Wybor guslarskich opowiadan THE BEST OF THE BEST nareszcie we wlasciwej dla tej prozy oprawie w ekskluzywnym wydaniu w serii Klasyka SF Bo co jak co ale opowiadania guslarskiej do kanonu weszlu juz dawno Ze wzgledu na obszernosc wyboru ponad 800 stron zestaw zostanie podzielony na 2 tomy WIELKI GUSLAR WITA oraz WIELKI GUSLAR WITA OBCYCH W pierwszym znajda sie opowiadania o niezwyklych przygodach mieszkancow Guslaru a w drugim opowiadania o bliskich spotkaniach trzeciego stopnia z udzialem guslarczykow W obu tomach opowiadania zostana ulozone w porzadku chronologicznym Opowiadania Kira Bulyczowa o Wielkim Guslarze towarzysza polskiemu czytelnikowi od wielu wielu lat i wciaz bawiac sklaniaja do zadumy nad czlowiekiem W Guslarze jak w zaczarowanym zwierciadle skupiaja sie smiesznostki wady zalety pragnienia i leki naszej cywilizacji Choc Bulyczow bezlitosnie obnaza i osmiesza swoich bohaterow kpi z nich bezustannie to jednoczesnie bardzo ich lubi dzieki czemu wciaz kazdy z nas moze byc dumny ze jest czlowiekiem
Kir Bulychev was a pen name of Igor Vsevolodovich Mozheiko, a Soviet Russian science fiction writer, critic, translator and historian of Lithuanian ancestry. His magnum opus is a children's science fiction series Alisa Selezneva, although most of his books are adult-oriented. His books were adapted for film, TV, and animation over 20 times – more than any other Russian science fiction author – and Bulychev himself wrote scripts for early adaptations. He began to write SF in 1965. He has translated numerous American SF stories into Russian. Winner of the ESFS Awards in 1984 as the "Best Short Story Writer". Winner of the Aelita award in 1997.
Наш маленький, такой домашний, провинциальный, несколько ванильный Даглас Эдамз (я не критик, поэтому и могу сравнивать кого угодно с чем угодно и наоборот). Мирок, который он создал в Великом Гусляре, конечно, очень уютен и затхл, как вся эпоха застоя. При этом мирок этот, хоть и мирный, но несколько антисоветский (вот как, как ему это удавалось?), почти как в ПНвС. Но тут описан он хоть местами и звонко, но далеко не так искрометно, как у Стругов.
Одна ностальгия на уме. Гусляр принялась читать после Старицы — слишком уж его граждане напомнили мне весь мир Гусляра, от корреспондента Миши Стендаля до профессора Минца, от Ксении Удаловой до ремконторы, разваливающейся церкви, шедевра 18 века и подземных ходов в штольни купца Самаркина. В общем, когда-то Кир Булычев влюбился в Великий Устюг и написал уморительный и прелестный цикл рассказов о нем. Сюда прилетают пришельцы и мешают выполнять план, в зоомагазин завозят золотых рыбок, а те умеют выполнять желания, и весь город — от пьющего Каца до скандального старика Ложкина — загадывает пострадавшему на пожаре Эрику по новой руке, и у Эрика их получается, натурально, 10... Рассказы есть всякие — проходные и хорошие. К хорошим отнесу рыбок и эликсир времени (со старухой Милицей, за которой приударял Пушкин). А вот совсем слабых и плохих нет. Смешно, иногда остроумно, а бывает, и трогательно.
Niesamowicie smakowite i zabawne opowiadania. W tle realia komunistyczne przedstawione w najbardziej krzywym ze zwierciadeł. Dodatkowo poczciwość bohaterów powoduje, że czytając kąciki ust same się podnoszą do uśmiechu.