan honderd mannen, jongens en enkele vrouwen dwaalt over zee op zoek naar nieuwe specerijeneilanden. Het leven voor de mast is rauw en gevaarlijk. Na vele ontberingen en omzwervingen bereikt het schip een onbekende kust. De eilandbewoners zien vreemde mensen naderen. Er volgt een ontmoeting die de koers van beide volkeren de komende eeuwen zal bepalen.
Gustaaf Peek's second novel, Dover, was nominated for the BNG Prize 2008. He won the BNG Prize 2010 for his third novel Ik was Amerika.
His fourth novel Godin, held was published in 2014 to rave reviews. It was awarded 'Book of the month' at DWDD and it was nominated for the Libris Literatuur Prize 2015.
De roman A.D. van Gustaaf Peek is een heel bijzonder boek, een speciaal geval. Het is een weergaloze beschrijving van het leven op een schip dat eind 16de eeuw naar het oosten vaart om handelswaar te vinden. We volgen een bende mannen die hoopt een eiland te ontdekken waar ze water en voedsel kunnen inslaan, liefst ten koste van de plaatselijke bevolking. Het leven op het schip is armoedig, gewelddadig, verschrikkelijk.
A.D. is weergaloos, maar erg moeilijk. Ik heb grote delen van het boek twee keer moeten lezen om te begrijpen wat er stond; een deel heb ik nog steeds niet gesnapt. Gustaaf Peek schrijft in een wervelende, barokke taal met veel (maritieme?) vaktermen en stelt voortdurend uit om context te geven: je valt midden in een situatie zonder enige duiding, en krijgt pas bladzijden verder te lezen wat er eigenlijk aan de hand is. Bovendien heeft het grootste deel van het boek geen duidelijke hoofdpersoon, waardoor je voortdurend springt tussen namen en personages. Dit alles vraagt veel inspanning van de lezer, al wordt de dappere doorzetter wel beloond.
Gustaaf Peek geeft in deze roman een verbijsterend beeld van wat we nu de kolonisatie noemen, een 'propere' term voor wat de meute ingehuurde mannen in het boek aan het uitvoeren zijn. Het verhaal is schokkend, en misschien is het net de bedoeling van Peek om met zijn warreling van taal en personages de chaos op het schip te spiegelen in ons hoofd. Je voelt de onwetendheid van de bemanning, de ontreddering, de angst, de verschrikking.
Nog dit: A.D. deed mij enorm denken aan Blood Meridian van Cormac McCarthy, een meesterwerk waarmee het de taalvirtuositeit, het ritme, het bloederige geweld en - deels - de thematiek deelt. (zie ook 'de jongen' in deel 2) En er zijn slechtere boeken om mee vergeleken te worden.
Een zeer indrukwekkend, maar soms ook verwarrend boek waarin de lezer aan boord gaat van een schip op weg naar het oosten om specerijen te vergaren. De ontberingen onderweg, het onderlinge wantrouwen, de lijstraffen dat alles wordt met veel geur en kleur beschreven vanuit verschillende continu wisselende perspectieven. De tweede helft van het boek vertelt het verhaal vanuit een perspectief: een eilandbewoner die het schip en haar bemanning het eiland ziet overnemen.
Hoewel ik van historische romans hou, heb ik me door deze moeten worstelen. Eén grote woordenbrij, waaruit je dan flintertjes plot moet vissen. Het boek beschrijft het ruige leven op een zestiende-eeuwse boot, maar het enige dat ik van deze roman zal onthouden, is dat er veel haaien in de oceaan zaten.
Een boek als een koortsdroom. Je krijgt er geen vat op en je komt er niet van los. Het geeft je flarden betekenis en daar moet je het mee doen. Prachtig en gruwelijk. Ook een ongehoord literair experiment, wat een durf heeft deze schrijver!
Het is zeker geen makkelijk boek, je moet er echt moeite voor doen. Knap hoe de auteur het brute leven aan boord van een VOC-schip verbeeldt en beschrijft welke wrede impact de aanwezigheid van de “roden” op inheemse volken kon hebben.
