What do you think?
Rate this book
Kuzynki #1
Kuzynki
Młoda kobieta niespodziewanie odkrywa tajemnicę rodzinną. Kuzynka jest niezwykle podobna do prababki, której portret wisi w muzeum. Zbieg okoliczności? Dlaczego kobieta wyglądająca na dwadzieścia lat ma tak bogate doświadczenie, a o carskiej Rosji mówi jak o dniu wczorajszym? Czy tynktura długowieczności mistrza Sędziwoja jest tylko legendą? Pojawia sie młoda dziewczyna, nastolatka uciekająca od wojny na Bałkanach. Czy tylko? Czy zbieżność z podobizną na monecie bizantyjskiej jest przypadkowa? Dlaczego w Bośni znów odżyły legendy o wampirach? Andrzej Pilipiuk w niezwykle frapujacej powieści odwołuje się do mitów słowańskich. Historyczne wątki niepostrzeżenie łaczy wciągającą i ciekawą fabułą. Doskonała lekkość pióra.
Paperback
First published January 1, 2005
13 people are currently reading
344 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
October 23, 2023
Pierwszy tom z cyklu "Kuzynki" przedstawia nam losy trzech kobiet, które dzieli mnóstwo lat. Monika Stiepankovic została uratowana przez Polski Kontyngent Wojskowy w Kosowie, ponieważ miejscowi Albańczycy chcieli na niej dokonać jakiegoś samosądu. Okazuje się, że dziewczyna jest wampirem, urodzonym w 886 roku. Katarzyna Kruszewska, pracownica CBŚ, odkrywa na jednym z obrazów swoje podobieństwo do pewnej kobiety i postanawia pogrzebać głębiej. Dzięki współczesnej technologii rozpoznawania twarzy, znajduje ślady po Stanisławie Kruszewskiej, którą postanawia odnaleźć. Sama Stanisława Kruszewska to również kobieta ze sporą ilością przeżytych lat. Długowieczność zawdzięcza dzięki miksturze z kamienia filozoficznego. Cała akcja będzie toczyć się wokół wyżej wspomnianego kamienia filozoficznego oraz jego twórcy - mistrza Sędziwoja z Sanoka - którego kobiety chcą odszukać zanim skończy się wywar dający długowieczność.
Zmęczyłam się tą książką. Czy może mi ktoś rozsądnie wytłumaczyć to umiłowanie przez autora do wstawiania wielokropków? W zasadzie co chwilę zdanie zamykane jest wielokropkiem. W teorii mają one zastosowanie, żeby urwać czyjąś wypowiedź lub coś przemilczeć, a tutaj niejednokrotnie to czy zostanie postawiony wielokropek czy kropka to nie ma żadnego znaczenia. Co się machnęło na klawiaturze to tak zostało. Wydawałoby się, że to kompletna bzdura, żeby czepiać się ilości kropek, ale docelowo inny wydźwięk ma zdanie, tu cyt.:
"Dział prohibitów, gdzie, w zamyśle architekta, pracownicy tajnych służb PRL-u mieli przeglądać zakazane książki produkcji kapitalistycznej, zaadaptowano na czytelnię mikrofilmów..."
kiedy jest wielokropek, a kiedy zwykła, zamykająca zdanie, kropka. Tutaj wielokropek został bezsensownie wykorzystany, a takich przypadków jest przez całą pozycję od groma.
Jak już czepiamy się to lecimy dalej - kreowanie krakowskiego Kazimierza jako niebezpieczną dzielnicę, pełną uzbrojonych bezdomnych.. aha xD. Z całą odpowiedzialnością, jako krakuska stwierdzam - tak Kazimierz nie wygląda.
Komentarz dotyczący współczesnej literatury i jej zejścia na psy.. no człowiek przy okazji tej lektury może się pośmiać do rozpuku.
Przytyk do wegetarian? Jest! W końcu ludzie lubią zaglądać innym do talerza i komentować co kto je.
Poza tym autor strasznie upodobał sobie nazywanie młodych, atrakcyjnych i z pozoru bezbronnych kobiet cielakami. Dlaczego? Nie wiem, nie rozumiem, ale "cielaczek", "cielę", "cielaki" jakby mogły to by wyskoczyły z tej książki.
Nie może zabraknąć sporej ilości przytyków do polityki, bo w końcu nie ma żadnych innych interesujących tematów do poruszenia. Jakbym chciała poczytać polityczne wynurzenia to bym sobie wzięła program wyborczy jednej, drugiej czy trzeciej partii i sobie je przeanalizowała. W książce o poszukiwaniu Sędziwoja z Sanoka tego nie potrzebuję.
Wisienką na torcie jest mało dynamicznie poprowadzona fabuła, skakanie po wątkach i ciągłe odbieganie od tematu.
Skończyłam, dziękuję za uwagę. Ocena nasuwa się sama.
