What do you think?
Rate this book
Μπλε ήλιος
Πώς είναι να ζεις χωρίς τον παλμό της ζωής; Να κάνεις πράγματα που δεν τα αποφάσισες εσύ; Πού πηγαίνει η αγάπη όταν δεν τη βρίσκεις;
Η Μαριάννα, μια γυναίκα μέσης ηλικίας, βιώνει έναν μεγάλο κλονισμό. Ο άντρας της, ο Γεράσιμος, νοσηλεύεται στη ΜΕΘ έπειτα από εγκεφαλικό. Οι πιθανότητες να ζήσει είναι λίγες. Τελικά αποδεικνύονται μηδαμινές.
Στο διάστημα της αναμονής, έως το απευκταίο που έρχεται καταπάνω της, αναστοχάζεται τη ζωή της. Γεγονότα που τη σημάδεψαν. Το συνοικέσιο, τα ταραγμένα νεύρα της, μια ζωή δίχως έρωτα, τα παιδιά που έκαναν, το εξοχικό που έχτισαν, τα όνειρα που δεν κατάφεραν να κάνουν. Από την άλλη, μέσα από το πηγάδι που έχει πέσει, ο Γεράσιμος της στέλνει ανεπίδοτα μηνύματα. Δίνει τη δική του εκδοχή της κοινής τους ζωής. Προσπαθεί να ξανακερδίσει τον χρόνο, να της δείξει πόσο την αγαπούσε.
Ξαφνικά μια ριπή έρωτα και ανθρώπινης εγγύτητας έρχεται προς το μέρος της από τον άντρα που βρήκε τον Γεράσιμο πεσμένο στον δρόμο. Ο Ιάσονας, αρκετά πιο νέος από αυτή, συγγραφέας, με δικές του αμυχές από το παρελθόν και μια σχέση που περπατάει συμβατικά. Θα ενωθούν, αλλά με φόβο, με ενοχή, με λύπη για το παρελθόν που τους κρατάει δεμένους. Ψάχνουν να δουν τα όριά τους κι αν έχουν χρόνο να αγαπήσουν. Αν τους έχει μείνει μια ελπίδα να ζήσουν την ανθρώπινη ζεστασιά που τους λείπει.
Στο τέλος μένουν με το ερώτημα: «Ποιος ξέρει τι είναι η αγάπη;»
Η Μαριάννα, μια γυναίκα μέσης ηλικίας, βιώνει έναν μεγάλο κλονισμό. Ο άντρας της, ο Γεράσιμος, νοσηλεύεται στη ΜΕΘ έπειτα από εγκεφαλικό. Οι πιθανότητες να ζήσει είναι λίγες. Τελικά αποδεικνύονται μηδαμινές.
Στο διάστημα της αναμονής, έως το απευκταίο που έρχεται καταπάνω της, αναστοχάζεται τη ζωή της. Γεγονότα που τη σημάδεψαν. Το συνοικέσιο, τα ταραγμένα νεύρα της, μια ζωή δίχως έρωτα, τα παιδιά που έκαναν, το εξοχικό που έχτισαν, τα όνειρα που δεν κατάφεραν να κάνουν. Από την άλλη, μέσα από το πηγάδι που έχει πέσει, ο Γεράσιμος της στέλνει ανεπίδοτα μηνύματα. Δίνει τη δική του εκδοχή της κοινής τους ζωής. Προσπαθεί να ξανακερδίσει τον χρόνο, να της δείξει πόσο την αγαπούσε.
Ξαφνικά μια ριπή έρωτα και ανθρώπινης εγγύτητας έρχεται προς το μέρος της από τον άντρα που βρήκε τον Γεράσιμο πεσμένο στον δρόμο. Ο Ιάσονας, αρκετά πιο νέος από αυτή, συγγραφέας, με δικές του αμυχές από το παρελθόν και μια σχέση που περπατάει συμβατικά. Θα ενωθούν, αλλά με φόβο, με ενοχή, με λύπη για το παρελθόν που τους κρατάει δεμένους. Ψάχνουν να δουν τα όριά τους κι αν έχουν χρόνο να αγαπήσουν. Αν τους έχει μείνει μια ελπίδα να ζήσουν την ανθρώπινη ζεστασιά που τους λείπει.
Στο τέλος μένουν με το ερώτημα: «Ποιος ξέρει τι είναι η αγάπη;»
264 pages, Paperback
First published October 14, 2021
57 people want to read
About the author
Διονύσης Μαρίνος
11 books7 followersΟ Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα "Goalnews" και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου "Sentra 103,3". Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
April 15, 2022
«Πως κάνεις έτσι για μια ζωή που δεν γνώρισες»
Το αγάπησα πολύ αυτό το βιβλίο. Ίσως γιατί η ανάγνωση του συνέπεσε σε μια περίοδο που έχω ανάλογους προβληματισμούς οπότε το αντικείμενο το οποίο πραγματεύεται να μίλησε ένα παραπάνω στην ψυχή μου.
Μια γυναίκα βλέπει να της ξεγλιστρά η ζωή. Εγκλωβίστηκε από μικρή σε ένα γάμο από συνοικέσιο και κατ΄επέκταση σε μια άοσμη και άχρωμη ζωή. Στο σήμερα ο σύζυγος της Μαριάννας νοσηλεύεται με εγκεφαλικό στην μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου. Οι πιθανότητες επιβίωσης σχεδόν μηδαμινές. Το γεγονός αυτό θα σταθεί η αφορμή για την ηρωίδα να προχωρήσει σε μια βαθιά ενδοσκόπηση της ζωής της. Την προσπάθεια της αυτή θα ενισχύσει η γνωριμία της με τον Ιάσωνα, έναν νεαρό συγγραφέα που έσωσε έστω και για λίγο τη ζωή του άντρα της και θα του παράσχει τις πρώτες βοήθειες. Στην πραγματικότητα ο Ιάσωνας θα δώσει το φιλί της ζωής στην ίδια την Μαριάννα. Σιγά σιγά όλα θα βγουν στην επιφάνεια. Η όμορφη αυτή φιλία μεταξύ τους καθώς και η μη αναστρέψιμη κατάσταση του συζύγου της θα κάνουν την Μαριάννα ν’ αντιληφθεί ότι ζει τη ζωή της με έναν τρόπο που δεν της ταιριάζει όμως νιώθει πλέον ότι είναι αργά για να κάνει την επανάσταση της και να την αλλάξει.
«πόση κούραση για τόσο λίγη ζωή»
Το αναρωτιέμαι πολύ τελευταία. Πως και γιατί ξεχάσαμε να ζούμε; Φταίνε πράγματι οι συνθήκες που δεν είναι ευνοϊκές ή μήπως τελικά και εμείς οι ίδιοι όπως η ηρωίδα του βιβλίου επιλέγουμε το συμβιβασμό; Και τι γίνεται με τις δεύτερες ευκαιρίες. Τις αρπάζουμε ή παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε στενά μοτίβα που αργά ή γρήγορα θα έρθουν να μας πνίξουν; Μπορούμε ν’ αποτινάξουμε από πάνω μας τη δύναμη της συνήθειας; Είναι ποτέ όντως αργά για να ξεκινήσουμε μια νέα πορεία και να χαράξουμε μια διαφορετική διαδρομή στη ζωή μας; Τι πήγε τόσο στραβά; Μπορούμε τελικά να ζήσουμε τη ζωή που έχουμε ονειρευτεί;
«Να ήταν είκοσι χρονών, να μπορούσε να αναστείλει αποφάσεις, ν’ αλλάξει δρόμο. Σκηνοθετείς τη ζωή σου σαν να μην είσαι ο ήρωας, κάποιος άλλος φοράει τα ρούχα και τα παπούτσια σου, ώσπου στο τέλος καταλαβαίνεις πως τα πάθη ήταν δικά σου, το δράμα σου δόθηκε ολόκληρο δίχως πιθανότητα εναλλακτικής».