Ik heb geprobeerd om erin te komen maar het lukte me niet. Ik raakte steeds de draad kwijt. Ik hou van historische romans, de tijd van de ontdekkingsreizen en zeevaartgeschiedenis hebben mijn belangstelling en virig werk van Peek kon me bekoren. De ideale match dacht ik dus maar helaas. ‘A.D.’ is een flinke worsteling, niet in de laatste plaats door de bombastische, dik aandoende stijl die je continu doet afdwalen van de rode draad. Die sowieso ver te zoeken is, want het verhaal verspringt steeds van het ene naar het andere personage. Dat maakt een onrustige indruk en werkt ook verwarrend. Een belangrijk deel van de plot is ook gericht op het (sociaal) onveilige leven aan boord van het schip, dat je niemand kunt vertrouwen. Dit komt maar moeilijk uit de verf omdat je de precieze verhoudingen zelf maar moet invullen. Je wordt als lezer wel erg in het diepe gegooid (toepasselijke typering in dit geval ja). Het verhaal komt ook niet tot leven, waar het gebrek aan dialogen zeker aan bijdraagt. Met meer dialogen en iets meer vaart in het verhaal (en bondiger stijl) had ik meer kunnen genieten van dit boek. Wil je toch een Peek lezen die op historische stof is gebaseerd, dan raad ik eerder ‘Ik was Amerika’ aan.
Het is lang geleden dat ik een boek heb gelezen dat mij zo niet wist te boeien. Ik hou van historische romans en verheugde me op dit verhaal over een boeiende tijd maar het is werkelijk waar een aaneenschakeling van flarden moeilijke tekst met onnodig complexe woordkeuzes zonder enige context. Je sprint per hoofdstuk van personage naar personage maar die worden telkens zo weinig uitgediept dat het een Olympische prestatie is om niet de draad kwijt te raken in dit boek. Met pijn en moeite en met stukken overslaan heb ik me naar de laatste pagina geworsteld maar als je me nu vraagt : waar ging het boek eigenlijk over kom ik niet verder dan. Een warrige rauwe beschrijving van het ruwe leven op een schip ten tijde van onze ontdekkingen richting Batavia. Verder is er geen noemenswaardige verhaallijn. Het lijkt een experiment van de schrijver ten koste van welwillende lezers.
Don't think I ever rated something with 1 star, but I have no clue what I just read. No coherent story line, sentences that feel like someone described a bad fever dream. Only reason I kept on going was that the setting (VOC in the Golden century) is one of my favorites.
Geschreven met de pen van een Breughel, zeer beeldend, brengt het leven op een VOC schip echt tot leven, heel knap. Maar de plotontwikkeling blijft ver achter.
Hier is iemand echte literatuur aan het schrijven, met als motto een onvertaald citaat van Virgilius, met eindeloos voortmeanderende zinnen die bij twee keer lezen nog hermetisch blijken, met alinea's van een hele pagina zonder dat je kunt aanwijzen waar het eigenlijk over gaat... Literatuur! En het raakt me totaal niet. Na dertig pagina's heb ik het opgegeven. Ik dacht: het wordt wel beter, als de loop er een beetje in zit, maar nee, het reutelt maar door en ik hoef het niet te weten,
Niet om door te komen. Superinteressant onderwerp: hoe ging t eraan toe op n VOC schip. Gruwelijk rauw. Maar een eindeloze flow/brij v woorden die in t begin nog wel grappig was maar op n gegeven moment voor mij echt te literair werd waardoor ik t verhaal slecht kon volgen. Ook wel n opeenstapeling v gruwelijkheden waardoor t beetje effectbejag leek. Jammer
Een kutboek. Gewoon een kutboek. Complete willekeur aan vertelperspectieven, je had geen flauw idee wie er sprak / over wie het ging. Onbegrijpelijk, onoverzichtelijk, echt bizar. Ik ben wat recensies gaan lezen, en eentje sprak van 'de lezer moet aan het werk in dit boek'. Nou, ik vind het niet erg om te moeten werken voor een boek, maar hier was gewoon geen touw aan vast te knopen. Echt geen idee wat de schrijver heeft bezield om zoiets te schrijven.
Een en al ellende. Chaotisch weergegeven. Zo veel mannen dat er geen touw aan vast te knopen is. Een verhaal zonder logica of opzet. Geen verklaring en geen plan. Moord en doodslag. Nijd en jaloezie. Zonde van de tijd.
Ik kwam er met moeite doorheen. Teveel personages en veel te lange zinnen. Onderwerp is interessant maar houd niet lang geboeid door de taaie schrijfwijze.
Geen gemakkelijk boek,hier en daar begrijpbare flarden, maar ik heb het opgevat dat al die stemmen onderdeel zijn van een wreed verhaal dat ze zelf ook niet goed konden vatten.