Zmęczyłam się tą książką. Czy może mi ktoś rozsądnie wytłumaczyć to umiłowanie przez autora do wstawiania wielokropków? W zasadzie co chwilę zdanie zamykane jest wielokropkiem. W teorii mają one zastosowanie, żeby urwać czyjąś wypowiedź lub coś przemilczeć, a tutaj niejednokrotnie to czy zostanie postawiony wielokropek czy kropka to nie ma żadnego znaczenia. Co się machnęło na klawiaturze to tak zostało. Wydawałoby się, że to kompletna bzdura, żeby czepiać się ilości kropek, ale docelowo inny wydźwięk ma zdanie, tu cyt.:
"Dział prohibitów, gdzie, w zamyśle architekta, pracownicy tajnych służb PRL-u mieli przeglądać zakazane książki produkcji kapitalistycznej, zaadaptowano na czytelnię mikrofilmów..."
kiedy jest wielokropek, a kiedy zwykła, zamykająca zdanie, kropka. Tutaj wielokropek został bezsensownie wykorzystany, a takich przypadków jest przez całą pozycję od groma.
Jak już czepiamy się to lecimy dalej - kreowanie krakowskiego Kazimierza jako niebezpieczną dzielnicę, pełną uzbrojonych bezdomnych.. aha xD. Z całą odpowiedzialnością, jako krakuska stwierdzam - tak Kazimierz nie wygląda.
Komentarz dotyczący współczesnej literatury i jej zejścia na psy.. no człowiek przy okazji tej lektury może się pośmiać do rozpuku.
Przytyk do wegetarian? Jest! W końcu ludzie lubią zaglądać innym do talerza i komentować co kto je.
Poza tym autor strasznie upodobał sobie nazywanie młodych, atrakcyjnych i z pozoru bezbronnych kobiet cielakami. Dlaczego? Nie wiem, nie rozumiem, ale "cielaczek", "cielę", "cielaki" jakby mogły to by wyskoczyły z tej książki.
Nie może zabraknąć sporej ilości przytyków do polityki, bo w końcu nie ma żadnych innych interesujących tematów do poruszenia. Jakbym chciała poczytać polityczne wynurzenia to bym sobie wzięła program wyborczy jednej, drugiej czy trzeciej partii i sobie je przeanalizowała. W książce o poszukiwaniu Sędziwoja z Sanoka tego nie potrzebuję.
Wisienką na torcie jest mało dynamicznie poprowadzona fabuła, skakanie po wątkach i ciągłe odbieganie od tematu.
Skończyłam, dziękuję za uwagę. Ocena nasuwa się sama.
July 28, 2011
boring, absolutely not captivating and in places a bit pretentious. what annoyed me the most was author's forced self-irony and "dan brownish" facts survey.
February 19, 2012
Zmęczyła mnie ta pozycja. Głównie dlatego, że pan Pilipiuk zdaje się w tej książce chorować na tą samą chorobę, na którą zapadł pan Cejrowski - głównym jej objawem jest to, że nie potrafi się napisać listy zakupów bez narzucania własnego społeczno-politycznego światopoglądu. Szkoda, bo tematyka powieści ciekawa i fajnie byłoby po niej zapamiętać coś innego niż nachalną prymitywną propagandę.
Na odtrucie zacząłem 'Inne Pieśni' Dukaja - nie chcę zapeszać, ale na razie jest lepiej.
Na odtrucie zacząłem 'Inne Pieśni' Dukaja - nie chcę zapeszać, ale na razie jest lepiej.
March 23, 2021
Na úvod, nie je to žiadna vysoká literatúra, autor používa stručné vety, no zároveň nechá priestor aj na domyslenie si. Čiže keď mení postavy a pohľady, aj keď hovorí o historických faktoch, nemá potrebu to zbytočne rozoberať, okrášľovať a rozvíjať. Proste je to nutný doplnok k deju, ktorý tým pádom ide rýchlo a tieto vsuvky sa mi veľmi páčili. Hlavné hrdinky sú tri, jedna zo súčasnosti, dve dlhoveké, plus-mínus nejakí priatelia a nepriatelia. Ale nebudem prezrádzať akým spôsobom sa spoznali, ako žijú, no pekne sa to vysvetlí. Tak ak máte radi alchýmiu, vedu a históriu súčasne, je to kniha pre vás. Vlastne kolekcia kníh. 😊 Od autora odporúčam aj sériu o Jakubovi Vandrovcovi, miestnej zvláštnej postavičke, ochlastovi a zabijakovi upírov. Vtipné, nekorektné, miestami možno až trochu šablónovité, ale páčili sa mi rôzne parafrázy rozprávok a povestí. (Toto mi trošičku pripomínalo Sapkowského). ale táto séria nie je o ňom, aj keď sa tam napriek slovám, že ho knihy neobsahujú, mihne. Ale hlavné postavy sú oproti nemu naozaj očarujúce. Každá zo žien má iný vek, pôvod a napriek mladistvému vzhľadu vedia prekvapiť. Odlišujú sa a zároveň sú si niečím blízke. Skvele ovládajú (minimálne jedna z nich) kyberpriestor, sečné zbrane, alebo alchýmiu, takže o akciu je postarané. Asi nejdem viac prezrádzať, ale objavuje sa tu dlhovekosť, mágia, či rôzne tajomstvá a nebezpečenstvá, každý diel sa dá čítať aj samostatne, ale spolu je to oveľa komplexnejšie.
February 9, 2019
Klasyczne pilipiukowe czytadło w klimatach (Polish) urban fantasy z odpowiednio dawkowanymi naleciałościami wątków historycznych. Mimo pewnych głupotek twór przyjemny w odbiorze, fabularnie wciągający niczym bagno i diabelnie relaksujący w trakcie lektury. Do tego należy dodać specyficzny opis zachowań i relacji między głównymi bohaterkami, który chyba wyciągnięto z jakiegoś solidnego anime. Teoretycznie tytuł ten zasługuje na trójkę, ale za ładne oczy i efekt jeszcze jednej strony dostanie czwórkę. O!