«Λίγη ζωή για εκείνη, αυτό ζητάει μόνο, κι ας μην ξέρει τι θα την κάνει και σε τι θα της φανεί χρήσιμη, τώρα που όλα έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που πλησιάζει στο τέρμα».
Οι 3 ήρωες του βιβλίου είναι στην πραγματικότητα 3 άνθρωποι που δεν κατάφεραν να βρουν ποτέ κάποιους κώδικες επικοινωνίας μεταξύ τους. Ο Γεράσιμος αδρανής και εγκλωβισμένος που καλύπτει επιμελώς τις πληγές του και τους φόβους του . Ο Ιάσωνας βρίσκεται σε μια σχέση που δεν τελειώνει από αδυναμία «δύο δύσκολοι άνθρωποι που, από φόβο μην και δεν ταίριαζαν ποτέ με κανέναν, αποφάσισαν να ενώσουν τα κενά τους». Η Μαριάννα μια γυναίκα που στέρησε από τον εαυτό της το δικαίωμα στην αγάπη.
«Τίποτα δεν ξέρει από αγάπη, τίποτα που να είναι αληθινό όσο η απελπισία μεταξύ δύό στιγμών: τότε που ήρθε εκείνη κι ύστερα που έφυγε. Ο χρόνος είναι η ξηρασία της αγάπης όταν δεν σου δίνεται».
Ο Ιάσωνας και η Μαριάννα θα βρουν ο ένας στον άλλο το στήριγμα, την ελπίδα, το φως. Η σχέση αυτή όμως θα έχει ημερομηνία λήξης. Μήπως γιατί τελικά όλα τα τραύματα και οι πληγές που κουβαλάμε καθορίζουν και τις επιλογές μας;
Αυτό που αγαπώ πολύ στα γραπτά του Κυρίου Μαρίνου είναι ότι καταφέρνει να στήσει ιστορίες της διπλανής πόρτας με ένα τρόπο τόσο οικείο και ζεστό που γοητεύει τον αναγνώστη. Ο συνδυασμός με την λυρικότητα του κειμένου που ηχεί σαν μελωδία στ’αυτιά σου «σου σφυρίζω για να βγεις σου σφυρίζω» απογειώνουν το αποτέλεσμα και κατατάσσουν τον συγγραφέα στους αξιολογότερους της νέας γενιάς.
Ο μπλε ήλιος είναι ένα ανθρώπινο και μελαγχολικό βιβλίο για την αγάπη, το πένθος, την απουσία, την ελπίδα, για τις δεύτερες ευκαιρίες, τ’ ανεκπλήρωτα όνειρα και κατ’ επέκταση για την ίδια τη ζωή. Επιλέγω να σκέφτομαι ότι η αγάπη μπορεί καμιά φορφά να μας ξεγλιστρά αλλά πάντα την ξαναβρίσκουμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και πάντα υπάρχει χρόνος για λίγη ζωή ακόμα. Εξαιρετικό 5*
Το αγάπησα πολύ αυτό το βιβλίο. Ίσως γιατί η ανάγνωση του συνέπεσε σε μια περίοδο που έχω ανάλογους προβληματισμούς οπότε το αντικείμενο το οποίο πραγματεύεται να μίλησε ένα παραπάνω στην ψυχή μου.
Μια γυναίκα βλέπει να της ξεγλιστρά η ζωή. Εγκλωβίστηκε από μικρή σε ένα γάμο από συνοικέσιο και κατ΄επέκταση σε μια άοσμη και άχρωμη ζωή. Στο σήμερα ο σύζυγος της Μαριάννας νοσηλεύεται με εγκεφαλικό στην μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου. Οι πιθανότητες επιβίωσης σχεδόν μηδαμινές. Το γεγονός αυτό θα σταθεί η αφορμή για την ηρωίδα να προχωρήσει σε μια βαθιά ενδοσκόπηση της ζωής της. Την προσπάθεια της αυτή θα ενισχύσει η γνωριμία της με τον Ιάσωνα, έναν νεαρό συγγραφέα που έσωσε έστω και για λίγο τη ζωή του άντρα της και θα του παράσχει τις πρώτες βοήθειες. Στην πραγματικότητα ο Ιάσωνας θα δώσει το φιλί της ζωής στην ίδια την Μαριάννα. Σιγά σιγά όλα θα βγουν στην επιφάνεια. Η όμορφη αυτή φιλία μεταξύ τους καθώς και η μη αναστρέψιμη κατάσταση του συζύγου της θα κάνουν την Μαριάννα ν’ αντιληφθεί ότι ζει τη ζωή της με έναν τρόπο που δεν της ταιριάζει όμως νιώθει πλέον ότι είναι αργά για να κάνει την επανάσταση της και να την αλλάξει.
«πόση κούραση για τόσο λίγη ζωή»
Το αναρωτιέμαι πολύ τελευταία. Πως και γιατί ξεχάσαμε να ζούμε; Φταίνε πράγματι οι συνθήκες που δεν είναι ευνοϊκές ή μήπως τελικά και εμείς οι ίδιοι όπως η ηρωίδα του βιβλίου επιλέγουμε το συμβιβασμό; Και τι γίνεται με τις δεύτερες ευκαιρίες. Τις αρπάζουμε ή παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε στενά μοτίβα που αργά ή γρήγορα θα έρθουν να μας πνίξουν; Μπορούμε ν’ αποτινάξουμε από πάνω μας τη δύναμη της συνήθειας; Είναι ποτέ όντως αργά για να ξεκινήσουμε μια νέα πορεία και να χαράξουμε μια διαφορετική διαδρομή στη ζωή μας; Τι πήγε τόσο στραβά; Μπορούμε τελικά να ζήσουμε τη ζωή που έχουμε ονειρευτεί;
«Να ήταν είκοσι χρονών, να μπορούσε να αναστείλει αποφάσεις, ν’ αλλάξει δρόμο. Σκηνοθετείς τη ζωή σου σαν να μην είσαι ο ήρωας, κάποιος άλλος φοράει τα ρούχα και τα παπούτσια σου, ώσπου στο τέλος καταλαβαίνεις πως τα πάθη ήταν δικά σου, το δράμα σου δόθηκε ολόκληρο δίχως πιθανότητα εναλλακτικής».
«Λίγη ζωή για εκείνη, αυτό ζητάει μόνο, κι ας μην ξέρει τι θα την κάνει και σε τι θα της φανεί χρήσιμη, τώρα που όλα έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που πλησιάζει στο τέρμα».
Οι 3 ήρωες του βιβλίου είναι στην πραγματικότητα 3 άνθρωποι που δεν κατάφεραν να βρουν ποτέ κάποιους κώδικες επικοινωνίας μεταξύ τους. Ο Γεράσιμος αδρανής και εγκλωβισμένος που καλύπτει επιμελώς τις πληγές του και τους φόβους του . Ο Ιάσωνας βρίσκεται σε μια σχέση που δεν τελειώνει από αδυναμία «δύο δύσκολοι άνθρωποι που, από φόβο μην και δεν ταίριαζαν ποτέ με κανέναν, αποφάσισαν να ενώσουν τα κενά τους». Η Μαριάννα μια γυναίκα που στέρησε από τον εαυτό της το δικαίωμα στην αγάπη.
«Τίποτα δεν ξέρει από αγάπη, τίποτα που να είναι αληθινό όσο η απελπισία μεταξύ δύό στιγμών: τότε που ήρθε εκείνη κι ύστερα που έφυγε. Ο χρόνος είναι η ξηρασία της αγάπης όταν δεν σου δίνεται».
Ο Ιάσωνας και η Μαριάννα θα βρουν ο ένας στον άλλο το στήριγμα, την ελπίδα, το φως. Η σχέση αυτή όμως θα έχει ημερομηνία λήξης. Μήπως γιατί τελικά όλα τα τραύματα και οι πληγές που κουβαλάμε καθορίζουν και τις επιλογές μας;
Αυτό που αγαπώ πολύ στα γραπτά του Κυρίου Μαρίνου είναι ότι καταφέρνει να στήσει ιστορίες της διπλανής πόρτας με ένα τρόπο τόσο οικείο και ζεστό που γοητεύει τον αναγνώστη. Ο συνδυασμός με την λυρικότητα του κειμένου που ηχεί σαν μελωδία στ’αυτιά σου «σου σφυρίζω για να βγεις σου σφυρίζω» απογειώνουν το αποτέλεσμα και κατατάσσουν τον συγγραφέα στους αξιολογότερους της νέας γενιάς.
Ο μπλε ήλιος είναι ένα ανθρώπινο και μελαγχολικό βιβλίο για την αγάπη, το πένθος, την απουσία, την ελπίδα, για τις δεύτερες ευκαιρίες, τ’ ανεκπλήρωτα όνειρα και κατ’ επέκταση για την ίδια τη ζωή. Επιλέγω να σκέφτομαι ότι η αγάπη μπορεί καμιά φορφά να μας ξεγλιστρά αλλά πάντα την ξαναβρίσκουμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και πάντα υπάρχει χρόνος για λίγη ζωή ακόμα. Εξαιρετικό 5*
November 19, 2021
Μαριάννα και Γεράσιμος. Η νοσηλεία του Γεράσιμου με εγκεφαλικό επεισόδειο κλονίζει τη Μαριάννα. Αρχίζει να αναπολεί τα χρόνια που περάσαν μαζί, απλές καθημερινές στιγμές.
Δυο άνθρωποι που η μοίρα(?) τους ένωσε αλλά που εκείνοι δεν βρήκαν το θάρρος ή το θράσσος να ξεφύγουν.
Εκείνος, μεγαλωμένος σε γυναικείο περιβάλλον, όπου θέλαν το καλό του και το γνώριζαν πριν από εκείνον.. που δεν του έμαθαν να λέει αυτό που νιώθει (αδυναμία γαρ), θαυμάζει και αγαπά τη γυναίκα του (εσωτερικά, για εκείνον).
Εκείνη, κάνει προσπάθειες να τον αλλάξει, αλλά οι περισσότερες πέφτουν στο κενό.
Κι έρχεται ο Ιάσονας.. Ο Ιάσονας, που βρίσκει παρηγοριά στις λέξεις του, στα γραπτά του.. που θεώρησε χρέος του να βοήθησει τον πεσμένο Γεράσιμο..
Η Μαριάννα χρειάστηκε ένα δυνατό "ταρακουνημα" για να ψάξει μέσα στην ψυχή της....να δει τι συνέβη? τι ή που έκανε λάθος?
Γιατί άφησε τη σιωπή να διαφεντεύει τη σχέση της με τον Γεράσιμο?
Να διορθώσει πλέον τη μέχρι τώρα ζωή της..δεν μπορεί. Θα βρει άραγε τη δύναμη να αλλάξει την πορεία της από δω και πέρα?
Ο Διονύσης Μαρίνος, σε αυτό του το βιβλίο καταφέρνει να μπει στον ψυχισμό των ηρώων του και φέρνει στο φως σκέψεις, συναισθήματα, ενοχές, πρέπει...
Τι μένει άραγε από την αγάπη όταν τα χρόνια περνούν?
Υπάρχει δεύτερη ευκαιρία? Κι αν υπάρξει, ποιος έχει τη δύναμη και το σθένος να την αρπάξει?
Από τα καλύτερα δείγματα γραφής της νεότερης γενιάς Ελλήνων συγγραφέων.
Γλώσσα που μιλά μέσα στην ψυχή σου.
Δυο άνθρωποι που η μοίρα(?) τους ένωσε αλλά που εκείνοι δεν βρήκαν το θάρρος ή το θράσσος να ξεφύγουν.
Εκείνος, μεγαλωμένος σε γυναικείο περιβάλλον, όπου θέλαν το καλό του και το γνώριζαν πριν από εκείνον.. που δεν του έμαθαν να λέει αυτό που νιώθει (αδυναμία γαρ), θαυμάζει και αγαπά τη γυναίκα του (εσωτερικά, για εκείνον).
Εκείνη, κάνει προσπάθειες να τον αλλάξει, αλλά οι περισσότερες πέφτουν στο κενό.
Κι έρχεται ο Ιάσονας.. Ο Ιάσονας, που βρίσκει παρηγοριά στις λέξεις του, στα γραπτά του.. που θεώρησε χρέος του να βοήθησει τον πεσμένο Γεράσιμο..
Η Μαριάννα χρειάστηκε ένα δυνατό "ταρακουνημα" για να ψάξει μέσα στην ψυχή της....να δει τι συνέβη? τι ή που έκανε λάθος?
Γιατί άφησε τη σιωπή να διαφεντεύει τη σχέση της με τον Γεράσιμο?
Να διορθώσει πλέον τη μέχρι τώρα ζωή της..δεν μπορεί. Θα βρει άραγε τη δύναμη να αλλάξει την πορεία της από δω και πέρα?
Ο Διονύσης Μαρίνος, σε αυτό του το βιβλίο καταφέρνει να μπει στον ψυχισμό των ηρώων του και φέρνει στο φως σκέψεις, συναισθήματα, ενοχές, πρέπει...
Τι μένει άραγε από την αγάπη όταν τα χρόνια περνούν?
Υπάρχει δεύτερη ευκαιρία? Κι αν υπάρξει, ποιος έχει τη δύναμη και το σθένος να την αρπάξει?
Από τα καλύτερα δείγματα γραφής της νεότερης γενιάς Ελλήνων συγγραφέων.
Γλώσσα που μιλά μέσα στην ψυχή σου.
October 5, 2024
3.5*
Γραμμενο με στυλιζαρισμένο τροπο. Το τελειωσα και δεν καταλαβα αν μ' επεισε ή οχι τελικά.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ωστοσο ειναι αναμφισβήτητα φροντισμένη και η διαθεση για φιλοσόφηση πανταχού παρούσα, σχεδον σε καθε παραγραφο.
Μου αρεσε το οτι μ' εβαλε στο τριπακι να σκεφτώ πραγματα. Αν ζεις χωρις αγαπη. Αν ζεις χωρις πραγματική ζωη.
Διαφορα μικροπραγματα, που ειχα μονο μισοτελειωσει στις σκεψεις μου, με εβαλε να τα ανασκοπήσω.
Ευκολο βιβλιο δεν ειναι. Αναρωτηθηκα σε καποιες στιγμες αν εχει βαθος ή αν ειναι απλως ενα αποκύημα δημιουργικής γραφής, η αληθεια ειναι. Ομως κάπως, την επομενη στιγμη κιολας καταφερνε παλι να με κερδιζει με κατι βαθύ.
Μου αρεσει ο Μαρίνος γενικά. Τον αποδεχομαι ως λογοτεχνη της γενιάς μας σημαίνοντα.
Στο συγκεκριμενο εργο ωστοσο με μπερδεψε.
Αυτο φυσικά ειναι κατι εντελως προσωπικο και ως εκ τούτου υποκειμενικό.
Γραμμενο με στυλιζαρισμένο τροπο. Το τελειωσα και δεν καταλαβα αν μ' επεισε ή οχι τελικά.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ωστοσο ειναι αναμφισβήτητα φροντισμένη και η διαθεση για φιλοσόφηση πανταχού παρούσα, σχεδον σε καθε παραγραφο.
Μου αρεσε το οτι μ' εβαλε στο τριπακι να σκεφτώ πραγματα. Αν ζεις χωρις αγαπη. Αν ζεις χωρις πραγματική ζωη.
Διαφορα μικροπραγματα, που ειχα μονο μισοτελειωσει στις σκεψεις μου, με εβαλε να τα ανασκοπήσω.