December 27, 2024
Basia zaczne recenzje specjalnie dla ciebie pisac : Pierwsza książka taka z elementami fantastyki jaką czytałam od dawna. Fajny vibe taki chociaż też czasami leciutki cringe ale jak się wczujesz to fajnie i szybko leci, w dwa dni przeczytałam.
July 26, 2015
Andrzej Pilipiuk, zwany też w niektórych kręgach Wielkim Grafomanem, należy do najbardziej płodnych i najczęściej wznawianych polskich fantastów. Pisarz wsławił się głównie cyklem o przygodach Jakuba Wędrowycza i sześcioksięgiem „Oko Jelenia”, ale i pozostałe jego utwory trudno by było zaliczyć do mało popularnych. Co przyciąga rzesze czytelników do twórczości Pilipiuka? Rozpatrzmy to na przykładzie „Kuzynek”, pierwszego tomu trylogii o pannach Kruszewskich.
Jako pierwszą poznajemy Katarzynę – dwudziestojednoletnią agentkę CBŚ, specjalistkę od komputerów i uczestniczkę ściśle tajnego rządowego projektu. Kobieta postanawia wykorzystać bazę danych swojego pracodawcy, by odszukać Stanisławę, daleką kuzynkę, która w tajemniczy sposób zachowuje wieczną młodość od czterystu lat. Panie zaprzyjaźniają się, a niebawem los styka je z szesnastoletnią Moniką Stiepankovic, sierotą uratowaną przez polskie wojska na Bałkanach. Dziewczyna skrywa jednak przed nimi pewien sekret…
Do największych zalet powieści trzeba zaliczyć fakt, że czyta się ją jednym tchem. Nie należy jednakże nastawiać się na lekturę wysublimowaną. Fabuła jest prosta i sprowadza się do próby odszukania alchemika Michała Sędziwoja, a przy okazji uniknięcia „tych złych”, którzy uprzykrzają życie bohaterkom. Postaci zostały nakreślone wyraziście, ale jednopłaszczyznowo. O wszelkich dylematach czy rozważaniach można zapomnieć; Pilipiuk nie usiłuje podjąć jakiegokolwiek ambitniejszego tematu, nawet gdy pojawia się ku temu okazja – jak choćby problem długowieczności.
Na plus trzeba poczytywać autorowi dobrą znajomość realiów historycznych. Co rusz pojawiają się wzmianki o strojach, wystroju wnętrz czy przedmiotach codziennego użytku z minionych epok, a to pozytywnie wpływa na klimat powieści i dobrze komponuje się z obrazem Krakowa XXI wieku. Język narracji nie jest jednak w żaden sposób stylizowany czy wyszukany; wręcz przeciwnie, styl Pilipiuka cechuje prostota i zwięzłość. Dialogi brzmią naturalnie, ale również należą do tych krótkich i konkretnych.
Najbardziej irytująca nie jest jednak niezobowiązująca natura powieści, lecz element rzadko spotykany w rozrywkowej literaturze fantastycznej – wszechwiedzący narrator o określonych poglądach polityczno-społecznych, który szpikuje pozornie zwyczajne opisy wstawkami o kradnącym rządzie czy ogólnym upadku kraju i narodu. Gdyby obdarzyć takim światopoglądem którąś z bohaterek, byłoby to zabiegiem dużo bardziej zrozumiałym i w pełni akceptowalnym. Niestety, autor do szerzenia własnych idei wybrał drogę kompletnie niestrawną. Szkoda, tym bardziej, że równocześnie można liczyć ze strony Pilipiuka na dużą dawkę autoironii i potraktowanie własnej twórczości – oraz kolegów po fachu – ze zdrowym dystansem.
Podsumowując, „Kuzynki” to ten typ lektury, który umili długą podróż pociągiem, ale nie pozostawi po sobie śladu w pamięci czytelnika. Przeczytać można, zwłaszcza jeśli w ręce wpadnie komuś przepiękne wydanie w twardej oprawie, będące ozdobą każdej biblioteczki. A jako że opowiedziana historia tworzy zamkniętą całość, ci, którym powieść nie przypadnie do gustu, nie będą zmuszeni sięgać po kolejne części trylogii, by dowiedzieć się, jak kończy się przygoda Katarzyny, Stanisławy i Moniki.
---
Zarówno tę recenzję, jak i wiele innych tekstów znajdziecie na moim blogu: http://oceansoul.waw.pl/ Serdecznie zapraszam!
Jako pierwszą poznajemy Katarzynę – dwudziestojednoletnią agentkę CBŚ, specjalistkę od komputerów i uczestniczkę ściśle tajnego rządowego projektu. Kobieta postanawia wykorzystać bazę danych swojego pracodawcy, by odszukać Stanisławę, daleką kuzynkę, która w tajemniczy sposób zachowuje wieczną młodość od czterystu lat. Panie zaprzyjaźniają się, a niebawem los styka je z szesnastoletnią Moniką Stiepankovic, sierotą uratowaną przez polskie wojska na Bałkanach. Dziewczyna skrywa jednak przed nimi pewien sekret…
Do największych zalet powieści trzeba zaliczyć fakt, że czyta się ją jednym tchem. Nie należy jednakże nastawiać się na lekturę wysublimowaną. Fabuła jest prosta i sprowadza się do próby odszukania alchemika Michała Sędziwoja, a przy okazji uniknięcia „tych złych”, którzy uprzykrzają życie bohaterkom. Postaci zostały nakreślone wyraziście, ale jednopłaszczyznowo. O wszelkich dylematach czy rozważaniach można zapomnieć; Pilipiuk nie usiłuje podjąć jakiegokolwiek ambitniejszego tematu, nawet gdy pojawia się ku temu okazja – jak choćby problem długowieczności.