Ευκολο βιβλιο δεν ειναι. Αναρωτηθηκα σε καποιες στιγμες αν εχει βαθος ή αν ειναι απλως ενα αποκύημα δημιουργικής γραφής, η αληθεια ειναι. Ομως κάπως, την επομενη στιγμη κιολας καταφερνε παλι να με κερδιζει με κατι βαθύ.
Μου αρεσει ο Μαρίνος γενικά. Τον αποδεχομαι ως λογοτεχνη της γενιάς μας σημαίνοντα.
Στο συγκεκριμενο εργο ωστοσο με μπερδεψε.
Αυτο φυσικά ειναι κατι εντελως προσωπικο και ως εκ τούτου υποκειμενικό.
December 26, 2021
Ήταν μικρό το βιβλίο. 260 σελίδες. Είπα θα ''φύγει'' γρήγορα. Όμως όχι. Κι αυτό, όχι γιατί δεν μου άρεσε και το βαριόμουν. Αυτό, γιατί υπάρχουν τόσο ''βαριές'' παράγραφοι ''φορτωμένες'' με τόσο συναίσθημα που θαρρείς και κουβαλάνε ολόκληρη ζωή μέσα στις λέξεις τους... Δεν προσπερνάς. Στέκεσαι. Και γίνεσαι ένα. Και το βιώνεις ολοκληρωτικά και απόλυτα.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που αισθάνθηκα την ανάγκη, διαβάζοντας ένα βιβλίο, να πάρω υπογραμμιστή να σημειώνω φράσεις... ή και παραγράφους ολόκληρες. Ακόμα και λέξεις. Τώρα, δεν ξέρω τι να ''κρατήσω'' μέσα μου και τι να ''μοιραστώ'' μαζί σας...
''...Απέξω της φαινόταν απρόσβλητη. Μέσα της είχε πιάσει πυρκαγιά...
...Αφαιρεί ένα ένα τα σημάδια, πετάει πίσω της εικόνες, λέξεις, σκέψεις, όνειρα. Με κάθε πράγμα που αφαιρεί από πάνω της γίνεται λιγότερο Μαριάννα. Σαν να χάνει κάτι από τον εαυτό της, για να το κερδίσει σε ηρεμία. Καλύτερα έτσι...
... Μετράω τα πάντα με την απελπισία της αφαίρεσης και με την προσμονή της πρόσθεσης. Στο τέλος χάνω το μέτρημα και ξεκινάω πάλι από την αρχή. Κι ας ξέρω πως κάθε ιστορία σκοντάφτει πάντα στην τελευταία λέξη της...
...Αγγίζω το σώμα του δίχως αίσθηση δέρματος στα δάχτυλά μου. Πόσες φορές θα μου συμβεί το ίδιο πράγμα στο μέλλον;
Μία, δύο, εκατό, αμέτρητες.''
Για άλλη μια φορά ο Διονύσης έγραψε στην καρδιά μου. Για άλλη μια φορά ''έστησε'' χαρακτήρες τόσο ζωντανούς και τόσο ανατριχιαστικά αληθινούς που θα μπορούσαν να είναι όχι απλά της διπλανής πόρτας αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός.
Ανοίξτε τα μάτια σας και κοιτάξτε γύρω σας... δίπλα σας. Πόσους ανθρώπους άραγε ξέρετε που αισθάνονται όπως η Μαριάννα, ο Γεράσιμος ή ο Ιάσονας αλλά το κρύβουν καλά κάτω απ' την καθημερινή τους πανοπλία; Κλείσ��ε τα μάτια κι αφουγκραστείτε... Πόσες αμέτρητες κραυγές μέσα σε τόση σιωπή;
''...Τα όνειρα της έστριβαν το λαρύγγι, ο κρότος των γεγονότων που την περίμεναν στο μέλλον έπεφτε πάνω της σαν πηχτή σκόνη...
... Πώς γυρίζεις πλευρό όταν είσαι ξύπνια;
... Τι είναι αυτό που υπονομεύει ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα της και διαλύει σε κομμάτια ό,τι έχει από καιρό σπάσει;
... Ο καθένας επιλέγει τις καταιγίδες του
... Πόση κούραση για τόσο λίγη ζωή;''
Λέγεται πως δεν υπάρχουν λέξεις για να εκφράσουν συναισθήματα. Ε, ο Διονύσης έχει βρει τον τρόπο να το κάνει! Έχει ανακαλύψει τις λέξεις. Έχει ανακαλύψει και τις σιωπές. Και τις σιωπές ''όστρακο''...
Όχι. Δεν είναι απλά μια ιστορία αγάπης. Ούτε μια ιστορία μίσους. Ούτε μια ιστορία χαμού. Δεν ανήκει καν στο αγαπημένο μου είδος βιβλίων, κι αυτό κάνει ακόμα πιο σημαντικά τα 5 αστέρια μου που αφορούν κυρίως στην δύναμη που έχει να στα βγάζει όλα στην επιφάνεια. Όλα αυτά που αισθάνεσαι... που σκέφτεσαι... που θέλεις και δεν θέλεις... που ελπίζεις και δεν ελπίζεις... που πείθεις τον εαυτό σου που είναι έτσι ενώ ξέρεις, βαθιά μέσα σου, πως είναι αλλιώς... έχει ανακαλύψει τον τρόπο να στα βγάζει.
Ο νόμος της άνωσης. Όσο πιο πολύ βυθίζεσαι, τόσο περισσότερες αλήθειες (αλήθειες είναι. Είτε τις έχεις παραδεχτεί είτε όχι) ανεβαίνουν στην επιφάνεια... Ένα βιβλίο που σε αναγκάζει να κάνεις μακροβούτι στα πιο σκοτεινά σημεία του είναι σου... Σε σκέψεις που ποτέ δεν έγιναν λέξεις. Σε σκέψεις που τις έπνιξες. Που τις έκρυψες. Καλά. Ακόμα κι απ' τον ίδιο σου τον εαυτό. Για να μπορέσεις να συνεχίσεις να ''ζεις''. Ότι κι αν σημαίνει αυτό.
''..Τίποτα δεν ξέρει από αγάπη, τίποτα που να είναι αληθινό όσο η απελπισία μεταξύ δύό στιγμών: τότε που ήρθε εκείνη κι ύστερα που έφυγε. Ο χρόνος είναι η ξηρασία της αγάπης όταν δεν σου δίνεται.
...Από εκείνη την ημέρα ξεχνάει να θυμάται, αν και πάντα θυμάται όσα νομίζει πως έχει ξεχάσει...''
Τι θα έκανες διαφορετικά αν ήσουν η Μαριάννα; Τι θα έκανες διαφορετικά αν ήσουν ο Ιάσονας; Τι θα είχες κάνει διαφορετικά αν ήσουν ο Γεράσιμος; Και τι θα είχε στ' αλήθεια αλλάξει αν εσύ παρέμενες ο ίδιος; Αν εσύ φοβόσουν ν' αλλάξεις; Αν εσύ δεν ήθελες ν' αλλάξεις πραγματικά; Αν εσύ δεν ήσουν σίγουρος για το τι πραγματικά ήθελες; Βολεμένος στην ρουτίνα και τα δεδομένα σου... Ζωή χωρίς ζωή...
''Λίγη ζωή για εκείνη, αυτό ζητάει μόνο, κι ας μην ξέρει τι θα την κάνει και σε τι θα της φανεί χρήσιμη, τώρα που όλα έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που πλησιάζει στο τέρμα''
Ωραίες σιδερωμένες καληνύχτες...
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που αισθάνθηκα την ανάγκη, διαβάζοντας ένα βιβλίο, να πάρω υπογραμμιστή να σημειώνω φράσεις... ή και παραγράφους ολόκληρες. Ακόμα και λέξεις. Τώρα, δεν ξέρω τι να ''κρατήσω'' μέσα μου και τι να ''μοιραστώ'' μαζί σας...
''...Απέξω της φαινόταν απρόσβλητη. Μέσα της είχε πιάσει πυρκαγιά...
...Αφαιρεί ένα ένα τα σημάδια, πετάει πίσω της εικόνες, λέξεις, σκέψεις, όνειρα. Με κάθε πράγμα που αφαιρεί από πάνω της γίνεται λιγότερο Μαριάννα. Σαν να χάνει κάτι από τον εαυτό της, για να το κερδίσει σε ηρεμία. Καλύτερα έτσι...
... Μετράω τα πάντα με την απελπισία της αφαίρεσης και με την προσμονή της πρόσθεσης. Στο τέλος χάνω το μέτρημα και ξεκινάω πάλι από την αρχή. Κι ας ξέρω πως κάθε ιστορία σκοντάφτει πάντα στην τελευταία λέξη της...
...Αγγίζω το σώμα του δίχως αίσθηση δέρματος στα δάχτυλά μου. Πόσες φορές θα μου συμβεί το ίδιο πράγμα στο μέλλον;
Μία, δύο, εκατό, αμέτρητες.''
Για άλλη μια φορά ο Διονύσης έγραψε στην καρδιά μου. Για άλλη μια φορά ''έστησε'' χαρακτήρες τόσο ζωντανούς και τόσο ανατριχιαστικά αληθινούς που θα μπορούσαν να είναι όχι απλά της διπλανής πόρτας αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός.
Ανοίξτε τα μάτια σας και κοιτάξτε γύρω σας... δίπλα σας. Πόσους ανθρώπους άραγε ξέρετε που αισθάνονται όπως η Μαριάννα, ο Γεράσιμος ή ο Ιάσονας αλλά το κρύβουν καλά κάτω απ' την καθημερινή τους πανοπλία; Κλείσ��ε τα μάτια κι αφουγκραστείτε... Πόσες αμέτρητες κραυγές μέσα σε τόση σιωπή;
''...Τα όνειρα της έστριβαν το λαρύγγι, ο κρότος των γεγονότων που την περίμεναν στο μέλλον έπεφτε πάνω της σαν πηχτή σκόνη...
... Πώς γυρίζεις πλευρό όταν είσαι ξύπνια;
... Τι είναι αυτό που υπονομεύει ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα της και διαλύει σε κομμάτια ό,τι έχει από καιρό σπάσει;
... Ο καθένας επιλέγει τις καταιγίδες του
... Πόση κούραση για τόσο λίγη ζωή;''
Λέγεται πως δεν υπάρχουν λέξεις για να εκφράσουν συναισθήματα. Ε, ο Διονύσης έχει βρει τον τρόπο να το κάνει! Έχει ανακαλύψει τις λέξεις. Έχει ανακαλύψει και τις σιωπές. Και τις σιωπές ''όστρακο''...
Όχι. Δεν είναι απλά μια ιστορία αγάπης. Ούτε μια ιστορία μίσους. Ούτε μια ιστορία χαμού. Δεν ανήκει καν στο αγαπημένο μου είδος βιβλίων, κι αυτό κάνει ακόμα πιο σημαντικά τα 5 αστέρια μου που αφορούν κυρίως στην δύναμη που έχει να στα βγάζει όλα στην επιφάνεια. Όλα αυτά που αισθάνεσαι... που σκέφτεσαι... που θέλεις και δεν θέλεις... που ελπίζεις και δεν ελπίζεις... που πείθεις τον εαυτό σου που είναι έτσι ενώ ξέρεις, βαθιά μέσα σου, πως είναι αλλιώς... έχει ανακαλύψει τον τρόπο να στα βγάζει.
Ο νόμος της άνωσης. Όσο πιο πολύ βυθίζεσαι, τόσο περισσότερες αλήθειες (αλήθειες είναι. Είτε τις έχεις παραδεχτεί είτε όχι) ανεβαίνουν στην επιφάνεια... Ένα βιβλίο που σε αναγκάζει να κάνεις μακροβούτι στα πιο σκοτεινά σημεία του είναι σου... Σε σκέψεις που ποτέ δεν έγιναν λέξεις. Σε σκέψεις που τις έπνιξες. Που τις έκρυψες. Καλά. Ακόμα κι απ' τον ίδιο σου τον εαυτό. Για να μπορέσεις να συνεχίσεις να ''ζεις''. Ότι κι αν σημαίνει αυτό.
''..Τίποτα δεν ξέρει από αγάπη, τίποτα που να είναι αληθινό όσο η απελπισία μεταξύ δύό στιγμών: τότε που ήρθε εκείνη κι ύστερα που έφυγε. Ο χρόνος είναι η ξηρασία της αγάπης όταν δεν σου δίνεται.
...Από εκείνη την ημέρα ξεχνάει να θυμάται, αν και πάντα θυμάται όσα νομίζει πως έχει ξεχάσει...''
Τι θα έκανες διαφορετικά αν ήσουν η Μαριάννα; Τι θα έκανες διαφορετικά αν ήσουν ο Ιάσονας; Τι θα είχες κάνει διαφορετικά αν ήσουν ο Γεράσιμος; Και τι θα είχε στ' αλήθεια αλλάξει αν εσύ παρέμενες ο ίδιος; Αν εσύ φοβόσουν ν' αλλάξεις; Αν εσύ δεν ήθελες ν' αλλάξεις πραγματικά; Αν εσύ δεν ήσουν σίγουρος για το τι πραγματικά ήθελες; Βολεμένος στην ρουτίνα και τα δεδομένα σου... Ζωή χωρίς ζωή...
''Λίγη ζωή για εκείνη, αυτό ζητάει μόνο, κι ας μην ξέρει τι θα την κάνει και σε τι θα της φανεί χρήσιμη, τώρα που όλα έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που πλησιάζει στο τέρμα''
Ωραίες σιδερωμένες καληνύχτες...
February 12, 2023
Ένα υπερβολικά συγκινητικό βιβλίο. Με ενθουσιασε όσο λίγα το τελευταίο διάστημα. Δεν ανήκει στο είδος που διαβάζω παρολαυτα με κέρδισε. Ο συγγραφέας χειρίζεται άψογα τη γλώσσα και χρησιμοποιεί λέξεις που σε ταξιδεύουν. Τρομερά ειλικρινεις περιγραφές για δύσκολα συναισθήματα όπως της απώλειας αλλά και μοναδικά όπως του έρωτα. Πραγματευται τόσο πολλά σε μόλις 260 σελίδες. Συμβιβασμός, γάμος, οικογενεια, αδιαφορία, έρωτας, εγωισμός, απώλεια, αγάπη. Ένα διαμαντάκι!! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Πρώτο 5αρι για το 2023🍷🍷
December 15, 2021
Πότε ο ήλιος γίνεται μπλε; Πότε οι φωτεινές ηλιαχτίδες αποσύρονται από τις ζωές μας και τις βυθίζουν στο πιο βαθύ σκοτάδι; Και κυρίως, πώς και γιατί συμβαίνει αυτό; Καμιά φορά δεν είναι στο χέρι μας να το εμποδίσουμε, συχνά όμως είμαστε και εμείς οι ίδιοι υπεύθυνοι για την απώλεια της χαράς από τις ζωές μας όταν μας απορροφούν οι υποχρεώσεις τόσο ώστε να ξεχνάμε ακόμη και να ζήσουμε… Ή μήπως τελικά απαιτούμε πολλά από την ίδια τη ζωή;
Τη συνειδητοποίηση αυτή βιώνει η Μαριάννα, μια γυναίκα μέσης ηλικίας, μητέρα και νοικοκυρά, η οποία βλέπει τον άντρα της στην εντατική να χαροπαλεύει μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό. Συγχρόνως, ο πιο μικρός ηλιακά Ιάσονας, αυτός που μετέφερε τον άνδρα της στο νοσοκομείο, θα της ξυπνήσει αισθήματα πρωτόγνωρα, αισθήματα που η ίδια η φύση της είχε αποκοιμίσει έπειτα από κάμποσα χρόνια συμβατικού έγγαμου βίου από συνοικέσιο. Ο Ιάσονας, εγκλωβισμένος κι αυτός σε μια σχέση με φθίνουσα πορεία, θα αποδειχτεί πιο δεκτικός σε αυτή την εναλλακτική σχέση, αν φυσικά η Μαριάννα αποφασίσει τελικά να ενδώσει στη νέα πρόκληση που εισβάλει ορμητικά στη ζωή της.