Na plus trzeba poczytywać autorowi dobrą znajomość realiów historycznych. Co rusz pojawiają się wzmianki o strojach, wystroju wnętrz czy przedmiotach codziennego użytku z minionych epok, a to pozytywnie wpływa na klimat powieści i dobrze komponuje się z obrazem Krakowa XXI wieku. Język narracji nie jest jednak w żaden sposób stylizowany czy wyszukany; wręcz przeciwnie, styl Pilipiuka cechuje prostota i zwięzłość. Dialogi brzmią naturalnie, ale również należą do tych krótkich i konkretnych.
Najbardziej irytująca nie jest jednak niezobowiązująca natura powieści, lecz element rzadko spotykany w rozrywkowej literaturze fantastycznej – wszechwiedzący narrator o określonych poglądach polityczno-społecznych, który szpikuje pozornie zwyczajne opisy wstawkami o kradnącym rządzie czy ogólnym upadku kraju i narodu. Gdyby obdarzyć takim światopoglądem którąś z bohaterek, byłoby to zabiegiem dużo bardziej zrozumiałym i w pełni akceptowalnym. Niestety, autor do szerzenia własnych idei wybrał drogę kompletnie niestrawną. Szkoda, tym bardziej, że równocześnie można liczyć ze strony Pilipiuka na dużą dawkę autoironii i potraktowanie własnej twórczości – oraz kolegów po fachu – ze zdrowym dystansem.
Podsumowując, „Kuzynki” to ten typ lektury, który umili długą podróż pociągiem, ale nie pozostawi po sobie śladu w pamięci czytelnika. Przeczytać można, zwłaszcza jeśli w ręce wpadnie komuś przepiękne wydanie w twardej oprawie, będące ozdobą każdej biblioteczki. A jako że opowiedziana historia tworzy zamkniętą całość, ci, którym powieść nie przypadnie do gustu, nie będą zmuszeni sięgać po kolejne części trylogii, by dowiedzieć się, jak kończy się przygoda Katarzyny, Stanisławy i Moniki.
---
Zarówno tę recenzję, jak i wiele innych tekstów znajdziecie na moim blogu: http://oceansoul.waw.pl/ Serdecznie zapraszam!
November 6, 2014
Pomysł wcale niezły, wykonanie koszmarne.
Co za nędza. Nudna historia, drewniane dialogi, no i przede wszystkim ten wręcz boleśnie toporny styl.
Nie sposób tu uniknąć porównania Pilipiuka do Piekary - obaj z nich piszą w sposób specyficznie minimalistyczny, "twardo stąpający po ziemi", i żaden z nich geniuszem nie jest. Różnica jest taka, że Piekara nie stara się na każdym kroku udowodnić innym (i sobie), jak utalentowanym i wyjątkowym jest pisarzem, a jego książki cechuje specyficzna lekkość, brak wymuszenia - widać, że pisanie sprawia mu przyjemność, więc i czyta się go z przyjemnością. Nigdy nie posunąłbym się do określenia jego stylu mianem "topornego". Pilipiuk jest w tych dziedzinach jego idealną antytezą.
Zwykle jestem duuużo bardziej skłonny chwalić niż ganić, ale ta książka wstrząsnęła mnie swoją miernotą. Do Pilipiuka już nie wracam.
PS. Chętnych zapraszam do policzenia średniej ilości wielokropków na stronę - to wg mnie świetny wskaźnik poziomu grafomanii.
Co za nędza. Nudna historia, drewniane dialogi, no i przede wszystkim ten wręcz boleśnie toporny styl.
Nie sposób tu uniknąć porównania Pilipiuka do Piekary - obaj z nich piszą w sposób specyficznie minimalistyczny, "twardo stąpający po ziemi", i żaden z nich geniuszem nie jest. Różnica jest taka, że Piekara nie stara się na każdym kroku udowodnić innym (i sobie), jak utalentowanym i wyjątkowym jest pisarzem, a jego książki cechuje specyficzna lekkość, brak wymuszenia - widać, że pisanie sprawia mu przyjemność, więc i czyta się go z przyjemnością. Nigdy nie posunąłbym się do określenia jego stylu mianem "topornego". Pilipiuk jest w tych dziedzinach jego idealną antytezą.
Zwykle jestem duuużo bardziej skłonny chwalić niż ganić, ale ta książka wstrząsnęła mnie swoją miernotą. Do Pilipiuka już nie wracam.
PS. Chętnych zapraszam do policzenia średniej ilości wielokropków na stronę - to wg mnie świetny wskaźnik poziomu grafomanii.
January 31, 2022
pomysł na fabułę jest super, ale nie podoba mi się taki styl pisania.
March 3, 2018
Příjemné překvapení, vidím že Pilipiuk umí napsat i něco jiného než trhlou parodii s Jakubem Vandrovcem.