Για την ώρα, αυτό που μένει είναι οι αναμνήσεις, τόσο για τη Μαριάννα, όσο και για τον σύζυγό της τον Γεράσιμο, αναμνήσεις επώδυνες, μα και ευχάριστες, ευκαιρίες που χάθηκαν, λησμονημένα όνειρα και καταπιεσμένες επιθυμίες, όλα αναλωμένα κάτω από τον ανελέητο οδοστρωτήρα της καθημερινότητας και της συνήθειας.
Η Μαριάννα αισθάνεται εγκλωβισμένη στον συμβατικό και χωρίς έρωτα γάμο της, όπως μια μύγα μέσα σε ένα αναποδογυρισμένο ποτήρι. Αποζητά την αγάπη από τη μια, αλλά, από την άλλη, η επικείμενη αίσθηση της απώλειας και του αναπόφευκτου αρκεί για να της υπενθυμίσει πόσο γερά γαντζωμένη είναι και αυτή, όπως και όλοι μας, από τη δύναμη που ασκεί η καθημερινότητα και η συνήθεια στις ζωές μας.
Κι όμως, η αγάπη δεν παύει, τελικά, ποτέ να υπάρχει, ακόμα και μέσα στα πιο ευτελή και καθημερινά μας πράγματα. Η αγάπη υπάρχει μα εμείς την αγνοούμε, πολλές φορές επιδεικτικά και την αφήνουμε να ξεγλιστρήσει ή να βαλτώσει, σαν να μην αντέχουμε τελικά την ύπαρξή της στις ζωές μας ή να μην ξέρουμε πως να τη χειριστούμε. Αφήνουμε τον χρόνο να περνά με υποχρεώσεις, μακριά από τους αγαπημένους μας και χάνουμε εν τέλει την ίδια τη ζωή, αλλά και τη χαρά της ζωής. Και δεν το συνειδητοποιούμε συνήθως προτού να είναι πολύ αργά… Θα βρει η Μαριάννα, άραγε, τη δύναμη για να ξανακάνει κίτρινο τον ήλιο της ζωής της;
Ένα βιβλίο τρυφερό και συγκινητικό για τις ανθρώπινες σχέσεις, που θα μας συνεπάρει με την ομορφιά της τόσο καλοδουλεμένης όσο και αυθόρμητης πολλές φορές γλώσσας του, γεμάτης από συναίσθημα. Οπωσδήποτε, ο “Μπλε Ήλιος” είναι ένα ανάγνωσμα το οποίο προτίθεται να μας βάλει σε σκέψεις σχετικά με τη δική μας αντιμετώπιση της καθημερινότητας και των σχέσεών μας, ιδιαίτερα τις γυναίκες της μέσης ηλικίας. Ένα βιβλίο για την αγάπη που χάνουμε αλλά και βρίσκουμε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας.
Αναδημοσίευση από το τετράγωνο
Τη συνειδητοποίηση αυτή βιώνει η Μαριάννα, μια γυναίκα μέσης ηλικίας, μητέρα και νοικοκυρά, η οποία βλέπει τον άντρα της στην εντατική να χαροπαλεύει μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό. Συγχρόνως, ο πιο μικρός ηλιακά Ιάσονας, αυτός που μετέφερε τον άνδρα της στο νοσοκομείο, θα της ξυπνήσει αισθήματα πρωτόγνωρα, αισθήματα που η ίδια η φύση της είχε αποκοιμίσει έπειτα από κάμποσα χρόνια συμβατικού έγγαμου βίου από συνοικέσιο. Ο Ιάσονας, εγκλωβισμένος κι αυτός σε μια σχέση με φθίνουσα πορεία, θα αποδειχτεί πιο δεκτικός σε αυτή την εναλλακτική σχέση, αν φυσικά η Μαριάννα αποφασίσει τελικά να ενδώσει στη νέα πρόκληση που εισβάλει ορμητικά στη ζωή της.
Για την ώρα, αυτό που μένει είναι οι αναμνήσεις, τόσο για τη Μαριάννα, όσο και για τον σύζυγό της τον Γεράσιμο, αναμνήσεις επώδυνες, μα και ευχάριστες, ευκαιρίες που χάθηκαν, λησμονημένα όνειρα και καταπιεσμένες επιθυμίες, όλα αναλωμένα κάτω από τον ανελέητο οδοστρωτήρα της καθημερινότητας και της συνήθειας.
Η Μαριάννα αισθάνεται εγκλωβισμένη στον συμβατικό και χωρίς έρωτα γάμο της, όπως μια μύγα μέσα σε ένα αναποδογυρισμένο ποτήρι. Αποζητά την αγάπη από τη μια, αλλά, από την άλλη, η επικείμενη αίσθηση της απώλειας και του αναπόφευκτου αρκεί για να της υπενθυμίσει πόσο γερά γαντζωμένη είναι και αυτή, όπως και όλοι μας, από τη δύναμη που ασκεί η καθημερινότητα και η συνήθεια στις ζωές μας.
Κι όμως, η αγάπη δεν παύει, τελικά, ποτέ να υπάρχει, ακόμα και μέσα στα πιο ευτελή και καθημερινά μας πράγματα. Η αγάπη υπάρχει μα εμείς την αγνοούμε, πολλές φορές επιδεικτικά και την αφήνουμε να ξεγλιστρήσει ή να βαλτώσει, σαν να μην αντέχουμε τελικά την ύπαρξή της στις ζωές μας ή να μην ξέρουμε πως να τη χειριστούμε. Αφήνουμε τον χρόνο να περνά με υποχρεώσεις, μακριά από τους αγαπημένους μας και χάνουμε εν τέλει την ίδια τη ζωή, αλλά και τη χαρά της ζωής. Και δεν το συνειδητοποιούμε συνήθως προτού να είναι πολύ αργά… Θα βρει η Μαριάννα, άραγε, τη δύναμη για να ξανακάνει κίτρινο τον ήλιο της ζωής της;
Ένα βιβλίο τρυφερό και συγκινητικό για τις ανθρώπινες σχέσεις, που θα μας συνεπάρει με την ομορφιά της τόσο καλοδουλεμένης όσο και αυθόρμητης πολλές φορές γλώσσας του, γεμάτης από συναίσθημα. Οπωσδήποτε, ο “Μπλε Ήλιος” είναι ένα ανάγνωσμα το οποίο προτίθεται να μας βάλει σε σκέψεις σχετικά με τη δική μας αντιμετώπιση της καθημερινότητας και των σχέσεών μας, ιδιαίτερα τις γυναίκες της μέσης ηλικίας. Ένα βιβλίο για την αγάπη που χάνουμε αλλά και βρίσκουμε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μας.