Moc pěkně se to četlo, je to takový klidnější, plynulý příběh. Hrdinky sympatické a celé je to vcelku uvěřitelné. Až snad na IT expertku Kateřinu, která je jakási Lisbeth Salanderová na čtvrtou - aby dvacetiletá holka sama samotinká vymyslela a řídila všemocný špehovací systém tajné služby je poněkud za vlasy přitažené. Ale konečně, vždyť je to fantasy :-)
Moc pěkně se to četlo, je to takový klidnější, plynulý příběh. Hrdinky sympatické a celé je to vcelku uvěřitelné. Až snad na IT expertku Kateřinu, která je jakási Lisbeth Salanderová na čtvrtou - aby dvacetiletá holka sama samotinká vymyslela a řídila všemocný špehovací systém tajné služby je poněkud za vlasy přitažené. Ale konečně, vždyť je to fantasy :-)
August 3, 2019
Reread - czytałem ten cykl kiedyś, jeszcze w liceum. Dobrze to wspominam.
Postanowiłem wrócić. I o ile linia fabularna nadal jest tym co pamiętam, tą fajną, zajawkową fabułą, to cała pisanina w okół tego nie da się znieść. Taka ilość przemycanych światopoglądowych błazeństw jest nie do zniesienia...
Postanowiłem wrócić. I o ile linia fabularna nadal jest tym co pamiętam, tą fajną, zajawkową fabułą, to cała pisanina w okół tego nie da się znieść. Taka ilość przemycanych światopoglądowych błazeństw jest nie do zniesienia...
August 20, 2017
Ja i fantastyka to połączenie dość dziwne. Są dwie opcje: albo mnie książka z tego gatunku zachwyci albo mocno rozczaruje. W zasadzie nie ma nic pośrednio. Postanowiłam dać Andrzejowi Pilipiukowi szansę, bo na studiach jego twórczość polecał mi kolega ze specjalizacji.
Trzy kobiety: dwie kuzynki Kruszewskie i Serbka Monika. Niby nic na pierwszy rzut oka ich nie łączy, ale prawda jest zupełnie inna. Stanisława przeżyła cztery wieki dzięki miksturze z kamienia filozoficznego. Po wielu latach, gdy umarli wszyscy, którzy mogliby ją pamiętać wraca do Polski, gdzie odnajduje ją kuzynka Katarzyna – pracownica CBŚ. Kaśka odnalazła ją dzięki maszynie, która idealnie dopasowuje twarze i odnajduje je wśród tłumów ludzi na przestrzeni wielu lat i została stworzona w Polsce na początku XXI wieku (to dopiero prawdziwa fantastyka!!!). Monia Stiepanković jest uratowaną przez Polski Kontyngent Wojskowy w Kosowie (KFOR) dziewczyną. Oddział obronił ją przed rozwścieczonymi Albańczykami i dzięki wstawiennictwu żołnierzy dostała w Polsce azyl.
Elementy fantastyki są i to nie takie nachalne, że wyskakują z każdej strony kartki. Pojawiają się w sposób przystępny, ale postaci… Cała trójka jest piękna (nuda), mądra (nuda) i bardzo bystra (nuda do potęgi trzeciej). Najogólniej rzecz ujmując cała Stasia, Kasia i Monika mają cechy bohaterek, których nie lubię. Są za idealne i sama bym je za to spaliła na stosie, a nie, dlatego, że mogą być długowieczne czy coś. Za szybko przychodziło im rozwiązywanie problemów, a na dodatek dostęp do pewnych rzeczy miały prostu… Bardzo mnie to irytowało.
W stylu autora na plus mogę zapisać to, że czyta się go szybko, bo nie pisze zbyt wymagająco. Po prostu lekko i przyjemnie, ale niestety ociera się momentami o bardzo infantylność. Pewne rozwiązania wcale są po prostu głupie i zrobione moim zdaniem na siłę (ja rozumiem, że to fantastyka, ale i w tym trzeba zachować logikę, żeby czytelnika nie zirytować). Na dodatek akcja wlecze się niemiłosiernie, co jest aż nie podobne do tego gatunku literatury.
I tak o to znalazła się fantastyka, która w mojej kategorii plasuje się gdzieś po środku. Nie jest kompletnie zła, ale wybitna też nie. Skończę serię, bo czyta się ją w miarę szybko, jeśli tylko ma się czas. Jednak w większości opinii jestem po prostu rozczarowana. Tak zwyczajnie i po prostu spodziewałam się czegoś więcej.
"A lęk to bardzo destruktywna siła. Strach jest najbardziej obrzydliwą ze słabości, a każdą słabość przeciwnika można obrócić na swoją korzyść." ~ Andrzej Pilipiuk, Kuzynki, Lublin 2014, s. 79.
Trzy kobiety: dwie kuzynki Kruszewskie i Serbka Monika. Niby nic na pierwszy rzut oka ich nie łączy, ale prawda jest zupełnie inna. Stanisława przeżyła cztery wieki dzięki miksturze z kamienia filozoficznego. Po wielu latach, gdy umarli wszyscy, którzy mogliby ją pamiętać wraca do Polski, gdzie odnajduje ją kuzynka Katarzyna – pracownica CBŚ. Kaśka odnalazła ją dzięki maszynie, która idealnie dopasowuje twarze i odnajduje je wśród tłumów ludzi na przestrzeni wielu lat i została stworzona w Polsce na początku XXI wieku (to dopiero prawdziwa fantastyka!!!). Monia Stiepanković jest uratowaną przez Polski Kontyngent Wojskowy w Kosowie (KFOR) dziewczyną. Oddział obronił ją przed rozwścieczonymi Albańczykami i dzięki wstawiennictwu żołnierzy dostała w Polsce azyl.