Αναδημοσίευση από το τετράγωνο
December 2, 2021
Μπορείτε να διαβάσετε την παρουσίαση του βιβλίου στη στήλη de-book του debop.gr
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
Είναι αλήθεια τελικά πως όσα δε φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή; Πόσα χαμένα χρόνια μπορούν να αναδυθούν από το ψυχικό βάθος του ανθρώπου σε μια στιγμή αδυναμίας; Πώς είναι να νιώθεις ότι η ζωή σου γκρεμίζεται; Τελικά οι άνθρωποι προτιμούν την αλήθεια από την ψευδαίσθηση;
Ίσως αυτή η ιστορία να μη δίνει κάποια σίγουρη ή τελεσίδικη απάντηση σε αυτά τα αιώνια ερωτήματα. Σε αυτά τα ερωτήματα που αφορούν τα πάθη και τις επιθυμίες των ανθρώπων, τις προβολές και τις αυταπάτες τους. Όμως, η πλοκή αυτού του βιβλίου, κάνει μια ενδοσκοπική ανασκαφή στα μύχια της καρδιάς. Θέτει ερωτήσεις παρά αναζητά απαντήσεις. Προβληματίζει αλλά δεν τοποθετείται. Και ίσως να είναι και αυτό η επιτυχία της λυρικής γραφής του Μαρίνου που μας χαρίζει ένα υπέροχο αφήγημα των ανθρώπινων σχέσεων.
Υπάρχουν δύο ζευγάρια. Από τη μία, η Μαριάννα και ο Γεράσιμος, έχουν δύο παιδιά, έχουν μια σταθερή και ασφαλή καθημερινότητα, η οποία απαρτίζεται από μια υποσκάπτουσα ψυχοφθόρα ρουτίνα που τρώει κρυφά τα σωθικά της Μαριάννας, αλλά δεν κάνει τίποτα για αυτό. Από την άλλη, ο Ιάσωνας και η Κλαίρη, δεν έχουν παιδιά, αλλά ζουν μια παρόμοια καθημερινότητα που δεν τους γεμίζει και δεν τους κάνει πραγματικά χαρούμενους. Όλα αλλάζουν, όταν ο Γεράσιμος νοσηλεύεται ξαφνικά μετά από εγκεφαλικό και οι πιθανότητες να επανέλθει είναι λιγοστές.
Ο Ιάσωνας, είναι συγγραφέας και αναζητά την υπόθεση του επόμενου βιβλίου του. Συμπτωματικά, βρίσκεται μπλεγμένος με τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι ο άνθρωπος που μεταφέρει τον Γεράσιμο στο νοσοκομείο και έτσι, γνωρίζει τη Μαριάννα, μια γυναίκα αρκετά μεγαλύτερη του. Τι γίνεται, λοιπόν, όταν οι ζωές μπερδεύονται και οι πόθοι χειραγωγούν τις αισθήσεις; Θα μπορούσαν η Μαριάννα και ο Ιάσωνας να συνυπάρξουν ή είναι πια πολύ αργά να φτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή; Πού αρχίζει η ειλικρίνεια και σταματάει η εκτίμηση; Αλήθεια, τι σημαίνει «αγάπη» τελικά;
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
Είναι αλήθεια τελικά πως όσα δε φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή; Πόσα χαμένα χρόνια μπορούν να αναδυθούν από το ψυχικό βάθος του ανθρώπου σε μια στιγμή αδυναμίας; Πώς είναι να νιώθεις ότι η ζωή σου γκρεμίζεται; Τελικά οι άνθρωποι προτιμούν την αλήθεια από την ψευδαίσθηση;
Ίσως αυτή η ιστορία να μη δίνει κάποια σίγουρη ή τελεσίδικη απάντηση σε αυτά τα αιώνια ερωτήματα. Σε αυτά τα ερωτήματα που αφορούν τα πάθη και τις επιθυμίες των ανθρώπων, τις προβολές και τις αυταπάτες τους. Όμως, η πλοκή αυτού του βιβλίου, κάνει μια ενδοσκοπική ανασκαφή στα μύχια της καρδιάς. Θέτει ερωτήσεις παρά αναζητά απαντήσεις. Προβληματίζει αλλά δεν τοποθετείται. Και ίσως να είναι και αυτό η επιτυχία της λυρικής γραφής του Μαρίνου που μας χαρίζει ένα υπέροχο αφήγημα των ανθρώπινων σχέσεων.
Υπάρχουν δύο ζευγάρια. Από τη μία, η Μαριάννα και ο Γεράσιμος, έχουν δύο παιδιά, έχουν μια σταθερή και ασφαλή καθημερινότητα, η οποία απαρτίζεται από μια υποσκάπτουσα ψυχοφθόρα ρουτίνα που τρώει κρυφά τα σωθικά της Μαριάννας, αλλά δεν κάνει τίποτα για αυτό. Από την άλλη, ο Ιάσωνας και η Κλαίρη, δεν έχουν παιδιά, αλλά ζουν μια παρόμοια καθημερινότητα που δεν τους γεμίζει και δεν τους κάνει πραγματικά χαρούμενους. Όλα αλλάζουν, όταν ο Γεράσιμος νοσηλεύεται ξαφνικά μετά από εγκεφαλικό και οι πιθανότητες να επανέλθει είναι λιγοστές.
Ο Ιάσωνας, είναι συγγραφέας και αναζητά την υπόθεση του επόμενου βιβλίου του. Συμπτωματικά, βρίσκεται μπλεγμένος με τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι ο άνθρωπος που μεταφέρει τον Γεράσιμο στο νοσοκομείο και έτσι, γνωρίζει τη Μαριάννα, μια γυναίκα αρκετά μεγαλύτερη του. Τι γίνεται, λοιπόν, όταν οι ζωές μπερδεύονται και οι πόθοι χειραγωγούν τις αισθήσεις; Θα μπορούσαν η Μαριάννα και ο Ιάσωνας να συνυπάρξουν ή είναι πια πολύ αργά να φτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή; Πού αρχίζει η ειλικρίνεια και σταματάει η εκτίμηση; Αλήθεια, τι σημαίνει «αγάπη» τελικά;
November 29, 2021
Τα τελευταία λόγια που είπαν μεταξύ τους ήταν ένα ξερό "Γειά".Από εκείνη τη στιγμή και μετά, σιωπή και σκοτάδι.Ο Γεράσιμος καθηλωμένος σ`ένα κρεβάτι του νοσοκομείου, στη μονάδα εντατικής θεραπείας, και εκείνη σε ένα διάδρομο μακράς αναμονής να ακούει τα λόγια του γιατρού "Πρέπει να δείξετε υπομονή, ενδέχεται να μην ξυπνήσει ποτέ, θα πρέπει να προετοιμάσετε τον εαυτό σας για κάθε ενδεχόμενο".
Η σχέση της Μαριάννας με το Γεράσιμο ήταν τελικά ένας γάμος χωρίς συναισθήματα;Ούτε ένας καβγάς, ούτε μια λογομαχία,ούτε ένα "όχι".Η ευτυχία της όπως την είχε φανταστεί μικρή και όπως την βίωσε παντρεμένη ήταν εκείνη η "μύγα" μέσα στο ποτήρι, χτυπούσε στα τοιχώματα,πάλευε να πάρει ανάσα....Δεν το είχε ονειρευ��εί έτσι..Τώρα που ξέρει όμως, έπρεπε να ταρακουνήσει τα νερά, να χαλάσει αυτή τη παρατεταμένη σιωπή μέσα στη βουή του χρόνου.
Μπορείς όμως να παλέψεις με κάτι που δεν βλέπεις;
{..Ο Γεράσιμος έπασχε από πολύ συναίσθημα .Είχε μια μορφή εθισμού στα πάθη, κάπως έτσι ο εαυτός του αναζητούσε ένα τρόπο να διαχειρίζεται το υπερβολικό φορτίο και οδηγήθηκε στην κατάσταση της πλήρους αναισθησίας.Πονούσε αλλά δεν Πονούσε, συναισθανοταν αλλά με έναν παγερό αποστασιοποιημενο τρόπο...}
Ξέρεις τι είναι να λείπεις από το σπίτι σου ενώ είσαι μέσα σε αυτο;Είχε αποδεχτεί το ρόλο του θύματος ή απλά τον βόλευε;
Με πένα γεμάτη λυρισμό ο συγγραφέας απεικονίζει με κινηματογραφικό τρόπο τους κραδασμούς που υφίσταται ο θεσμός του γάμου αλλα και της οικογένειάς στην ελληνική κοινωνία ως επακόλουθο της σύγχρονης ζωής.Η συναισθηματική εγγύτητα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα με αποτέλεσμα η σχέση του ζευγαριού να είναι μια συνεχής και επίπονη διαδικασία.Η ιστορία των πρωταγωνιστών με ωμό ρεαλισμό ,μεσα από την αλήθεια τους ,θα σας θυμίσουν πρόσωπα που ήδη γνωρίζετε.