Elementy fantastyki są i to nie takie nachalne, że wyskakują z każdej strony kartki. Pojawiają się w sposób przystępny, ale postaci… Cała trójka jest piękna (nuda), mądra (nuda) i bardzo bystra (nuda do potęgi trzeciej). Najogólniej rzecz ujmując cała Stasia, Kasia i Monika mają cechy bohaterek, których nie lubię. Są za idealne i sama bym je za to spaliła na stosie, a nie, dlatego, że mogą być długowieczne czy coś. Za szybko przychodziło im rozwiązywanie problemów, a na dodatek dostęp do pewnych rzeczy miały prostu… Bardzo mnie to irytowało.
W stylu autora na plus mogę zapisać to, że czyta się go szybko, bo nie pisze zbyt wymagająco. Po prostu lekko i przyjemnie, ale niestety ociera się momentami o bardzo infantylność. Pewne rozwiązania wcale są po prostu głupie i zrobione moim zdaniem na siłę (ja rozumiem, że to fantastyka, ale i w tym trzeba zachować logikę, żeby czytelnika nie zirytować). Na dodatek akcja wlecze się niemiłosiernie, co jest aż nie podobne do tego gatunku literatury.
I tak o to znalazła się fantastyka, która w mojej kategorii plasuje się gdzieś po środku. Nie jest kompletnie zła, ale wybitna też nie. Skończę serię, bo czyta się ją w miarę szybko, jeśli tylko ma się czas. Jednak w większości opinii jestem po prostu rozczarowana. Tak zwyczajnie i po prostu spodziewałam się czegoś więcej.
"A lęk to bardzo destruktywna siła. Strach jest najbardziej obrzydliwą ze słabości, a każdą słabość przeciwnika można obrócić na swoją korzyść." ~ Andrzej Pilipiuk, Kuzynki, Lublin 2014, s. 79.
April 25, 2023
Po tej książce Pilipiuk bardzo dużo zyskał w moich oczach. Po nijakich tomach cyklu o Wędrowyczu byłem pewien, że już znam jego warsztat i wszystkie jego dzieła będą takie same, nic ciekawego z dużą dawką humoru. No i autor mnie zaskoczył, nie dość, że idealnie wpasował się w moje klimaty, to jeszcze 'zaatakował' mnie ciekawostkami historycznymi i, oczywiście, humorem.
Stanisława, która na mój gust jest troszeczkę przesadzona, a jej umiejętności nie pasują do tak młodej osoby, jest równoważona przez swoją kuzynkę, Katarzynę i wampirzycę Monikę. Stanowią one ciekawe połączenie pomiędzy przeszłością, nawet taką bardzo odległą, a teraźniejszością i powoli kwitnącą erą cyfryzacji i komputerów. Fabuła opiera się głównie na poszukiwaniu przez kobiety mistrza Sędziwoja, który zna sekret wytworzenia tynktury długowieczności, przez co możliwe jest przedłużenie życia. Gdzieś z boku borykają się z kilkoma dresiarzami, wielce ambitnym byłym uczniem Sędziwoja, oraz zwariowanym nauczycielem biologii.
Całość oczywiście spisana lekkim piórem, łatwym do zrozumienia, a ożywiona przez Pilipiuka historia nagle staje się całkiem przyjemna i łatwa do przyswojenia. Dodatkowym smaczkiem jest umieszczenie w powieści pewnego grafomana (hmm) i jego towarzysza o nazwisku szalenie podobnym, jak nie identycznym, do pewnego twórcy zajmującego się powieściami historycznymi.
Stanisława, która na mój gust jest troszeczkę przesadzona, a jej umiejętności nie pasują do tak młodej osoby, jest równoważona przez swoją kuzynkę, Katarzynę i wampirzycę Monikę. Stanowią one ciekawe połączenie pomiędzy przeszłością, nawet taką bardzo odległą, a teraźniejszością i powoli kwitnącą erą cyfryzacji i komputerów. Fabuła opiera się głównie na poszukiwaniu przez kobiety mistrza Sędziwoja, który zna sekret wytworzenia tynktury długowieczności, przez co możliwe jest przedłużenie życia. Gdzieś z boku borykają się z kilkoma dresiarzami, wielce ambitnym byłym uczniem Sędziwoja, oraz zwariowanym nauczycielem biologii.
Całość oczywiście spisana lekkim piórem, łatwym do zrozumienia, a ożywiona przez Pilipiuka historia nagle staje się całkiem przyjemna i łatwa do przyswojenia. Dodatkowym smaczkiem jest umieszczenie w powieści pewnego grafomana (hmm) i jego towarzysza o nazwisku szalenie podobnym, jak nie identycznym, do pewnego twórcy zajmującego się powieściami historycznymi.
February 21, 2023
The time came to read something created by a Polish author.
The story takes us on a jurney with Katarzyna - an government agent looking for criminals using the most advanced database and AI. During her work she found her cousin Stanisława, who just came back from Africa. Finding this relative was not easy for many reasons.
Stasia wanted to remain hidden in history. As one of the alchemist Sendziwój aprentices, she has been using philosopher stone for 400 years so far, but had to come back to Kraków for more immortality potion. She started to live undercover as a language teacher in high school.
Add an Balcan vampire teenage princess as a student in said high school to the story, mix of European, and especially Polish folclor, mitology (that some of you might know from the Witcher sries) and traditions characteristic to this part of Poland, and you would get a story worth reading.
The story takes us on a jurney with Katarzyna - an government agent looking for criminals using the most advanced database and AI. During her work she found her cousin Stanisława, who just came back from Africa. Finding this relative was not easy for many reasons.
Stasia wanted to remain hidden in history. As one of the alchemist Sendziwój aprentices, she has been using philosopher stone for 400 years so far, but had to come back to Kraków for more immortality potion. She started to live undercover as a language teacher in high school.
Add an Balcan vampire teenage princess as a student in said high school to the story, mix of European, and especially Polish folclor, mitology (that some of you might know from the Witcher sries) and traditions characteristic to this part of Poland, and you would get a story worth reading.
September 6, 2025
Postacie strasznie płaskie, fabuła też ledwo trzyma się sensu.Główne postacie kobiece nie mają nic wspólnego z tym jak powinny zostać przedstawione w takiej książce. Najbardziej chyba mnie bolało to na siłę przedstawienie bohaterek jako dwudziestoletnich kobiet, gdzie jedna z nich pracowała w CBŚ, ciężko mi wierzyć, że dwudziestodwuletnia kobieta byłaby na tak wysokim stanowisku, jak zostało to przedstawione w książce. Nie rozumiem podejścia autora, ale narzucanie czytelnikowi swoich poglądów politycznych to już sprawa na inny czas. Jak wspomniałam, fabuła ledwo się trzyma, nie ma zbyt dużo wyjaśnień wobec różnych faktów i zbyt szybko akceptowane są fakty fantastyczne, które z wiadomych powodów powinny być kwestią dłuższego zastanowienia u bohaterek.
August 28, 2022
Jest to moje kolejne spotkanie z autorem. Niedawno zakończyłam słuchać jego opowiadań. Czuć ze książkę napisała osoba posiadające wiedzę historyczną. Cieszą mnie książki Pana Andrzeja Pilipiuka gdyż z każdej wynoszę nowe pojęcia i zgłębiam moją wiedzę na najróżniejsze tematy. Tak samo było i tutaj. Dzięki temu utworowi można się co nie co dowiedzieć na temat innych epok, obyczajów, zwyczajów i tego jak uwarzyć piwo:D Książka była przyjemna i na pewno sięgnę po kolejne tomy.
September 25, 2024
Autor jest problemem tej książki. Zamysł jest okej, ale zgorzknienie i niechęć do współczesnego świat wylewa się z treści, co więcej czuć, ze to stary chłop pisze o młodych dziewczynach i probuje sie wczuć w kobiety. No nie, jestem na nie, tutaj to nie wychodzi, mamy postaci samowystarczalnych wolnych i inteligentnych kobiet, a poglądy i sposób wypowiedzi jest jak u fanatyków IPN’u i szlachty polskiej głosujących na PiS (😜 może to jest ten element fantastyczny w książce).
June 14, 2020
Chtěla bych říct, že to bylo ok, ale to jsou jen 2* a ta knížka si zaslouží za fajn postavy víc. Jen teda nevim co mi nesedělo na zpracování a jestli mi stojí za to pokračovat se sequelem, to si ještě promyslím.
Zápletka je celkem jednoduchá a fajn, potěšilo mě, že
Zápletka je celkem jednoduchá a fajn, potěšilo mě, že
January 26, 2021
Ciekawe ujęcie mitu Michała Sędziwoja, duży plus za detale historyczne, umiejętnie wplatane w fabułę. To niej jest powieść wybitna, ale urozmaicająca wolne popołudnie przyjemna fantastyka, oscylująca wokół tematu nieśmiertelności, uwspółcześniona i odświeżona wątkami o nowych technologiach.
July 18, 2025
dedykacja dla Nati
Świetna książka, akcja ciekawie prowadzona, napisana tak lekko, że można ją praktycznie skończyć w jeden wieczór. Postacie dobrze zbudowane, zwroty akcji przyjemne, nie mogłam się oderwać. Niedługo biorę się za kolejne części. 5/5
Świetna książka, akcja ciekawie prowadzona, napisana tak lekko, że można ją praktycznie skończyć w jeden wieczór. Postacie dobrze zbudowane, zwroty akcji przyjemne, nie mogłam się oderwać. Niedługo biorę się za kolejne części. 5/5
June 28, 2018
Gdyby nie te sprzedawanie swoich poglądów politycznych, byłoby znacznie lepiej - a tak, jest całkiem dobrze.
May 30, 2021
Przyjemna i ciekawa. Szybko się czytało, jednak nie przyciągnęła na tyle aby mówić że to wartościowa pozycja.
January 28, 2023
Dnf 52%
Pomysł fajny, wykonanie słabsze (albo po prostu się nie zestarzało z wdziękiem).
Pomysł fajny, wykonanie słabsze (albo po prostu się nie zestarzało z wdziękiem).
June 10, 2023
3,25
Podoba mi się. Nie jest odkrywcze ale jako lekka książka na lato jest git.
Podoba mi się. Nie jest odkrywcze ale jako lekka książka na lato jest git.