Αυτο το βιβλίο συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνει ένα βιβλίο απολαυστικό μολονότι έχει πολλές δόσεις προβληματισμού. Εθίστηκα στη γραφή του με τέτοιο τρόπο που δεν ήθελα να τελειώσει το βιβλίο με τίποτα ,με μια λέξη με μάγεψε!
Η σχέση της Μαριάννας με το Γεράσιμο ήταν τελικά ένας γάμος χωρίς συναισθήματα;Ούτε ένας καβγάς, ούτε μια λογομαχία,ούτε ένα "όχι".Η ευτυχία της όπως την είχε φανταστεί μικρή και όπως την βίωσε παντρεμένη ήταν εκείνη η "μύγα" μέσα στο ποτήρι, χτυπούσε στα τοιχώματα,πάλευε να πάρει ανάσα....Δεν το είχε ονειρευ��εί έτσι..Τώρα που ξέρει όμως, έπρεπε να ταρακουνήσει τα νερά, να χαλάσει αυτή τη παρατεταμένη σιωπή μέσα στη βουή του χρόνου.
Μπορείς όμως να παλέψεις με κάτι που δεν βλέπεις;
{..Ο Γεράσιμος έπασχε από πολύ συναίσθημα .Είχε μια μορφή εθισμού στα πάθη, κάπως έτσι ο εαυτός του αναζητούσε ένα τρόπο να διαχειρίζεται το υπερβολικό φορτίο και οδηγήθηκε στην κατάσταση της πλήρους αναισθησίας.Πονούσε αλλά δεν Πονούσε, συναισθανοταν αλλά με έναν παγερό αποστασιοποιημενο τρόπο...}
Ξέρεις τι είναι να λείπεις από το σπίτι σου ενώ είσαι μέσα σε αυτο;Είχε αποδεχτεί το ρόλο του θύματος ή απλά τον βόλευε;
Με πένα γεμάτη λυρισμό ο συγγραφέας απεικονίζει με κινηματογραφικό τρόπο τους κραδασμούς που υφίσταται ο θεσμός του γάμου αλλα και της οικογένειάς στην ελληνική κοινωνία ως επακόλουθο της σύγχρονης ζωής.Η συναισθηματική εγγύτητα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα με αποτέλεσμα η σχέση του ζευγαριού να είναι μια συνεχής και επίπονη διαδικασία.Η ιστορία των πρωταγωνιστών με ωμό ρεαλισμό ,μεσα από την αλήθεια τους ,θα σας θυμίσουν πρόσωπα που ήδη γνωρίζετε.
Αυτο το βιβλίο συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνει ένα βιβλίο απολαυστικό μολονότι έχει πολλές δόσεις προβληματισμού. Εθίστηκα στη γραφή του με τέτοιο τρόπο που δεν ήθελα να τελειώσει το βιβλίο με τίποτα ,με μια λέξη με μάγεψε!
January 12, 2022
Ποια ζωή ζούμε; Εχουμε ποτέ σταματήσει αυτόν τον μαραθώνιο της καθημερινότητας να αναλογιστούμε αν αυτό που ζούμε το έχουμε επιλέξει εμείς; Μήπως η ζωή μας είναι μια διαδοχή τυχαίων συμβάντων; Κατά πόσο την ορίζουμε εμείς;
Τον Διονύση Μαρίνο δεν τον είχα ξαναδιαβάσει και μετά από αυτό το μυθιστόρημα το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αναζητήσω και άλλα δικά του βιβλία. Η γραφή του συναρπαστική, ο τρόπος που πλέκει τις λέξεις και που τις χρησιμοποιεί για να εκφράσει τις πιο βαθιές σκέψεις των ηρώων του είναι απολαυστικός. Μέσα από την ιστορία της Μαριάννας και του Γεράσιμου, ενός ζευγαριού από χρόνια παντρεμένοι και εγκλωβισμένοι στα κοινωνικά πρέπει και τις υποχρεώσεις, κάνουν τον απολογισμό τους με αφορμή την κρίσιμη κατάσταση της υγείας του Γεράσιμου.
Πόσα λέμε από αυτά που σκεφτόμαστε; Πόσο εκφραζόμαστε και κατά πόσο ο σύντροφός μας ξέρει αυτά που νιώθουμε; Γιατί ορισμένες φορές νιώθουμε την ανάγκη να πληγώσουμε αυτόν που αγαπάμε πιο πολύ; Αλήθεια, τι σημαίνει αγαπώ; Πόσο διαρκεί και πού πηγαίνει όταν χάνεται; Υπάρχει αγάπη όταν δεν την βρίσκεις;
Όχι δεν θα βρείτε απαντήσεις, μην τις αναζητήσετε σε αυτό το βιβλίο. Ο Διονύσης Μαρίνος απλά φυτεύει σπόρους προβληματισμών (που πιθανότατα υπήρχαν μέσα μας αλλά από φόβο τα είχαμε κλειδωμένα στα πιο σκοτεινά συρτάρια), δίνει στοιχεία και τώρα είναι στο χέρι σου το πώς θα τα επεξεργαστείς.
Και κάτι τελευταίο… πώς είναι να ανασαίνεις χωρίς παλμό ζωής;
Τον Διονύση Μαρίνο δεν τον είχα ξαναδιαβάσει και μετά από αυτό το μυθιστόρημα το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αναζητήσω και άλλα δικά του βιβλία. Η γραφή του συναρπαστική, ο τρόπος που πλέκει τις λέξεις και που τις χρησιμοποιεί για να εκφράσει τις πιο βαθιές σκέψεις των ηρώων του είναι απολαυστικός. Μέσα από την ιστορία της Μαριάννας και του Γεράσιμου, ενός ζευγαριού από χρόνια παντρεμένοι και εγκλωβισμένοι στα κοινωνικά πρέπει και τις υποχρεώσεις, κάνουν τον απολογισμό τους με αφορμή την κρίσιμη κατάσταση της υγείας του Γεράσιμου.
Πόσα λέμε από αυτά που σκεφτόμαστε; Πόσο εκφραζόμαστε και κατά πόσο ο σύντροφός μας ξέρει αυτά που νιώθουμε; Γιατί ορισμένες φορές νιώθουμε την ανάγκη να πληγώσουμε αυτόν που αγαπάμε πιο πολύ; Αλήθεια, τι σημαίνει αγαπώ; Πόσο διαρκεί και πού πηγαίνει όταν χάνεται; Υπάρχει αγάπη όταν δεν την βρίσκεις;
Όχι δεν θα βρείτε απαντήσεις, μην τις αναζητήσετε σε αυτό το βιβλίο. Ο Διονύσης Μαρίνος απλά φυτεύει σπόρους προβληματισμών (που πιθανότατα υπήρχαν μέσα μας αλλά από φόβο τα είχαμε κλειδωμένα στα πιο σκοτεινά συρτάρια), δίνει στοιχεία και τώρα είναι στο χέρι σου το πώς θα τα επεξεργαστείς.
Και κάτι τελευταίο… πώς είναι να ανασαίνεις χωρίς παλμό ζωής;
June 25, 2024
Ωραία ιστορία, ωραία παρουσίαση χαρακτήρων!
Displaying 1 - 10 of 10 reviews