September 19, 2021
3/5 ⭐
June 22, 2024
Kuzynki Andrzeja Pilipiuka trafiły do mnie przypadkiem w 2020 roku, gdy przeglądając wyprzedażowy kosz w jednym z marketów, natknęłam się na prawie kompletną serię. Pomyślałam: „Biorę!” i od tego momentu seria, zamiast być czytana, tylko zbierała kurz na półce. W końcu jednak stwierdziłam, że to jest właśnie ten czas, kiedy powinnam zapoznać się ze pannami Kruszewskimi. ;)
Katarzyna i Stanisława Kruszewskie.
Katarzyna Kruszewska trafia w czasie pracy dla CBŚ na ślad swojej kuzynki, która wróciła z Etiopii i pracuje w krakowskim liceum jako nauczycielka. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że kuzynka urodziła się ponad 120 lat wcześniej! W tym samym czasie do Polski trafia uratowana na Bałkanach 16-letnia Monika Stiepankovic….
Lekkie czytadełko.
Mogłabym podsumować książkę jednym zdaniem: sympatyczne czytadełko.
Właśnie tego od tej pozycji oczekiwałam — lekkiej lektury, która pozwoli mi nacieszyć się nieco innym obrazem wampira i poszukać legendarnego kamienia filozoficznego, który wydłuża życie naszym bohaterkom.
A skoro już o bohaterkach mowa, to chociaż wszystkie trzy panny (Katarzyna i Stanisława Kruszewskie oraz Monika Stiepankovic) są bardzo sympatyczne i dość fajnie wykreowane, to jednak raziło mnie w nich to, że ich cechy charakteru zostały mocno spięte z „nastoletnim” wyglądem. Jakby lata, które przeżyły, nie miały wpływu na rozwój ich osobowości.
Poza tym małym zgrzytem autor zgrabnie połączył współczesność z wątkiem fantastycznym, a jego lekkie pióro sprawiło, że powieść przyjemnie się „wciągało” i odkrywało się poszczególne tajemnice.
Polecam do czytania na lekko!
https://unserious.pl/2024/06/kuzynki/
Katarzyna i Stanisława Kruszewskie.
Katarzyna Kruszewska trafia w czasie pracy dla CBŚ na ślad swojej kuzynki, która wróciła z Etiopii i pracuje w krakowskim liceum jako nauczycielka. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że kuzynka urodziła się ponad 120 lat wcześniej! W tym samym czasie do Polski trafia uratowana na Bałkanach 16-letnia Monika Stiepankovic….
Lekkie czytadełko.
Mogłabym podsumować książkę jednym zdaniem: sympatyczne czytadełko.
Właśnie tego od tej pozycji oczekiwałam — lekkiej lektury, która pozwoli mi nacieszyć się nieco innym obrazem wampira i poszukać legendarnego kamienia filozoficznego, który wydłuża życie naszym bohaterkom.
A skoro już o bohaterkach mowa, to chociaż wszystkie trzy panny (Katarzyna i Stanisława Kruszewskie oraz Monika Stiepankovic) są bardzo sympatyczne i dość fajnie wykreowane, to jednak raziło mnie w nich to, że ich cechy charakteru zostały mocno spięte z „nastoletnim” wyglądem. Jakby lata, które przeżyły, nie miały wpływu na rozwój ich osobowości.
Poza tym małym zgrzytem autor zgrabnie połączył współczesność z wątkiem fantastycznym, a jego lekkie pióro sprawiło, że powieść przyjemnie się „wciągało” i odkrywało się poszczególne tajemnice.
Polecam do czytania na lekko!
https://unserious.pl/2024/06/kuzynki/
October 4, 2011
Czyta się dobrze i szybko, ale nic poza tym (chociaż to i tak wiele!). Autor nawet momentami próbuje stosować autoironię, ale jest ona jakaś taka wymuszona. Na dodatek zahacza o politykę (tak, tak, zachodni okupanci i zdrajcy wyprzedający Polskę...). Polecam tym, którzy się bardzo nudzą i entuzjastom PiS-u. Bardziej podobało mi się "Oko Jelenia", trącące absurdem (mega-duży-ślimak niszczący Ziemię), ale ciekawe i przenoszące czytelnika w inne, mroczne czasy...
June 24, 2021
First part of Cousins series by Andrzej Pilipiuk. Story of three women: Monika Stiepankovic is a vampire, Stanisława Kruszewska has philosopher's stone and Katarzyna Kruszewska, informatic - agent of CBŚ. All of them search for master Sędziwój, cause the amount of philospher's stone they have soon will end.
June 21, 2014
No, toto bolo pre mňa zvláštne. Tento štýl fantasy je pre mňa nový. 400 ročná žena užívajúca kameň mudrcov, 1000 ročná 16ročná upírka a súčasná kyberodborníčka sa dajú dokopy a hľadajú alchymistu aby vytvorili nový kameň murdcov a predĺžili si tak život. Príjemné rozptýlenie poprí iných ságach z prostredia Poľska.
August 1, 2012
Ciekawy pomysł i według mnie nieźle zrealizowany. Niestety autor nie mógł sobie darować moralizatorstwa (E, panie, teraz ta młodzież! Za moich czasów...). Wielka szkoda bo to irytowało i przeszkadzało w odbiorze. Mimo to wciągnęło mnie na tyle, że chętnie sięgnę po kolejne części.
Displaying 1 - 30 of 34 reviews